**ကမ္း**

ေရက ်ခ်ိန္မွာ ေျခကုန္လက္ပန္းက ်ျပီး ကမ္းကို ကပ္မိဖို႔ ႀကိဳးစားေနသူတစ္ေယာက္လုိ ဘဝဟာ သံေယာဇဥ္ပင္လယ္ျပင္မွာ ေယာင္ခ်ာခ်ာ.... သက္ေသလိႈင္းေတြ တစ္လံုးၿပီးတစ္လံုး လိႈင္လိႈင္တက္သာ သြားတယ္... ခႏၶာကို ပင္လယ္ထဲ ျပန္ျပန္ဆြဲခ်... လံုးခ်ာပဲလိုက္ေနတာလား.. ေျပးသူနဲ႔ ပုန္းသူ၊ လိုက္သူနဲ႔ ရွာသူ...။ ေတြ႔ေနေပမယ့္ ျမင္ဖုိ႔ခဲသလုိပဲ... ဒူးေထာက္လက္ေျမာက္ထားရင္း ေမးခြန္းေတြကို ေျဖဖုိ႔ေစာင့္ေနတယ္... ရလဒ္မေကာင္းမွာ ႀကိဳသိထားတဲ့ အလုပ္ဝင္အင္တာဗ်ဴးလုိမ်ိဳး.. ကံတရားကို မ်က္ႏွာခ်ိဳေသြးဖုိ႔ စိတ္ကို ေျမမွာ ဝပ္ဆင္း ျပင္ဆင္.... ေလျပင္းေတြ တုိက္ခဲ့တာလား.. ေလညွင္းေတြ လာမယ္လုိ႔ အခ်က္ျပတာလား.. မွတ္ထင္သိရွိေနတာေတာ့ ပင္လယ္ဟာ မုန္တုိင္းထန္လြန္းတယ္.... တစ္ဘက္ေစာင္းနင္း မွတ္ခ်က္ေတြနဲ႔ သိတတ္မႈေတြ သိမ္ငယ္လြန္းေပမယ့္ မွတ္ေက ်ာက္တင္ သံေယာဇဥ္ အျဖဴေရာင္ထဲမွာ ဒူးေထာက္ကာ တုိက္ပြဲဝင္ရဦးမယ္... မွန္ေသာစကားကို သစၥာလုိ ဆုိရင္း အခ်ိန္တန္ရင္ ေကာင္းကင္မွာ လမင္း ထြန္းပါေစလုိ႔ မ်က္ရည္ၾကည္ေလးနဲ႔ ထြန္းၿငိလိုက္တယ္...... ေရာက္ခဲလွတဲ့ ကမ္းေျခမွာ ပန္းေတြ လိႈင္ေမႊးေစေတာ့.....။ .............................................................................................

 ေရးသားသူ- စိုင္းစိုင္းမြန္း

Read More...

Summary only...

=အတိတ္ရဲ႔အလြမ္းမ်ားကိုတူးေဖာ္ၾကည့္ျခင္း=

အခ်ိန္အားေလးရွိတုန္း ေကာ္ဖီေလးတစ္ခြက္ေသာက္ .. .ျပီးခဲ႔တဲ႔ ၂၀၁၁ နဲ႔ ၂၀၁၂ မ်ားဆီက အက္ေဆးေတြ ကဗ်ာေတြ စာစုေလးေတြျပန္ဖတ္ျပီး... အဲအခ်ိန္မ်ားဆီကို ေတာ္ေတာ္ေလး တမ္းတမ္းတတနဲ႔ လြမ္းမိသြားတယ္...။ အတိတ္ကာလဆိုတာ ဘယ္ေတာ့မွျပန္မရႏိုင္ေတာ့တဲ႔ အရာေတြဆိုတာကို သတိခ်ပ္ရင္းလည္း ရင္ထဲနင့္နင့္နဲနဲခံစားသြားရတယ္...။ ခါးသက္တဲ႔ေကာ္ဖီေတြ ေအးစက္သြားတဲ႔အထိ ကိုယ့္အေတြးေတြ ဟိုး.... အေ၀းကို လြင့္လြင့္ပ်ံ႔ပ်ံ႔..။ အဲဒီအခ်ိန္တုန္းက ကိုယ္ဟာ...အေရာင္စံုတဲ႔ တိမ္ေတြဆီ လြင့္ေမ်ာရင္း လွပတဲ႔စကားလံုးေတြကို ဖန္းဆင္းခဲ႔ဖူးတယ္...။ ႏွင္းဆီပန္းနီနီရဲရဲပန္းစည္းေလး အမွတ္တရ ရခဲ႔ဖူးတယ္...။ ႏူးည့ံတဲ႔ ကဗ်ာလွလွေလးေတြရဲ႔ စကားလံုးေတြ အျဖစ္လည္း ကိုယ္စားျပဳခဲ႔ရဖူးတယ္...။ ၾကည္ႏူးစရာေကာင္းတဲ႔ ေရႊေရာင္ညတစ္ညမွာ လျပည့္လကို ေငးေမာရင္းလည္း အတူျဖတ္သန္းခြင့္ ရခဲ႔ဖူးတယ္...။ ၾကယ္ေရာင္နည္းတဲ႔ ညကို ေကာ္ဖီနဲ႔အတူတူျမည္းခဲ႔ဖူးတယ္...။ သူေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ ရင္ခုန္သံပါးပါးလ ်ားလ ်ားေလးေတြကိုလည္း ဘယ္ဖက္အိပ္ကပ္ထဲ သိမ္းထားခဲ႔ဖူးတယ္...။ ကိုယ့္လက္ဖ၀ါးထဲကို သူထည့္ေပးခဲ႔ဖူးတဲ႔ အလြမ္းေတြကို ဖမ္းဆုပ္ကုိင္ထားခဲ႔ဖူးတယ္...။ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္္မရႏိုင္ေတာ့တဲ႔ အရာေတြနဲ႔ အခိ်န္ေတြကို လြမ္းဆြတ္ၾကည့္ရတာဟာ ခါးသက္နာက ်င္လွ ေပမယ့္ အဲဒီခံစားမႈကို ေနာင္တတစ္ခုလို႔မသတ္မွတ္ဘဲ တစ္သက္သာ သိမ္းဆည္း ထားရမယ့္ အမွတ္တရပို႔စ္ကဒ္ေလးတစ္ခုလို႔ပဲ ကိုယ္ခံယူခ်င္ပါတယ္..။ ေနရာအသစ္ကိုေရာက္ျပီး ဘ၀အသစ္စ အခ်စ္အသစ္နဲ႔ျဖစ္ေနတဲ႔ သူ႔ကို ဘယ္လိုမွေတြ႔ဆုံပတ္သက္မႈ မရိွႏိုင္(မရွိသင့္)ေတာ့ေပမယ့္ အိပ္မက္ထဲတစ္ခဏေရာက္လာခဲ႔တဲ႔ သူ႔အတြက္ ခ်ေရးျဖစ္သြားတဲ႔ ကိုယ့္ရဲ႔ ဒိုင္ယာရီေလး...။


 ................................... 

+မိုးေငြ႔+

Read More...

Summary only...

"အတိတ္ကို လြမ္းဆြတ္ျခင္း"

