ဆံပင္ညွပ္ျခင္းကိစၥသည္ ျမန္မာ့သမိုင္းမွာ အလြန္ႀကီးက်ယ္ေသာ
အေျပာင္းအလဲႀကီးတစ္ခုအတြက္ အစပ်ဳိးေပးခဲ့ သည္ဟု ဆိုေကာင္း
ဆိုႏုိင္လိမ့္မည္ထင္၏။
ဘုရင့္ေနာင္၏ ဒုတိယျမန္မာႏိုင္ငံႀကီး ၿပဳိကြဲၿပီးေနာက္ တိုင္းျပည္မွာ
အစိတ္စိတ္အႁမႊာႁမႊာ ျဖစ္သြားသည္။ သူတလူ ငါတမင္း ကိုယ့္ေဒသ
ကိုယ္အုပ္ခ်ဳပ္ရင္း အင္အားစုေဆာင္းေနၾကသည္။ အင္း၀ဘုရင္မွာ
နာမည္ခံေလာက္သာရွိ၏။ ၾသဇာအာဏာ မရွိ။
ထိုအခ်ိန္တြင္ ေအာက္ျမန္မာျပည္ရွိ ဟံသာ၀တီႏိုင္ငံသည္ တျဖည္းျဖည္း
အင္အားေတာင့္တင္းလာသည္။ အထက္ဘက္ကုိ နယ္ပယ္ခ်ဲ႕ထြင္လာခဲ့ရာ ေနာက္ဆုံးမင္း
အင္း၀ေနျပည္ေတာ္ကုိပါ သိမ္းပုိက္ႏုိင္ခဲ့သည္။ ထုိမွ် မကေသး
အင္း၀နန္းတြင္းမွာ ဟံသာ၀တီဓေလ့ထုံးစံမ်ားကုိ က်င့္သုံးေစသည္။
၀တ္စားဆင္ယင္မႈသာမက ဆံပင္ကုိပါ ဟံသာ၀တီပုံစံ ျဖတ္ေစသည္။ ဒါကုိ
ဟံသာ၀တီဇာတ္သြင္းသည္ဟု ေခၚ ဆုိၾကသည္။
ထုိကာလက အထက္အညာေဒသရွိ ျမန္မာတုိ႔အတြက္ ဆံပင္ဆုိသည္မွာ
အထြတ္အျမတ္ထားေသာအရာျဖစ္၏။ ဆံပင္ကုိ ျဖတ္ဖုိ႔မဆုိထား နဲ႔
သူတစ္ပါးကလာၿပီးထိတာ၊ ကုိင္တာ၊ ဆြဲတာကုိပင္ ေစာ္ကားသည္ဟု ယူဆၾကသည္။
ျမန္မာဘုရင္ေတြဆုိလွ်င္ သူ႔တုိ႔ဆံပင္ကုိ မိဖုရားေခါင္ႀကီးကလႊဲၿပီး
ဘယ္သူ႔ကုိမွ် ထိခြင့္ကုိင္ခြင့္မေပးတာမ်ဳိးေတာင္ ရွိသည္။
ဒီလုိ အစြဲရွိေသာအခ်ိန္မ်ဳိးမွာ ဆံပင္အျဖတ္ခံရျခင္းသည္
အလြန္ခံျပင္းစရာပင္ျဖစ္၏။ ဒီထဲမွာ မေက်ႏုိင္ မခ်မ္းႏုိင္
အျဖစ္ဆုံးလူကေတာ့ ေရႊဘုိနယ္ဘက္မွာ အင္အားစုေဆာင္းေနသူ ဦးေအာင္ေဇယ်
(ေနာင္အေလာင္းဘုရား) ပင္ျဖစ္ ေလသည္။ ဆံပင္အျဖတ္ခံရေသာကိစၥသည္ အင္း၀ကုိ
မရရေအာင္ တုိက္ခုိက္သိမ္းပုိက္မွျဖစ္မည္ဆုိေသာ သူ၏ သႏၷိ႒ာန္ကုိပုိ၍
ခုိင္မာေစေတာ့သည္။ ဒါတြင္မက ျမန္မာတစ္ႏုိင္ငံလုံးကုိသိမ္းပုိက္ၿပီးေသာအခါ
ဟံသာ၀တီႏုိင္ငံေတာ္ ကုိ ရာသက္ပန္ အၿပီးတုိင္ဖ်က္သိမ္းပစ္လုိက္ေလေတာ့သည္။
အေလာင္းမင္းတရားႀကီးသည္ ဆံပင္ျပႆနာေၾကာင့္ တတိယျမန္မာႏိုိင္ငံေတာ္ႀကီးကုိ
တည္ေထာင္ေတာ္မူသည္ဟု ဆုိလုိျခင္းမဟုတ္ပါ။ သုိ႔တုိင္ေအာင္ ထုိကိစၥသည္
သူ႔ရင္ထဲမွာ စူးတစ္ေခ်ာင္းစုိက္၀င္ေနသလုိ ျမက္ခနဲ ျမက္ခနဲ
နာက်င္ခံစားေနခဲ့မွာေတာ့ ေသခ်ာသည္။
x x x
အေနာက္ႏုိင္ငံသားေတြကေတာ့ ဆံပင္ကုိ သိပ္တန္ဖုိးမထားၾကပုံမရ။
ျမင့္ျမတ္သည္ဟု ယူဆပုံလည္းမေပၚ။ တစ္ေယာက္နဲ႔တစ္ေယာက္ ႏႈတ္ဆက္တဲ့အခါ
အားေပးႏွစ္သိမ့္တဲ့အခါ ေခါင္းကုိပုတ္၊ ဆံပင္ေတြကုိလက္ေခ်ာင္းနဲ႔ ထုိးဖြ
လုပ္ခ်င္လုပ္တတ္သည္။ သူတုိ႔အဖုိ႔ေတာ့ ဆံပင္ဆုိတာ ရွည္ေလ႐ႈပ္ေလ၊
အေႏွာင့္အယွက္ျဖစ္ေလဟု သေဘာထားဟန္တူသည္။ ေရွးေရာမ ေခါမေခတ္တုန္းကတည္းက
(ဘာေဘရီးယန္း ေခၚ လူ႐ုိင္းေတြကလႊဲ၍) ဆံပင္ကုိ ခပ္တုိတုိထားတတ္ၾကသည္။
ေက်ာက္ခတ္တုန္းက ဆံပင္ေတြရွည္လာလွ်င္ ေက်ာက္တုံးေပၚမွာ
ဆံပင္ေတြျဖန္႔တင္ၿပီး ေက်ာက္ပုဆိန္နဲ႔ထုၿပီး ျဖတ္မည္။ ေၾကးခတ္
သံေခတ္က်ေတာ့ ဓားႏွင့္ျဖတ္မည္။ ကတ္ေၾကးေပၚလာေတာ့ ျဖတ္ရညွပ္ရတာပုိၿပီး
အဆင္ေျပ လာမည္။ စက္ကတ္ေၾကးကုိထြင္ႏုိင္လာတဲ့ အခါမွာေတာ့
ခုေခတ္ပုံမ်ဳိးျဖစ္လာမည္။ ပုံဆန္းေတြ ထပ္ထြင္လာႏုိင္မည္။
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာ ဆံပင္အတုိညွပ္တဲ့အေလ့အထက အဂၤလိပ္လက္ေအာက္ေရာက္ၿပီးမွ
ထြန္းကားလာျခင္းျဖစ္၏။ အစပုိင္းမွာေတာ့ အဂၤလိပ္အစုိးရလက္ေအာက္မွာ
အမႈထမ္းသူေတြသာ ညပ္ၾကျခင္းျဖစ္ပုံရသည္။ အလုပ္သေဘာမုိ႔ မတတ္သာလုိ႔
ညပ္ရသူေတြလည္းပါမည္။ အထက္လူႀကီးဆီက မ်က္ႏွာေကာင္းရခ်င္လုိ႔၊
သခင္ကုိဖားခ်င္လုိ႔ ကုိယ္က်ဳိးစီးပြားအတြက္ အေထာက္အကူျပဳလုိ႔
ညွပ္သူေတြလည္း ရွိႏုိင္သည္။ ဘုိေတြညွပ္တဲ့ ပုံစံျဖစ္ေၾကာင့္ “ဘုိေက”
ဟုေခၚၾကသည္။
မ်ဳိးခ်စ္စိတ္ဓာတ္ျပင္းထန္ေသာ လူႀကီးေတြက ေရာင္ထုံးကုိမပယ္ဘဲ
ဆက္ၿပီးထားၾကသည္။ လူငယ္ေတြကေတာ့ ဘုိေကမွ ေခတ္မီတယ္ဟုယူဆၿပီး
ဆံပင္ညွပ္ျခင္းအေလ့အထ ထြန္းကားျပန္႔ပြားလာခဲ့တာ အခုထိပဲ။
(အဂၤလိပ္ကုိ ေတာ္လွန္တုိက္ခုိက္ခဲ့ျခင္းမွာ ဆံပင္ညွပ္ခံရတာကုိအသည္းနာၿပီး
ခံျပင္းလွေသာေၾကာင့္မဟုတ္။ လြတ္လပ္ေရးလုိခ်င္လုိ႔သာျဖစ္၏။)
x x x
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ငယ္ငယ္က ႏွစ္ပတ္တစ္ခါ ဆံပင္ညပ္ၾကရသည္။
ခုေခတ္အျမင္နဲ႔ဆုိလွ်င္ေတာ့ ရယ္စရာ ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္။ ဆယ့္ေလး
ရက္အတြင္းမွာ ဆံပင္က ဘယ္ေလာက္ရွည္မွာ မုိ႔လုိ႔လဲ။ သုိ႔ရာတြင္
ႀကီးေတာ္ႀကီးရဲ့ အစီအမံ အတုိင္း လုိက္နာၾကရသည္။ တစ္ပတ္ျခားတစ္ခါ
တနဂၤေႏြေန႔ဆုိလွ်င္ ဆံပင္ညွပ္ဆရာႀကီးက အိမ္ကုိလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔
ညီအစ္ကုိတစ္ေတြ တန္းစီၿပီး တလွည့္စီညွပ္ရသည္။
တနဂၤေႏြဆုိတာ ေဆာ့လုိ႔အေကာင္းဆုံး ေန႔ေလ။ အိပ္ရာႏုိးတဲ့အခ်ိန္ကစၿပီး
ညေနေမွာင္ရီပ်ဳိးတဲ့အထိ အသားကုန္ ကစားၾကတာ။ ထမင္းစားဖုိ႔ေတာင္
အိမ္ကလုိက္ရွာၿပီး ေခၚယူရသည္။ (က်ဴရွင္ေတြ ဘာေတြလည္း သြားစရာမလုိ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္က က်ဴရွင္ဆုိတာ စာညံ့တဲ့ေကာင္ေတြမွယူရတာမုိ႔
ရွက္စရာေကာင္းတယ္လုိ႔ ထင္ၾကတာ။)
ေဆာ့လုိ႔ေကာင္းတုန္း ဆံပင္ညွပ္ဖုိ႔လာေခၚေတာ့ အေတာ္စိတ္ညစ္ရသည္။
ဂ်င္ေပါက္တာ၊ ေဂၚလီ႐ုိက္တာ၊ ပုိလုိ ကားထပ္တာမ်ဳိးဆုိရင္ ပုိဆုိးသည္။
ကစား၀ုိင္းက နည္းနည္းမွမခြာခ်င္။ ေသးေပါက္ခ်င္လွ်င္ေတာင္ အနီးအနားမွာပဲ
ေဆာ္ထည့္လုိက္တာ၊ ဒါေတာင္ လွည့္ၾကည့္ လွည့္ၾကည့္နဲ႔။
ညွပ္ရတဲ့ပုံစံကေတာ့ ေနာက္ႏွင့္ေဘးႏွစ္ဘက္က အေျပာင္၊ အေပၚဘက္က
ဆံပင္ကုိက်မွ ေခါင္းလိမ္းဆီလိမ္းၿပီး ေဘးခြဲခြဲလုိ႔ရေအာင္
နည္းနည္းရွည္ထားသည္။ ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိလွ်င္ေတာ့ ကတုံးဆံေတာက္ပဲ။
တနဂၤေႏြတစ္ရက္မွာေတာ့ ပဲခူးက အကုိ၀မ္းကြဲတစ္ေယာက္ လာလည္သည္။ သူက
ဂ်င္ေပါက္တာ အရမ္းကၽြမ္းသည္။ အထူးသျဖင့္ “စုိ႔ စပတ္”ေခၚ ဂ်င္ကုိ
ေျမႀကီးမက်ခင္ ႀကိဳးႏွင့္ျပန္ဆြဲယူၿပီး လက္၀ါးေပၚမွာလည္ေအာင္ လုပ္ျပတာ
ေတာ္ေတာ္ သေဘာက်ဖုိ႔ေကာင္းသည္။ သူက ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ
စုိ႔စပတ္လုပ္နည္းသင္ေပးေနတုန္း ဆံပင္ညွပ္ဖုိ႔ လာေခၚသျဖင့္
ဆတ္တငံ့ငံ့ျဖစ္ရသည္။
ဆံပင္ညွပ္ၿပီးေတာ့ အစ္ကုိ၀မ္းကြဲလုပ္သူက ပဲခူးျပန္သြားၿပီ။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မွာ ေတာ္ေတာ္ မခံခ်ိမခံသာျဖစ္ၾကရသည္။ စုိ႔စပတ္သင္တန္း
ၿပီးဆုံးေအာင္မတက္လုိက္ရျခင္းအတြက္ ဆံပင္ညွပ္ဆရာႀကီးကုိ
တရားခံအျဖစ္သတ္မွတ္ၿပီး …
“ဒီဦးေလးႀကီး ေသသြားရင္ေကာင္းမယ္”ဟု ေျပာမိသည္။ တုိက္တုိက္ဆုိင္ဆုိင္ပဲ
ဆံပင္ညွပ္ဆရာႀကီးသည္ ေနာက္ထပ္ ေရာက္မလာေတာ့။ ဘာေၾကာင့္လဲဆုိတာေတာ့ မသိ။
သုိ႔ရာတြင္ ငါတုိ႔က်ိန္ဆဲလုိက္လုိ႔မ်ား တကယ္ေသ သြားတာလားဟု
ကေလးအေတြးႏွင့္ စိ္တ္မေကာင္းျဖစ္ၾကရေသးသည္။
x x x
ေနာက္ပုိင္းက်ေတာ့ အိမ္ႏွင့္ ကားတစ္မွတ္တုိင္စာေလာက္ေ၀းေသာ
ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္မွာ သြားညွပ္ရသည္။ အိမ္မွာတုန္းကလုိ
ေခြးေျခေလးေပၚထုိင္ရတာမဟုတ္ေတာ့ဘဲ ဆုံလည္ကုလားထုိင္နဲ႔
ခန္႔ခန္႔ညားညားျဖစ္သြားၿပီ။ ၿပီးေတာ့ ေရွ႕ေနာက္မွန္ႏွစ္ခ်ပ္တပ္ထားသျဖင့္
ကုိယ့္ေနာက္ေစ့ကုိ ပထမဆုံးအႀကိမ္ ျပန္ျမင္ဖူး သြားေသာေၾကာင့္ လည္း
သေဘာက်မိ၏။
သုိ႔ရာတြင္ တစ္ခုရွိတာက ဆုိင္ပုိင္ရွင္ ဆံပင္ညွပ္ဆရာသည္
အလြန္စကားမ်ားသည္။ စပ္လည္း စပ္စုသည္။ အထူးသျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔မိသားစု
အိမ္တြင္းေရးကိစၥေတြကုိ ႏႈိက္ႏႈိက္ခၽြတ္ခၽြတ္ ေမးတတ္သည္။ လွီးလႊဲေျဖလွ်င္
လည္း မႀကိဳက္။ ငါသိပါတယ္ကြာ ဒီလုိမဟုတ္လားဆုိၿပီး ထင္ရာျမင္ရာေတြ
