(၁)
ဇာတိေျမသို႔ ၂နွစ္ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတိေျမက ေမာ္လျမိဳင္ တစ္ဖက္ကမ္း ဘီလူးကၽြန္း၊ ေခ်ာငး္ဆုံျမိဳ႕။ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္မွ ၾကည့္လွ်င္ အစိမ္းေရာင္ ညိဳ႕ေနေသာ ေရပတ္လည္ ၀ုိ္င္းလ်က္ရွိေသာ ကၽြန္းၾကီးျဖစ္သည္။
အေရွ႕ဘက္တြင္ သံလြင္ျမစ္၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ကပၸလီပင္လယ္။ ေရတံတုိင္းၾကီး ျခားထား၍ လားေတာ့မသိ။ ထုိကၽြန္းၾကီးသည္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္မွာေတာင္ စစ္၏ဒဏ္ကုိ သိပ္မခံစားရ။ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္က စ၍ထား၀ယ္ေလာက္အထ္ိ စစ္ေျပးသူမ်ားလာေရာက္ ခိုနားရာ ေနရာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖဆပလ ေခတ္တြင္ ရဲေဘာ္ျဖဴအခ်ိဳ႕ ရံဖန္ရံခါ ၀င္ထြက္မႈရွိေသာ္လည္း လူထုကို ဒုကၡေပးသည္အထိ မရွိ။ ေတာသဘာ၀ ဓားျပရန္ ေၾကာက္ရေသာ ကာလအခ်ိဳ႕ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဆုိးရြားေသာ အေျခအေနမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ယေန႔အထိ တုတ္နဲ႔ရုိ္က္သည့္ ရန္ပြဲမ်ိဳး၊ လူသတ္မႈျဖစ္သည့္ သတင္းတုိ႔ကိုၾကားရခဲသည္။ ကၽြန္းသားေတြကပဲ သိပ္ေမြ႔ၾကလို႔လား၊ ဘာလားေတာ့မသိ။ ျင္ိမ္းျငိမ္းခ်မး္္ခ်မ္း ျဖတ္သန္းခြင္ရေသာ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းဟု ေျပာ၍ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ထုိသို႔ေသာ ကၽြန္းေပၚတြင္ လူလားေျမာက္လာသျဖင့္ စစ္၏အနိ႒ာရံုကုိ လက္ေတြ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးျခင္းမရွိပါ။ မူလတန္း ေက်ာင္းဆရာဘ၀၊ ၁၉၈၅ ၀န္းက်င္ခန္႔က ၀န္ေဆာင္တပ္စုေဆာင္း ျခင္းေၾကာင့္သာ အတန္းအသင့္ လႈပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေျပာရလွ်င္ စာေလးေပေလး ဖတ္သည့္အခ်ိန္ေရာက္မွ စစ္၏ ရက္စက္မႈကို ခံစားတတ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဘာ့စနီးယား စစ္ေျမျပင္မွ ပစ္လုိက္ေသာ က်ည္ဆံ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ထဲ ၀င္လာသလုိ ခံစားလိုက္ရသည့္“ဇလာဒါ၏ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္း”။ ထုိသို႔ ခံစားတတ္သည့္ အခ်ိန္ေရာက္မွ စစ္ေၾကာင့္ မိေ၀းဖေ၀း ျဖစ္ရရွာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြမ်ား ဘ၀ကို နက္နက္ရုိ္င္းရို္င္း