မိုးစက္မိုးေပါက္မ်ား တဖြဲဖြဲက ်ေနသည္။ ေလက တစ္ခ်က္တစ္ခ်က္ ေ၀႔ခနဲတိုက္လိုက္စဥ္ တံစက္ၿမိတ္က က ်ေနေသာ မိုးေရစက္တို႔ ယိမ္းႏြဲ႕သြား၏။ သစ္ရြက္သစ္ခက္ တို႔သည္ မိုးေရၾကားတြင္ ရႊဲရႊဲနစ္ လ ်က္ရွိ၏။ ေက ်းငွက္မ်ား ေခါင္မိုးအစြန္းက သစ္သားတန္းမွာ မိုး၀င္ခိုသည္ကို ေတြ႕သည္။ သည္အခ်ိန္ဆို ကၽြန္ေတာ္႔အမ်ိဳး ေတြရွိရာ ရြာမွာလည္း သည္လိုပဲ မိုးေကာင္းေနေတာ႔မည္။ ဟိုးတုန္း ကတည္းက ရပ္ကြက္ဟုေခၚသည္႔တိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကေတာ႔ ရြာဟု ေခၚရသည္ကို အားရ၍ ယခုတိုင္ ရြာဟုသာ စြဲေနမိသည္။ ရြာမွာ တာလမ္းမႀကီးတစ္ခုရွိသည္။ ဟိုစဥ္က လမ္းမ်ားက မညီမညာ၊ ေက ်ာက္ခဲမ်ားက ဖုထစ္ၾကြရြ၊ ထြက္ခ်င္ ထြက္လ ်က္။ လွည္းမ်ား သြားလိုက္တိုင္း ဘီးက ်သံ၊ ဘီးႀကိတ္သံ ဆူဆူညံညံကို ၾကားရၿမဲ။ သည္ တာလမ္းမႀကီး ေဘးမွာ ကုကၠဳိပင္ေတြ အစီအရီရွိသည္။ ေႏြဆို အရိပ္ေတာ္ေတာ္ေလး ရ၏။ ဖုန္မႈန္႔မ်ား ထသည္႔အခါ အပင္ႀကီးမ်ားက စိမ္းစိုခြင့္ မရွိေအာင္၊ သစ္ရြက္မ်ား ဖုန္မႈန္႔လိမ္းကာ နီညိဳေရာင္ေတြ ေပါက္ကုန္သည္။ ရြာမွာ'ရြာထဲလမ္း' ဟုေခၚသည္႕ ရြာအတြင္းက ျဖတ္သြားရေသာ လမ္းလည္းရွိေသးသည္။ တာလမ္းက ်ယ္၍ ရြာထဲလမ္းသည္ လွည္းတစ္စီး ေမာင္းရံုသာ။ တိုက္ဆိုင္၍ အေရွ႕ဘက္ထိပ္မွ လာေသာလွည္းႏွင့္ အေနာက္ဘက္ထိပ္မွ လာေသာလွည္းတို႔ ရြာထဲလမ္းမွာ ဆံုသည္႔အခါ ရြာထဲက အိမ္တစ္အိမ္ထဲကို ခဏ ၀င္ေမာင္းကာ ေရွာင္ေပးရတတ္သည္။ တာလမ္းမွာေတာ႔ ေက ်ာက္ခင္းထားေသာ အေပၚလမ္းကလည္း က ်ယ္၊ ေက ်ာက္မခင္းထားေသာ ေအာက္ေျမကလည္း က ်ယ္မို႔ လွည္းမ်ား ဥဒဟို သြားႏိုင္သည္။ လမ္းမေကာင္း ေသာ္လည္း အေရွ႕ဘက္ ပဲခူးရိုးမမွ ဆင္းလာေသာ သစ္ကားမ်ား သြားလာႏိုင္သည္။ ငယ္စဥ္က ေႏြေက ်ာင္းပိတ္လ ်ွင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ရြာသို႕ သြားလည္ေလ႔ရွိသည္။ အေဖႏွင့္ အေမ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ထိုနယ္သားမ်ား ျဖစ္ရာ ရြာကို အလည္သြားရလ ်ွင္ ကၽြန္ေတာ္ အလြန္ေပ်ာ္ ပါသည္။ ေနလ ်ွင္အေမ႔ဘက္ အမ်ိဳးမ်ား အိမ္မွာ ေန၏။ အေဖ႔အိမ္က အေမ႔အိမ္ ေျခရင္းမွာျဖစ္ရာ အေဖႏွင့္ အေမ႔အိမ္ ၀န္းက ်င္မွာ အမ်ိဳးမ်ား ၀ိုင္းေန၏။ ထို႔ေၾကာင့္ ထမင္းစားလ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စားခ်င္သည္႔အိမ္ ၀င္စားလိုက္သည္။ အေဖႏွင့္ အေမသည္ ႏွစ္ဖက္မိသားစုမွာ သားအႀကီးဆံုးႏွင့္ သမီးအႀကီးဆံုးမ်ား ျဖစ္၏။ ရြာမွာရွိေသာ ကၽြန္ေတာ္႔ ဦးေလး၊ အေဒၚမ်ားသည္ အေဖႏွင့္ အေမ႔ ေအာက္မ်ားျဖစ္သည္။ ထို႔ျပင္ ညီအစ္ကိုေမာင္ႏွမ တစ္ေတြထဲမွာ အေဖႏွင့္ အေမသာ ရန္ကုန္မွာ စအေျခခ်ၿပီး၊ က ်န္သူေတြက နယ္ေတြမွာသာ က ်င္လည္ခဲ႔ရရာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အားလံုးက ၀ိုင္းဂရုစိုက္ၾက ေလသည္။ ရန္ကုန္သားမ်ား ျဖစ္၍ တစ္ေၾကာင္း၊ အေဖႏွင့္ အေမ႔ မ်က္ႏွာေၾကာင့္ တစ္ေၾကာင္း၊ တစ္ႏွစ္မွ တစ္ခါသာ လာလည္ၾကသူေတြ ျဖစ္၍တစ္ေၾကာင္း၊ အဘိုးအဘြားမ်ား၊ ဦးေလးအေဒၚမ်ား၊ ညီအစ္ကုိ ေမာင္ႏွစ္မ ၀မ္းကြဲမ်ားႏွင့္ ရွိသမွ် ေဆြမ်ိဳးအားလံုးက ဂရုစိုက္ၾကသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အလြန္ေပ်ာ္ခဲ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ညီအစ္ကို သံုးေယာက္ျဖစ္သည္။ အေဖ႔ဘက္က ညီေတြက ေမြးသမွ် ကလည္း ေယာက ်ာ္းေလး မ်ား၏။ တိုက္ဆိုင္စြာ ေဆြမ်ိဳးမ်ားက ေမြးေသာ သူမ်ားသည္ လည္း ေယာက္်ားေလး မ်ား၏။ သည္အခါ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အဖို႔ ပိုၿပီး ေပ်ာ္စရာေကာင္းသည္။ တာလမ္းမွာ လွည္းႏွင့္ ကားရႈပ္၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တာလမ္းကို မထြက္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တည္းရာ အေမ႔အိမ္ သည္ ရြာထဲလမ္းမွာ ျဖစ္ၿပီး၊ လွည္းႏွင့္ ကားရွင္း၍ မ်ားေသာအားျဖင့္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ညီအစ္ကိုတစ္စု ရြာထဲလမ္းမွာ ကစားၾကသည္။ ေဘာလံုးကန္သည္။ ဂယ္ပံုၿဖိဳသည္။ 'ဂယ္ပံု' ဆိုသည္မွာ ေလာက္စာလံုး သံုးလံုးကို အေျခခ်၊ ေနာက္ တစ္လံုးကို အေပၚမွာ ဖိုခံုေလွ်ာက္ဆိုင္ တင္ၿပီး ထားျခင္းကို ေခၚသည္။ ထိုအပံုေတြကို အရုပ္ေထာင္ပစ္သလို တန္းစီၿပီး ပစ္ရတာ ျဖစ္သည္။ ထိုအခ်ိ္န္တုန္းက ရံႈး၍ ေလာက္စလံုး ကုန္သြားလ ်ွင္ တစ္ရာတစ္က ်ပ္ စသျဖင့္ ၀ယ္ရသည္။ ကစား၍ အားရလ ်ွင္ ငွက္ပစ္ထြက္သည္။ ၿခံမ်ားက အက ်ယ္ႀကီးမို႔ ငွက္ပစ္ထြက္ရသည္က စိတ္၀င္ စားစရာ ေကာင္းသည္။ ၿခံေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက အမ်ိဳးမ်ား၏ ၿခံခ်ည္းမို႔ ၿခံစည္းရိုးကို ေက ်ာ္ကာ ကူးခ်င္သလို ကူးၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ၌ ငွက္ပစ္ရင္းအဘုိးေလး၊ အဘြားေလး၊ ဦးေလး၊ ေဒၚေလးမ်ား မသိေအာင္ သူတို႔ သရက္ပင္က သရက္သီးကို ပစ္ခ်သည္။ ထို႔ေနာက္ ပါလာသည္႔ ဓားေျမွာင္တိုေလးႏွင့္ ခြဲ ၊ ဆားထုပ္၊ ငရုတ္သီးမႈန္႔ထုပ္မ်ားဖြင့္၊ အားရပါးရ တို႔စားၾကသည္။ ေခၽြးက ရႊဲရႊဲ၊ လူက ေမာေမာႏွင့္ ေတြ႕ သမွ် ေျမေျပာင္မွာ စားရင္း အားရလ ်ွင္ ေက ်ာလွဲခ် တစ္ေရးေမွးလုိက္ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ မွာေတာ႔ ႏြားေက ်ာင္းလိုက္သည္။ ရိုးျပတ္မ်ား၊ ေျမက ်စ္စာခဲမ်ား ကို ျဖတ္ရင္း ဟုတ္ဟုတ္ မဟုတ္ဟုတ္ ရန္ကုန္သား ႏြားေက ်ာင္း ရျခင္းကို တကယ္ေက ်နပ္သည္။ 'ဟဲ႔ႏြား၊ ဟဲ႔ႏြား၊ တယ္ ဒီႏြား ငါတီးလို္က္ရ' ဟု ေအာ္သည္႔အခါ ဦးေလးမ်ားက ရယ္သည္။ ႏြားေက ်ာင္းရင္း ေရဆာလ ်ွင္ ဖရဲခင္းေတြက ဖရဲသီးခူးၿပီး ေရဆာေျပ စားရသည္။ ေနေစာင္းမွ ရြာကို ျပန္၏။ ႏြားခ်င္း ေ၀ွ႔၍ ၾကည္႔ရသည္႕ အခါမ်ိဳး၊ အားရပါးရ သီးခ်င္းေအာ္ဆိုရသည္႔ အခါမ်ိဳးသည္ လယ္ထဲမွာ ႏြားေက ်ာင္းရသည္႔အထဲက ေပ်ာ္စရာ။ ခရီးေက ်ာ္ၿပီး တျခားရြာဘက္ေရာက္လ ်ွင္ေရေတာင္းေသာက္သည္။ နားတန္နားသည္။ ႏြားမ်ား အစာ ၀တန္ ေကာင္းမွ ျပန္ရသည္။ လယ္ကြင္းထဲ ေရာက္ေနခ်ိန္ အေ၀းရြာမ်ားဆီက ဟြန္းႀကီးႏွင့္ တြံေတး သိန္းတန္၊ ဟသၤာတထြန္းရင္ သီခ်င္းမ်ိဳး ဖြင့္လိုက္လ ်ွင္ ကၽြန္ေတာ္ ရန္ကုန္သား လြမ္းခ်င္သည္။ အေဖႏွင့္ အေမက နယ္မွာေမြး၍ ကၽြန္ေတာ္႔ကို ရန္ကုန္မွာ ေမြးေသာ္လည္း ကၽြန္ေတာ္က နယ္ကို ပိုခ်စ္မိသလိုပင္။ 'ပန္းႏြယ္ကစိမ္း' ဟု တြံေတးသိန္းတန္ သီခ်င္းၾကားလ ်ွင္ သည္ရြာထဲမွာပဲ ဆက္ေနရေတာ႔ မလိုလို၊ 'ကန္ပတ္လည္ ခေရရိပ္ ရြာထိပ္က ေက ်ာင္းေတာ္သာ နံေဘး၀ယ္' ဆိုေသာ 'ကုိယ္ရယ္၊ မင္းရယ္၊ ပန္းပိေတာက္ရယ္' ကို ၾကားလ ်ွင္ ရြာဦးေက ်ာင္းကိုပဲ သြားခ်င္ေနသလိုလို