ေလွ်ာက္ေျပာသည္။ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနျပန္ေတာ့လည္း ေခါင္းကုိပုတ္ၿပီး
ေဟ့ေကာင္ အိပ္ေပ်ာ္ေနလား လုပ္ေသးသည္။ တစ္ခါေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ လည္း
စိတ္ေပါက္ေပါက္ရွိလာသျဖင့္ …
“အဲဒါေတြ သိခ်င္ရင္လည္း အေဖဆံပင္လာညွပ္မွပဲ ေမးေတာ့။ ကၽြန္ေတာ္ေတာ့ မသိဘူး”
ဟု ပိတ္ေျပာလုိက္မိ၏။ သူထပ္မေမးေတာ့။ သုိ႔ရာတြင္ မေက်နပ္ေၾကာင္းကုိေတာ့
အျပဳအမူတစ္ခုႏွင့္ျပသည္။ စက္ကတ္ေၾကးတုံးတုံးႀကီးႏွင့္ညွပ္ေနရာမွ
အစမသတ္ခင္ ေဆာင့္ေဆာင့္ဆြဲလုိက္ျခင္းျဖစ္၏။ ဆံပင္ေတြ ျဗဳတ္ခနဲ ျဗဳတ္ခနဲ
ကၽြတ္ပါသြားသည္။ နာလည္း အေတာ္နာသည္။
တျခားဆုိင္ ေျပာင္းညွပ္လုိ႔လည္း မျဖစ္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ကုိ အိမ္က
ဆံပင္ညွပ္ခေပးလုိက္တာ မဟုတ္။ အေဖက ဆုိင္ကုိ ေငြႀကိဳေပးထားသည္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ ညွပ္သမွ်ကုိ ဒီထဲက ခုႏွိမ္သြားျခင္းျဖစ္၏။ ထုိ႔ေၾကာင့္
ဆံပင္ညွပ္တုိင္း စိတ္ညစ္ရ ေသာဒုကၡကုိ ႏွစ္အတန္ၾကာခံခဲ့ရ၏။
x x x
ကၽြန္ေတာ္ ေျခာက္တန္းေရာက္ေသာႏွစ္တြင္ ေနာက္ေစ့မွာ
ယားနာတစ္မ်ဳိးေပါက္သည္။ ရႊံြ႕ထဲဗြက္ထဲ ေဘာလုံးကန္ၿပီး ေခါင္းမွန္မွန္
မေလွ်ာ္ေသာေၾကာင့္ျဖစ္လိမ့္မည္။ လက္ႏွင့္စမ္းၾကည့္လွ်င္ အ၀ုိင္းဖုေလးလုိ
ျဖစ္ေနသည္။ ေခၽြးထြက္တဲ့ အခါ နည္းနည္းယားသည္။ သိပ္
အေနရခက္ေလာက္ေအာင္မဟုတ္သျဖင့္ ဂ႐ုမစုိက္ဘဲ အမွတ္တမဲ့ေနလုိက္၏။
ဆံပင္ညွပ္ၿပီးခါစတစ္ရက္မွာ ေဘာလုံးကန္ဖက္ သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္က …
“ေဟ့ေကာင္ .. မင္းေနာက္ေစ့မွာ ေပြး ေပါက္ေနတယ္”ဟု သတိေပးသည္။
ေနာက္တစ္ေယာက္က ဒက္ေပါက္တာျဖစ္ မယ္ဟု မွတ္ခ်က္ျပဳျပန္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ရွက္သြား၏။ အတန္းထဲမွာ ေအးေဖဆုိတဲ့ေကာင္ရွိသည္။ သူ႔ဗုိက္မွာ
ေပြး ေပါက္ေနသျဖင့္ တစ္ခ်ိန္လုံး ကုတ္ဖဲ့ေနရသည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္
သူ႔နာမည္ေပြးေဖဟု တြင္သြားသည္။ ကုိယ္လည္း ဒီလုိ နာမည္ပ်က္မွာ ေၾကာက္ရသည္။
ဒီျပႆနာကုိ ကၽြန္ေတာ္ေျဖရွင္းတဲ့နည္းက နည္းနည္းေတာ့ ေၾကာင္သည္။ အမွန္က
လြယ္လြယ္ေလး။ လူႀကီးေတြကုိ အသိေပးလိုက္လွ်င္ ဆရာ၀န္ႏွင့္ျပေပးလိမ့္မည္။
သူေပးေသာေဆးကုိ လိမ္းလုိက္၊ တစ္ပတ္ဆယ္ရက္ဆုိ ေပ်ာက္ေရာ။ သုိ႔ရာတြင္
ကၽြန္ေတာ္က ဒီလုိမစဥ္းစား။ ဆံပင္တုိေနလုိ႔သာ ဒီအကြက္ကုိ
လူေတြျမင္သာျခင္းျဖစ္သည္။ ဆံပင္ရွည္နဲ႔ ဖုံးလုိက္လွ်င္
ေတြ႔မွာမဟုတ္ေတာ့ဟု တြက္သည္။
ကၽြန္ေတာ္ဘာေၾကာင့္ ဒီလုိအေတြးေပါက္ခဲ့ေၾကာင္း ခုခ်ိန္ထိ စဥ္းစားလုိ႔မရ။
ျဖစ္ႏုိင္တာ တစ္ခုေတာ့ရွိ၏။ ထုိစဥ္က ကၽြန္ေတာ့္ အသက္အရြယ္မွာ
လူပ်ဳိေပါက္မျဖစ္ေသးေသာ္လည္း ႀကီးေကာင္၀င္ကာစ ျပဳေနၿပီ။ ထုိအခါ တကယ့္
လူပ်ဳိေတြကုိအားက်ၿပီး သူတုိ႔လုိပုံစံမ်ဳိးညွပ္ခ်င္ေသာေၾကာင့္
ဟုိအကြက္ကုိ ရမယ္ရွာျခင္းျဖစ္ႏုိင္သည္။
ေနာက္တစ္ခါ ဆံပင္ညွပ္ခ်ိန္ေရာက္ ေတာ့ …
“အရွည္ညွပ္ေပးပါ”ဟု ေတာင္းဆုိလုိက္သည္။
ဆံပင္ညွပ္ ဆရာက …“မရဘူး .. မင္းအေဖေျပာထားတဲ့ ပုံအတုိင္းပဲညွပ္ရမယ္။ ဘာလဲ
ေဟ့ေကာင္ မင္းက ငယ္ငယ္ေလးရွိေသးတယ္။ (....) ခ်င္ေနၿပီလား”
နဂုိက သူ႔အေပၚ အျမင္မၾကည္ရတဲ့ၾကားထဲ ခုလုိ ညစ္ညစ္ပတ္ပတ္ ေျပာလာသျဖင့္
တင္းသြားၿပီး …
“ေတာ္ၿပီဗ်ာ မညွပ္ေတာ့ဘူး”ဟုေျပာၿပီး ထြက္လာခဲ့သည္။
ေနာက္ေတာ့ တျခားဆုိင္မွာ သြားညွပ္ဖုိ႔ ပိုက္ဆံေတာင္းသည္။ အေမက …
“ဟုိဆုိင္ကုိ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ”
“ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ ရန္ျဖစ္လာလုိ႔”
ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က နည္းနည္းစြာသည္။ ဒါကုိသိေသာ အေမက ဘာမွထပ္မေမးေတာ့ဘဲ
ပုိက္ဆံ ထုတ္ေပးလုိက္ သည္။ ေစ်းေရွ႕ နားကဆုိင္ကုိ သြားသည္။ ညွပ္ခုံေပၚမွာ
၀င္ထုိင္သည္။ လူႀကီးေတြ ညွပ္တဲ့ပုံစံကုိ ဘယ္လုိေခၚ သလဲ မသိသျဖင့္ …
“အရွည္ညွပ္ေပးပါ”လုိ႔ပဲ ေျပာလုိက္၏။
“ပုံႀကီးလား”ဆံပင္ညွပ္ဆရာကေမးေတာ့ …
“ဟုတ္ကဲ့”
“သုံးမတ္ေနာ္”
ေခါင္းညိတ္ျပလုိက္သည္။ ထုိစဥ္က ကေလးငါးမူး၊ လူႀကီးသုံးမတ္။ တစ္မတ္ (၂၅
ျပား) ပုိေပး႐ုံနဲ႔ လူႀကီးစာရင္း ၀င္ သြားတာ တကယ္တန္တယ္ထင္တာပဲ။
x x x
ကၽြန္ေတာ္ ဆယ္တန္းေရာက္ေသာအခ်ိန္တြင္ လူငယ္ေတြၾကားမွာ ဆံပင္ရွည္ထားတာ
ေခတ္စားလာသည္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ေက်ာင္းမွာေတာ့ ဆံပင္ရွည္ထားခြင့္မရွိ။
ရွည္တဲ့ေကာင္ေတြ႔လွ်င္ ေက်ာင္းအုပ္ဆရာႀကီးက ႐ုံးခန္းထဲ ေခၚၿပီး
ကတ္ေၾကးႏွင့္ညွပ္ပစ္တတ္သည္။ အညွပ္မခံခ်င္လွ်င္ ေက်ာင္းထြက္။
ကၽြန္ေတာ္တုိ႔သည္ ဆယ္တန္းတစ္ႏွစ္ကုိ ေအာင့္အင္းသည္းခံၿပီး
ေစာင့္ေနခဲ့ၾကရသည္။ ဆယ္တန္းစာေမးပြဲေျဖၿပီးတဲ့ အခ်ိန္ကစၿပီး ကၽြန္ေတာ္
ဆံပင္ရွည္ေမြးသည္။ တကၠသုိလ္ ပထမႏွစ္စတက္တဲ့အခ်ိန္မွာ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္က
နားရြက္ဖုံး၊ ကုပ္ေထာက္ျဖစ္ေနၿပီ။
အေမက …
“ညင္းသုိးသုိးနဲ႔ကြယ္”ဟုေျပာသည္။ ကၽြန္ေတာ္ မၾကားခ်င္ေယာင္ ေဆာင္ေနသည္။
အေမက အစ္ကုိႀကီးျဖစ္သူ ကုိ၀ဏၰကုိ စစ္ကူေတာင္းသည္။
ကုိ၀ဏၰက …“ဒီေကာင္ တကၠသုိလ္ေတာင္ ေရာက္ေနၿပီပဲ”
ဆုိၿပီး ဒႆနိကသမားခ်င္း ႐ုိင္းပင္းသည္။ ေနာက္ဆုံးေတာ့
ဗဟုိအဆင့္ကုိေရာက္သြား၏။ အေဖက ဆံပင္ရွည္တာကုိ မႀကိဳက္။ သူကုိယ္တုိင္လည္း
တစ္သက္လုံး ဆံေထာက္သာသာ ခပ္တုိတုိညွပ္တတ္သူျဖစ္၏။
ကၽြန္ေတာ္ကုိေခၚၿပီး …“မင္းဆံပင္ကုိ ညွပ္မလား၊ ဒါမွမဟုတ္ ငါ မင္းလုိဆံပင္
အရွည္လုိက္ထားရမလား”
ေမးသည္။ ကၽြန္ေတာ္က ရယ္က်ဲက်ဲ လုပ္ေနလုိက္သည္။
“ေနစမ္းပါဦး၊ မင္းက ဘာျဖစ္လုိ႔ ဆံပင္ ရွည္ထားခ်င္ရတာလဲ”
“ဆံပင္တုိရင္ ေကာင္မေလးေတြက မႀကိဳက္ဘူးေဖေဖ”
ကၽြန္ေတာ့္အေၾကာင္းျပခ်က္ကုိ အေဖ မျငင္းႏုိင္။
“ဒါဆုိရင္လည္း ၿပီးေရာကြာ”ဆုိၿပီး လုိက္ေလ်ာေပးလုိက္ရ၏။
x x x
ေခတ္အဆက္ဆက္မွာ လူငယ္မ်ားသည္ ႐ုပ္ရွင္မင္းသားမ်ား၏ဆံပင္ပုံစံကုိ
အတုခုိးေလ့ရွိၾကသည္။ ဘတင့္၊ ခင္ေမာင္ရင္၊ ဗလင္တီးႏုိ၊ ေက်ာ္ေဆြ၊
ဂ်ိမ္းစ္ဒင္း၊ ပရက္စေလ၊ ၀င္းဦး။ ေနာက္ေတာ့ ေက်ာ္ဟိန္း၊ ေက်ာ္သူရဲ့အလယ္ခြဲ
ပုံစံ၊ ေနာက္ဆုံး ေဒြးေက အထိ။ ဒီၾကားထဲမွာ ထုိင္းအဆုိေတာ္ ထုံခ်ဳိင္း
ပုံစံမ်ဳိးလည္း ပါေသးသည္။
ကၽြန္ေတာ္ကေတာ့ ဘယ္မင္းသားကုိမွ အတုမခုိးခဲ့။
ကုိယ္ပုိင္ဆံပင္ပုံစံျဖင့္သာ ေနသည္။ ကၽြန္ေတာ္ အတုခုိးခဲ့ဖူးတာ
တစ္ေယာက္ပဲရွိ၏။ ရွစ္တန္းတုန္းကျဖစ္၏။ ေဘာလုံးကုိ အသည္းအသန္
အ႐ူးအမူးကစားေနခ်ိန္။ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ရဲ့ ဟီး႐ုိးက
ျမန္မာ့လက္ေရြးစဥ္ေဘာလုံးအသင္းေခါင္းေဆာင္ ဗဟာဒူး။ သူ႔ဆံပင္ပုံစံက
တုိတုိပါးပါး။ “ခ႐ူးကတ္” ဟု ေခၚသည္။ ရာဇာေန၀င္း၏ဆံပင္ပုံစံကုိ
ေရွ႕ပုိင္းနည္းနည္းတုိထားတဲ့ ပုံစံမ်ဳိးျဖစ္၏။ ဒီလုိပုံစံမ်ဳိးကုိ
ကၽြမ္းက်င္က်င္ ညွပ္ႏုိင္ေသာ သမဂၢအမည္ရွိ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္မွာ
သြားသြားညွပ္ရသည္။
ကၽြန္ေတာ္ ရည္းစားရေတာ့ သူကလည္း ဆံပင္ရွည္ေထာက္ခံသူ ျဖစ္ေန၏။ သူကတစ္မ်ဳိး
သပ္သပ္ရပ္ရပ္နဲ႔ ရွည္တာမ်ဳိးကုိ ႀကိဳက္သည္။ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေတြမွာ
ညွပ္လာတာကုိ သူ စိတ္တုိင္းမက်။ တုိသြားျပန္ၿပီ၊ ပါးသြားျပန္ၿပီ၊
ေရွ႔နဲ႔ေနာက္ အခ်ဳိးမက်ဘူး။ (သူ႔ချမာမွာလည္း ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ပတ္သက္လုိ႔
မက္ေလာက္စရာက ဒီဆံပင္ကေလးပဲ ရွိတာ ကုိး။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က ဆံပင္သန္သည္။
နက္ေမွာင္ထူထပ္ေနသည္။)