ခံစားတတ္လာသည္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႕၏ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား လုပ္ၾကသူမ်ားမွာ နယ္စပ္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွ ကေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဘယ္လုိဆက္စပ္မႈျဖင့္ ေရာက္လာမွန္း မသိ၊ ရြာကဘုန္းၾကီးထံ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့ “သူတုိ႔ ေရာက္လာတာ အနွစ္ ၅၀ ေတာ့ေက်ာ္ျပီ ထင္တယ္၊ ဦးဇင္း သကၤန္းမစည္းခင္ကတည္းက ဆုိေတာ့မသိ”ဟုမိန္႔၏။
ေရာက္ရွိလာေသာ ကေလးမ်ားမွာ အငယ္ဆုံး ၄နွစ္မွ အၾကီးဆုံး ၃တန္း၊ ၄တန္း အရြယ္ျဖစ္သည္။ သူ႔တုိ႔ မိဘေတြက မစားနုိင္မေသာက္နုိင္၍မဟုတ္ပါ။ လယ္ပုိ္င္ျခံပုိင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ဒူးရင္းျခံ ခပ္ၾကီးၾကီးပုိင္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတုိ႔ေဒသက ယမး္ေငြ႔ကို လႈံေနရေသာ ေနရာ။ မူလတန္း ေက်ာင္းရွိေသာ္လည္း ပညာေရးက ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္ အလယ္တန္းတုိ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းတုိ႔ဆုိလွ်င္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ၾကီးသြားရသည္။ သူတုိ႔ သားသမီးမ်ား၏ အနာဂတ္သည္ ထုိေျမတြင္ အဆုိးဘက္ပုိ မ်ားေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာတတ္(သို႔) ဘုန္းၾကီး ျဖစ္ေစလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ ခ်စ္၍မ၀ေသးေသာ သားမ်ားအား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားအျဖစ္ လာေရာက္ အပ္နွံျခင္းျဖစ္သည္။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားက ပညာသင္စရိတ္ကအစ၊ အစစအရာရာ တာ၀န္ယူသည္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ၊ သူတုိ႔ မိဘေတြလာ ၊တတ္နုိင္ရင္လွဴ၊ မတတ္နုိင္ရင္လည္း ျပႆနာ မရွိ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတုိ႔၏ သဘာ၀၊ စည္းကမ္း ၾကီးသည္မွလြဲ၍ က်န္အားလုံးသည္ ေအးေဆး။
သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္အိမ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ အရြယ္က ေလးငါးနွစ္အရြယ္။ တခ်ိိဳ႕ဆုိ ေရာက္ခါစတြင္ ဗမာစကားပင္ မတတ္ၾကေသး။ စစ္ေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား ျဖစ္ရရွာေသာ သူတုိ႔တစ္ေတြ ကေလးဆုိေပမယ့္ ခၽြဲခြင့္ႏြဲခြင့္ အနားတြင္ မိဘမရွိ၊ ဘုန္းၾကီးစြန္႔ေသာ မုန္႔ဖုိးနည္းနည္းကို မစားရက္ မေသာက္ရက္ စုျပီးမွ ကစားစရာ ေဂၚလီ၀ယ္ရသည့္ ဘ၀။ နံနက္ ၄နာရီဆုိလွ်င္ မိုးသည္းလုိ႔ ေဆာင္းေအးလုိ္႔ ဆုိျပီး မထ၍ မရ။ အုန္းေမာင္းေခါက္သံ ၾကားျပီး ဆုိတာနဲ႔ ေငါက္ကနဲထ၊ အိမ္ခ်င္မူးထူး ဆြမ္းခံထြက္ရသည္။ ဘုန္းၾကီးတင္မက ေက်ာင္းဒကာမ်ားခို္င္းလွ်င္လည္း ဖင္ေပါ့တယ္လို႔ အေျပာခံရေအာင္ ေျပးလႊားရသည္။ ရြယ္တူဆုိလည္း ေအာက္စည္းက၊ မည္သူမဆုိ ေအာက္စည္းက။ ကေလးသဘာ၀ ဟုိဟာ ဒီဟာ စားခ်င္တယ္ဆုိ တံေတြးကုိသာ မ်ိဳခ်ေပါ့။
“သားရယ္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေန၊ စာၾကိဳးစား၊ ေနာက္နွစ္အေမ လာခဲ့မယ္”တဲ့။ အေမနဲ႔သား ျပန္မယ့္ မနက္မွာ ဖက္ငိုရင္း ေျပာေသာစကား၊ ကၽြန္ေတာ္ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက အထုပ္ဆြဲေက်ာခိုင္းသြားေသာ အေမေနာက္ ငိုရင္း ေျပးလုိက္ၾကသည္။ အေမေတြရဲ႕ ရင္ထဲ ဒီကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံစားရရွာမလဲ။ သူတုိ႔အေမေတြ ျပန္သြားျပီး တစ္လေလာက္အထိ အရာရာ ေၾကာက္ရ၊ ျပာရ၊ တစ္ေရးနုိး ထ-ထ ငုိၾကတာလည္း ခဏ ခဏ ေပါ့။
ထိုသို႔ေသာ ဘုနး္ၾကီးေက်ာင္းသားထဲမွ တစ္ေယာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္နွင့္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအတူတက္ျပီး ေမ်ာက္ရုံးေအာင္ ေဆာ့ခ့ဲၾကသည္။ ဘာေဆာ့ေဆာ့ ေရွ႕က ပါေလ့ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသည္ စစ္တုိက္တမ္းကစားမည္ဆုိလွ်င္ေတာ့ လုံး၀မပါ။ ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ မင္းက စစ္ဗိုလ္၊ ငါက သူပုန္၊ မင္းက ပစ္ရမယ့္ေကာင္၊ အဲသလုိ စည္းရုံးလည္း မပါေရးခ်မပါ။ စစ္တုိက္တာ အေကာင္းဘူးဟုသာ တြင္တြင္ ေျပာေလ့ရွိသည္။ သူမွ မဟုတ္ ၊တျခားဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ားလည္း စစ္တုိက္တမ္း ကစားၾကသည္ကုိ မေတြ႔ရ။ စစ္၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ကို မေျပာျပတတ္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ ရင္ထဲမွာေတာ့ သံပူန႔ဲ ခပ္နွိပ္ထားသလုိ နာက်င္ခဲ့ပါလားဟု အရြယ္ေရာက္မွ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ မိိေတာ့သည္။
(၃)
သို႔ေသာ္ ၊ကမၻာေပၚတြင္ စစ္ပြဲမ်ား ရပ္စဲသြားျခင္းမရွိ။ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးၾကသူခ်င္း မဦးလွ်င္ ေသနုိင္ေသာေၾကာင့္ ဦးေအာင္သတ္ရသည္။ ကၽြန္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ျပန္လည္တြန္းလွန္ေသာ စစ္သည္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ္လည္း အမ်ိဳးသားခ်င္း ေသြးေခ်ာင္းစီးၾကျခင္းမွာ အဓိပၸါယ္မရွိ။