သည္လိုစိတ္မ်ိဳးက ျဖစ္ျဖစ္ လာသည္။ အလွဴရွိေသာေန႔၊ နတ္ကနားပြဲေပးမည္႔ည ၀ိုင္းကူလုပ္ရင္း အမ်ိဳးမ်ားႏွင့္ ေနရသည္ကလည္း ေက ်နပ္စရာ။ ရံဖန္ရံခါေတာ႔ အိမ္ေရွ႕က ကြပ္ပ်စ္ေလးမွာ ထိုင္ၿပီး အဘြား၊ အေဒၚ၊ ဦးေလး၊ အဘုိး မ်ားေျပာသမွ် စုန္း၊ သရဲ မ်ား အေၾကာင္း စိတ္၀င္စားစြာ နားေထာင္ရင္းအိပ္ခဲ႔ရသည္႔ ညမ်ိဳးရွိသည္။ အေမ၏ အေမ ကၽြန္ေတာ္၏ အဘြားသည္ အတန္းပညာ သိပ္မတတ္ေသာ္လည္း စကားေျပာေကာင္း၏။ အေမ႔ အေဖ ကၽြန္ေတာ္႔ အဘိုးကေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ခပ္ငယ္ငယ္ေလာက္က ဆံုလိုက္သည္။ မွတ္မွတ္ရရ အဘိုးက သူ႔ၿခံထဲက ၿခဲေစာင့္တဲေလးမွာ သူ႔သမီးႏွင့္ ေျမးေတြေပ်ာ္ဖို႔၊ အေပ်ာ္ထမင္း တစ္ခါခ်က္စား ၾကသည္။ သည္တုန္းက အဘုိးဘက္က အဘြားေလးတစ္ေယာက္ ဒန္႔သလြန္သီးႏွင့္ ေျမြစိမ္းၿမီးေျခာက္ မွားခူး၍ ကၽြန္ေတာ္တို႔ ထိတ္လန္႔ခဲ႔ရသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အရြယ္ သိပ္မေရာက္ခင္မွာပဲ အဘုိးဆံုးသြားသည္။ သည္႔ေနာက္ပုိင္း အဘြားႏွင့္ အေဒၚေတြသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို အခ်စ္ပိုခဲ႔ၾက၏။ အေဖ႔ဘက္က အဘုိးႏွင့္ အဘြား က ်ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ဂရုစိုက္ခ်င္ေသာ္လည္း အေမဘက္က အိမ္မွာ ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ အေဒၚမ်ားရွိ၍ ထို အိမ္မွာပဲ တည္းေနၾကေသာအခါ ဂရုစိုက္ခ်င္တိုင္း စိုက္ခြင့္မရရွာ။ ထမင္းႏွင့္ မုန္႔မ်ား ေခၚေကၽြးသည္႕တိုင္ ကၽြန္ေတာ္တို႔က စားၿပီး ခဏသာေန၏။ ၿပီးလ ်ွင္ ရြာထဲ လမ္းကို ေရာက္ေနၿပီျဖစ္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ အဘိုးႏွင့္ အဘြားသည္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို လာရွာရ သည္က မ်ားသည္။ ညဘက္ စကားေျပာလ ်ွင္လည္း အေမတို႔ အိမ္ဘက္ကို ကူးလာၿပီး ေျပာ၏။ အေမႏွင့္ အေဖ ႏွစ္ဖက္စလံုးမွာ ၿခံအက ်ယ္ႀကီးမ်ား ရွိသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔က ၿခံထဲက သီးပင္ စားပင္မ်ားကို ေခ်ာင္းကာ စားဖို႔သာ ႀကံခဲ႔ၾကသည္။ ထိုၿခံႀကီးမ်ား၏ ေနာက္မွာ ေရကန္ အႀကီးႀကီး တစ္ကန္ရွိ၏။ ထိုကန္ထဲမွာ ေရဆင္းကူးမွာ စိုး၍ အဘြားႏွင့္ အေဒၚမ်ား တုတ္ႏွင့္ လိုက္ခဲ႔ဖုူးသည္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ကလည္း ဦးေလးမ်ား၊ ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲမ်ားႏွင့္ မရရေအာင္ ကူး၏။ ငွက္ေပ်ာတံုးကို ဖက္ကာ ဟိုဘက္ကမ္း၊ သည္ဘက္ကမ္းပင္ ကူးလိုက္ေသး၏။ ေရကူးတတ္ေတာ႔ အဘြားကို ၾကြားရာမွ အကုန္ေပၚကာ ရန္ကုန္က လွမ္းေခၚ၍ ျပန္ခဲ႔ရဖူးသည္။ မိုးတြင္းဆိုလ ်ွင္ ထိုကန္ႀကီးက ေရမ်ားျပည္႔လ ်ွံေန၏။ ေရကုးရသည္က အမိ်ဳးေတြခ်ည္းမို႔ ေပ်ာ္စရာ၊ ေရထဲကို ထိုးက ်ေနေသာ သစ္ပင္၏ ကိုင္းသည္ ဒိုင္ဗင္ဘုတ္ ျဖစ္၏။ ေရကုးကၽြမ္းသူ ဦးေလးမ်ားက ဂရုစိုက္ေပးသည္။ တစ္ခါမွာေတာ႔ ကေလး ေတြျဖစ္ေသာ ကၽြန္ေတာ္တို႔ အကၤ်ီ၊ ေဘာင္းဘီခၽြတ္ၿပီး ကူးေကာင္းေနတုန္း၊ အမ်ိဳးတစ္ေယာက္က ေနာက္ခ်င္၍ ရွိသမွ် အ၀တ္ေတြ အကုန္ယူၿပီး အဘြားကို သြားေပးထားရာ အ၀တ္တခ်ိဳ႕ကို လံုလံုၿခံဳၿခံဳ သိမ္းထားေသာ ဦးေလးမ်ား၏ ပုဆိုးမ်ားကို တစ္ထည္လ ်ွင္ ႏွစ္ေယာက္၊ သံုးေယာက္စီ ပတ္လ ်က္ အိမ္သို႔ ျပန္ရေလေတာ႔သည္။ ျဖစ္ခ်င္ေတာ႔ ထိုေန႔က ကူးမိေသာေနရာသည္ အဘြားေလး တစ္ေယာက္၏ျခံေနာက္ေဖးဘက္၊ ဒိုင္ဗင္ဘုတ္ သစ္ကိုင္းရွိရာမွာ ျဖစ္၍၊ ကၽြန္ေတာ္တို႔ တည္းရာ အဘြား၏အိမ္ကို ျပန္ဖို႔ ထိုၿခံထဲက ထြက္၊ ရြာထဲလမ္းကသာ သြားရရာ၊ ရြာထဲက အမ်ိဳးေတြက ကၽြန္ေတာ္တို႔ကို ၾကည္႕ကာ ရယ္ပါေလေတာ႔သည္။ မိုးတြင္းကို ကၽြန္ေတာ္တို႔ ေရာက္ခဲၿပီး ေႏြဘက္သာ အေရာက္မ်ားရာ တစ္မ်ိဳးစီ ေပ်ာ္ရသည္ကေတာ႔ အမွန္ပင္။ ေႏြဘက္ဆို ပဲေျခြပဲေလွ႔ရင္း တလင္းထဲမွာ အဘိုးေတြ၊ အမ်ိဳးေတြကို ကူ၊ မိုးတြင္းက ်ေတာ႔ သူတို႔ ငါးရွဥ္႔ေတြ၊ ငါးေတြ၊ ဖားေတြ ရလာလွ်င္ ၀မ္းသာစြာ ၾကည္႔ရႏွင့္ ငယ္ဘ၀ကို ျဖတ္ခဲ႔ရသည္။ အခ်ိန္မ်ားကို မ်ားစြာ ေက ်ာ္လြန္ၿပီးသည္႔ ေနာက္မွာေတာ႔ အရာရာသည္ ေျပာင္းလဲသြား၏။ တာလမ္းသည္ ေက ်ာက္စရစ္ သိပ္ထားေသာ ထုႏွင့္ ထည္ႏွင့္ လမ္းျဖစ္သြား၏။ ရြာထဲလမ္း သည္လည္း ေက ်ာက္အမာ သားမ်ား ႏွင့္ ျဖစ္ရ၏။ တာလမ္းေပၚမွာ လွည္းေတြသာမက ဆိုင္ကယ္ေတြ၊ ကားေတြ တ၀ုန္း၀ုန္း ျဖစ္ေနသည္။ ယခင္က ကူးခ်င္သလို ကူးေနေသာ လမ္းေတြက ခုေတာ႔ ေဘး ဘယ္ညာ ေသခ်ာ ၾကည္႔ေနရေလၿပီ။ အေမဘက္က အဘြားဆံုးသြား၏။ အေဖဘက္က အဘြားလည္း ထပ္မံဆံုး၏။ အဘိုးတစ္ေယာက္တည္း က ်န္၍ ရန္ကုန္ကို ေခၚထားရသည္။ အေဒၚေတြ၊ ဦးေလးေတြလည္း အိမ္ေထာင္က ်သူက ်၍ အိုးခြဲ၊ အိမ္ခြဲ ျဖစ္ကုန္ ၾကသည္။ အတူကစားေနက ်ညီအစ္ကို ၀မ္းကြဲမ်ားလည္း တျခားၿမိဳ႕ရြာမ်ားမွာ အလုပ္သြားလုပ္ ေနၾကသည္။ က ်န္ေနေသာ အမ်ိဳးမ်ားက ်ေတာ႔လည္း တစ္ေယာက္ႏွင့္တစ္ေယာက္ မေခၚမေျပာ သူေတြပင္ ရွိၾကသည္။ ယခင္တုန္းက ရြာဦးေက ်ာင္းမွာ ဥပုသ္ေစာင့္၊ သီလယူ၊ ေစတီထီးတင္ပြဲ ၀ိုင္းကူသူမ်ားလည္း မရွိၾကေတာ႔။ ယုတ္စြ အဆံုး ၀ိပႆနာမ်ိဳးေစ႔ကို သည္ရြာမွာ စခ်ခဲ႔ေသာ ဆရာေတာ္ပင္ တျခားၿမိဳ႕ကိုေရာက္သြား၍ ယခင္လို ဆိုဆံုးမမႈေတြ ေ၀းေနၾကၿပီထင္၏။ ဆရာသစ္၊ ဒကာသစ္ေတြၾကား၊ ဒကာေဟာင္း မ်ား၏ ျပႆနာကို မည္သူမွ် မသိႏိုင္ေတာ႔။ ကၽြန္ေတာ္လည္း ေက ်ာင္းၿပီး အလုပ္ထဲေရာက္ ကတည္းကရြာကို မသြားျဖစ္။ အဘြားေတြ ဆံုးစဥ္က ေရာက္သြား ေတာ႔လည္း ေျခာက္တိေျခာက္ကပ္။ ဓာတ္စက္က လာေသာအသံက တြံေတးတို႔၊ ဟသၤာတတို႔ မဟုတ္ေတာ႔။ ဂီတ လက္သစ္ေတြ ျဖစ္ကုန္၏။ ရြာက လက္က ်န္ညီငယ္ေလးေတြပင္ ဂီတာေလး ေဒါင္ဒင္ေဒါင္ဒင္ ျဖစ္ေန၏။ ေန႔ဘက္ဆို ဘယ္နားေနရမွန္း မသိ။ ဟိုနားထိုင္ပ်င္း၊ သည္နားထိုင္ပ်င္း လာ၏။ အားလံုးက စား၀တ္ေနေရး ဆိုေသာ စကားလံုးေအာက္မွာ ပိကာ လႈပ္ရွားေနၾကၿပီ။ အေဖ႔ဘက္က အဘြားဆံုးၿပီးခ်ိန္၊ ကၽြန္ေတာ္ ေက ်ာင္းၿပီးခ်ိန္၊ ေရွ႕ဆင့္ေနာက္ဆင့္မ်ား ျဖစ္၍ ဘ၀အတြက္ ေရွ႕ဆက္ရန္ အလုပ္ရွာရမည္႔ ကၽြန္ေတာ္လည္း ရြာကိုမေရာက္တာ အဆန္း မဟုတ္ႏိုင္ေတာ႔။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ မိုးေရဖ်န္းထားေသာ ေျမလမ္းေလးမ်ားကို ျဖတ္ရလ ်ွင္၊ ေျမသင္းနံ႔ေလးပ်ံ႕ခနဲရလ ်ွင္၊ အစိ္မ္းေရာင္ လယ္ကြင္းမ်ားကို ျမင္ရလ ်ွင္ ေတာသီခ်င္းမ်ားၾကားရလ ်ွင္၊ စိမ္းစိုစို ကုကၠိဳရိပ္မ်ား ေတြ႔ရလ ်ွင္ ကၽြန္ေတာ္႔ စိတ္ထဲမွာ ရြာကို သတိရမိပါသည္။ အတိတ္တုန္းက ကၽြန္ေတာ္တို႔ ႀကံဳခဲ႔ေသာ ဘယ္ေတာ႔မွ ျပန္မရႏိုင္ ေတာ႔သည္႔ ေႏြးေထြးေသာ ဘ၀မ်ားသည္ ေနာက္မွာ က ်န္ခဲ႔ၿပီမို႔ တိုက္ဆိုင္လ ်ွင္ေတာ႔ ကၽြန္ေတာ္ လြမ္းမိ ပါေသးသည္။ ။ 