ေနာက္ေတာ့ ဆုိင္မွာမညွပ္နဲ႔၊ သူကုိယ္တုိင္ညွပ္ေပးမယ္ ျဖစ္လာေရာ။
ဟုိတစ္ခ်ိန္က ဆံပင္အရွည္ပုံစံမွာ ညွပ္ရလြယ္ သည္။ စက္ကတ္ေၾကးသုံးစရာေတာင္
မလုိ။ ႐ုိး႐ုိးကပ္ေၾကးႏွင့္ ခြကပ္ေၾကးရွိလွ်င္ရၿပီ။ သူညွပ္ေပးတဲ့ပုံက
ဘယ္လုိေန သလဲေတာ့မသိ။ ေနာက္တစ္ေယာက္ ထပ္ရစရာအေၾကာင္းလည္းမရွိေတာ့သျဖင့္
သူ ႀကိဳက္လွ်င္ၿပီးတာပဲ။
ဒီလုိနဲ႔ ကၽြန္ေတာ့္ဆံပင္ကုိ သူ႔လက္ထဲ ႏွစ္ေပါင္းအေတာ္ၾကာေအာင္
၀ကြက္အပ္ထားခဲ့တာ လက္ထပ္ၿပီး ကေလးရတဲ့ အထိပဲ။ ေနာက္ေတာ့ သူလည္း
႐ုံးအလုပ္က တစ္ဖက္၊ ကေလးက တစ္ဖက္၊ ခ်က္ရျပဳတ္ရတာက တစ္ဖက္နဲ႔မုိ႔
ကၽြန္ေတာ့္ကုိ ဆံပင္ညွပ္မေပးအားေတာ့။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ေတြဘက္
ျပန္လွည့္ရသည္။
ဆံပင္ညွပ္ရာမွာလည္း ပုံေကာင္းတာေတြ ဂ႐ုစိုက္မေနေတာ့။ ျမန္ျမန္ၿပီးဖုိ႔ပဲ
အေရးႀကီးသည္။ ဆုိင္လည္း မေရြးေတာ့၊ ႀကဳံရာ လူရွင္းတဲ့ဆုိင္မွာ
၀င္ညွပ္လုိက္တာပဲ။ ဆံသဆရာက ဘယ္လုိပုံစံညွပ္မလဲေမးလွ်င္ ၾကည့္ေကာင္းသလုိ
လုပ္လုိက္ပါ။ ဒါပဲ။
တစ္ခုေတာ့ရွိ၏။ ကၽြန္ေတာ္ငယ္ငယ္က အေမးအျမန္းထူေသာဆံပင္ညွပ္ဆရာႏွင့္
ေတြ႕ခဲ့ဖူးသျဖင့္ ေသြးလန္႔ေနဟန္တူ သည္။ ၿပီးေတာ့ ကၽြန္ေတာ့္အက်င့္က
ဆံပင္အညွပ္ခံေနရင္းက နားေအးပါးေအး ဟုိေတြးဒီေတြး ေနခ်င္သည္။ ဒီလုိ
နည္းနဲ႔ စာေရးဖုိ႔စိတ္ကူးေလးေတြ ရတတ္သည္။
ဆံသဆရာေတြမွာလည္း စ႐ုိက္အမ်ဳိးမ်ဳိး ရွိ၏။ တခ်ဳိ႕က ႏႈတ္နည္းသည္။
ဘယ္လုိပုံညွပ္မလဲ တစ္ခြန္းေမးၿပီးလွ်င္ သူ႔အလုပ္ သူလုပ္သည္။ တခ်ဳိ႕က
စိတ္ရွည္သည္။ ဆံပင္တစ္ခါညွပ္လွ်င္ အေသးစိတ္လုိက္ညွိေနတာ အလြန္ၾကာ သည္။
ဒါမ်ဳိးက်ေတာ့ ကၽြန္ေတာ္နဲ႔ မျဖစ္။ ကၽြန္ေတာ္က ပုံေကာင္းတာေတြဘာေတြ
အေရးမႀကီး။ ျမန္ျမန္ကိစၥၿပီးဖုိ႔ပဲ လုိသည္။ တခ်ဳိ႕ဆရာမ်ားဆုိလွ်င္
ညွပ္ၿပီးလုိ႔ ဆံပင္အစအနေတြကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါနဲ႔သုတ္ၿပီး ခါၿပီးတာေတာင္
မေက်နပ္ေသး။ ေရွ႕ေနာက္၀ဲယာ လွည့္ၾကည့္ၿပီး ကတ္ေၾကးကုိေကာက္ကုိင္ျပန္သည္။
ဒီလုိအခါက်လွ်င္ ကၽြန္ေတာ္က …“ဟာ .. ေတာ္ၿပီ၊ ရၿပီ၊ ေနာက္လည္း ျပန္
ရွည္လာမွာပဲဟာ”ဆုိၿပီး ထေျပးရသည္။
ဒါေတာင္ တခ်ဳိ႕ ဆရာေတြက “ပုံမေကာင္းရင္ ဆုိင္နာမည္ပ်က္မယ္ဗ်”ဟုေျပာၿပီး
အတင္းညွိေပးေနေသးသည္။
တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ ေ၀ဖန္ေရးအျမင္ရွိသည္။ ညွပ္ေနရင္းက လူကုိအကဲခတ္ၿပီး
“နားရြက္နည္းနည္း ကားတယ္ေနာ္”
“ေဗာက္ေတြ သိပ္မ်ားတာပဲ၊ တေရာ္ကင္ပြန္းနဲ႔ ေခါင္းေလွ်ာ္ဗ်”
“၀မ္းမွန္မွန္ႏုတ္ေပးဦး ဒါမွ ၀က္ၿခံေတြေပ်ာက္မွာ”
စသည္ျဖင့္ သုံးသပ္တတ္သည္။
အေၾကာင္းမရွိအေၾကာင္းရွာၿပီး စကားဖြာတာမ်ဳိးက်ေတာ့ စိတ္ညစ္ဖုိ႔ေကာင္းသည္။
ဆံပင္ညွပ္တုန္းတန္းလန္းဆုိ ေတာ့ ထလစ္သြားလုိ႔လည္းမရ။
မၾကားခ်င္ေယာငေဆာင္ေနလုိ႔လည္း မျဖစ္။ စပ္စပ္စုစု အေမးအျမန္းထူတာမ်ဳိးဆုိ
လွ်င္ အေတာ္ ကသိကေအာက္ ျဖစ္ရသည္။
“ဘာအလုပ္လုပ္သလဲ”ေမးတာအဆုိးဆုံးပဲ။ စာေရးဆရာပါ ေျဖလုိ႔မျဖစ္။
ကေလာင္နာမည္ကဘာလဲ ဆက္ေမး ေတာ့မည္။ ေျပာျပလုိ႔ ကုိယ့္စာဖတ္ဖူးတဲ့လူဆုိ
ေတာ္ေသးသည္။
“တစ္ခါမွ မၾကားဖူးပါဘူး၊ ဘာစာေတြေရးတာလဲ”ဆုိလွ်င္ ေနရင္းထုိင္ရင္း
သိကၡာက်ေတာ့မည္။ ထုိ႔ေၾကာင့္ ပုံႏွိပ္တုိက္မွာလုပ္တယ္၊ ဒါမွ မဟုတ္
“ဒီလုိပါပဲ ႀကဳံရာက်ပန္းေပါ့”ဟု မေရမရာ ျဖစ္ရသည္။ ဒီလုိဆုိမ်ဳိးကုိ
ကၽြန္ေတာ္ ေရွာင္ေလ့ရွိ၏။ ခုေနာက္ပုိင္း ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္တခ်ဳိ႕မွာ
ဗီဒီယုိျပတတ္သည္။ တီဗီကုိ ဆုိင္ထဲမွာပဲထားသည္။ ဆုိင္က
က်ဥ္းက်ဥ္းေလးဆုိေတာ့ တီဗီက ဆံပင္ညွပ္ခုံနဲ႔ သုံးေလးေပေလာက္သာကြာသည္။
အျပင္ကလူေတြပါ ၾကားရေအာင္ အသံကုိလည္း အက်ယ္ႀကီးဖြင့္ထားရေသးသည္။
မ်ားေသာအားျဖင့္ ျမန္မာဗီဒီ ယိုကားေတြ ျပတတ္သည္။ ဒီေတာ့ ဆံပင္ညွပ္ခံရင္းက
“ဒုံးဒုိင္းခြပ္အင့္” ဆုိေသာ ျမည္သံစြဲေတြ၊ သ႐ုပ္ေဆာင္ေတြအခ်င္းခ်င္း
ေအာ္ဟစ္ျငင္းခုံၾကတာ ေတြ၊ မင္းသမီးေတြရဲ့ဖ်စ္ညွစ္႐ႈိက္ငုိသံေတြကုိ
ႀကိတ္မွိတ္နာခံရသည္။
တစ္ခါေတာ့ ဗီဒီယုိဇာတ္လမ္းထဲမွာ လူၾကမ္းက မင္းသားကုိအေကာက္ႀကံၿပီး
လူသတ္တရားခံျဖစ္ေအာင္ လုပ္တဲ့ အခန္းပါလာသည္။ လူၾကမ္းက
ႀကိဳးနဲ႔အတုပ္ခံထားရေသာ မင္းသားကုိ
“မင္း ေတာ္ေတာ္ယုတ္မာတဲ့ေကာင္ပါလားကြ .. ေဟ”ဟု မခန္႔ေလးစားဟန္ပန္ျဖင့္
ေျပာလုိက္ေသာအခါ ဆုိင္ေရွ႕မွာ လာရပ္ၾကည့္ေနေသာ မိန္းမႀကီးတစ္ေယာက္မွာ
သည္းမခံႏုိင္ေတာ့ဘဲ“နင္သာ ယုတ္မာတာဟဲ့၊ နင္သာ လူယုတ္မာ”
ဟု လက္ၫွဳိး ေငါက္ေငါက္ထုိးၿပီး လွမ္းေအာ္လုိက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္
တီဗီနားကပ္ထုိင္ေနရသူျဖစ္သျဖင့္ ကုိယ့္ကုိ အေျပာခံရသလုိ
တြန္႔ခနဲျဖစ္သြားရေသးသည္။ ဒီလုိဆုိင္မ်ဳိးထက္စာလွ်င္ စကားဖြာတတ္ေသာ
ဆံသဆရာဆီမွာ ညွပ္ရတာမွ နားပူသက္သာေသးသည္ဟု ထင္မိ၏။
x x x
တစ္ရက္တြင္ ေစ်းဘက္သြားရင္း ဆံပင္ညွပ္ဆုိင္ကေလးတစ္ဆုိင္ကုိ ေတြ႔လုိက္မိ၏။
ပ်ဥ္ေထာင္အိမ္ကေလးေဘးမွာ ထုိးၿပီး ဖြင့္ထားတာ။ ဆုိင္ကေတာ့ ခပ္ႏုတ္ႏုတ္ပဲ။
လူရွင္းေနသျဖင့္ ဆုိင္ထဲ၀င္လုိက္သည္။
ဆုိင္က သြပ္မုိး၊ ၀ါးထရံကာ။ ခုံကလည္း ေခတ္ေဟာင္းပုံ တုံးတုံးႀကီး။
သားေရခင္းကေပါက္ၿပဲၿပီး အထဲက အုန္းဆံဖတ္ ေတြကုိ ျမင္ေနရ၏။ မွန္ေတြကလည္း
ေဘးေထာင့္ေတြမွာ ျပဒါးကြာၿပီးကြက္စျပဳၿပီ။ ၿပီးေတာ့ နံရံကပ္စင္ကေလးေပၚမွာ
ရွားရွားပါးပါး ေနရွင္နယ္ဟုိင္ဖုိင္ ေရဒီယိုေလးတစ္လုံး။
တုိက္ဆုိင္ခ်င္ေတာ့ လြန္ခဲ့ေသာ ႏွစ္ဆုံးဆယ္ေလာက္က ေခတ္စားခဲ့ေသာ
သီခ်င္းတစ္ပုဒ္လာေနသည္။ အေနအထားမွာ ကၽြန္ေတာ္တုိ႔ငယ္ငယ္ကညွပ္ခဲ့ရေသာ
ဆံပင္ညွပ္ ဆုိင္ေတြနဲ႔ တစ္ပုံစံတည္းပဲ။ လူငယ္ဘ၀ကုိ
ျပန္ေရာက္သြားသလုိေတာင္ ခံစားရသည္။ ကၽြန္ေတာ္ သေဘာက်သြား၏။ ေနာက္ကုိ
ဒီဆုိင္မွာပဲညွပ္ေတာ့မယ္ဟု ဆုံးျဖတ္လုိက္သည္။ ဆံသဆရာ
စကားေၾကာရွည္ခ်င္လည္း ရွည္ပါေစေတာ့။
ဆံပင္ညွပ္ဆရာသည္ သက္လက္ပုိင္း အရြယ္၊ မ်က္မွန္ထူထူ တပ္ထားသည္။ ကၽြန္ေတာ္
ထုိင္ခုံေပၚထုိင္ၿပီးေနာက္ သူကေမးသည္။
“ဘယ္လုိညွပ္မလဲ”
“ၾကည့္ေကာင္းသလုိသာ ညွပ္ပါ”ဟု ေျပာလုိက္သည္။ သူက ကၽြန္ေတာ့္ ေခါင္းကုိ
လွည့္ပတ္အကဲခတ္ၾကည့္ၿပီးေနာက္
“ေရွ႕ထိပ္ပုိင္းက ဆံပင္ေတြ ကြက္ၿပီးေတာ့ပါးေနပါလား”ဟုေျပာသည္။
ကၽြန္ေတာ္လည္း ေရွ႕က မွန္ထဲကုိ လွမ္းၾကည့္ လုိက္သည္။ ခုမွ သတိျပဳမိ၏။
ကၽြန္ေတာ့္ ေရွ႕ပုိင္းကဆံပင္ေတြ ေတာ္ေတာ္ပါးေနၿပီ။ ဦးေရျပားကုိေတာင္
ေဖာက္ျမင္ရ ေလာက္သည္။ ကၽြန္ေတာ္သည္ မွန္လည္းမၾကည့္၊ ေခါင္းလည္းမၿဖီးတာ
ၾကာၿပီျဖစ္ေသာေၾကာင့္ အမွတ္တမဲ့ ရွိေနခဲ့ ျခင္းျဖစ္၏။
အသက္အရြယ္ရလာလုိ႔လည္း ျဖစ္ႏုိင္သည္။ ဟုိအရင္က ဆံပင္ကုိ
ဂ႐ုတစုိက္မထိန္းသိမ္းႏုိင္ခဲ့လုိ႔လည္း ျဖစ္ေကာင္း ျဖစ္မည္။ ငယ္ငယ္တုန္းက
ဆံပင္အရွည္ႀကီးထားၿပီး ေခါင္းေတာ့မွန္မွန္မေလွ်ာ္ျဖစ္။ ေတာ္ေတာ္ညစ္ထပ္
ထပ္ျဖစ္လာ ၿပီဆုိမွ အ၀တ္ေလွ်ာ္ပစ္လုိက္တာ။ ဂ်ီးေတာ့ တကယ္ေျပာင္သည္။
ဆံသားေတြကေတာ့ ပ်က္စီးကုန္ဟန္တူေလသည္။
“ေအးဗ်ာ .. အေတာ္ပါးသြားတာပဲ”
“မပူပါနဲ႔ဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္ၾကည့္လုပ္ေပးပါ့မယ္”
ဆံသဆရာကေျပာၿပီး ဆံပင္စညွပ္သည္။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ထုံးစံအတုိင္း
ဟုိေတြးဒီေတြး လုပ္ေနလုိက္သည္။ အတန္ၾကာေတာ့ ဆံသဆရာက
ကၽြန္ေတာ္လည္ကုပ္ေတြကုိ မ်က္ႏွာသုတ္ပ၀ါေလးႏွင့္ပြတ္ခါေပးရင္း
“ဘယ္လုိလဲ ၾကည့္ပါဦး”ဟုေျပာသည္။ မွန္ထဲကုိ လွမ္းၾကည့္လုိက္ေတာ့ ေစာေစာက
ဦးေခါင္းထိပ္ေရွ႕ပုိင္းမွ ပါးၿပီး ကြက္ေနတာ မရွိေတာ့။
အေတာ္ၾကည့္ေကာင္းသြားသည္။ အံ့ၾသစရာပဲ။
“တယ္ဟုတ္ပါလား" ဟု ကၽြန္ေတာ္က ခ်ီးက်ဴးလုိက္ေတာ့ ဆံသဆရာက..