သို႔ေသာ္ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာအျဖစ္စတင္ ေၾကညာျပီး မၾကာမီ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္သည္။ သူမွားသည္၊ ငါသည္မွန္ အျပန္အလွန္ စြဲခ်က္တင္ရင္း ျပည္သူမ်ားစြာ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ က်ည္ဆံေတြသာ ေျပးလႊားေနေတာ့ တုိင္းျပည္ စီးပြားျပိဳက်လာျခင္းမွာ မဆန္း။
ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္သည့္အခ်ိန္မွ ၁၉၅၇ ခုနွစ္အထိ အစုိးရ စာရင္းအင္းမ်ားအရ ရြာၾကီးေပါင္း ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ေျပာင္းေရႊ႕ပ်က္စီး၊ လူ ၄၀,၀၀၀ ေက်ာ္ေသေၾကပ်က္စီး၊ ျပည္သူ႔အုိးအိမ္ ကုေဋ ၅၀၀ ေက်ာ္ပ်က္စီး၊ ျပည္တြင္းစစ္ ၁၃ နွစ္အတြင္း စစ္ဘတ္ဂ်က္စရိတ္ ကုေဋ ၄၀၀ ျပည္သူတုိ႕ ေပးရသည္။ စစ္စရိတ္ကာမိဖုိ႔ ကုန္ပစၥည္းမ်ားအေပၚ အခြန္ျမင့္ေကာက္ရသျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း တက္သည္။ ျပည္တြင္းစစ္အစတြင္ ျပည္သူတုိ႔အေပၚ တုိက္ရုိက္ေကာက္ခံသည့္ အခြန္ ၅၃ ကုေဋေက်ာ္ ရွိရာမွာ ၁၉၆၁-၆၂ ခုနွစ္တြင္ ၁၂၂ ကုေဋ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။
အထက္ပါ စာရင္း ဇယားမ်ားမွာ စစ္ျဖစ္ေသာ ကာလ တစ္ကြက္တြင္သာ ျဖစ္သည္။ ဆက္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ကိနး္ဂဏန္းမ်ားက ေတြးရဲစရာမရွိ၊ စစ္သည္ျပည္သူတုိ႔အတြက္ အက်ိဳးမရွိ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စစ္ကုိ ျပည္သူတို႔ မုန္းၾကသည္။ စစ္ကုိဆန္႔က်င္၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ လုိခ်င္ေသာ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးစီးသည့္ ျပည္တြင္း ျငိမး္ခ်မး္ေရးအဖြဲ႔ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ဆရာၾကီး၏ သူမနာ ကုိယ္မနာ ျငိမ္းခ်မး္ေရး အယူအဆ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အင္အားစုမ်ား တန္းတူရည္တူ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာျခင္း၊ တစ္ဖက္က ဒူးေထာက္၍တစ္ဖက္က ခါးေထာက္ပုံစံျဖင့္ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာလုိ႔ မရမွန္း သမုိင္းက ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။
(၄)