...................................... 

+သားလတ္+

 (၂၀၀၃ခုႏွစ္-ႏို၀င္ဘာလ၊ ဂႏၳ၀င္မဂၢဇင္း)

Read More...

Summary only...

= အလြမ္းမိုးရိပ္=.

အိန္ဂ်ယ္ပို႔စ္ေလးေတြ စမေရးခင္တုန္းက အက္ေဆးေလးေတြသြားျပန္ဖတ္ရင္း အဲဒီပို႔စ္ေတြမွာ မင္းနဲ႔ ေကာ္မန္႔ေတြအျပန္အလွန္ ေျပာထားတာေလးေၾကာင့္ မင္းကို သတိရလြမ္းဆြတ္ျခင္း မိုးတိမ္ေတြ တရိပ္ရိပ္လာခဲ႔တယ္.....။ ေမာင္စိန္၀င္း(ပုတီးကုန္း) ကဗ်ာေလးကိုေတာင္ေျပးသတိရမိတယ္...။ “ဒါပါပဲကြယ္... ပံုျပင္ရယ္ထား အိပ္မက္မ်ားလုိ ေမ့သြားႏိုင္ရိုး အျဖစ္မ်ိဳးလား ျမတ္ႏိုးေႏွာင္ရစ္ ေသာကျမစ္လွ်ံ ခ်စ္ျခင္းဆင္းရဲ မိုးသားမဲညိဳ ျပိဳမည္အုန္းအုန္း မိုးထစ္ခ်ဳန္းျပီ ႏွလံုးသား ေတာင္ထိပ္မွာ အလြမ္းမိုးရိပ္ေတြပါညိဳ".....။ ဒီမနက္ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြထဲက တစ္ေယာက္အြန္လိုင္းမွာ လာႏႈတ္ဆက္လို႔ စကားေျပာရင္းလည္း မင္းကို လြမ္းသြား မိျပန္တယ္..။ “ကၽြန္ေတာ္တို႔ေတြ မေတြ႔ျဖစ္ခဲ႔တဲ႔ ႏွစ္ေတာ္ေတာ္ၾကာသြားျပီထင္တယ္ေနာ္ အစ္မ” တဲ႔ မင္းသူငယ္ခ်င္းေတြလည္း ကေလးအေဖေတြျဖစ္ကုန္ျပီေလ...။ ကိုယ့္ကိုလာႏႈတ္ဆက္တဲ႔ မင္းသူငယ္ခ်င္းက သူ႔အမ်ိဳးသမီးေလး ကိုယ္၀န္လြယ္ထားျပီဆိုျပီး အစ္မေရာတဲ႔... ကိုယ္လည္း သားကေလးတစ္ေယာက္ရျပီလို႔ ကုိယ့္တူေလးနဲ႔ရိုက္ထားတဲ႔ ပံုေလးျပလိုက္တယ္။ သူယံုသြားတယ္ ဟဟ...း)) ။ ဒီလ ဦးသုေမာင္ရဲ႔ စာေပသဘင္ စာအုပ္ဒုတိယတြဲ၀ယ္ဖတ္ျဖစ္ေတာ့ အိန္ဂ်ယ္စာစုေတြကို ဦးသုေမာင္ ဂ်ယ္နယ္မွာေရးခဲ႔သမွ်ေဆာင္းပါးတိုေလးေတြစုျပီး စာအုပ္ျပန္ ရိုက္သလိုဆို စာအုပ္တစ္အုပ္ေကာင္းေကာင္း ရေလာက္ရဲ႔ေနာ္...။ မႏိႈင္းသာပါဘူး... ဦးသုေမာင္ဆိုတာ ရုပ္ရွင္မင္းသားမျဖစ္ခင္ ကတည္းက အဆိုေတာ္မျဖစ္ခင္ကတည္းက စာအရင္ေရးခဲ႔တဲ႔ စာေရးဆရာ ၀ါရင့္ သဘာျမင့္မဟုတ္လား...။ အိန္ဂ်ယ္ကိုလည္း လြမ္းရင္း တျခားကိုယ္ဖတ္ထားတဲ႔စာအုပ္ေလးေတြအေၾကာင္းလည္း ေရးပါဦးမယ္...။ 


 .................................. 

 +မိုးေငြ႔+

Read More...

Summary only...

=မယ္လမင္း ရဲ ့ ၾကက္ဋီကာ=

တေန့သႏွိုက္ ကြၽႏု္ပ္ဧ။္သူငယ္ခ်င္း ၀တိုတုိအမ်ိဳးသမီးသည္ နာလန္ထလူမမာထံုးစံစားခ်င္ ေသာက္ခ်င္ စိတ္ မ်ားတဖြားဖြားၿဖစ္ေပၚလ ်က္ရွိရာ သူဧ။္ သူငယ္ခ်င္း ခပ္ပ်င္းပ်င္း ကွြၽႏု္ပ္ကိုလည္း အားမကုိးရသည့္ အေလ ်ာက္ အတၲာဟိအတၲေ ႏၱာနာေထာ ထံုးႏွလံုး မူလ ်က္ မီးဖိုထဲ၀င္ကာ ဂါ၀န္ကိုခါးေတာင္း က ်ဳိက္လ ်က္ ခ်က္ၿပဳတ္ရွာေလသည္။ ကွြၽႏု္ပ္မွာကား အလကားေနသည္မထင္လိုက္ပါႏွင့္။ ထိုအမ်ိဳးသမီးခ်က္ၿပဳတ္ေနခ်ိန္တြင္ ဓါတ္သဘာ၀ တို ့ဧ။္ ေဖါက္ၿပန္ေသာ သေဘာေၾကာင့္ ေလေအးေပးစက္ ခရစ္ေတာ္ႏွိဳက္အိပ္ေပ်ာ္သြားရာ အပူဒဏ္ကို အန္တုနိင္ရန္ လ ်ွပ္စစ္ေလဒလက္ တလံုးကို ေနပူၿပင္းၿပင္းေအာက္မွာ ေခြၽးတလံုးလံုးႏွင့္သြား၀ယ္ၿပီးသကာလ ၿမတ္စြားဘုရား ေဟာၾကားခဲ့သည္ လမ္းစဥ္အတိုင္း ကိုယ့္အားကုိယ္ကိုးကာ ပင္ပန္းတၾကီးတပ္ဆင္လ ်က္ရွိေပသည္။ (စကားခ်ပ္….ဗဟုသုတအရာႏိုက္ ကြၽမ္းက ်င္ လိမ္မာလွေသာ အကြၽႏု္ပ္သည္ မတ္တပ္ရပ္ လ ်ွပ္စစ္ေလဒလက္ဧ။္ ရွည္ေအာင္ ထုတ္ရေသာ သံအရိုးတံကိုမေတြ ့သၿဖင့္ ေရာင္းလိုက္ေသာဆိုင္မွ သေကာင့္သား ေမာင္ကုလားမ်ားကို တိုးတိုးတမ်ိဳး က ်ယ္က ်ယ္ တဖံု ရွစ္ (ႏြားေခ်း) ဟုမၾကာခဏ စိတ္ဆိုးတိုင္း ဂါထာစုတ္လ ်က္ ရွိရာ သံအရိုးတံမွာ မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ ေအာက္ခံ အရိုးတံထဲမွ ထြက္က ်ကာ ကုိယ္ေရာင္ၿပရေလသတည္း)။ ထိုသို ့ ၂ေယာက္သားကုိယ္သန္ရာသန္ရာက႑တြင္ လံု ့လစုိက္ထုတ္ၾကရာ နာရီ ၂ေမာင္းတီးအခ်ိန္တြင္ ထမင္းဟင္းမ်ား လည္းက ်က္ ကာ ကြၽႏု္ပ္ဧ။္ ေလဒလက္သည္လည္း သူ ့ဂ်ဴတီကိုစ၀င္ေနေပၿပီ။ အာရံုစိုက္မွဳတခုခုမရွိလ ်ွင္ မရပ္တည္ႏိုင္ေသာ လူ ့သဘာ၀အရ အာရံုေနာက္တမ်ိဴးေၿပာင္းကာ ဆာေသာ ေ၀ဒနာကို အလြန္အမင္းခံစားရေလသည္။ သို ့ႏွင့္ ေန ့လည္စာ အခ်ိန္လြန္ အဟာရမွီ၀ဲခန္းစေလရာ ကြၽႏု္ပ္သူငယ္ခ်င္းခ်က္ၿပဳတ္ထားေသာဟင္းႏွင့္ စားေကာင္းၿခင္းမက ဘိုက္ကားေအာင္စားမိကာ ေလဒလက္မွေအးေသာအရသာေၾကာင့္ စားပီးသည္ႏွင့္ ခင္းထားေသာအိပ္ယာေပၚသို ့ ေက ်ာဆန္ ့ကာ ထမင္းလံုးစီမိေလသည္။ ထိုသို ့ေမွးေတးေတးအိပ္ေပ်ာ္မလို မေပ်ာ္မလို ကာလတြင္ ကြၽႏု္ပ္စိတ္ႏိွဳက္ စားခဲ့ေသာဟင္းကိုၿပန္ေတြးကာ ၾကက္ဋီကာ ဖြင့္သည္ကို ၾကားေသာ ၀တိုတုိသူ၀ယ္ခ်င္းသည္ စိတ္ဆိုးရလိုရီရမလိုၿဖစ္ေပေတာ့သည္။ 

ကြၽႏု္ပ္။ ဟဲ့..ငါတုိ ့စားတာဒီေန ့ၾကက္သားဟင္းေနာ္။ ေနာက္တခုက ၾကက္ဟင္းခါးသီးကိုၾကက္ဥနဲ ့ ေၾကာ္တာ။ 

သူငယ္ခ်င္း။ ေအးေလ. ဘာၿဖစ္လို ့လဲ 

 ကြၽႏု္ပ္ ။ ဘာမွမၿဖစ္ပါဘူး…စဥ္းစားမိလို ့ပါ။ 

သူငယ္ခ်င္း ။ ဘာကိုတုန္း။

 ကြၽႏု္ပ္ ။ ၾကက္ေခါင္းဆိတ္မခံလို ့ေၿပာရေအာင္ဆူဆူညံညံ အသံထြက္ေနတဲ ့အ၀တ္ေၿခာက္စက္ ရွိတဲ ့ မီးဖိုထဲမွာ ခ်က္ထားတဲ့ ၾကက္သားဟင္းရယ္ ၾကက္ဟင္းခါးသီးကို ၾကက္ဥနဲ့ေရာေၾကာ္ ထားတဲ့ဟင္းကို ၾကက္သီးထေအာ င္စားပီးေတာ့ အခုအိပ္ယာထဲမွာ ၾကက္အိပ္ၾကက္ႏိုးနဲ ့ ေမွးေနမိတယ္။ 

သူငယ္ခ်င္း။ အဲဒါဘာၿဖစ္လဲ။ နင္ကငါခ်က္တာစားပီးေတာ့ ဘာမေကာင္းဘူးေၿပာခ်င္တာလား

 ကြၽႏု္ပ္။ မဟုတ္ေပါင္သူငယ္ခ်င္းရယ္။ အ၀တ္ေၿခာက္စက္လို အသံနဲ ့ၾကက္ေခါင္းဆိတ္မခံၿပန္မေၿပာ ပါနဲ ့။ ငါ့မွာသက္ၾကီး ေခါင္းခ်ၾကက္တြန္သံ ၾကားတည္းကႏိုးေနတာ အိ္ပ္ေရးေတြမ၀လို ့ စကားေၿပာမွားတယ္ ထားပါ။ နင္ရန္ေတြ ့တာၾကားရတာငါအံ့ၾသလြန္း လို ့ၾကက္ေသေတာင္ ေသသြားတယ္။ 