“ဒါက လြယ္လြယ္ေလးပါ၊ ပါးေနတဲ့ေနရာကုိ လုံး၀မတုိ႔ထဲပဲ
ေဘးကထူေနတဲ့ဆံပင္ေတြကုိပဲ ပါးေအာင္ညွပ္ထုတ္ပစ္ လုိက္ေတာ့
တညီတည္းျဖစ္သြားတာေပါ့ဗ်”
သူ႔အုိင္ဒီယာက ဘယ္ဆုိးလုိ႔လဲ။ တၿပိဳင္နက္ထဲမွာ ေခါင္းထဲသုိ႔
ခပ္ေၾကာင္ေၾကာင္အေတြးတစ္ခု ၀င္ေရာက္လာသည္။ လီနင္တုိ႔ စတာလင္တုိ႔
ေမာ္စီတုံးတုိ႔ဟာ သူတုိ႔ရဲ႕ ကမၻာေက်ာ္ ေတြးအေခၚေတြကုိ
ဆံပင္ညွပ္ရင္းနဲ႔မ်ား စဥ္းစားမိခဲ့ၾက ေလသလား မသိဘူးေနာ္။
**မင္းလူ**
(၂၀၁၁ ခုႏွစ္ ႏိုဝင္ဘာလထုတ္ ျမန္မာသစ္ မဂၢဇင္းေဖၚျပခဲ့ေသာ ဆရာမင္းလူ၏
အက္ေဆးကို ျပန္လည္ေဖၚျပျခင္း ျဖစ္ပါသည္။)
(ဒီေနရာကယူပါတယ္)
http://www.kaungkin.com/index.php?option=com_content&view=article&id=716:2012-02-06-22-47-35&catid=42:2009-04-17-01-31-38&Itemid=62
Rest of your post
Thursday, February 9, 2012
ဆံပင္ၫွိျခင္း (မင္းလူ)
Tuesday, January 10, 2012
သံတမန္ႏွင့္ အပ်ိဳစင္
**သံတမန္ ႏွင့္ အပ်ိဳစင္တို႔၏ မိမိအၾကိဳက္ႏွင့္ တုန္႔ျပန္စကားျခားနားခ်က္**
**သံတမန္**
မိမိ မၾကိဳက္ေသာ အေၾကာင္းအရာကိစၥတစ္ခုကို ေျပာဆိုလာလွ်င္ အကူအညီေတာင္းခံလာလွ်င္ ဘယ္ေတာ့မွ ျငင္းပယ္ေလ့မရွိ။ စဥ္းစားေပးမည္။ အေၾကာင္းျပန္မည္။ "NO" ဟု သံုးေလ့မရွိ။
မိမိ ၾကိဳက္ႏွစ္သက္ေသာ လိုလားေသာ အေၾကာင္းအရာ ကိစၥဆိုလွ်င္ ေထာက္ခံသည္။ အကူအညီေပးသည္။ "YES" ဟု ပြင့္ပြင့္လင္းလင္းေျပာသည္။
**အပ်ိဳစင္**
မိမိ မၾကိဳက္ေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာပါက တစ္ခါတည္း ျငင္းလႊတ္လိုက္မည္။ တစ္ဖက္သား ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္မရွိေအာင္ "NO" ဟု ျပတ္ျပတ္သားသား အေျဖေပးလိုက္မည္။
မိမိၾကိဳက္ေသာ ေကာင္ေလး တစ္ေယာက္က ရည္းစားစကား လိုက္ေျပာပါက စဥ္းစားဦးမည္။ အခ်ိန္ေစာင့္ပါ။ ေက်ာင္းျပီးမွ။ အလုပ္ရမွ စသည္ျဖင့္ နည္းနည္း မူတတ္ၾကသည္။ "YES" ဟု တိုက္ရုိက္ေျပာေလ့မရွိ။
အခ်ဳပ္အားျဖင့္ သံတမန္ေလာကတြင္ "YES" သာရွိျပီး အပ်ိဳစင္ ေလာကတြင္ "NO" သာရွိသည္။
ထိုေၾကာင့္ သံတမန္ေလာကတြင္ Yes မဟုတ္ပါက No ျဖစ္ရန္ေသခ်ာျပီး အပ်ိဳစင္ကို ရည္းစားစကားလိုက္ေျပာပါက No မဟုတ္လွ်င္ အခြင့္အလမ္းရွိႏိုင္သည္....
**Naing Min**
-
Thursday, November 17, 2011
အေလးအနက္ စဥ္းစားျပီးမွ မိန္းမယူ
မိန္းမ မ်ားယူေတာ့မယ္ဆိုရင္
မိန္းမယူလွ်င္ မည္သို႔ ေသာ မိန္းမမ်ိဳးကို ယူသင့္သနည္းဟု
ယူသင့္တဲ့မိန္းမေတာ့ ဘယ္လို ဆိုတာမသိဘူး။
ယခု ေဖာ္ျပမယ့္ မိန္းမေတာ့ ၃ မ်ိဳး ၃ စားရွိတယ္။
ထို ၃ မ်ိဳးကို အေသအခ်ာ ေလးေလးနက္နက္ စဥ္းစားျပီးမွ ယူပါေလ
ထို စဥ္းစား သင့္ေသာ မိန္းမမ်ားမွာ
၁) ဆရာ၀န္မ
၂) ေက်ာင္းဆရာမ
၃) စာရင္းကိုင္
တို႔ျဖစ္ေပသည္။
အေၾကာင္းမွာ
**အမွတ္စဥ္ ၁-ဆရာ၀န္မ**
ဆရာ၀န္မကို ယူလွ်င္ သင္သည္ အျပဳစုခံရန္ စိတ္မကူးေခ်ႏွင့္။
၀ါ့ဒ္ဂ်ဴတီ။ အြန္ေကာလ္ ၊ ႏိုက္တ္ဂ်ဴတီ စသည္တို႔ျဖင့္ တစ္မ်ိဳးျပီး တစ္မ်ိဳး
မရိုးရေအာင္ အလုပ္တာ၀န္မ်ား မ်ားေပလ်က္ သင္ကပင္ သူ႔ မ်က္ႏွာရိပ္
မ်က္ႏွာကဲ ၾကည္႔ေနရေခ်မည္။
သူမ၏ အျပဳစုကို ခံခ်င္လြန္းလွ၍ မူလက်ီ သြန္က်ီ လုပ္ကာ ေခါင္းကိုက္သည္ဟုလည္း
မူယာမာယာမ်ား၍ မျ
ဖစ္ေပ။ ေခါင္းကိုက္ေနတယ္ကြာ ဇက္ ေၾကာေလး ဆြဲေပးစမ္းပါဟု
သင္ဆိုလွ်င္ သူမက ေခါင္းကိုက္ေနလား..ေရာ့ ဒီမွာ ပါရာစီတေမာလ္ ေသာက္ ဟုဆိုကာ
ေဆးကဒ္ကိုသာ ေပးေခ် လိမ့္ မည္။
သင္တကယ္ ေနေကာင္း၊ မေကာင္းကိုလည္း သူမ သိေခ်မည္။ သင္မာယာမ်ား၍ မရကုန္။ဒီေန႔
လူနာေတြ ပံုေနတာပဲကြာ။ ေမာလိုက္တာ လြန္ပါ ေရာ ဟု အစခ်ီကာ
အိ္မ္ျပန္ေရာက္လာေသာ သူမအား သင္ကပင္ ဆီးၾကိဳ ဇက္ေၾကာဆြဲ ျပဳစုရေခ်မည္။
**အမွတ္စဥ္ ၂ ျဖစ္ေသာေက်ာင္းဆရာမ**
ေက်ာင္းဆရာမကို ယူလွ်င္ ေက်ာင္းဆရာမတို႔မည္သည္ အကင္းပါး၏။ အင္မတန္
ဆရာလုပ္တတ္၏။ သူမအား သင္ ဆရာလုပ္ ရန္ စိတ္မကူးေခ်ႏွင့္။ သူမက သင့္ထက္
ပိုသိေနေပမည္။
အေရးၾကီးဆံုးမွာကား သင္သည္ သူမအား လိမ္ညာ၍ မရျခင္းပင္။
သင္သည္ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ကာတီဗီြ၊ ကာရာအိုေကမ်ားသြားကာ
ညဥ္႔နက္အိမ္ျပန္ေရာက္လွ်င္ တံခါး၀မွ ဆီးၾကိဳေသာ သူမ၏ မ်က္၀န္းမ်ားကို သင္
ရင္ဆိုင္ရေသာ အခါ ေက်ာခ်မ္းအံ့။ သင္ မည္သို႔ပင္ လိမ္ညာေစကာမူ သင့္အား
ေက်ာင္းသားတစ္ေယာက္ကို စာစစ္သလို မ်က္လံုးမ်ိဳးႏွင့္ ၾကည္႔ေနေသာ သူမ၏
မ်က္၀န္းမ်ားကို ဆံုရေသာ အခါတြင္ သင္သည္ သူမကို မည္သို႔မွ လိမ္လည္၍
မရႏိုင္ေတာ့ေခ်။
**အမွတ္စဥ္၃ ျဖစ္ေသာစာရင္းကိုင္အမ်ိဳးသမီး**
စာရင္းကိုင္အမ်ိဳးသမီးကို ယူလွ်င္ စာရင္းကိုင္တို႔မည္သည္ အင္မတန္
စာရင္းဇယားတိက်၏။ ေငြ တစ္ျပားကိုပင္ အကြာမခံ တတ္။
ထိုသို႔ဆိုလွ်င္ သင့္လခ အကုန္ သူမထံအပ္ျပီးေသာ္ သူမထံမွ သင္ ျပန္လည္ရရွိရန္
လမ္းမျမင္။
သင္၏ မိတ္ေဆြ အေပါင္းအသင္းမ်ားႏွင့္ ဘီယာဆိုင္၊ ေကတီဗီြတို႔သြားလိုလွ်င္
သင္ အခက္ၾကံဳရေပေတာ့မည္။
ထိုအခါတြင္ စာရင္းကိုင္အမ်ိဳးသမီးကို ယူထားမိေသာ ေယာက်္ားမ်ားသည္
ေပါ့ကက္မန္းနီး ေခၚ အိမ္သူဇနီးမသိေအာင္ ေငြပိုေလးမ်ား ထားရေခ် ေတာ့မည္။
ထို၀ဋ္ဒုကၡမ်ား ကင္းေ၀းေစရန္ အလို႔ငွာ ဆရာ၀န္မ၊ ေက်ာင္းဆရာမ၊ စာရင္းကိုင္
ထို ၃မ်ိဳးအား အေလးအနက္ စဥ္းစားျပီးမွ ယူပါေလ…
--
** မာမာ**
Wednesday, November 2, 2011
ခ်စ္သူဘ၀ နဲ့ အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀ ကြာျျခားခ်က္
**ခ်စ္သူဘဝႏွင့္ အိမ္ေထာင္သည္ ဘဝ**
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ အလကားေနရင္း အၾကည့္ခ်င္းဆံု၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ အၾကည့္ခ်င္းဆံုလွ်င္လည္း အလကားျဖစ္၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ အလကားေနရင္း ခ်စ္သူကို တမ္းတ၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ခ်စ္သူကိုတမ္းတေသာ္လည္း အလကားျဖစ္၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ ကေလး ဘယ္ႏွေယာက္ယူလိုက္မည္ဟုစိတ ္ကူး၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ကေလးမယူျဖစ္ခဲ့ရင္အေကာင္းသ ားဟု ေတြး၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္သမွ် သူ႔အားေပးလို၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္သမွ် ဘဏ္တြင္တိတ္တိတ္ေလးထားလို၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ မႊန္ေနေသာ္လည္း ကိစၥမရွိ
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ကိစၥရွိမွ မႊန္၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ ဖုန္းေျပာလွ်င္ တုိုးတိုးေလးေျပာ၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ဖုန္းထဲမွေအာ္လိုက္ရသည္ကိုပင္အာ းမရ
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ သူ႔ေမြးေန႔ကို အလြတ္ရ၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ ကိုယ့္ေမြးေန႕ကိုပင္ အလြတ္မရ
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ လူေတာထဲတြင္ လက္ခ်င္းခ်ိတ္၍သြားေလ့ရွိ၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ လူေတာထဲတြင္ မ်က္ေစာင္းခ်င္းခ်ိတ္၍သြားေလ့ရွ ိ၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ ခ်စ္သူအေၾကာင္းသာေျပာ၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ သံသရာမွ လြတ္ေျမာက္ရာအေၾကာင္းသာေတြ း၏
ခ်စ္သူဘ၀။ ။ ခ်စ္သူလုပ္သမွ် စိတ္၀င္စား၏
အိမ္ေထာင္သည္ဘ၀။ ။ လူေပါင္းမွားခဲ့သည့္အတြက္ ရင္ထုမနာျဖစ္၏
ခ်စ္သူဘ၀ေခၚပံုေလးက အခ်စ္ေလး တဲ့။
မဂၤလာေဆာင္ျပီးအၾကင္လင္မယားျဖစ္ ေတာ့ အသဲေလး တဲ့။
ခေလး တစ္ေယာက္လည္းရေရာ အေမျကီးတဲ့။
ခေလးလည္းျကီးလာေရာ ေခၚပံုက ေဟ့ တဲ့။
ကဲ...... ....?
ဘယ္လိုျဖစ္ၾကတာလည္း...တိဘူး....ဟိ....သယ္ခ်င္းတို့ေကာ...ဒီလိုပဲျဖစ္မလား...ဟိ
--
*(¯`•.•´¯) (¯`•.•´¯)
*`•.¸(¯`•.•´¯)¸.•´ ♥
☆ º ♥ `•.¸.•´ ♥ º ☆.¸¸.•´¯`♥
:¨•.•¨:☆.¸¸.•´¯`♥
`•. ေပ်ာ္ရႊ႔င္ခ်မ္းေျမ့က်ပါေစ ♥
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬x▬▬▬**
*
**ေကခိုင္ **
Tuesday, October 25, 2011
အညာစကား ....