စစ္ဆုိသည္မွာ နုိင္ငံေရး၏ အဆက္။ စစ္ဆုိတာ နုိင္ငံေရးတုိက္ပြဲ၏ အျမင့္ဆုံးအသြင္။ ေျဖရွင္း၍ မရေသာ နုိင္ငံေရး ပဋိပကၡမ်ားအား စစ္ပြဲျဖင့္ထြက္ေပါက္ရွာျခင္းကို ေခတ္သစ္ကမၻာက လက္မခံေတာ့ပါ။ အျပဳတ္တုိက္ လမ္းစဥ္ျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ဖဆပလ ေခတ္သမို္င္းက သက္ေသျပျပီး ျဖစ္သည္။ စူပါပါ၀ါ အေမရိကန္က ဆက္ဒမ္ဟူစိန္၏ အီရတ္ကို သိမ္းနုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႔တုိင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမျမင္။ ေသနတ္သံ၊ ဗုံးသံမ်ားက အီရတ္္တြင္ က်န္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။
မေသခင္ ျမန္မာနုိင္ငံ ျငိမ္းခ်မး္ေရးရတာ ျမင္ခ်င္သည္ ဆုိေသာ ဆရာၾကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိုင္း ကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလျပီ။ ကမၻာေပၚတြင္ ေသနတ္သံ ေတြက မစဲေသး။ မႏွစ္က ရြာျပန္စဥ္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏သား ဆြမး္ခ်ိဳင့္ကုိ မနုိင့္တနုိင္ဆြဲျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚ တက္သြားသည္ ကုိ ျမင္လုိက္ရသည္။
**မ်ဳိးညြန္႔**
ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အတဲြ ၁ ၊ အမွတ္ ၃၀
၃၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၁၁
(၁)
ဇာတိေျမသို႔ ၂နွစ္ တစ္ၾကိမ္ေလာက္ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ ျပန္ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ့္ ဇာတိေျမက ေမာ္လျမိဳင္ တစ္ဖက္ကမ္း ဘီလူးကၽြန္း၊ ေခ်ာငး္ဆုံျမိဳ႕။ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္မွ ၾကည့္လွ်င္ အစိမ္းေရာင္ ညိဳ႕ေနေသာ ေရပတ္လည္ ၀ုိ္င္းလ်က္ရွိေသာ ကၽြန္းၾကီးျဖစ္သည္။
အေရွ႕ဘက္တြင္ သံလြင္ျမစ္၊ အေနာက္ဘက္တြင္ ကပၸလီပင္လယ္။ ေရတံတုိင္းၾကီး ျခားထား၍ လားေတာ့မသိ။ ထုိကၽြန္းၾကီးသည္ ဒုတိယ ကမၻာစစ္မွာေတာင္ စစ္၏ဒဏ္ကုိ သိပ္မခံစားရ။ ေမာ္လျမိဳင္ဘက္က စ၍ထား၀ယ္ေလာက္အထ္ိ စစ္ေျပးသူမ်ားလာေရာက္ ခိုနားရာ ေနရာျဖစ္ခဲ့သည္။ ဖဆပလ ေခတ္တြင္ ရဲေဘာ္ျဖဴအခ်ိဳ႕ ရံဖန္ရံခါ ၀င္ထြက္မႈရွိေသာ္လည္း လူထုကို ဒုကၡေပးသည္အထိ မရွိ။ ေတာသဘာ၀ ဓားျပရန္ ေၾကာက္ရေသာ ကာလအခ်ိဳ႕ရွိခဲ့ေသာ္လည္း ဆုိးရြားေသာ အေျခအေနမ်ိဳးေတာ့ မဟုတ္ပါ။ ယေန႔အထိ တုတ္နဲ႔ရုိ္က္သည့္ ရန္ပြဲမ်ိဳး၊ လူသတ္မႈျဖစ္သည့္ သတင္းတုိ႔ကိုၾကားရခဲသည္။ ကၽြန္းသားေတြကပဲ သိပ္ေမြ႔ၾကလို႔လား၊ ဘာလားေတာ့မသိ။ ျင္ိမ္းျငိမ္းခ်မး္္ခ်မ္း ျဖတ္သန္းခြင္ရေသာ ကၽြန္းတစ္ကၽြန္းဟု ေျပာ၍ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္က ထုိသို႔ေသာ ကၽြန္းေပၚတြင္ လူလားေျမာက္လာသျဖင့္ စစ္၏အနိ႒ာရံုကုိ လက္ေတြ႕ ျဖတ္သန္းခဲ့ဖူးျခင္းမရွိပါ။ မူလတန္း ေက်ာင္းဆရာဘ၀၊ ၁၉၈၅ ၀န္းက်င္ခန္႔က ၀န္ေဆာင္တပ္စုေဆာင္း ျခင္းေၾကာင့္သာ အတန္းအသင့္ လႈပ္ခဲ့ဖူးသည္။ ေျပာရလွ်င္ စာေလးေပေလး ဖတ္သည့္အခ်ိန္ေရာက္မွ စစ္၏ ရက္စက္မႈကို ခံစားတတ္လာျခင္း ျဖစ္သည္။ အထူးသျဖင့္ ေဘာ့စနီးယား စစ္ေျမျပင္မွ ပစ္လုိက္ေသာ က်ည္ဆံ ကၽြန္ေတာ့္ရင္ဘက္ထဲ ၀င္လာသလုိ ခံစားလိုက္ရသည့္“ဇလာဒါ၏ေန႔စဥ္ မွတ္တမ္း”။ ထုိသို႔ ခံစားတတ္သည့္ အခ်ိန္ေရာက္မွ စစ္ေၾကာင့္ မိေ၀းဖေ၀း ျဖစ္ရရွာေသာ ကၽြန္ေတာ့္ မိတ္ေဆြမ်ား ဘ၀ကို နက္နက္ရုိ္င္းရို္င္း ခံစားတတ္လာသည္။
(၂)
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ျမိဳ႕၏ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားတြင္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား လုပ္ၾကသူမ်ားမွာ နယ္စပ္ျမိဳ႕တစ္ျမိဳ႕မွ ကေလးမ်ား ျဖစ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္ ကေလးဘ၀ကတည္းက ဘယ္လုိဆက္စပ္မႈျဖင့္ ေရာက္လာမွန္း မသိ၊ ရြာကဘုန္းၾကီးထံ ဖုန္းဆက္ေမးၾကည့္ေတာ့ “သူတုိ႔ ေရာက္လာတာ အနွစ္ ၅၀ ေတာ့ေက်ာ္ျပီ ထင္တယ္၊ ဦးဇင္း သကၤန္းမစည္းခင္ကတည္းက ဆုိေတာ့မသိ”ဟုမိန္႔၏။
ေရာက္ရွိလာေသာ ကေလးမ်ားမွာ အငယ္ဆုံး ၄နွစ္မွ အၾကီးဆုံး ၃တန္း၊ ၄တန္း အရြယ္ျဖစ္သည္။ သူ႔တုိ႔ မိဘေတြက မစားနုိင္မေသာက္နုိင္၍မဟုတ္ပါ။ လယ္ပုိ္င္ျခံပုိင္ၾကသည္။ တခ်ိဳ႕ဆုိ ဒူးရင္းျခံ ခပ္ၾကီးၾကီးပုိင္ ၾကသည္။ သို႔ေသာ္ သူတုိ႔ေဒသက ယမး္ေငြ႔ကို လႈံေနရေသာ ေနရာ။ မူလတန္း ေက်ာင္းရွိေသာ္လည္း ပညာေရးက ငတ္တစ္လွည့္ ျပတ္တစ္လွည့္ အလယ္တန္းတုိ႔ အထက္တန္းေက်ာင္းတုိ႔ဆုိလွ်င္ တစ္ေမွ်ာ္တစ္ေခၚ ၾကီးသြားရသည္။ သူတုိ႔ သားသမီးမ်ား၏ အနာဂတ္သည္ ထုိေျမတြင္ အဆုိးဘက္ပုိ မ်ားေနသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပညာတတ္(သို႔) ဘုန္းၾကီး ျဖစ္ေစလုိေသာ ဆႏၵျဖင့္ ခ်စ္၍မ၀ေသးေသာ သားမ်ားအား ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားအျဖစ္ လာေရာက္ အပ္နွံျခင္းျဖစ္သည္။
ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းမ်ားက ပညာသင္စရိတ္ကအစ၊ အစစအရာရာ တာ၀န္ယူသည္။ တစ္ႏွစ္မွာ တစ္ခါ၊ သူတုိ႔ မိဘေတြလာ ၊တတ္နုိင္ရင္လွဴ၊ မတတ္နုိင္ရင္လည္း ျပႆနာ မရွိ။ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းတုိ႔၏ သဘာ၀၊ စည္းကမ္း ၾကီးသည္မွလြဲ၍ က်န္အားလုံးသည္ ေအးေဆး။