သူငယ္ခ်င္း ။ နင္ကဘာလုိ့ အိပ္မေပ်ာ္ရတာလဲ 

ကြၽႏု္ပ္ ။ ေအာ္ဘ၀အေၾကာင္းေတြးေနမိလို ့ပါ။ သူမ်ားေတြေၿပာၾကတဲ့စကားလို ဘ၀ဆိုတာေၾကြတလက္ ၾကက္တခုန္လို ဆိုတာ ငါ့အတြက္ဘယ္ေတာ့ၾကက္ခုန္ ပါ့မလဲလို ့ေလ။ ဒါေပမဲ့လဲ ၾကက္မဘယ္ေလာက္တြန္တြန္ မိုးမလင္းဘူးဆိုတာလဲ ၾကားဖူးသား။ မေမွ်ာ္လင့္ေတာ့ပါဘူး။ ဒီလအတြက္ေတာ့ ႏွမလက္ေကာက္ေပါင္ေပဦးလို ့ဘဲ သေဘာထားလိုက္တယ္။ 

သူငယ္ခ ်င္း။ ေအးေဟ့။ ဒါဆိုလဲ ေၿပးေနေတြးေနတဲ့ နင့္ရ ဲ ့စိတ္ကို ၾကက္ေပါင္ကြင္းနဲ ့ခိုင္ခိုင္ခ်ည္ၿပီး ၾကက္မ၀ပ္က ်င္းထဲမွာထဲ့ထားလိုက္။ ငါေတာ့ၾကက္ေပါင္သီး ငါးပိခ်က္ေလး စားခ်င္လာလို့ု ့ စဥ္းစားရင္း အိမ္မက္မက္လိုက္ဦးမယ္။ 


ထိုသို ့ဆိုၿပီးသကာလ သူငယ္ခ်င္းသည္ သူဧ။္ စက္ခုအာရံု မ်က္လံုး ၂စံုကို ၾကက္အိပ္ၾကက္နို္းပံုစံနဲ ့ေမွးၿပီး မၾကာမွီပင္ ၾကက္ေသေသၿခင္းေ၇ာက္လ်က္ အလာအရွင္ၿမတ္ႏွင့္ ေယရွဳခရစ္တို ့ဧ။္ ေခတၱ (ယာယီ) ေခၚေဆာင္ရာသို့အိမ္မက္မက္ရင္း ၾကက္ေမႊးေလထဲလႊင့္သကဲ့လို့ခရီးႏွင္ေလရာ တေခါေခါ ေဟာက္သံမ်ားပင္ ထြက္လာခို္က္ အေ၀းမွ ၾကက္တြန္သံမ်ားကိုပင္ဖံုးလႊမ္းသြားေလသတည္း။ 


 -ျဖည့္စြက္ခ်က္- 

ဤစာကိုၾကက္ကန္းဆန္အုိးတိုးသလိုအေတြးေပၚသခိုက္ေရးျပီး သကာလအလုပ္မလုပ္ခ်င္ပ်င္းရိၿငီးေငြ့ ေသာေၾကာင့္ ၾကက္လည္လိန္ထားသလိုၾကက္နာက ်ၿပီးညေနအခ်ိန္ အိပ္တန္းတက္ရန္အခ်ိန္ေရာက္ဖို ့ကို ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနမိပါေၾကာင္း။ ၾကက္ဍီကာ ၿပီးဧ။္ 

 ေရးသူ။ က ်မ မဟုတ္ပါ။ .

......................................

 +ရိုးရိုး+

Read More...

Summary only...

=မိန္းမေခ ်ာရယ္..ေဟာ-ပိေတာက္ေတြပြင့္ျပန္ပါျပီကြယ္(သို ့) ေနာက္က ်ပိေတာက္--အေရာက္လာပါေခ ်ျပီ=

ဟုတ္ပါတယ္။ဒီကေန ့ထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မဲေဆာက္ျမိဳ ့မွာရွိတဲ့ ေန ့သစ္(New Day)အလကေက ်ာင္းက ပိေတာက္လမ္းမွာပိေတာက္ပန္းေတြပြင့္ပါျပီအေဆြ။

*ေနာက္က ်ပိေတာက္
 ဒီနွစ္ေရာက္လာ
လာမွလာပါ့မလား
 စိုးရိမ္သားကြယ္။*

 *လာထားအာဘြား
 ဆီးၾကိဳသားကြယ္
နည္းမ ်ားမဆို
ကိုယ္ခ ်စ္တယ္ကြယ္..*

အဲသည္လိုစိုးရိမ္လို ့မွမဆုံးေသး။တြံေတးနဲ ့မွသိန္းတန္က မိမိအနီးအနားမွာဇီးျပားေရာင္း(အဲေလ)မိမိအနီးအနားမွာခရီးသြား ဟန္လႊဲဆိုသလိုကိုယ္ရယ္၊မင္းရယ္၊ပိေတာက္ရယ္ဆိုျပီး ရင္ဖြင့္လာတယ္ေလ။ၾကည့္ဗ ်ာ။  


*ပန္းတကာ့..ပန္း..ဘယ္ပန္းၾကိဳက္သလဲကြယ္.....ေရြးခ ်ယ္ေပးခဲ့. .ျပန္ပါတယ္...တစ္ေယာက္ပ ်ဳိ..မကိုဋ္ ..ရယ္ကကြယ္.....ပိေတာက္ကို... ၾကိဳက္ျပန္သတဲ့ကြယ္...ဒီတစ္ခါ..ပိေတာက္..ဖူးရင္...
.ရည္စူး..ၾကည္နူးခ ်က္မျပယ္...ရြာကိုေရာက္ ရင္လည္း...ပိေတာက္တစ္ခက္...နွင္း..ဆက္ပါ့မယ္....မိန္းမေခ ်ာရယ္.. ေဟာ-ပိေတာက္ေတြပြင့္ျပန္ပါျပီကြယ္

 (*တြံေတးသိန္းတန္ရဲ ့ -ကိုယ္ရယ္၊မင္းရယ္၊ပိေတာက္ရယ္*) 

 ေရာ......။တြံေတးနဲ ့မွသိန္းတန္ၾကီးမိမိအနီးမွျပန္သြားလို ့မွ အေ၀းမေရာက္မီမာမာေအးကလည္း မဲေဆာက္ျမိဳ ့ေန ့သစ္ေက ်ာင္းရဲ ့ပိေတာက္လမ္းမွာ ေလ ်ွာက္စမ္းခ ်င္ပါသတဲ့ဗ ်ဳိ ့။
လာဗ ်ဳိ ့..အန္တီေအး...ဆိုခ ်လိုက္။ 

*တလြင့္လြင့္...ေၾကြ......ပန္းေၾကြေၾကြ..ေ၇ႊရည္..လ ွ ်မ္းေပမယ့္... စမ္း..ေရ..က ်သံ..သာေမာဘြယ္......တီးတိုးရယ္သံ..ကိုယ့္ကို.ေလ ွာင္ေလ..သလား....ကြယ္..
ထုံသင္းၾကိဳင္ေနွာက္..ေရႊပိေတာက္....ခ ်ဳိရည္ရည္ရယ္... ငိုရီ..ငိုရီ..စသလား....သင့္အပါးထံ....တလြင့္လြင့္ပ ်ံတယ္.... အခ ်စ္ရယ္..ဇာတ္ေၾကာင္း.....ျပန္ေျပာင္း..မေျပာလိုေတာ့ဘူးကြယ္... ခ ်စ္သူ..ခ ်င္းဆုံ..ပန္းရုုံအလယ္....ခ ်စ္သူ....ခြာေျပး..ဟို..အေ၀း နယ္...က ်ယ္...(*မာမာေအးရဲ ့ပိေတာက္လမ္း*) ကိုင္း...အသည္းနွလုံးေတြတစစီျပဳန္းကာတရုတ္လက္ထဲကလီစာ(အာ-ဟုတ္ေပါင္)အသည္းေတြ၊နွလုံးျပဴေတြ(အဲ-နွလုံးေတြ)ေအးခ ်မ္းေမျဖစ္ေန တဲ့အခိုက္မခ ်ဳိသီခ ်င္းဆိုမယ္-ဆိုျပီးခ ်ဳိျပဳံးကလည္းပိေတာက္နဲ ့ပတ္သက္တဲ့ ေဟာဒီသီခ ်င္းကိုဆိုလာပါသဗ ်။ 

*ပိေတာက္ပန္းေတြ..ပင္ယံနန္းျမင့္..ေ၀ယံလ ်ွမ္းပေန...ငယ္ခ ်စ္ ေဆြေရ..ေနနိူင္ေတာ္....မူ..အားရက္ေပ....
အတိတ္..ကမာၻ ေျမ.. ေတြး..ေတြးရင္ျဖင့္ေလ....ဒို ့တေတြ..ငယ္တုန္းကဆို....ပိေတာက္ေတြ... ပြင့္ရင္ေလ......လြမ္းသလို..ေဆြးသလို..ပါေမာင္ေရ... အခ ်စ္..ၾကီးသူမ ်ားရဲ ့..ဘ၀တာ..လမ္းတေလ ်ွာက္မေလ...ပန္းပိေတာက္ ေတြ..ေၾကြရာေျမ....ဂိမၼာန္..ေနြ.
.ဦးျပီမို ့ေလ....တနွစ္..ကူးေပမယ့္.. အခ ်စ္ဦး..ေမာင့္ကို..ေစာင့္ၾကိဳ..ေနတယ္ေလ....ေ၀းတေျမ.... ျခားသူ..ေမာင္ေရ...*
(ခ ်ဳိျပဳံ းရဲ ့*ပန္းပိေတာက္တို ့ေၾကြရာေျမ*) 

မိမိတို ့ရင္လတ္ၾကီး(အဲေလ)ရင္ဘတ္ၾကီးတစ္ခုလုံးသိမ္းၾကဳံးခံစားသြား ရပါေခ ်ျပီ။အမ ်ဳိးအမည္မသိတဲ့ေ၀ဒနာေတြ-မေၾကညာပဲ တစ္ကန့္ ့ခ ်င္း၊တလႊာခ ်င္း၊တမဟုတ္ခ ်င္း ခ ်င္းနင္း၀င္ေရာက္လာပါပေကာလား။ ေဟာ..ဟိုမွာကိုေဇာ္၀မ္းၾကီး..သၾကံန္မင္းသားၾကီးလည္း မိမိအနီးေရာက္ခ ်လာပါသဗ ်ဳိ ့။ *တနွစ္..တေခါက္ေတာ့..အေရာက္လာမယ္..မိန္းမေခ ်ာေလးရယ္... ပိေတာက္ပြင့္တဲ့..ရက္ေတြ..အတူတြဲထြက္ၾကမယ္...ေတြ ့ေတာ့မွ.. တစိမ္းေတြလို..စိမ္းမသြားနဲ ့ကြယ္...တနွစ္တေယာက္မို ့.... ေမာင့္ကိုေလ..ဆီးၾကိဳမွာလား....*(ေဇာ္၀မ္း) 


အေၾကာင္းေၾကာင္းေသာအေၾကာင္းေၾကာင္းေၾကာင့္ ဟိုးလြန္ခဲ့တုန္းကတနွစ္မွာတစ္လ၊တစ္လမွာတစၤရက္၊ခက္ခက္ခဲခဲ ပြင့္ျမဲပြင့္ဆဲျဖစ္ခဲ့ရာကေနတနွစ္မွာသုံးေလးခါပြင့္တဲ့အထိ ကာလပ ်က္၊သစၥာပ ်က္ျစ္လာတဲ့တိုင္ေအာင္ေဟာဒီပိေတာက္ ကိုေတာ့မိမိတို ့ခ ်စ္မဆုံး၊အခ ်စ္ဆုံးျဖစ္ေနမွာကေတာ့ အမွန္ပါပဲေလ။ 

အို.....မိန္းမေခ ်ာရယ္. .ေဟာ-ပိေတာက္ေတြပြင့္ျပန္ပါျပီကြယ္..... တကယ့္တကယ္ပါပဲညယ္။ ေနာက္က ်ပိေတာက္ေတြ အေရာက္လာပါေခ ်ျပီကြယ္။

 .......................... 