တခါက အညာဘက္မွ ေတာသားၾကီးတစ္ဦးသည္ ရန္ကုန္ျမိဳ႕ရွိေစ်းတစ္ခုတြင္ ကုန္မ်ား၀ယ္ရန္ အေၾကာင္းဖန္လာသတဲ့ ။ ရန္ကုန္ကိုလည္း တစ္ခါမွမေရာက္ဖူး ၊ မိမိတို႔ရြာမွ ကားစီးသြားလွ်င္ ေရာက္တယ္ ဆိုတာေတာ့ သိတယ္တဲ့ ရန္ကုန္သားျဖစ္ဖူးေသာ ရြာဦးဆရာေတာ္က လိပ္စာေလးေရးေပးကာ ကူညီလိုက္လို႔ေတာ္ေသးတာေပါ့ ။ အဲဒါနဲ႔ပဲ အရဲစြန္႔ျပီး ရန္ကုန္သို႔ တက္လာခဲ့ေတာ့တယ္ ။
ရန္ကုန္ကားဂိတ္ေရာက္ေတာ့ ေတာသားတို႔ ထံုးစံအတုိင္းေပါ့ ဘယ္သြားလို႔ ဘယ္လာရမွန္း မသိဘူးတဲ့ ။ ေယာင္ေပ ေယာင္ေပနဲ႔ အနားကျဖတ္သြားတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကို ဘုန္းဘုန္းေရးေပးလိုက္တဲ့ စာကိုျပျပီး အကူညီေတာင္းလိုက္တာ ေပါ့ ။ ထိုလူက ကူညီရွာပါတယ္ ။ သူ႔ကို ကားတစ္စီးေပၚတင္ေပးလိုက္ျပီး ဆင္းရမယ့္မွတ္တိုင္ကို စပယ္ယာကို ေျပာထား ေပးခဲ့သတဲ့ ။ သူကိုယ္တိုင္လဲ မွတ္ထားတာေပါ့ ။ ဘာတဲ့ “မဂၤလာေစ်း” ဆိုလားပဲ ။ ကားစီးလာရင္း ခဏမွ်ၾကာေတာ့ သူေတာ္ေတာ္ေလး ေညာင္းလာေတာ့တယ္ ။ ရြာကေနကားစီးလာရတဲ့ခရီးကလဲ ရွိခဲ့ေသးတာကိုး ။ ေတာ္ေတာ္ေလး ပင္ပန္းလာတယ္ထင္ပါရဲ႕ ေခါင္းထဲလဲ မူးေနာက္ေနာက္ျဖစ္လာတာနဲ႔ သူ႔ေရွ႕မွာထိုင္ေနတဲ့ အမ်ိဳးသမီးကို အကူညီ ေတာင္းလိုက္သတဲ့ ။
“ အမ ဟိုဘက္နဲနဲေလးတိုးေပးပါလား ၊ ဖင္ေလးနဲနဲခ်ခ်င္လို႔ပါ ”
“ ဘာ……. ဘာေျပာတယ္……… ျပန္ေျပာၾကည့္စမ္းပါဦး ”
“ ဟုတ္ကဲ့….. ကၽြန္ေတာ္သိပ္ေညာင္းလာလို႔ပါဗ်ာ ၊ ေက်းဇူးျပဳျပီးေတာ့ေပါ့ ဖင္ေလးခ်ခ်င္လို႔ပါဗ်ာ ေနာ္…. ေနာ္လို႔……”
“ ရွင္ မိုက္ရိုင္းလွခ်ည္လား ၊ လူကို ဘယ္လိုအစားမ်ိဳးထဲက ေအာင့္ေမ့လို႔လဲ ၊ ဒီမွာကားစပယ္ယာ ကားကိုအခုခ်က္ျခင္း ရပ္ေပးပါ ။ ”
ေအာ္က်ယ္ေအာ္က်ယ္ အသံမ်ားေၾကာင့္ လူေတြ အကုန္လံုး ၀ိုင္းၾကည့္ကုန္ၾကတယ္ ။ ဒီမွာစပယ္ယာေလးေရာက္လာျပီး
“ ဘာျဖစ္ၾကတာလဲဗ်ာ ”
“ ဒီမွာ ကၽြန္မကို လာေဆာ္ကားေနတယ္ေလ ၊ ဒီလိုလုပ္လို႔ရမလား ဟင္းးးးးး ၊ ခုခ်က္ခ်င္း ရဲစခန္းသြားမယ္”
ဒီမွာ စပယ္ယာေလးက “ ကဲ ဒီက အကိုၾကီးက ဘယ္လိုေစာ္ကားတာလဲ ေျပာ ”
“ မဟုတ္ပါဘူးကြာ ငါကေညာင္းလြန္းလို႔ ဖင္ေလးခ်ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာတာပါကြာ ”
“ ဟာ မွားကုန္ပါျပီ အကိုၾကီးကလဲ အဲလိုမေျပာရဘူးေလ ထိုင္ခ်င္တယ္လို႔ ေျပာရတယ္ဗ်ာ ဒုကၡပါပဲဗ်ာ”
“ ေဆာရီးပါအမရယ္ ဒီကအကိုၾကီးက အညာသားမို႔ စကားေျပာမတတ္တာပါ ၊ ဟိုသေဘာမ်ိဳးေျပာတာ မဟုတ္ရပါဘူးဗ်ာ ကၽြန္ေတာ္သူ႔အစား ေတာင္းပန္ပါတယ္ေနာ္ အမ ။ ”
ကားစပယ္ယာေလး ၀င္ရွင္းျပေတာ့မွပဲ အားလံုး နားလည္သြားၾကတယ္ေလ ။
“ ကဲ အကိုၾကီး ေရွ႕မွတ္တိုင္ဆို အကိုၾကီးဆင္းရမယ့္ မဂၤလာေစ်းမွတ္တိုင္ေရာက္ျပီ ”
“ ေအးေအး ေက်းဇူးပဲ ငါ့ေကာင္ရာ ငါ့လေခြး မင္းကူညီလို႔သာေပါ့ ”
“ ( _ )နံပါတ္ပါတဲ့ ကားကိုစီးေနာ္ ” ကားေပၚမွာလဲ ထိုင္ခ်င္တယ္ဆိုင္ ထိုင္ခ်င္တယ္ပဲေျပာေနာ္ လို႔မွာခဲ့ေလ၏ ။
ဒီလိုနဲ႔ပဲ ရြာသားၾကီးဟာ သူ႔ရဲ႕လြယ္အိတ္ေလးနဲ႔ မဂၤလာေစ်းကိုေရာက္ခဲ့ေလတယ္ ။ ရြာကမွာလိုက္တဲ့ ကုန္ေတြစံုေအာင္ ပါလာတဲ့စာရြက္ေလးနဲ႔ တိုက္ရင္း ၀ယ္ရင္းနဲ႔ အားလံုး၀ယ္ျပီးသြားေတာ့ သူ၀င္လာတဲ့ အေပါက္ကို လိုက္ရွာသတဲ့ ။ မမွတ္မိေတာ့ဘူး သြားျပီ…… အဲဒါနဲ႔ အနီးမွာရွိတဲ့ မိန္းမၾကီးတစ္ေယာက္ကို ေမးၾကည့္လိုက္တယ္ ။
“ ဟို အမၾကီး ကၽြန္ေတာ့ကို လူထြက္တဲ့ အေပါက္ေလး နဲနဲျပေပးပါလား ဗ်ာ”
“ ဘာ……. ”
“ ဟုတ္ကဲ့ ကၽြန္ေတာ့ကို လူထြက္တဲ့ အေပါက္ေလး တစ္ခ်က္ေလာက္ ျပပါလားလို႔ ”
“ ရွင္ မိုက္ရိုင္းလွခ်ည္လား ” “ ဟဲ့ ေစ်းကလူၾကီးေတြကိုသြားေခၚေပးစမ္
း ” “ xxxxxxxxxxxxxxxxx ”
ေစ်းကလူၾကီးေတြေရာက္လာၾကေတာ့တယ္ ။ အညာသားလဲ ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔ေပါ့
“ ကဲ ဘယ္လိုျဖစ္ရတာလဲ ဗ် ”
ဒီမွာ မိန္းမၾကီးက ျဖစ္ေၾကာင္းကုန္စင္ေအာင္ ေျပာျပေတာ့တယ္ ။ ဒီမွာလူၾကီးေတြက……
“ ကဲ ခင္ဗ်ားက ဘာလို႔ အဲလိုေမးတာလဲ ”ဆိုေတာ့
သူက ေၾကာင္ေတာင္ေတာင္နဲ႔
“ ကၽြန္ေတာ္ ၀င္လာတုန္းက မွတ္မိတယ္ဗ် ၊ ေစ်း၀ယ္ရင္းနဲ႔ ျပန္ထြက္မယ္ဆိုေတာ့ မမွတ္မိေတာ့တာ ဒါေၾကာင့္ အဲဒီ အမၾကီးကို အကူညီေတာင္းရတာေပါ့ဗ်ာ ”
“ ေၾသာ္ ဒီလိုလား ”
“ ခင္ဗ်ားသြားရမွာက ( _ _ _ _ ) အတိုင္းပဲ ၊ ကဲမွတ္မိျပီေနာ္ ေနာက္ဆိုဒီလို မေမးနဲ႔ အျပင္ထြက္တဲ့လမ္းလို႔ေမးေနာ္လို႔ ျပန္ျပီးေျပာျပလိုက္သတဲ့ ”
“ ဟုတ္ကဲ့ ေက်းဇူးပါပဲဗ်ာ ေနာင္ၾကီးတို႔ ကူညီလို႔ပါပဲ ငါ့လေခြး ”
ဒီလိုနဲ႔ရြာျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္ ။ ရြာကအမ်ိဳးေတြကေတာ့ ေမးၾကတာေပါ့ ။ ရန္ကုန္က ေပ်ာ္ဖို႔ေကာင္းလား ၊ ဘာလား ဆိုေတာ့
အညာသားၾကီးက တစ္ခြန္းပဲျပန္ေျဖရွာသတဲ့
“ ေဟ့ ေနာက္တစ္ခါ ရန္ကုန္ဆိုရင္ ငါ့ပါးစပ္ကို တိတ္နဲ႔ အရင္ကပ္ျပီးမွ လြတ္ဟ ” တဲ့
--
(¯`•.•´¯) (¯`•.•´¯)
*`•.¸(¯`•.•´¯)¸.•´ ♥
☆ º ♥ `•.¸.•´ ♥ º ☆.¸¸.•´¯`♥
:¨•.•¨:☆.¸¸.•´¯`♥
`•. ေပ်ာ္ရႊ႔င္ခ်မ္းေျမ့က်ပါေစ ♥
▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬▬x▬▬▬
**ေကခိုင္**
Thursday, October 20, 2011
စိတ္ေကာက္လို႔ေရးတဲ့စာ
ခ်စ္ရတဲ့မိန္းမေရ....
မိဘအိမ္မွာ ေနရတာေကာင္းလား? ငါ့ကိုစိတ္ေကာက္ၿပီး နင္မိဘအိမ္ျပန္သြားတာ အခုဆိုရင္ (၃၈)နာရီရဲ႕ (၃၇)မိနစ္ရွိသြားၿပီ။ ဒါဟာ အိမ္ကိုခြာတဲ့နင့္သမိုင္းမွာ အျမင့္ဆံုးမွတ္တမ္းျဖစ္ဖို႔ အခ်ိန္(၄)နာရီနဲ႔(၂၁)မိနစ္ပဲ လိုေတာ့တယ္။ အိမ္တိုင္ရာေရာက္ ငါလာေတာင္းပန္ဖို႔ကို နင္ေစာင့္ေနခဲ့မွာပဲ။ ငါလည္း အဲဒီလိုလုပ္ဖို႔ စဥ္းစားခဲ့ပါေသးတယ္။ ဒါေပမယ့္ နင္ေတာင့္ခံပါဦး... ဒါဟာ နင့္သမိုင္းမွာ အိမ္ကေနထြက္သြားတဲ့ အျမင့္ဆံုးမွတ္တမ္းျဖစ္ဖို႔ နင္ေတာင့္ခံလိုက္ပါဦး...
အိမ္မွာ ငါအရာရာ အဆင္ေျပပါတယ္။ နင္ စိတ္မပူပါနဲ႔။ ေငြစုစာအုပ္ကို နင္ယူသြားလည္း ငါ့မွာ ခရစ္တစ္ကတ္ေတာ့ က်န္ခဲ့ပါတယ္။ ဒါေၾကာင့္ နင္စိတ္မပူပါနဲ႔။ ခရစ္တစ္ကတ္က သံုးရတာ အဆင္ေျပတယ္။ ငါ အကၤ်ီငါးထည္ ဝယ္ၿပီးၿပီ၊ အဝတ္ခံေဘာင္းဘီ(၇)ထည္နဲ႔ ေျခအိတ္တစ္ဒါဇင္လည္း ဝယ္ထားၿပီးၿပီ။ တစ္ေန႔တစ္စံုႏႈန္းနဲ႔ နင္ျပန္လာတဲ့အထိ ငါလွဲဝတ္လို႔ရတယ္။ ဝယ္ထားတဲ့အဝတ္ေတြက ေစ်းနည္းနည္းႀကီးတယ္ဆိုေပမယ့္ နာမည္ရွိတဲ့တံဆိပ္ေတြပါပဲ။
ငါ့ရဲ႕ရိကၡာအတြက္လည္း နင္စိတ္မပူပါနဲ႔။ အသစ္ဖြင့္တဲ့ဆိုင္သစ္(၇)ဆိုင္မွာ ငါသြားစားခဲ့ၿပီးၿပီ။ ငါတစ္ေယာက္တည္း အထီးက်န္မွာစိုးလို႔ဆိုတဲ့ ငါ့သူငယ္ခ်င္းသံုးေယာက္နဲ႔ေပါ့။ သူတို႔က ငါ့ကိုေန႔တိုင္း အေဖာ္ျပဳတယ္။ သူတို႔ကလည္း စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေတြပဲ မွာစားေနေတာ့တာပဲ။ ငါ မတတ္ႏိုင္ဘူး။ ငါဟာ မ်က္ႏွာသာရခ်င္သူဆိုတာ နင္လဲသိတယ္ေလ။
ခုတေလာငါ့ကို စိတ္ရႈပ္ေစတာက မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က အသစ္ေျပာင္းလာတဲ့ ေကာင္မေလးပဲ။ သူက ေန႔တိုင္းလုိလို အိမ္ေရာက္လာၿပီး ၾကက္သြန္ေခ်းပါ။ ငံျပာရည္ေခ်းပါ လုပ္ေနတယ္။ ဒါကိုလည္း နင္စိတ္ခ်ပါ... ငါ ဘာအမွားမွ က်ဴးလြန္ဖို႔ မစဥ္းစားခဲ့ပါဘူး။ ဒါကိုေတာ့ နင္ငါ့ကို စိတ္ခ်ယံုၾကည္ပါ။
အိမ္မွာစိုက္ထားတဲ့ ပန္းေတြကိုလည္း သဲကႏာၱရဥတုေလး ခံစားတတ္ေအာင္ ငါေရမေလာင္းဘူးလို႔ ဆံုးျဖတ္ထားတယ္။ ဒါဟာ အပင္ေတြရဲ႕ဆင့္ကဲျဖစ္စဥ္ကို အက်ဳိးျဖစ္ေစတာပဲ မဟုတ္လား။ ေအာ္... ေမ့လို႔ ... အိမ္က ေၾကာင္မေလးေရာ! နင္နဲ႔အတူ လိုက္သြားတာလား? အိမ္မွာသူ႔ကို မေတြ႔တာ ၂ ရက္ေလာက္ရွိေနၿပီ။
ဟို ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ေယာက္ဖႏွစ္ေယာက္ ငါ့ကို လာရန္ရွာမွာကိုလဲ နင္မစိုးရိမ္ပါနဲ႔။ မေန႔က သူတို႔ကိုဖိတ္ၿပီး နင္နဲ႔ငါ့ၾကားကအေၾကာင္းတခ်ဳိ႕ ေျပာျပၿပီး ငါေပါက္ကဲြခဲ့ၿပီးၿပီ။ ငါေျပာတာေတြကို နားေထာင္ၿပီး သူတို႔က ငိုငိုယိုယိုနဲ႔ "အစ္ကိုရယ္... နင္ ပင္ပန္းလြန္းပါတယ္" လို႔ ငါ့လက္ကိုဆဲြၿပီး ေျပာသြားခဲ့တယ္။
နင့္ကို ငါလာေခၚၿပီး ငါေတာင္းပန္မွာပါ.. ဒါေပမယ့္ မိဘအိမ္မွာပဲ ေအးေအးေဆးေဆး နင္ေနလိုက္ပါဦး.. သူတို႔လည္း နင့္ကိုလြမ္းေနေလာက္ေရာ့ေပါ့။
စာၾကြင္း.... မနက္ျဖန္ နင္မျပန္လာဘူးဆိုရင္ ေဆြေဆြက ငါ့ကိုပီဇာေကၽြးဖို႔ ခ်ိန္းထားတာ ငါသြားလိုက္မယ္။ အားေနေတာ့လည္း အားေနတာပဲေလ.. လူမ်ားခ်ိန္းတာကို ခဏခဏျငင္းရတာလည္း မေကာင္းပါဘူး။ သူကလည္း ငါ့လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ပဲေလ....
နင္ခ်စ္တဲ့ နင့္ရဲ႕ေယာက္်ား
....................................
ခ်စ္ရတဲ့ ေယာက္်ားေရ....