သုိ႔ေသာ္ ကိုယ့္အိမ္မွ မဟုတ္ဘဲ။ ျပီးေတာ့ သူတို႔ အရြယ္က ေလးငါးနွစ္အရြယ္။ တခ်ိိဳ႕ဆုိ ေရာက္ခါစတြင္ ဗမာစကားပင္ မတတ္ၾကေသး။ စစ္ေၾကာင့္ ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသား ျဖစ္ရရွာေသာ သူတုိ႔တစ္ေတြ ကေလးဆုိေပမယ့္ ခၽြဲခြင့္ႏြဲခြင့္ အနားတြင္ မိဘမရွိ၊ ဘုန္းၾကီးစြန္႔ေသာ မုန္႔ဖုိးနည္းနည္းကို မစားရက္ မေသာက္ရက္ စုျပီးမွ ကစားစရာ ေဂၚလီ၀ယ္ရသည့္ ဘ၀။ နံနက္ ၄နာရီဆုိလွ်င္ မိုးသည္းလုိ႔ ေဆာင္းေအးလုိ္႔ ဆုိျပီး မထ၍ မရ။ အုန္းေမာင္းေခါက္သံ ၾကားျပီး ဆုိတာနဲ႔ ေငါက္ကနဲထ၊ အိမ္ခ်င္မူးထူး ဆြမ္းခံထြက္ရသည္။ ဘုန္းၾကီးတင္မက ေက်ာင္းဒကာမ်ားခို္င္းလွ်င္လည္း ဖင္ေပါ့တယ္လို႔ အေျပာခံရေအာင္ ေျပးလႊားရသည္။ ရြယ္တူဆုိလည္း ေအာက္စည္းက၊ မည္သူမဆုိ ေအာက္စည္းက။ ကေလးသဘာ၀ ဟုိဟာ ဒီဟာ စားခ်င္တယ္ဆုိ တံေတြးကုိသာ မ်ိဳခ်ေပါ့။
“သားရယ္ ပညာတတ္ျဖစ္ေအာင္ လိမ္လိမ္မာမာ ေန၊ စာၾကိဳးစား၊ ေနာက္နွစ္အေမ လာခဲ့မယ္”တဲ့။ အေမနဲ႔သား ျပန္မယ့္ မနက္မွာ ဖက္ငိုရင္း ေျပာေသာစကား၊ ကၽြန္ေတာ္ၾကားခဲ့ဖူးသည္။ တခ်ိဳ႕ကေလးေတြက အထုပ္ဆြဲေက်ာခိုင္းသြားေသာ အေမေနာက္ ငိုရင္း ေျပးလုိက္ၾကသည္။ အေမေတြရဲ႕ ရင္ထဲ ဒီကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ထဲ ဘယ္ေလာက္မ်ား ခံစားရရွာမလဲ။ သူတုိ႔အေမေတြ ျပန္သြားျပီး တစ္လေလာက္အထိ အရာရာ ေၾကာက္ရ၊ ျပာရ၊ တစ္ေရးနုိး ထ-ထ ငုိၾကတာလည္း ခဏ ခဏ ေပါ့။
ထိုသို႔ေသာ ဘုနး္ၾကီးေက်ာင္းသားထဲမွ တစ္ေယာက္မွာ ကၽြန္ေတာ္နွင့္သူငယ္ခ်င္း ျဖစ္ခဲ့သည္။ ေက်ာင္းအတူတက္ျပီး ေမ်ာက္ရုံးေအာင္ ေဆာ့ခ့ဲၾကသည္။ ဘာေဆာ့ေဆာ့ ေရွ႕က ပါေလ့ရွိေသာ ကၽြန္ေတာ့ သူငယ္ခ်င္းသည္ စစ္တုိက္တမ္းကစားမည္ဆုိလွ်င္ေတာ့ လုံး၀မပါ။ ရုပ္ရွင္ထဲကလုိ မင္းက စစ္ဗိုလ္၊ ငါက သူပုန္၊ မင္းက ပစ္ရမယ့္ေကာင္၊ အဲသလုိ စည္းရုံးလည္း မပါေရးခ်မပါ။ စစ္တုိက္တာ အေကာင္းဘူးဟုသာ တြင္တြင္ ေျပာေလ့ရွိသည္။ သူမွ မဟုတ္ ၊တျခားဘုန္းၾကီးေက်ာင္းသားမ်ားလည္း စစ္တုိက္တမ္း ကစားၾကသည္ကုိ မေတြ႔ရ။ စစ္၏ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ကို မေျပာျပတတ္ေသာ္လည္း သူတုိ႔ ရင္ထဲမွာေတာ့ သံပူန႔ဲ ခပ္နွိပ္ထားသလုိ နာက်င္ခဲ့ပါလားဟု အရြယ္ေရာက္မွ ကၽြန္ေတာ္နားလည္ မိိေတာ့သည္။
(၃)
သို႔ေသာ္ ၊ကမၻာေပၚတြင္ စစ္ပြဲမ်ား ရပ္စဲသြားျခင္းမရွိ။ တစ္ခါမွ မျမင္ဖူးၾကသူခ်င္း မဦးလွ်င္ ေသနုိင္ေသာေၾကာင့္ ဦးေအာင္သတ္ရသည္။ ကၽြန္ျပဳျခင္းေၾကာင့္ ျပန္လည္တြန္းလွန္ေသာ စစ္သည္ အဓိပၸါယ္ရွိေသာ္လည္း အမ်ိဳးသားခ်င္း ေသြးေခ်ာင္းစီးၾကျခင္းမွာ အဓိပၸါယ္မရွိ။