+ဆန္တာကေလာ့စ္(ေခတၱ-အဂံပူ)+

Read More...

Summary only...

=ခ ်စ္ခင္ရေသာမဲေဆာက္ျမန္မာလုပ္သားေတြနဲ ့ဆရာမိုးတို ့ညေနခင္း (သို ့)ဆရာမိုးရဲ ့ကြင္းဆင္းမႈ ျခင္းဒစ္ပလိုေမစီ=

*ဆရာမိုး..လာျပီေဟ့* ကိုေအာင္ထံမွအခ ်က္ေပးေခါင္းေလာင္းသံထြက္ေပါၚလာျပီးေနာက္ေန ့စဥ္ ညေန၅နာရီအလုပ္နားခ ်ိန္ေရာက္တိုင္းပုံမွန္ခတ္ေနက ်ပိုက္ေက ်ာ္ျခင္း ၀ိုင္းကေလးကခဏတာရပ္တန္ ့သြားသည္။မွန္၏။ဆရာမိုးလာသည္။ ကြမ္းယာပါသည္။ငါတို ့ေ၀မ ်ွစားၾကမည္။ျပီးလ ်ွင္ပိုက္ေက ်ာ္ျခင္း ဆက္ခတ္မည္ေပါ့။ *ေဟ့....နိူင္၀င္းတစ္ေယာက္ဘယ္ေရာက္သြားျပီလဲကြ* *သူစက္ရုံေျပာင္းသြားျပီဆရာေရ...* *သူကတုံးျဖစ္ျပီးမွေျပာင္းသြားတာကြ။ဆံပင္ရွိတုန္းကဆိုရင္ ပိုက္ေက ်ာ္ျခင္းခတ္တာေကာင္းတယ္။ကတုံးျဖစ္ျပီးမၾကာမီေျခေခ ်ာ္ ေတာ့တာပဲ* *ဟုတ္တယ္ဆရာ....ဆံပင္ရွိစဥ္ငကာင္းတဲ့လူဟာကတုံးျဖစ္ရင္ အညံ့ၾကီးညံ့ေတာ့တာပါပဲ..* အနွီစကားသံမ ်ားကထိုင္း-ျမန္မာနယ္စပ္မဲေဆာက္ျမိဳ ့အေရွ ့ဘက္ပိုင္း ဘန္ ့နူရာရပ္ကြက္ဘက္မွေန ့စဥ္ညေနတိုင္းပိုက္ေက ်ာ္ျခင္းခတ္ေလ့ ရွိေသာျမန္မာေရႊ ့ေျပာင္းအလုပ္သမားမ ်ားနွင့္သူတို ့ထံတြင္တစ္ပတ္လ ်ွင္ ၂ရက္-၃ရက္မ ်ွလာလာကစားေသာဆရာမိုးတို ့၏အျပန္အလွန္ ေျပာသံဆိုသံမ ်ားျဖစ္ပါသည္။ 




ဓာတ္ပုံ-(အက ်ီ ံျပာ-ေဘာင္းဘီနီနဲ ့ဆရာမိုး)

ကိုေအာင္၊ၾကည္ေလး၊အရွည္ၾကီး၊စိုးသူ။၀ၾကီး၊မဲၾကီး၊ေအာင္သူထက္ စသည္ျဖင့္သူအလြတ္ရေနေသာခတ္ေဖာ္ခတ္ဖက္မ ်ားအျပင္ျခင္းကြင္း အနီးလာထိုင္ၾကည့္ၾကေသာမသႏၱာတို ့ဘက္ကိုဆရာမိုးတစ္ခ ်က္ၾကည့္ရင္း *ဟဲ့..မိမသႏၱာ..ဒီေလာက္ပူတာဟာ။ေရခဲရည္ေလးဘာေလး ဒါနျပဳပါဦးဟ*
 *ရမယ္ဆရာ..ခဏေနာ္..ခဏ* 
ဂလိုဂလိုအေခါၚအေျပာလုပ္ျပီးေနာက္အလုပ္ၾကီးၾကပ္ေရးမွဴး ကိုစိုးလာေပးေသာအမ္လြဳိက္ဟစိ(အမ္-၁၅၀)အခ ်ဳိရည္ဗူးျဖစ္ေစ၊ ခတ္ေဖာ္ခတ္ဖက္တို ့လက္ကမ္းလာေသာလိေမၼာ္ရည္ဗူးပင္ျဖစ္ေစ၊ ေနပူပူရာသီျပင္းျပင္းတြင္
ေအးရာေအးေၾကာင္းရွာၾကံၾကရသည္ေလ။ ဆရာမိုးေန ့စဥ္အလွည့္က ်ပိုက္ေက ်ာ္ျခင္းလိုက္ခတ္ေသာစက္ရုံ ၅ခုရွိသည္။ထိုစက္ရုံ၅ခုထဲတြင္ၾကည္ေလး၊အရွည္ၾကီး၊စိုးသူ၊ကိုေဇာ္၊
လမင္း၊စြန္ရဲ၊ဗိုေတာက္၊အနိူင္..စသည္တို ့သည္ဆရာမိုး၏စိတ္ကူးထဲက ပိုက္ေက ်ာ္ျခင္းလက္ေရြးစင္မ ်ားပင္ျဖစ္သည္။ သဟာကိုပင္..သူ(ဆရာမိုး)ကသူ၏ကြင္းဆင္းမႈပိုက္ေက ်ာျ္ခင္း ဒစ္ပလိုေမစီဟုအမည္ေပးထားသည္။မည္မ ်ွပင္၀င္ရန္ထြက္ရန္ ခက္ခဲေနေသာအတားအဆီးေတြရွိေနပါေစ။သူ၀င္လ ်ွင္ရကိုရရမည္ ဆင္သြားလ ်ွင္လမ္းျဖစ္ရမည္ဟုလက္ခံယုံၾကည္ထားေသာ ဒစ္ပလိုေမစီပင္ျဖစ္ပါသည္။ 




ဓာတ္ပုံ-(ဆရာမိုးရဲ ့ေနာက္ထိန္းကစားပုံ)

ထို ့အျပင္အားကစားကိုပုံမွန္လုပ္ျခင္းျဖင့္ကိုယ္ကာယၾကံ့ခိုင္ျပီး က ်န္းမာေရးေကာင္းမြန္ရုံမ ်ွမကေသး။*အားကစားစိတ္ဓာတ္*တည္း ဟူေသာမိတ္ေဆြရန္သူမခြဲျခားပဲယာယီ(တဒဂံ-ခဏတာ)ေလာက္ပင္ ျဖစ္ေစခက္ခဲေနေသာအက ်ပ္အတည္းမ ်ားကိုအတူတကြ ပူးေပါင္းေဆာင္ရြက္နိုင္ေၾကာင္းသာဓကေကာင္းေတြလည္း ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။ 


 ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ 

+ေသာင္ရင္းနဂါး+

Read More...

Summary only...