နင့္ရဲ႕စာအတြက္ ေက်းဇူးတင္ပါတယ္။ မိဘအိမ္မွာ ငါအရာရာ အဆင္ေျပပါတယ္။ နင္စိတ္မပူပါနဲ႔။ ေငြစုစာအုပ္ထဲကေငြေတြ ငါ့အေကာင့္ထဲ ေျပာင္းထည့္လိုက္ၿပီဆိုတာ နင့္ကိုေျပာဖို႔ ငါေမ့သြားတယ္။ အစကေတာ့ နင့္အသံုးစရိတ္အတြက္ ငါစိတ္ပူေနတာပါ.. ဒါေပမဲ့ ေငြေတြကို နင္သံုးေနရတယ္ဆိုေတာ့လဲ ငါ စိတ္မပူေတာ့ပါဘူး။
နင့္ကို ေကာင္းသတင္းေလးတစ္ခု ေပးခ်င္ေသးတယ္။ အိမ္က ေၾကာင္အိမ္ေအာက္ဆံုးထပ္မွာ ေခါက္ဆဲြေျခာက္ထုပ္ေလး ႏွစ္ထုပ္ရွိတယ္။ အခုအခ်ိန္မွာ စားေကာင္းေသာက္ေကာင္းေတြ နင္စားေနတယ္ဆိုေပမယ့္ ငါစိတ္ပူေသးတယ္။ နင္ခရစ္တစ္ကတ္ေလး သံုးမရေတာ့ဘူးလို႔ေျပာတဲ့အခါ၊ နင္နဲ႔အတူစားခဲ့တဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြ အလုပ္မ်ားလို႔ဆိုၿပီး နင့္ကိုလာမေတြ႔ႏိုင္ေတာ့တဲ့အခါ အဲဒီေခါက္ဆဲြထုပ္ေတြကို နင္လိုလိမ့္မယ္။
မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္အိမ္က ေကာင္မေလးကိုလည္း ငါက ႏႈတ္ဆက္တယ္ဆိုတဲ့အေၾကာင္း ေျပာလိုက္ဦး။ လကုန္လို႔ အိမ္ေခ်းေငြ မေပးႏိုင္တဲ့အခါ နင့္သူငယ္ခ်င္းအသစ္ကို ႏႈတ္မဆက္ရက္လည္း နင္ႏႈတ္ဆက္ရလိမ့္မယ္။
ေအာ္.. အိမ္ကပန္းေတြကို ေရလံုးဝ မေလာင္းနဲ႔ေနာ္.. ငါစိုက္ထားတာက ရွားေစာင္းပင္ေတြ။ ေၾကာင္ကေလးက ငါနဲ႔အတူရွိေနတယ္။ အိမ္က ၾကြက္သတ္ေဆးေတြလည္း သံုးလို႔ကုန္သြားၿပီ။ ခ်စ္စရာေကာင္းတဲ့ ငါေမာင္ႏွစ္ေယာက္က နင္နဲ႔ကြာၿပီး အသံုးက်တဲ့ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ကို ရွာယူဖို႔ အၿမဲေျပာေနၾကလို႔ နင့္ကိုလာရန္ရွာလိမ့္မွာေတာ့ မဟုတ္ဘူး။ မိဘအိမ္ျပန္ေနရတဲ့ ခံစားခ်က္က အရမ္းေကာင္းမွန္း ငါအခုမွသိတယ္။ အရင္လို ေန႔တိုင္းထမင္းဟင္းခ်က္၊ အဝတ္ေလွ်ာ္တဲ့ ပင္ပန္းဒဏ္ကိုလည္း ငါခံစရာမလိုေတာ့ဘူး။ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ေရွာ့ပင္းထြက္ေနရံုပဲ... ဘယ္ေလာက္ေပ်ာ္စရာ ေကာင္းလိမ့္သလဲ!
မနက္ျဖန္ ေဆြေဆြနဲ႔သြားလည္တာ ေပ်ာ္ခဲ့ပါေစလို႔ ငါဆုေတာင္းလိုက္တယ္။ ေဆြေဆြရည္းစားက အားကစားေက်ာင္းက လက္ေဝွ႔နည္းျပဆိုလား ငါၾကားထားတယ္။ ဟုတ္မဟုတ္ေတာ့ မသိဘူးေပါ့ေလ.. ငါ မဟုတ္မမွန္ မေျပာတတ္တာ နင္လဲသိပါတယ္... ဒါပါပဲ...
မူရင္း-- http://www.duwenzhang.com/wenzhang/gaoxiaowenzhang/20110323/175988.html
ႏိုင္းႏိုင္းစေန ဘာသာျပန္သည္။
မိန္းမေတြမ်ား အိမ္ကဆင္းသြားတာေတာင္ ေျကာင္ပါေခၚသြား၇တယ္လို...:D
--
Be Happy ,
Moe Moe.
Monday, October 17, 2011
“ လြဲေနတဲ့အေတြးအစမ်ား”
ျဖစ္စဥ္ (၁)
ပန္းျခံထဲမွာ ေကာင္မေလးက ေကာင္ေလးကို ေျပာေနတာပါ။
“ေမာင္”
“အင္..”
“ေမာင့္ကို ခ်စ္ …. ပံုေျပာျပမယ္ သိလား”
“ေအာ္ … အင္း … ေျပာ”
(ေကင္ေလးက ပံုျပင္ကို အာရံုက်ပံုမပၚ)
“ဟိုးေရွးေရွးတုန္းကတဲ့ ………”
“အာ ….. တိတိက်က်ေျပာကြာ …..
လြန္ခဲ့တဲ့ႏွစ္ေပါင္းဘယ္ေလာက္တုန္းကလည္း”
“ေမာင္ေနာ္ ! အေကာင္းေျပာေနတဲ့ဟာကို”
“ကဲပါ … ဆက္ေျပာ ဆက္ေျပာ”
“ဘုရင္ႀကီးတစ္ပါးရိွသတဲ့”
“အန္……. မျဖစ္ႏိုင္တာ။ ဘုရင္ႀကီးက တစ္ပါးထဲလား။ အမ်ားႀကိးရွိမယ္
ထင္တယ္”
“ေတာ္ၿပီ …. ေတာ္ၿပီ ….. ဘာမွမေျပေတာ့ဘူး”
(စာရႈသူမ်ား ေမွ်ာ္္လင့္ထားတဲ့အတိုင္း ေကာင္မေလးက ၀တၱဳထဲကလို၊
ျမန္မာဗီဒီယိုကားေတြထဲကလို စလင္းဘက္ ေကာက္လြယ္ၿပိး
ေျခေဆာင့္ထြက္သြားပါၿပီ)
ဒီျဖစ္စဥ္ေလးမွာ
(၁) ေကာင္မေလးက ပံုေျပာရမွာမဟုတ္တဲ့ ေနရာမွာ ပံုလာေျပာေနပါတယ္။
(၂) ေကာင္ေလးကလည္း တျခားနည္းနဲ႔ စကားစျဖတ္လို႕ရရဲ႕သားနဲ႔
ေကာင္မေလးစကားကုိ ယုတၱိေဗဒနည္းနဲ႔ခ်ိန္ညွိျပီး ျဖတ္ဖို႔ၾကဳိးစားေနပါတယ္။
လြဲေနၾကတာကေတာ့ နွစ္ေယာက္စလံုးပါပဲ။ ေနရာလြဲ၊ အသံုးခ်လြဲေပါ့။
____________________________
ျဖစ္စဥ္ (၂)
လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္က ဂုဏ္သေရရိွလူႀကီးတစ္ေယာက္ကို ပီရ၀ါစာ
စကားနဲ႔ႏႈတ္ဆက္တာပါ။ အလြန္ရိုက်ိဳးစြာနဲ႔ မ်က္ႏွာကို အခ်ိဳဆံုး ၿပံဳၿပီး ………..
“အန္ကယ္ …. စားၿပီးၿပီလားခင္ဗ်ာ”
“ဘာ ! …… ဘာကြ .. မင္းမိုက္ရိုင္းလွေခ်လား ေဟ့ေကာင္
မင္း … မင္း ေခြးစကားမေျပာနဲ႕”
ဟုတ္ကဲ့။ အဲဒီလူႀကိးက အိမ္သာထဲကအထြက္မွာ အေမးခံရလို႕
ေဒါကန္သြားတာပါ။
ခ်ိဳသာေသာ စကားဆိုေပမယ့္လို႕ ေနရာလြဲရင္ “ေခြးစကား”တဲ့။
________________________
ျဖစ္စဥ္ (၃)
ကၽြန္ေတာ္တို႕ ငယ္ငယ္က ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ဇာတ္လမ္းကို
အရမ္းသေဘာက်ခဲ့တာ။
“ဟား …. ဟား …. ဟား …. လြယ္သလား ခက္သလား ရာမ။ ေဟ့ ! ဒီမွာ ….
ဗိုလ္လုပ္ခ်င္တဲ့သူဆိုတာ ေဟာသလို လက္ညိဳးေလးေကြးတတ္ရတယ္ကြ”
သိပ္ခိုက္ခဲ့တဲ့ စကားေပါ့။ လူဆိုးႀကီး ဗိုလ္ေအာင္ဒင္က သူ႕ကိုအံတုလာတဲ့
တပည့္ေက်ာ္ ရာမနဲ႔ ေသနတ္စြမ္းၿပိဳင္ၿပီး သူအႏိုင္ရသြားလို႕ ေျပာတဲ့စကား.။
“လက္ေျမွက္ထားလိုက္ပါ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္။ နည္းနည္းေလးလႈပ္တာနဲ႔
က်ဳပ္ကေသနတ္နဲ႔ ပစ္ခ်လိုက္ေတာ့မွာဗ်”
ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ကို ရဲအရာရိွမင္း ဦးဘခ်စ္က ဖမ္းတဲ့ အခန္းပါ။
ကၽြန္ေတာ္သာ ဗိုလ္ေအာင္ဒင္ေနရာမွာဆို “ပစ္ေပါ့” လို႕ေျပာၿပီး
လွ်ာေတာင္ထုတ္ျပလိုက္ဦးမယ္။ ဟုတ္တယ္ေလ သူက ေသနတ္နဲ႔ ပစ္မယ္
ဆိုတာကိုး။လြန္ေရာကၽြံေရာ“ဘု”ထြက္ရံုေပါ့။ က်ည္ဆံနဲ႔ ပစ္ရင္သာ …..။
ငယ္ငယ္ကတည္းက ညစ္ေပါက္ကပ္က်ယ္ေတြးတတ္တဲ့ကၽြန္ေတာ္က ဦးဘခ်စ္ကို
စကားလံုးေတြမွားလို႕ သနားခဲ့ဖူးတယ္။
“က်ည္ဆံနဲ႔ပစ္” တာကို “ေသနတ္နဲ႔ပစ္” တယ္လို႕
သံုးႏႈန္းတာမွားေနပါတယ္လို႕ေျပာတဲ့ ကၽြန္ေတာ္သာလွ်င္ လြဲမေနဘူးလားဗ်ာ။
အဲဒီလိုသာလိုက္ျပင္ရရင္.....
ထမင္းခ်က္တာကို “ဆန္ခ်က္တာ”
ေမာ္ေတာ္ကားစီးတာကို “လူစီးတာ”
ေက်ာင္းေျပးတာကို “ေက်ာင္းသားေျပးတာ” လို႕လိုက္ျပင္ရေတာ့မွာ။
______________________
ျဖစ္စဥ္ (၄)
အေပ်ာ္စီး သေဘၤာႀကီးတစ္စီးေပၚက ၾကင္စဦးဇနီးေမာင္ႏွံ ႏွစ္ေယာက္ေပါ့……
“ေမာင္”
“ခ်စ္”
“ဟိုမွာ၀ဲေနတာ ဘာငွက္ေလးေတြလဲဟင္”
“အခ်စ္ငွက္ကေလးေတြေပါ့ကြယ္”
(၁)ႏွစ္ခန္႔ၾကာေသာ္ဒီသေဘာၤႀကီးနဲ႔ ဒိလင္မယားႏွစ္ေယာက္ပါပဲ ။
`` ေမာင္ ´´
`` ေဟ ´´
`` ဟိုမွာ၀ဲေနတာ ဘာငွက္ေတြလဲဟင္ ´´
``ဇင္ေယာ္ေတြေလ ´´
ပထမဦးဆံုး သားဦးေလး(၃) ႏွစ္ေလာက္မွာေလ။ ဒီသေဘာၤႀကီးေပၚမွာပဲ၊
ဒီမိသားစုသံုးေယာက္ေပါ့။
`` ေယာက္က်ားေရ ´´
`` ေျပာ ´´
`` ဟိုမွာ၀ဲေနတာ ဘာငွက္ကေလးေတြလည္းဟင္ ´´
`` မင္းကလည္း..... ဇင္ေယာ္ေတြေပါ့ကြာ ´´
သား(၃)ေယာက္၊ သမီး(၂)ေယာက္နဲ႔ ေဆြျပမ်ိဳးျပထြက္လာတဲ့အဲဒီမိသားစုပဲ၊
ဒီသေဘာၤႀကီးေပၚမွာပဲ......
`` အေဖႀကီးေရ ´´
`` ေဟလကြာ ´´
`` ဟိုဟာဘာငွက္ေတြတုန္း ´´
`` ငါ့လခြီး...နင့္အေမလင္ငွက္ေတြေဟ့...တကတဲ မႈန္ပဲမႈန္ႏိုင္လြန္း ´´
အင္းအေျခအေနနဲ႔ အခ်ိန္ကာလအလြဲေပါ့... .... ....။
_________________________
အခုကြ်န္ေတာ္ေျပာခဲ့တဲ့ အလြဲေတြကိုျပန္ၾကည့္တဲ့အခါ
ရယ္စရာေကာင္းခ်င္ ေကာင္းေနပါလိမ့္မယ္ ။ ကြ်န္ေတာ္ေတြးမိသေလာက္... ....
(၁) ေနရာလြဲ
(၂) အခ်ိန္ကာလလြဲ
(၃) အေျခအေနလြဲ
(၄) အသံုးအႏႈန္းလြဲ
(၅) အသံုးခ်လြဲ ဆိုၿပီး ေန႕စဥ္တစ္မ်ိဳးမဟုတ္တစ္မ်ိဳး ႀကံဳေနၾကရမွာပါ ။
အလြဲေတြနဲ႔ထိပ္တိုက္ႀကံဳေနခ်ိန္ တုန္းက ရယ္စရာေကာင္းမွာမဟုတ္ပါဘူး။
အဲ ... အဲဒိအခ်ိန္နဲ႔လြဲသြားၿပီး ျပန္ေျပာင္းေျပာတဲ့ အခ်ိန္က်ေတာ့လည္း
ရယ္စရာေကာင္းေနျပန္ေရာ ။
တကယ္ေတာ့ အလြဲေတြလည္း လြဲတာပါပဲ။
**ကိုၾကည္ႏိုင္**
___________________________________________________
--
ေပ်ာ္ရႊင္ခ်မ္းေၿမ့ပါေစ....