သို႔ေသာ္ လြတ္လပ္ေသာ ျမန္မာအျဖစ္စတင္ ေၾကညာျပီး မၾကာမီ ျပည္တြင္းစစ္ျဖစ္သည္။ သူမွားသည္၊ ငါသည္မွန္ အျပန္အလွန္ စြဲခ်က္တင္ရင္း ျပည္သူမ်ားစြာ အတိဒုကၡေရာက္ၾကရသည္။ က်ည္ဆံေတြသာ ေျပးလႊားေနေတာ့ တုိင္းျပည္ စီးပြားျပိဳက်လာျခင္းမွာ မဆန္း။
ျပည္တြင္းစစ္ ျဖစ္သည့္အခ်ိန္မွ ၁၉၅၇ ခုနွစ္အထိ အစုိးရ စာရင္းအင္းမ်ားအရ ရြာၾကီးေပါင္း ၃၀၀၀ ေက်ာ္ ေျပာင္းေရႊ႕ပ်က္စီး၊ လူ ၄၀,၀၀၀ ေက်ာ္ေသေၾကပ်က္စီး၊ ျပည္သူ႔အုိးအိမ္ ကုေဋ ၅၀၀ ေက်ာ္ပ်က္စီး၊ ျပည္တြင္းစစ္ ၁၃ နွစ္အတြင္း စစ္ဘတ္ဂ်က္စရိတ္ ကုေဋ ၄၀၀ ျပည္သူတုိ႕ ေပးရသည္။ စစ္စရိတ္ကာမိဖုိ႔ ကုန္ပစၥည္းမ်ားအေပၚ အခြန္ျမင့္ေကာက္ရသျဖင့္ ကုန္ေစ်းႏႈန္း တက္သည္။ ျပည္တြင္းစစ္အစတြင္ ျပည္သူတုိ႔အေပၚ တုိက္ရုိက္ေကာက္ခံသည့္ အခြန္ ၅၃ ကုေဋေက်ာ္ ရွိရာမွာ ၁၉၆၁-၆၂ ခုနွစ္တြင္ ၁၂၂ ကုေဋ ျဖစ္သြားခဲ့သည္။
အထက္ပါ စာရင္း ဇယားမ်ားမွာ စစ္ျဖစ္ေသာ ကာလ တစ္ကြက္တြင္သာ ျဖစ္သည္။ ဆက္ေတြးၾကည့္လွ်င္ ကိနး္ဂဏန္းမ်ားက ေတြးရဲစရာမရွိ၊ စစ္သည္ျပည္သူတုိ႔အတြက္ အက်ိဳးမရွိ။ ထုိ႔ေၾကာင့္ စစ္ကုိ ျပည္သူတို႔ မုန္းၾကသည္။ စစ္ကုိဆန္႔က်င္၊ ျငိမ္းခ်မ္းေရးကုိ လုိခ်င္ေသာ ဆရာၾကီး သခင္ကိုယ္ေတာ္မႈိင္း ဦးစီးသည့္ ျပည္တြင္း ျငိမး္ခ်မး္ေရးအဖြဲ႔ ေပၚေပါက္ခဲ့သည္။ ဆရာၾကီး၏ သူမနာ ကုိယ္မနာ ျငိမ္းခ်မး္ေရး အယူအဆ ထြက္ေပၚလာသည္။ ပဋိပကၡ ျဖစ္ေပၚေနေသာ အင္အားစုမ်ား တန္းတူရည္တူ ေတြ႔ဆုံေဆြးေႏြး အေျဖရွာျခင္း၊ တစ္ဖက္က ဒူးေထာက္၍တစ္ဖက္က ခါးေထာက္ပုံစံျဖင့္ ေဆြးေႏြးအေျဖရွာလုိ႔ မရမွန္း သမုိင္းက ေျပာခဲ့ျပီးျဖစ္သည္။
(၄)
စစ္ဆုိသည္မွာ နုိင္ငံေရး၏ အဆက္။ စစ္ဆုိတာ နုိင္ငံေရးတုိက္ပြဲ၏ အျမင့္ဆုံးအသြင္။ ေျဖရွင္း၍ မရေသာ နုိင္ငံေရး ပဋိပကၡမ်ားအား စစ္ပြဲျဖင့္ထြက္ေပါက္ရွာျခင္းကို ေခတ္သစ္ကမၻာက လက္မခံေတာ့ပါ။ အျပဳတ္တုိက္ လမ္းစဥ္ျဖင့္ ျငိမ္းခ်မ္းေရး ရမည္မဟုတ္ေၾကာင္း ဖဆပလ ေခတ္သမို္င္းက သက္ေသျပျပီး ျဖစ္သည္။ စူပါပါ၀ါ အေမရိကန္က ဆက္ဒမ္ဟူစိန္၏ အီရတ္ကို သိမ္းနုိင္ခဲ့ေသာ္လည္း ယေန႔တုိင္ ျငိမ္းခ်မ္းေရးမျမင္။ ေသနတ္သံ၊ ဗုံးသံမ်ားက အီရတ္္တြင္ က်န္ေနဆဲပင္ ျဖစ္သည္။
မေသခင္ ျမန္မာနုိင္ငံ ျငိမ္းခ်မး္ေရးရတာ ျမင္ခ်င္သည္ ဆုိေသာ ဆရာၾကီး သခင္ကုိယ္ေတာ္မႈိုင္း ကြယ္လြန္ခဲ့သည္မွာ ၾကာခဲ့ေလျပီ။ ကမၻာေပၚတြင္ ေသနတ္သံ ေတြက မစဲေသး။ မႏွစ္က ရြာျပန္စဥ္ ကၽြန္ေတာ့္သူငယ္ခ်င္း၏သား ဆြမး္ခ်ိဳင့္ကုိ မနုိင့္တနုိင္ဆြဲျပီး ဘုန္းၾကီးေက်ာင္းေပၚ တက္သြားသည္ ကုိ ျမင္လုိက္ရသည္။
**မ်ဳိးညြန္႔**
ျပည္သူ႔ေခတ္ဂ်ာနယ္ အတဲြ ၁ ၊ အမွတ္ ၃၀
၃၊ေဖေဖာ္၀ါရီ၊၂၀၁၁
No comments:
Post a Comment