=အစြဲ=

လူတကိုယ္အစြဲတမ်ိဳ ဳးစီရွိတတ္ၾကသည္ ။ ကိုးကြယ္ ယံဳုၾကည္မႈ႕ ဓေလ့ အားျဖင့္ေသာ္လည္းေကာင္း ေနထိုင္စားေသာက္မႈ႕ ပံုစံေပၚမွာေသာ္လည္းေကာင္း ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ေသာပစၥည္းဥစၥာ မ်ားေပၚမွာလည္းေကာင္း အစြဲေလးေတြရွိတတ္ၾကသည္ ။ မနက္တိုင္းေကာ္ဖီေလးေသာက္လိုက္ရမွ အာသာေျပ သလိုလိုရိွတာ ဆိုတာမ်ိဳး.. မနက္ဘက္ကို ျမန္မာမုန္႕ေလးဘဲစားခ်င္တာ..ဘယ္ဆိုင္က အသုတ္ေလးကိုဘဲစားေနၾကဆိုတာမ်ိဳ ဳး.. ဒါက ကိုယ္စားေသာက္ေနၾက အရာေလးေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အစြဲထားမိတာမ်ိဳးေပါ့ ။ တခ်ိဳ႕ေတြက ်ေတာ့ ကိုယ္သံုးစြဲေနၾကပစၥည္းတခုကို အစြဲထားတတ္ၾကသည္ ။ ဆပ္ျပာဆို ဘာတံဆိပ္ေလးသံုးမွ ....နႈတ္ခမ္းနီဆို ဘာအမ်ိ ဳးအစားသံုးရမွ(Loreal ..Revlon ..တခုခုေပါ့ ) နာရီကိုလည္း ဘယ္အမ်ိဳးစား မွ ပတ္ခ်င္တာတို႕ ကားဆိုလည္း ဘယ္ကားဆိုအႀကိဳက္ဆံုးဘဲဆိုတာတို႕.. အဲလိုအစြဲေတြအမ်ားႀကီးရွိတတ္သည္ ။ တခ်ိဳ႕ေတြက ်ေတာ့ ကိုယ့္စည္းစိမ္ဥစၥာ သားသမီး ခင္ပြန္းသည္ ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္တဲ့ အရာေတြကို အစြဲႀကီးတတ္ၾကသည္ ။အစြဲတကာ့အစြဲေတြထဲမွာ ဒီအစြဲက ေၾကာက္စရာ အေကာင္းဆံုးဘဲ ..။ စြဲလန္းျခင္းတခုရွိေနတယ္ဆိုကထဲက ကိုယ့္အတြက္ ထိခိုက္မႈ႕အနည္းအမ်ားဆိုတာကေတာ့ ရွိေနတာပါဘဲ ။မနက္တိုင္းေကာ္ဖီ ေသာက္ရမွ ဆိုတဲ့သူက ေကာ္ဖီ မေသာက္ရတဲ့ မနက္ေတြဆို တခုခု လိုေနသလိုလိုကသိကေအာက္ျဖစ္ေနမွာဘဲေလ ။ အဲတာက ကိုယ္စားေသာက္ေနတဲ့ အရာတခု အေပၚ စြဲလန္းေနမိတာေလ ။ ခပ္ေသးေသးစြဲလန္းမႈ႕ေပါ့ ။ ပစၥည္းဥစၥာ ပိုင္ဆိုင္မႈ႕နဲ႕ ပတ္သက္လာတဲ့ စြဲလန္းမႈ႕ၾကေတာ့ သိပ္ေၾကာက္ဖို႕ ေကာင္းသြားျပီ ။ကိုယ္ေသရင္ ဒီပစၥည္းေတြက ယူသြားလို႕ မရတဲ့ အရာေတြ ..ကိုယ့္ရဲ႕ သားသမီး ဇနီးခင္ပြန္း သည္ ေတြကိုလည္းေခၚသြားလို႕မရတဲ့ အေျခအေနမွာ စြဲလန္းေနရင္ အဆံုးသတ္ခရီးက သိပ္ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းသြားျပီ ။ လူဆိုတာကလည္း အျမဲထာဝရ ရွင္သန္ေနတာမွ မဟုတ္တာ ။ တခ်ိန္မွာ ခႏၶာခ် ဳ ပ္ျငိမ္းျခင္းဆိုတဲ့ ေနာက္ဆံုးဘူတာကေရာက္စျမဲမို႕ ဒီစြဲလန္းေနတဲ့ အစြဲေတြကို မေဖ်ာက္နိုင္ဘူးဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ့္ဘာသာ မထိန္းနို္င္ဘူးဆိုရင္ အစြဲက ေသသည္အထိ ပါသြားမွာ အေသအခ်ာပါ။ ေသဆံုးျပီးတဲ့ေနာက္ပိုင္း စြဲလန္းေနတဲ့ အရာေတြနားမွာ တလည္လည္နဲ႕ဆို မက ်ြတ္မလြတ္တဲ့ ဘဝတခုကို ခ်က္ျခင္းဆိုသလို ကူးေျပာင္းသြားေတာ့တာပါဘဲ ။ ကို္ယ့္စိတ္ထဲစြဲေနတဲ့ အစြဲကို ဘယ္သူမွ ခြ်တ္လို႕မရဘူး.. ကိုယ့္ဘာသာ စိတ္ထားတတ္ေအာင္ ႀကိဳးစားမွ ..ေျပာရရင္ေတာ့ ကိုယ့္အစြဲ ကို ကိုယ္ဘဲ ခြ်တ္လို႕ရတယ္. .. သူမ်ားက "" အရာတခုကိုစြဲလန္းေနတယ္ဆိုတာမေကာင္းဘူး... တခုခုဆို စြဲေနတဲ့စိတ္ေၾကာင့္ မေကာင္းတဲ့ဘဝ တခုကို ေရာက္သြားတတ္တယ္ဆိုျပီး "" ဘယ္ေလာက္ဘဲေ ေျပာျပ ေျပာျပ ကိုယ္တိုင္က အဲဒီအစြဲကို တသသ နဲ႕ ဆက္လက္စြဲေနရင္လည္း ေျပာသမွ် အလကားဘဲ ။ ကိုယ္တိုင္က ... "" ငါဒီလိုစြဲလန္းမႈ႕ကို ထားေနရင္ ငါကိုယ္တိုင္ အသက္ရွိေနတဲ့ အခ်ိ္န္မွာက ကိစၥမရွိဘူး..ကိုယ္တိုင္ လႈပ္ရွားလို႕ရတယ္..ငါစိတ္ႀကိဳက္ ဖန္တီးလို႕ရတယ္ ..ငါ့မ်က္စိေအာက္မွာ ထားလို႕ရတယ္ ..ဒါေပမဲ့ ငါမရွိေတာ့တဲ့ တေန႕ ဒါေတြအားလံုးကို ထားခဲ့ရမွာ ..အဲဒီအခ်ိန္မွာ ငါ ရဲ႕ စိတ္ကို ဘယ္လိုထားမွ ငါအတြက္ အကူးအေျပာင္းေကာင္းမွာလည္းဆိုတာလည္း စဥ္းစားသင့္တယ္ ။"" လူဆိုတာေသမ်ိဳး ႀကီးပါဘဲ ..တေန႕ အားလံုးဒီခရီးဆံုးကို ေရာက္ၾကမွာပါ ။တခ်ိဳ႕က သက္တမ္းေစ့ေနရတယ္ ။တခ်ိဳ႕က သက္တမ္းတိုတိုေလးဘဲေနရတယ္ ။ဒါပဲကြာတာပါ ။သြားရမွာေတာ့ လူတိုင္းသြားရမွာပါဘဲ ။ကိုယ္သြားမဲ့ ခရီးကို ကိုယ့္ဘာသာ ျပင္ဆင္သင့္တယ္ေနာ္ ။ အသက္ရွင္သန္ေနတဲ့ အခ်ိန္က တန္ဖိုး အရွိဆံုးဘဲ ။ ဘာျဖစ္ခ်င္လည္း ကိုယ္တိုင္ လုပ္လို႕ရတယ္ ။ ဘယ္သြားခ်င္လည္း ကို္ယ္တိုင္သြားလို႕ရတယ္ ။ ဘာေျပာခ်င္လည္း ကိုယ္တိုင္ ေျပာလို႕ရတယ္ ။ ကိုယ္တိုင္ေဆာင္ရြက္လို႕ရတဲ့ အေနအထားက အေကာင္းဆံုးဘဲ ။အရွင္းဆံုးေျပာရရင္ ကို္ယ္မအားလို႕ တျခားတေယာက္ကို လုပ္ခိုင္းရတဲ့ ကိစၥတခုက ကိုယ္တိုင္ လုပ္တာေလာက္ စိတ္တိုင္းက ်မွာ မဟုတ္ပါဘူး။ အေကာင္းဆံုးက ကိုယ္တေန႕မွာ သြားကိုသြားရမဲ့ ခရီးအတြက္ လိုအပ္တာေတြကို တျဖညး္ျဖည္း ခ်င္း ျပင္ဆင္ စုေဆာင္းသင့္တယ္။သယ္သြားလို႕မရနိုင္တဲ့ အရာေတြကို စြဲလန္းေနတာထက္ သယ္သြားလို႕ရတဲ့ အရာေတြကို သာ နိုင္သေလာက္ယူသြားရမွာပါ ။ အစြဲဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္ျပီး တရားေတာ္ေတြ တိုင္းမွာ ပါ ပါတယ္ ။မစြဲေကာင္းတဲ့ အရာေတြကို စြဲလန္းေနမိလို႕ ဘဝကူးမေကာင္းခဲ့တာ ေတြနဲ႕ ပတ္သက္ျပီး အက ်ယ္တဝင့္ ေဟာၾကားထားတာေတြ အမ်ားႀကီးရွိပါတယ္ ။လူဆိုတာက ရွင္သန္ေနခ်ိန္မွာ လူ႕ေလာကထဲ အသက္ရွင္ေနထိုင္တတ္ဖို႕ လိုသလို ေသတဲ့အခါမွာလည္း ေသတတ္ဖို႕လိုပါတယ္ ။ ေသစဥ္အခ်ိ္န္အခါမွာ ပိုင္ဆိုင္တာေတြ စြဲေနလို႕ မိသားစုကိုစြဲေနလို႕ ဒီေနရာတခုမွာဘဲ တလည္လည္ နဲ႕ျဖစ္ေနရတဲ့ဘဝဆိုးကိုေတာ့ ဘယ္သူမွ လိုခ်င္မယ္မထင္ပါဘူး ။ဒါေပမဲ့ မေသခင္ ဒါေတြကို စိတ္မခ် ျဖစ္ေန.. ငါ့ပစၥည္း ငါ့ ဥစၥာ.. ငါပိုင္တာေတြ ဆိုျပီး ျဖစ္ေနခဲ့ရင္ေတာ့ အကူးအေျပာင္းက လွမွာမဟုတ္ေတာ့ပါဘူး ။ က ်န္ခဲ့တဲ့ မိသားစုက သိတတ္တဲ့ မိသားစုဆိုေတာ္ေသးပါရဲ႕ ။ အေမ အေဖ ဒါမွမဟုတ္လည္း ခင္ပြန္း ဇနီး ေပါ့ .. ေသဆံုးသြားတဲ့သူက ပစၥည္းအစြဲႀကီးမွန္းသိလို မကြ်တ္မလြတ္ ျဖစ္ေနမွာဆိုးလို႕ အမွ်အတန္းေဝ အလႈအတန္း မ်ားမ်ား လုပ္ေပး အခါအခြင့္သင့္သလို လႈဒါန္းေပးတတ္ အမွ် ေဝတတ္တဲ့ သူေတြဆို ေတာ္ေသးတယ္္ ။ အဲလိုမဟုတ္ဘဲ ... ေသသြားတာနဲ႕ က ်န္ခဲ့ပစၥည္းေတြ ကို နင္တပံု ငါတပံု ခြဲျခမ္း ျပီးတာနဲ႕ ေသသြားတဲ့ သူကို သတိေတာင္ မရတတ္ေတာ့တဲ့သူေတြဆို သြားျပီ ။. ေသတဲ့ သူကေတာ့ သူ႕ပစၥည္းေတြကို စြဲလန္းေန ။ က ်န္တဲ့သူ ကလည္း ပစၥည္းေတြသာခြဲျခမ္းယူလိုက္ၾကတာဘဲ ရွိသည္ ။အလႈအတန္းဒါနေလး ဆက္ေပးဖို႕ သတိမရၾကတဲ့သူေတြဆိုရင္ ေသတဲ့သူက ဘယ္လိုဘဝမ်ိဳ ဳ း ျဖစ္ေနမလည္း စဥ္းစားၾကည့္ရံုနဲ႕ ၾကက္သီးထစရာပါ ။ ကိုယ္တိုင္ လုပ္နိုင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ယူသြားလို႕ရတဲ့ ကုသိုလ္ေကာင္းမႈ႕ ကို ကိုယ္တိုင္လုပ္ခဲ့တာ အေကာင္းဆံုးပါ ။ " ဖိနပ္နဲ႕ေရဘူးမပါရင္ ေႏြခါမွ သိလိမ့္မယ္..ဒါနနဲ႕ သီလမပါရင္ ေသခါမွ သိလိမ့္မယ္.." ဆိုတဲ့ စကားေလးေတာင္ ရွိပါတယ္ ။ဒါန ..သီလ ဘာဝနာ ဆိုတာ လူတကိုယ္မွာ ရွိေကာင္းတဲ့ အရာေတြပါ ။ ကိုယ္လႈဒါန္းခဲ့တဲ့ ..ကိုယ္ေဆာက္တည္ခဲ့တဲ့ ဒါန သီလ ဘာဝနာ ဒါေတြကို စြဲေနျခင္းကသာလ ်ွင္ ေကာင္းေသာ ကူးေျပာင္းျခင္းတခုကိုေရာက္ရွိမွာပါ ။ ငါ ပိုင္တာ..ငါ့ ဟာ..ငါ့ ပစၥည္းဆိုတာေတြကို စြဲေနခဲ့ရင္ေတာ့ ဘယ္ေနရာဆိုတာ ေတြးၾကည့္ရံုနဲ႕တင္ ေၾကာက္ဖို႕ေကာင္းလွပါသည္ ။တကယ္တမ္းေစ့ေစ့ေတြးၾကည့္ရင္ က ်မတို႕ေတြ ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္ ဆိုတဲ့ ခႏၶာကိုယ္ႀကီးေတာင္ တခ်ိန္မွာ မီးရိႈ႕ျပာျဖစ္ ေျမႀကီးထဲေရာက္ရေသးတာဘဲ...။ ပ်က္စီးမွာေၾကာက္လြန္းလို႕ တသသနဲ႕ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ပိုးေမြးသလိုေမြး စားခ်င္တာေတြ စားေစ ဆိုျပီး ေက ်ြးထား ...ေရာဂါျဖစ္မွာဆိုးလို႕ ေဆးေသခ်ာကုေပးနဲ႕ နွစ္ေပါင္းမ်ားစြာတိုင္ေအာင္ ျပဳစု ေစာင့္ေရွာက္လာတဲ့ ( ကိုယ္ပိုင္ဆိုင္ပါတယ္ဆိုတဲ့ အရာေတြေတာင္ မဟုတ္ဘူးေနာ္..) ကိုယ့္ရဲ႕ ခႏၶာကိုယ္ကိုေတာင္ တေန႕မွာ ေျမႀကီးေအာက္ ပို႕လိုက္ရတာဘဲ ..အဲဒီေတာ့တျခား အရာေတြဆိုတာ စြဲလန္းေနဖို႕ မလိုလွပါဘူး ။ စိတ္ထားတတ္ဖို႕ အလိုအပ္ဆံုးပါ ။စိတ္ကိုျပဳ ဳျပင္ ထိန္းသိမ္းဖို႕ ဆိုတာလည္း service center ပို႕သလို ပို႕လို႕ရတာမွ မဟုတ္တာ ။ကိုယ္တိုင္ထိန္းသိမ္း ျပဳ ျပင္မွ သာလ ်ွင္ ေကာင္းမည္ ဆိုသလိုေပါ့ ။ ကိုယ့္စိတ္ကို ကိုယ္တိုင္ထိန္းခ်ဳပ္နိုင္ ဖို႕ အေရးႀကီးဆံုးပါဘဲ ။ အသီးမွာေတာင္မွ စားလို႕ရတဲ့ အသီးး စားလို႕မရတဲ့ အသီးဆိုျပီး ခြဲျခားထားတာရွိပါသည္ ။စြဲလန္းျခင္းဆိုတာနဲ႕ပတ္သက္လာရင္လည္း စိတ္ထဲ စြဲေကာင္းတဲ့ အစဲြ ...စိတ္ထဲမစြဲေကာင္းတဲ့ အစြဲဆိုျပီး ကိုယ္တိုင္ခြဲျခားတတ္ဖို႕လိုပါသည္ ။ ဒါေပမဲ့လည္း စိတ္ဆိုတာကလည္း ကိုင္တြယ္စမ္းသပ္လို႕ မရတဲ့ အရာဆိုေတာ့ ထိန္းခ် ဳ ပ္ဖို႕ဆိုတာလည္း ေတာ္ေတာ္ ခက္လွသည္ ။ အေျပာလြယ္ေပမဲ့အလုပ္ၾကေတာ့ ဘယ္အရာမဆိုခက္တာႀကီးပါဘဲ ။ က ်မကိုယ္တိုင္လည္း အစြဲကင္းေအာင္ ႀကိဳးစားေနဆဲ .။. ...