**yaminn**
Sunday, October 16, 2011
၉၀% ေသာေယာက်္ားမ်ား အေၾကာင္း
၉၀%ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ ဇနီးေတြနဲ႔အတူ ေစ်းမထြက္ ၀ယ္ခ်င္ၾကဘူး။
၉၀%က သြား၀ယ္ျဖစ္ရင္လည္း မိန္းမတို႔ရဲ႔ ေစခိုင္းမႈေၾကာင့္ျဖစ္တယ္။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ ေယာကၡမအိမ္ကို အလည္အပတ္ မသြားခ်င္ၾကဘူး။
၉၀%က သြားျဖစ္ရင္လည္း ဇနီးကို မ်က္ႏွာသာ ေပးျခင္းတာျဖစ္တယ္။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ သူေဌးအိပ္မက္ကို မက္တတ္ၾကတယ္။ ခ်မ္းသာရင္
သားသမီးကလဲြလို႔ အရာအားလံုးကို လဲပစ္ခ်င္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၉၀% က ဘယ္မွ မလဲျဖစ္ ၾကဘူး။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ မိန္းကေလးေတြနား ခ်ည္းကပ္ျပီး ကိုယ့္ရဲ႔ ေကာင္းတဲ့ အျပဳအမႈနဲ႔ မိန္းကေလးေတြကို ေစာင့္ေရွာက္ရဖို႔ ေမွ်ာ္လင့္တတ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၉၀% က ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မျပည့္ခဲ့ၾကဘူး။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ တဏွာနဲ႔ ပတ္သက္ျပီး စိတ္ကူးယဥ္ၾကတယ္။ ဒါေပမဲ့ ၉၀%က သူတို႔ စိတ္ကူးယဥ္တဲ့ အထဲမွာ အိမ္က မိန္းမ ပါမေနဘူး။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ ကိုယ္လုပ္သမွ် အေကာင္းခ်ည္းလို႔ ထင္ၾကေပမဲ့
၉၀%က မိန္းမေတြရဲ႔ အျပစ္ေျပာတာကို ခံရတယ္။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ မိန္းမကို ပစိပစပ္မ်ားတယ္လို႔ ထင္ၾကေပမဲ့
၉၀%က အဲဒီ ပစိပစပ္ကိုပဲ နားေထာင္ေနရတယ္။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ ကိုယ့္ရဲ႔ အားနည္းခ်က္ကို သိတယ္။
ဒါေပမဲ့ ၉၀%က ျပဳျပင္လို႔ မရခဲ့ဘူး။
၉၀% ေသာ ေယာက္်ားမ်ားဟာ မိန္းမလွေလးကို ျမင္ရင္ ၉၀%က သူဘယ္သူနဲ႔ ျဖစ္ေနလဲ။ ငါ မရလိုက္တာ နာသကြာဟု ေတြးတတ္ၾကသည္။
**ေကခိုင္**
Sunday, October 2, 2011
မိန္းကေလးမ်ား သိသင့္ပါတဲ့ အခ်က္
(Bikini Miss Bean)
...........................................................................................
၁။ နင္မွားတယ္ မမွားဘူး ဆိုတာကို ထားလိုက္... ငိုတယ္ဆိုကတည္းက တန္းတူ
အခြင့္အေရး ေတာင္းေနတဲ့ မိန္းမေတြကို အားနာသင့္ပါတယ္ေလ။
၂။ စကၠန္႔တိုင္း သတိရဖို႔ဆိုတာ ပံုျပင္ေတြထဲမွာပဲ ရွိတာပါ... ဟုတ္တယ္ဟုတ္။
၃။ မင္းကို ေကာင္ေလးေတြက လာလာၾကည့္မွေတာ့ ငါလည္း ေကာင္မေလးေတြကို
ျပန္ၾကည့္ရေတာ့မွာေပါ့။
၄။ ငါမင္းကို မရစ္ဘူး၊ မ႐ႈပ္ဘူး... အဲဒါကို ဂ႐ုစိုက္သင့္တယ္။
၅။ မင္းခ်မ္းသာဖို႔မလိုပါဘူး ဒါေပမဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူေနာက္ လိုက္မသြားပါဘူး
ဆိုတဲ့ ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။
၆။ တခါတေလ အျပင္မသြားတဲ့အခါ သိပ္ၿပီးေတာ့ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေတြ ၀တ္မေနနဲ႔ေလ။
၇။ ငါကလည္း အေခ်ာဆံုး အေျဖာင့္ဆံုးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ဟိုလူက ငါ့ထက္
ပိုေခ်ာတယ္ ပိုေျဖာင့္တယ္ ဆိုတာေတာ့ မၾကားခ်င္တာ အမွန္ပါ။
၈။ ငါဆံပင္ပံုစံ မေျပာင္းတာ၊ မ်က္လံုးအေရာင္မျခယ္တာ၊
ဆံပင္အေရာင္မေျပာင္းတာ၊ ဖိနပ္အသစ္ မ၀တ္တာေတြကို မင္း သတိထားမိ
ေစခ်င္ပါတယ္။
၉။ အသိအမွတ္ျဖစ္တဲ့ရက္ ေမြးေန႔ေတြကို မင္းသိေနမွေတာ့ ငါထပ္သိလည္း အပိုပဲေလ။
၁၀။ ငါရဲ့ကိစၥေတြအားလံုးမဟုတ္ပါဘူး။ မင္းကို ေ၀မွ်ခ်င္တာ အနည္းက်ဥ္းက
မင္းဘာကို လိမ္းထားတယ္ဆိုတဲ့ အလွျပင္တဲ့အေၾကာင္းကို ဘယ္လိုမွ
နားမလည္တဲ့လူကို မေျပာသင့္ဘူးဆိုတာပါ။
၁၁။ တခါတေလ ဖုန္းမဆက္ခင္ေလး အိပ္ၾကည့္ပါလား။ အိပ္သြားၿပီဆို
ဖုန္းေျပာတာထက္ေတာင္ ၾကည္ႏူးဖို႔ ေကာင္းမွာ... း)
၁၂။ မင္း ေခတ္ဆန္ဖို႔မလိုပါဘူး။ သိပ္ျပင္ သိပ္ထြင္မေနပါနဲ႔၊
ကိုယ့္စတိုင္လ္နဲ႔ ကိုယ္ေနစမ္းပါ။
၁၃။ ငါလည္း ေဒါသထြက္တတ္တာေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ တစ္လမွာ ၃ ရက္ႀကီးေတာင္
ခြင့္မလႊတ္ပါနဲ႔။
၁၄။ လွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြအားလံုးကို မင္းေကာင္းေကာင္းသံုးတတ္တယ္၊ ပ်က္ေအာင္
မလုပ္ဖူးလို႔လည္း ငါက ယူဆထားတယ္။ ၿပီးေတာ့ မသိရင္ေတာင္ သြားျပင္တဲ့
ေနရာေလးမွာ ေနာက္တခါ အဆင္ေျပေအာင္ ဘယ္လိုသံုးရမလဲဆိုတာ ေလ့လာသင့္တယ္ေလ။
တနည္းေျပာရရင္ ေစ့စပ္တာေပါ့။
(Miss Bean)
၁၅။ တခ်ိဳ႕ေတြကို ငါမလုပ္တတ္တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီအခါ
မင္းကိုယ္တိုင္လုပ္လိုက္တာ အေကာင္းဆံုးလို႔ ထင္ပါတယ္။
၁၆။ ငါဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူနဲ႔ ဆိုတာေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီး ခဏခဏ
မေျပာျပခိုင္းပါနဲ႔။ ငါ့ရဲ႕ တကယ့္အရိပ္ဆိုရင္ အသံမွ မထြက္ဘဲ။ တဆင့္စကား
မၾကားခ်င္ဘူးဆို... ေနာက္ဆိုရင္ ၂ ဆင့္ ၃ ဆင့္ေလာက္မွ သိေစရပါမယ္... း)
၁၇။ မင္းဖုန္းကို ဒီတိုင္းမခ်ခင္... ျပန္ဆက္ေစခ်င္ရင္...
ျပန္ဆက္ေနာ္လို႔ေတာ့ ေျပာသင့္တာေပါ့။
၁၈။ မင္းနည္းနည္း၀လာတာကို ငါမေျပာပါဘူး ဒါေပမဲ့ ဖက္တီးမႀကီးေတာ့ မျဖစ္ေစနဲ႔ေလ။
၁၉။ ႏႈတ္ခမ္းနီေတြ ပါးနီေတြကက ခုေခတ္ေယာက္်ားေလးေတြရဲ့အႀကိဳက္မဟုတ္ပါဘူး။
႐ြံစရာေကာင္းပါတယ္။
၂၀။ ငါ့ကို ဆံုးမသင့္တယ္လို႔ ေျမႇာက္ေပးတဲ့ အေပါင္းအေဖာ္ေတြ
မင္းဆီမွာ႐ွိရင္ ငါ မေပါင္းေစခ်င္ပါဘူး။ သူတို႔လို
မင္းဆိုးမွာစိုးလို႔ပါ။
၂၁။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကိုလည္း မင္းလက္ခံႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။
၂၂။ ငါထမင္းဟင္းေတြ (တစ္ခါေလာက္) ခ်က္ေကၽြးရင္ စားမၾကည့္ဘဲနဲ႔
မေကာင္းဘူးလို႔ မေျပာပါနဲ႔။
၂၃။ စာေရးတာ ပံုဆြဲတာ အားကစားတခုခု သီခ်င္းဆိုတာ တို႔ကို မင္းလည္း
တတ္သင့္တယ္။ ဂိမ္းကစားတာလည္း မင္းသိသင့္တယ္။ ဒါမွလည္း ငါလုပ္တာေတြ
ခံစားေပးႏိုင္မွာေပါ့
၂၄။ နင္လုပ္တဲ့ ေလးစားသင့္ ေလးစားထိုက္တဲ့ အလုပ္ဆို ေလးစားပါ့မယ္။
၂၅။ Lady First ဆိုတိုင္း ဦးစားေပးခံရမယ္ ထင္ေနလားေဟ။
၂၆။ ကိုယ္တိုင္ဆံံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိတိုင္း ေယာက္်ားေတြ
ႏူးညံ့ညံ့ မဆက္ဆံတတ္ ဘူးလို႔ မထင္ပါနဲ႔။
၂၇။ ငါပန္းကန္ေဆးၿပီးရင္ ထမင္းထည့္ဖို႔ ျပင္ထားပါ။ ငါၾကမ္းတိုက္တဲ့အခါ
တံျမက္စည္း သိမ္းဖို႔ျပင္ပါ။
၂၈။ မင္းအေဖာ္လိုခ်င္တာ ငါသိတာေပါ့။ ဒီေတာ့ ငါ့အလုပ္ေတြမွာ အေဖာ္လာလုပ္သင့္တာေပါ့။
၂၉။ ငါက ဟိုမသြားနဲ႔လို႔ ေျပာရင္ စိတ္မေကာက္နဲ႔။ မင္းနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔တာ
စိတ္မပါသလို ငါခံစားရလို႔ပါ။
(Miss Bean)
၃၀။ ငါက မင္းေလးကိုခ်စ္ေနမွာပဲလို႔ေျပာရင္... ပိန္ေအာင္ေတာ့ ေနေပးသင့္တယ္ေလ။
၃၁။ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္းေတြကို နင္လည္း
ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိပ္မဆက္ဆံပါနဲ႔။ ခ်စ္သူ႐ွိေၾကာင္းေျပာၿပီး
စည္းေလးတခုနဲ႔ေနပါ။ မိန္းကေလးတေယာက္က အ႐ွက္သိကၡာနဲ႔ လူလုပ္ေနတယ္ဆိုတာ
သိပါ။
၃၂။ နင့္မွာ ေယာက္်ားေလး သူငယ္ခ်င္း ရွိတာ မေျပာလိုပါဘူး။ အခ်စ္ေတြ၊
ခင္မင္မႈေတြ၊ စည္းေတြ၊ တံတိုင္းေတြ ခဏထားလိုက္ၿပီး အေပၚက အခ်က္ (၃၁) ကို
သတိျပဳသင့္တယ္ေနာ္။
၃၃။ ငါကေတာ့ မင္းနဲ႔ သိတဲ့ ေယာက္်ားေလးေတြအားလံုးကို ဘယ္အရြယ္ပဲျဖစ္ျဖစ္
ၾကည့္မရတာ အမွန္ပါ။
၃၄။ မင္းရဲ့ အရင္ရည္းစားေတြအေၾကာင္းကို ေျပာမေနလည္း ရပါတယ္... ငါ့ကိုသာ
အေသးစိတ္ ခ်စ္ဖို႔ပဲ လိုတယ္။
၃၅။ ငါကေတာ့ ရွိသမွ် ရည္းစားေဟာင္းေတြ၊ လက္ရွိေတြထက္... အသစ္ေတြပဲ
ေတြးေနမိတာ ခက္တယ္ဟာ။
၃၆။ မထင္မွတ္တဲ့ surprise ေတြ အလကားရတိုင္း မေတာင္းဆိုပါနဲ႔။ အဲလိုဆို
ငါတို႔တြဲတာ ၾကာမွန္း မင္းဘယ္သိေတာ့မွာလဲ။
၃၇။ ငါကို ခ်စ္ေသးရဲ႕လားလို႔ ခဏခဏ မေမးပါနဲ႔။ ေမးရင္... ငါ
မခ်စ္တတ္ေတာ့ဘူးလားဆိုၿပီး ျပန္ေတြးေနမိလို႔ပါ။
၃၈။ လူေတြကြယ္ရာမွာ မင္းငါ့ကို ျပႆနာ မလုပ္ပါနဲ႔။ ငါလည္းမင္းကို
ေလးစားမွာပါ။ မင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေတြ ေရွ႕မွာေတာင္ မင္းကို
မ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မလုပ္ပါဘူး။
၃၉။ မင္းလုပ္တာမွားသြားလို႔ ဆံုးမတာ ေအာ္တာေလ။ အဓိကက... အဓိကပဲေလ။
လုပ္ခ်င္တာ လုပ္ၿပီးမွ အနမ္းေလး ခ်ီးျမႇင့္ပါဦးဆိုတာက မဟုတ္ေသးဘူးေလ...
း)
၄၀။ မင္းအတြက္ ငါက ျပည့္စံုေနၿပီဆိုရင္ တျခားသူေတြ လာပိုးပန္းေနတာကို
အျပတ္ျဖတ္သင့္တယ္။
၄၁။ မင္းစိတ္ဆိုးလို႔ မင္းကို ေနာက္လာမ႐ွာနဲ႔
ဖုန္းမဆက္ေတာ့နဲ႔လို႔ေျပာေနၿပီးေတာ့... မင္းကို လာ႐ွာခိုင္းတာ
ဖုန္းဆက္ခိုင္းတာက ဘယ္လိုလဲဟ။ (နည္းနည္းေ၀းလို႔ပါ)
၄၂။ မင္း ငါ့ေဘးမွာ႐ွိတဲ့ မိန္းကေလး သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္ရင္း
ယွဥ္ရင္း... သူတို႔ ငါ့ကို စိုးမိုးသြားလို႔၊ ရင္ခုန္သြားလို႔
ျဖစ္ခဲ့ရင္... ရန္မလုပ္သင့္ဘူးေနာ္။
၄၃။ ငါေခ်ာ့ရင္လည္း ခ်က္ခ်င္း စိတ္ဆိုးေျပပါ။ ေအးေဆးသြားဖို႔
အခ်ိန္မေပးပါနဲ႔။ ငါ ေအးေဆးသြားဖို႔ အခ်ိန္ေတြမလိုအပ္ပါဘူး။
၄၄။ ငါ ၀ယ္မေပးတဲ့ ပစၥည္းေတြကို နင္ႀကိဳက္စရာ မလိုပါဘူး။
၀ယ္ေပးတဲ့ဟာကိုလည္း အမွတ္တရျဖစ္ဖို႔ ၀ယ္ေပးတယ္ဆိုၿပီး မင္းစိတ္ထဲမွာ
ေက်နပ္သင့္တယ္။
၄၅။ ခ်စ္သူ နားမေထာင္ခ်င္တဲ့အခါဆိုရင္ အတင္းလိုက္မေျပာပါနဲ႔...
နားရြက္ႏွစ္ဘက္လံုးက ၀င္သြားရင္ ပါးစပ္က ျပန္ထြက္လာမွာေနာ္...။
၄၆။ ငါအျပင္ထြက္တိုင္း လိုက္ခဲ့မယ္ မေျပာပါနဲ႔... ငါ့ရဲ႕ သူငယ္ခ်င္းေတြက
မင္းနဲ႔ ႏွစ္ေယာက္သား လည္ခ်င္တဲ့အခ်ိန္က်မွ လိုက္ခ်င္တယ္ဆို ဘယ့္ႏွယ္
လုပ္ၾကမလဲဟ...။
၄၇။ ဒီသီခ်င္းအရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ စာသားေလးကိုပါ
႐ိုက္ပို႔ေပးေလ... သီခ်င္းစာသားထဲမွာ နင္ေျပာခ်င္တဲ့ စကားရွိတယ္ဆိုရင္။
၄၈။ Shopping မထြက္တာ ေယာက္်ားေလးေတြရဲ့ သဘာ၀ေလ။ ဒါကို အပစ္မေျပာပါနဲ႔။
တခါတေလမွာ ငါ့ကို မေခၚဘဲ ၀ယ္ၾကည့္ပါလား။
၄၉။ ငါ့မိဘနဲ႔ ငါနဲ႔ ၾကားမွာ မင္း ကာဆီးကာဆီး မလုပ္ပါနဲ႔ေလ...။
၅၀။ ၀ယ္ေပးတဲ့ လက္ေဆာင္ကိုလည္း ျဖစ္သလို မလုပ္ပစ္ပါနဲ႔။
(မွတ္ခ်က္။ ။ ဖို၀ါဒ မဟုတ္ပါ။ ဖိုဟာသအျဖစ္ မွတ္ယူၾကပါ။)
**ကုိတင့္**
ေယာက်ၤားေလးမ်ားသိသင့္ပါတဲ့ အခ်က္
၁။ ငါငိုရင္ နင္မွားတယ္မမွားတယ္ဆိုတာကို ထားလိုက္ ေယာက်ၤားေလးပီပီ အရင္လာေခ်ာ့ပါ။
၂။ စကၠန္႔တိုင္း မင္းကို သတိရေနမွာမဟုတ္ပါဘူး။ မင္းနဲ႔အတူတူေလာက္ပါပဲ။
၃။ ေကာင္ေလးေခ်ာတာေလးေတြေတြ႔ရင္ ငါတို႔လဲ ၾကည့္ခ်င္တာေပါ့။
၄။ ငါမင္းကို ရစ္ေနတယ္ ႐ႈပ္ေနတယ္ ဆိုတာကလဲ မင္းကို ဂ႐ုပိုစိုက္ေစခ်င္လို႔ပါ။
၅။ မင္းခ်မ္းသာဖို႔မလိုပါဘူး ဒါေပမဲ့ ခ်မ္းသာတဲ့သူ ျဖစ္ရမယ္ ဆိုတဲ့
ရည္႐ြယ္ခ်က္႐ွိရင္ လံုေလာက္ပါၿပီ။
၆။ တခါတေလ အျပင္သြားရင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ေလးေတာ့ ၀တ္လာမွေပါ့။
၇။ ငါကလဲ အေခ်ာဆံုး အလွဆံုးမဟုတ္ပါဘူး။ ဒါေပမဲ့ ငါ့ကို လွတယ္
ခ်စ္ဖို႔ေကာင္းတယ္ ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႔တယ္လို႔ ေျပာတာေတာ့ ၾကားခ်င္တာေပါ့။
၈။ ငါဆံပင္ေကေျပာင္းတာ၊ မ်က္လံုးအေရာင္ျခယ္တာ၊ ဆံပင္အေရာင္ေျပာင္းတာ၊
ဖိနပ္အသစ္၀တ္တာေတြ ကို မင္း သတိထားမိေစခ်င္ပါတယ္။
၉။ အသိအမွတ္ျဖစ္တဲ့ရက္ ေမြးေန႔ေတြကို မင္းသိရမယ္။
၁၀။ ငါရဲ့ကိစၥေတြအားလံုးကို မင္းကို ေ၀မွ်ခ်င္တယ္။ ငါဘာကို လိမ္းထားတာ
အလွျပင္တဲ့အေၾကာင္းေျပာရင္ နားမလည္ေနရင္ေတာင္ နားေထာင္ေစခ်င္ပါတယ္။
၁၁။ တခါတေလ အိပ္ခါနီး ဖုန္းေလး တခ်က္ေလာက္ဆက္ပါလား။ ဖုန္းေျပာၿပီးမွ
မင္းအိပ္သြားတာကလဲ ငါတို႔ ၾကည္ႏူးစရာပါ။
၁၂။ မင္းေခ်ာဖို႔မလိုပါဘူး။ သန္႔ေနရင္ သပ္သပ္ရပ္ရပ္ နဲ႔
ကိုယ့္စတိုင္လ္နဲ႔ ကိုယ္ ေနပါ။
၁၃။ ငါလဲ ေဒါသထြက္တက္တာေပါ့။ အဲလိုဆိုရင္ တလမွာ ၃ရက္ေလာက္ေတာ့ ခြင့္လြတ္ပါ။
၁၄။ ငါက မင္းလွ်ပ္စစ္ပစၥည္းေတြအားလံုးကို မင္းျပင္တတ္တယ္
ကၽြမ္းက်င္တယ္လို႔ ယူဆထားမယ္။ ဒါကလဲ မသိရင္ေတာင္ သြားျပင္ဖို႔
ေနရာေလးေတာ့ လုိက္ပို႔ၿပီး အဆင္ေျပေအာင္ လုပ္ေပးပါဆိုတဲ့ သေဘာပါ။
တနည္းေျပာရရင္ အားကိုးတာေပါ့။
၁၅။ တခ်ိဳ႕ေတြကို ငါလဲလုပ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ မင္းလုပ္ေပးတာကို လိုခ်င္လို႔ပါ။
၁၆။ မင္းဘယ္ေနရာမွာ ဘယ္သူနဲ႔ ဆိုတာေတြကို ဖုန္းဆက္ၿပီးေျပာျပပါ မင္းရဲ့
အရိပ္လိုသိေနခ်င္ပါတယ္။ တဆင့္စကားကေနၾကားရင္
မိန္းကေလးဆိုတဲ့အတိုင္းအားငယ္တယ္ စိတ္ဆိုးတတ္တယ္ ၿပီးရင္ ၀မ္းနည္းေနမယ္။
၁၇။ ငါဖုန္းကို ဒီတိုင္းခ်လိုက္ရင္ မင္းခ်က္ခ်င္းဖုန္းျပန္ဆက္ပါ……
၁၈။ မင္းဗိုက္ေခါက္႐ွိတာကို ငါမေျပာပါဘူး ဒါေပမဲ့ အရမ္းေတာ့ မ၀ေစနဲ႔။
ငါ့ထက္လဲ မပိန္ေစနဲ႔။
၁၉။ ၾကြက္သားေတြနဲ႔ ဗလေတြနဲ႔ က ခုေခတ္မိန္းကေလးေတြရဲ့အႀကိဳက္မဟုတ္ပါဘူး။
႐ြံစရာေကာင္းပါတယ္။
၂၀။ မင္းမွာ ဆိုးတဲ့အေပါင္းအေဖာ္ေတြ႐ွိရင္ ငါ မေပါင္းေစခ်င္ပါဘူး။
သူတို႔လို မင္းဆိုးမွာစိုးလို႔ပါ။
၂၁။ ငါ့သူငယ္ခ်င္းေတြကို လဲ မင္းလက္ခံႏိုင္ေအာင္ႀကိဳးစားပါ။
၂၂။ ငါထမင္းဟင္းေတြခ်က္ေကၽြးရင္ စားပဲမစားနဲ႔ ေကာင္းတယ္ေတာ့ တခြန္းေလာက္ေျပာမွေပါ့။
၂၃။ စာေရးတာ ပံုဆြဲတာ အားကစားတခုခု သီခ်င္းဆိုတာ တို႔ကို
မင္းတခုေလာက္ေတာ့ တတ္သင့္တယ္။ ဂိမ္းကစားတာမပါ။ တခုေလာက္ကကၽြမ္းက်င္ေနၿပီး
က်န္တာေတြကို သိသင့္သေလာက္သိရမယ္။
၂၄။ ငါ့အလုပ္ကို ေလးစားရမယ္။
၂၅။ gentle man ဆိုတာအထက္စည္းကေနရမယ္လို႔ မဆိုလိုဘူး။
၂၆။ ႏူးည့ံသိမ္ေမြ႔တယ္ဆိုေပမဲ့ ကိုယ္တိုင္ဆံံုးျဖတ္ႏိုင္တဲ့အရည္အခ်င္း႐ွိပါတယ္။
၂၇။ ငါထမင္းခ်က္ၿပီးရင္ ပန္းကန္ေဆးဖို႔ျပင္ထားပါ။
ငါတံျမက္စည္းလွည္းၿပီးရင္ ၾကမ္းတိုက္ဖို႔ျပင္ထားပါ။
၂၈။ မင္းအလုပ္ႀကိဳးစားတာကို ငါသေဘာက်တယ္။ ဒါေပမဲ့လဲ ငါ့ကိုေတာ့ အေဖာ္ျပဳအုံုး။
၂၉။ ငါက ဘယ္ကို သြားမလဲလို႔ေမးရင္ ႀကိဳက္တဲ့ေနရာသြားလို႔မေျပာပါနဲ႔။
အဲဒါက အလိုလုိက္တာမဟုတ္ဘူး ငါနဲ႔ ခ်ိန္းေတြ႔တာ စိတ္မပါသလို
ငါခံစားရလို႔ပါ။
၃၀။ ငါကသာ ပိန္ေအာင္အစားေလ်ာ့မယ္လို႔ေျပာရင္ ငါလံုး၀မ၀ဘူး အစားမေလ်ာ့နဲ႔
မင္းေလးကိုခ်စ္ေနမွာပါပဲ ဆိုတဲ့ စကားကို ၾကားခ်င္လို႔ပါ။
၃၁။ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြကို ရင္းရင္းႏွီးႏွီးသိပ္မဆက္ဆံပါနဲ႔။
ခ်စ္သူ႐ွိေၾကာင္းေျပာၿပီး စည္းေလးတခုနဲ႔ေနပါ။ မိန္းကေလးတေယာက္က
အ႐ွက္သိကၡာနဲ႔ လူလုပ္ေနတာပါ။
၃၂။ ငါမွာ ေယာက်ၤားေလးသူငယ္ခ်င္းေတာ့ ႐ွိသင့္တာေပါ့။ မိန္းကေလးေတြက
အခ်စ္နဲ႔ ခင္မင္မႈကို စည္းနဲ႔မဟုတ္ပါဘူး။ တံတိုင္းနဲ႔ကို ျခားထားတာပါ။
၃၃။ ငါကေတာ့ မင္းနဲ႔ သိတဲ့ မိန္းကေလးေတြအားလံုးကို အဘြားႀကီး အေဒၚႀကီး
ဒါမွမဟုတ္ ႐ုပ္ဆိုးတဲ့ ႐ြယ္တူေကာင္မေလးပဲ ျဖစ္ေစခ်င္တယ္။
၃၄။ မင္းရဲ့ အရင္ရည္းစားေတြအေၾကာင္းအားလံုးကို သိခ်င္တယ္။ အေသးစိတ္ကို သိခ်င္တာ။
၃၅။ ငါလဲ ရည္းစားေဟာင္း အခ်စ္ဦး ႀကိဳက္ခဲ့တဲ့ မင္းသား ကိုေတာ့
တခါတေလသတိရမိတာေပါ့။ ကေလးတုန္းကမို႔ သတိရၿပီး သေဘာက်မိတာပါ။ ခု၊ ေနာင္
ခ်စ္သြားမွာက မင္းကို ေလ။
၃၆။ ငါတို႔တြဲတာၾကာၿပီဆိုေပမဲ့ မထင္မွတ္တဲ့ surprise ေလးေတာ့ မင္းဆီကလိုခ်င္တာပါပဲ။
၃၇။ ငါကို ခ်စ္တယ္လို႔ ေျပာပါ။ မေျပာရင္ မခ်စ္ေတာ့ဘူးလားဆိုၿပီး ေတြးေနတတ္လို႔ပါ။
၃၈။ လူေတြရဲ့အေ႐ွ႕မွာ မင္းငါ့ကို မေအာ္ပါနဲ႔။ ငါလဲမင္းကို ေလးစားမွာပါ။
မင္းရဲ့ သူငယ္ခ်င္းေ႐ွ႕မွာေတာင္ မင္းကို မ်က္ႏွာပ်က္ေအာင္ မလုပ္ပါဘူး။
၃၉။ ငါလုပ္မွားသြားလို႔ မင္းဆံုးမမယ္ မင္းေအာ္မိမယ္ဆိုတာေတြထားပါ။
အေရးႀကီးတာေတာ့ ၿပီးသြားရင္ အနမ္းေလးနဲ႔ေတာ့ ေခ်ာ့ပါ။
၄၀။ ငါ့အတြက္ မင္းနဲ႔ျပည့္စံုေနၿပီဆိုေပမဲ့ တျခားသူေတြကေတာ့ ငါ့ကို
ပိုးပန္းေနၾကမွာပဲ။
၄၁။ ငါစိတ္ဆိုးလို႔ ငါ့ကိုေနာက္လာမ႐ွာနဲ႔ ဖုန္းမဆက္ေတာ့နဲ႔လို႔ေျပာေနတာက
မင္းကို လာ႐ွာခိုင္းတာ ဖုန္းဆက္ခိုင္းတာပါ။
၄၂။ ငါမင္းေဘးမွာ႐ွိတဲ့ မိန္းကေလးသူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ ႏိႈင္းယွဥ္တယ္ဆိုတာ က
ငါကသူတို႔ထက္မင္းကိုစိုးမိုးႏိုင္တယ္ မင္းကို ရင္ခုန္ေအာင္
ငါပဲလုပ္ႏိုင္တာပါ။ ငါကလြဲလို႔ ဘယ္သူကိုမွ မခ်စ္ဘူးဆိုတာကို
သိခ်င္ေနလို႔ပါ။
၄၃။ ငါစိတ္ဆိုးရင္ ခ်က္ခ်င္းေခ်ာ့ပါ။ ေအးေဆးသြားဖို႔ အခ်ိန္မေပးပါနဲ႔။
ငါေအးေဆးသြားဖို႔ အခ်ိန္ေတြမလိုအပ္ပါဘူး။
၄၄။ ငါႀကိဳက္တယ္လို႔ေျပာတဲ့ ပစၥည္းေတြကို အားလံုး၀ယ္ေပးစရာမလိုပါဘူး။
အမွတ္တရျဖစ္ေစတဲ့ေန႔ေတြမွာ တခုႏွစ္ခုေလာက္၀ယ္ေပးရင္ ေက်နပ္ပါတယ္။
မင္းစိတ္ထဲမွာ ငါ့အတြက္႐ွိေနတာသိရင္လံုေလာက္ပါတယ္။
၄၅။ ခ်စ္သူေျပာရင္ေသခ်ာနားေထာင္ ဒီဘက္နား၀င္ ဟိုဘက္နားထြက္ေတာ့ မလုပ္ပါနဲ႔။
၄၆။ သူငယ္ခ်င္းေတြနဲ႔ သြားပါ။ လည္ပါ။ တခါတခါေတာ့ ငါလဲ လိုက္ခ်င္တာေပါ့။
မင္းရဲ့သူငယ္ခ်င္းေတြက ငါကမင္းရဲ့ ခ်စ္သူပါဆိုတာကို သိေစခ်င္တယ္ေလ။
၄၇။ ဒီသီခ်င္းအရမ္းေကာင္းတယ္လို႔ေျပာတဲ့အခ်ိန္မွာ စာသားေလးကို သတိထားၿပီး
နားေထာင္ေပးပါ သီခ်င္းစာသားထဲမွာ ငါေျပာခ်င္တဲ့ စကားေလး႐ွိေနလို႔ပါ။
၄၈။ shopping ထြက္တာမိန္းကေလးေတြရဲ့သဘာ၀ပါ။ ဒါကို အပစ္မေျပာပါနဲ႔။
တခါတေလမွာ ငါ့ကို ေခၚၿပီး လိုက္၀ယ္ေပးပါလား။
၄၉။ မင္းရဲ့မိဘေ႐ွ႕မွာ ငါအိမ္အလုပ္မလုပ္တတ္ဘူးလို႔မေျပာနဲ႔။
လုပ္တတ္တယ္လဲမေျပာပါနဲ႔။
၅၀။ ျဖစ္သလို ဘယ္ေတာ့မွ လက္ေဆာင္မေပးပါနဲ႔။
**ကုိတင့္**