 //////////////////////////////////////////////// 

+ပစ္ပစ္+

Read More...

Summary only...

=ကိန္းညႊန္းတစ္ခုထဲက က ်ဳပ္=

လူေတြကဗ်ာ က ်ေနာ္ ့ကုိဆို အေကာင္းမျမင္ၾကဘူး … က ်ေနာ္နဲ႔ဆံုရင္ပဲ သူတို႔မွာ ထိတ္သလိုလို၊ လန္႔သလိုလိုနဲ႔ တကယ္ကက ်ေနာ္က ဘာေကာင္မွမဟုတ္ပါဘူး … ဂဏန္းေလးတစ္လံုးရယ္သာပါ …. ေရတြက္စဥ္ေတြထဲက သခ်ၤာနာမ ကိန္းညႊန္းေလးတစ္ခုေပါ႕ … လူေတြက ေစ႔ေစ႔မေတြးၾကလို႔ပါ … လူေတြထြင္မွျဖစ္လာတဲ႔ က ်ေနာ္႔လိုဂဏန္းေလးတစ္လံုးက လူေတြရဲ႔ကံၾကမၼာကုိ စိုးမိုးႏိုင္ပါ႔မလားဗ်ာ …. လူေတြက ရယ္လဲ အေတာ္ရယ္ရသဗ် … ဟုိတေန႔ကေပါ႔ နံရံေပၚကျပကၡဒိန္ေလးထဲမွာ က ်ေနာ္ ႏွပ္ေနတုန္း စကားေျပာသံၾကားလို႔ ဘာရယ္မဟုတ္နားစြင္႔လိုက္မိတယ္ေလ …. ေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ အခ်ီခ်ေျပာေနသံေလးေပါ႔ … တစ္ေယာက္က “ငါဟယ္ … ဒီေန႔ အလုပ္လုပ္ရတာ တစ္ခုမွအဆင္မေျပဘူး …. အလြဲအေခ်ာ္ေတြခ်ည္းပဲ ” ေနာက္တစ္ေယာက္က “နင္ကလဲ ဒီေန႔ ၁၃ရက္ေန႔မို႔ေနမွာဟ … ၁၃ ဂဏန္းက လာဘ္မေကာင္းတတ္ဘူးေလ” အလိုဗ်ာ … ေနရင္းထိုင္ရင္း ၁၃ က အျပစ္ျဖစ္ေနပါေရာလား …. စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ က ်ေနာ္ထြက္သြားဖုိ႔ျပင္တယ္ … သူတို႔နဲ႔ ခပ္လွမ္းလွမ္းက စားပြဲတင္ျပကၡဒိန္ေလးထဲ က ်ေနာ္၀င္ေနလိုက္တယ္ ….ေဟာ .. ခဏေနေတာ႔ လူႏွစ္ေယာက္၀င္လာတယ္ … လူႀကီးက စိတ္ပ်က္လက္ပ်က္နဲ႔ “က ်ဳပ္ဗ်ာ ဗိုက္နာလို႔ ကားအျမန္ေရာင္းထြက္ခ်င္ပါတယ္ဆိုမွ ၀ယ္လက္က ၁၃ ရက္ေန႔မို႔ ေငြမေခ်ခ်င္ဘူးတဲ႔ဗ်ာ ေနာက္ရက္ေရႊ႔လိုက္တယ္ … က ်ြတ္စ္” ၾကားရျပန္ၿပီ ဒီ ၁၃ ….. ၁၃ ကုိေၾကာက္လုိ႔ေရွာင္ရင္းနဲ႔ အလုပ္ေတြအကုိင္ေတြပ်က္ေနၾကတာပါလား …. က ်ေနာ္ေတြးမိတယ္ … ၁၃ မဟုတ္တဲ႔ တျခားရက္ေတြ တိုင္းေရာ အဆင္ေျပေနတာက ်လို႔ွဗ်ာ …. ၁၃ ရက္ေန႔မွာ တခုခုမ်ား မျဖစ္လိုက္နဲ႔ … ဒီ ၁၃ ေၾကာင္႔ဆိုတာ လူတိုင္းပါးစပ္ကမခ်ဘူး … အဲ ေကာင္းတာေလးျဖစ္ၾကည္႔ ခ်ီးက်ဴးေဖာ္မရဘူး ….. လူေတြက တကယ္ေတာ႔ အလကားပါဗ်ာ …. ထစ္ကနဲရွိ ဘာကုိ အျပစ္ပံုခ်ရမလဲဆိုတာရွာၿပီ …. ကုိယ္ဘာလုိေနသလဲဆိုတာမၾကည္႔ဘူး …. အဓိကနဲ႔ သာမညကုိ လူေတြမခြဲတတ္ေသးပါဘူးဗ်ာ ….။ 


////////////////////////////////////////////// 

+ၾကယ္ျပာ+

Read More...

Summary only...

=ခ်စ္ခင္ျခင္းငွာ မထိုက္တန္ေသာ မိန္းမ=

ငယ္ငယ္တုန္းက ကေလးသဘာဝမေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးသူေတြက ဒီလစ္ဟာမႈကို ျပန္လည္ျဖည္႔ဖို႔အတြက္ ကေလးလို ခၽြဲႏြဲ႕ေန လိုၾကသတဲ႔။ ထိုစိတ္ပညာ သံုးသပ္ခ်က္မွာ သူမအတြက္ မွန္ေလသလား။ သူမက မိတ္ေဆြဆိုလ ်ွင္ ရြယ္တူထက္ ကိုယ္႔ထက္အသက္ႀကီးကိုသာ ဦးစားေပးေရြးခ်ယ္မိသလို သူငယ္ခ်င္းအခ်စ္ကို အသက္ႀကီးသူအစ္မလိုမ်ိဳးသူေတြထံမွသာ ပိုလိုခ်င္ခဲ႔မိတာ။ ထို႔ေၾကာင္႔သာ အတန္းတူသူငယ္ခ်င္းထက္ အစ္မရဲ႕သူငယ္ခ်င္းမ်ားကိုသာ ေရြးခ်ယ္ေပါင္းသင္းခဲ႔တာရယ္။ မမ၊ မလို႔ ေခၚၿပီး ခၽြဲခ်င္သလို ကုိယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ မီးလို႔ သုံးႏႈန္းၿပီး ကေလးလုပ္ခ်င္ေနမိခဲ႔။ မေပ်ာ္ရႊင္ခဲ႔ဖူးေသာ ကေလးဘဝကို အစားထုိးႏုိင္မယ္ဆိုရင္ သူမ ဘယ္ေတာ့မွ မရင္႔က ်က္ခ်င္ခဲ႔။ ထိုအစ္မေတြက သူမကို ခ်စ္လား မခ်စ္လားလုိ႔ မသိနားမလည္၊ မစဥ္းစားမိခဲ႔ပါ။ ခ်စ္တယ္လုိ႔ရယ္သာ မွတ္သားထားခဲ႔မိရဲ႕။ စိတ္ခ်မ္းသာသလိုသာ ေနခဲ႔မိရဲ႕။ သူမရဲ႕အေမက အမွန္စကားမေျပာခင္အထိရယ္။ အစ္မတစ္ေယာက္အတြက္ မဂၤလာလက္ဖြဲ႔ကို အေမ႔ကို မတုိင္ပင္ဘဲ သူမရဲ လုပ္အားခထဲက ေပးလုိက္ေသာအခါမွာ အေမေျပာခဲ႔တာက…‘သူတုိ႔ေတြက နင္႔ကို ခ်စ္္တယ္ ထင္ေနလား။ နင္႔ကို နင္႔အစ္မမ်က္ႏွာနဲ႔ မတတ္သာလုိ႔ ေပါင္းေနတာ။ နင္႔ကို ဘယ္သူကမွ မခ်စ္ဘူး။ သိပ္ဘဝင္ျမင္႔မေနနဲ႔။ကိုယ္႔အေၾကာင္း ကိုယ္သိ’ တဲ႔။ ထိုစဥ္အခါကေတာ႔ သူမ မငိုခဲ႔ေပ။ ဟုတ္တယ္ ။ သမီးကို ဘယ္သူမွ မခ်စ္ဘူးဆိုတာ သိတယ္လုိ႔သာ ျပန္ေျပာျဖစ္ရဲ႕။ နိတိက်မ္းေတြအဆိုအရ အေမေျပာသမွ် သစၥာတရား၊ အေမဆိုတာ ကိုယ္႔ကိုနားအလည္ဆံုးတဲ႔ေလ။ သူမကလည္း အေမ႔ဆိုစကားကို ဘုရားစကားလုိ ယံုမွတ္လိုက္ရမလား။ ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ အေမသာအၿမဲမွန္တယ္မဟုတ္လား။ ေသခ်ာတာက သူမကို ဘယ္သူမွ မခ်စ္သလို သူမကလည္း ဘယ္သူ႔ကိုမွ မခ်စ္ခ်င္ေတာ႔။ သူငယ္ခ်င္းမ်ားကို အၿမဲေရြးခ်ယ္ေပါင္းသင္းခဲ႔သလို လြယ္လြယ္ကူကူလည္း ေက ်ာခုိင္းတတ္လာခဲ႔။ ထုိ႔အတူ ေပ်ာ္ရႊင္မႈဆိုတာလည္း မသိနားမလည္ေတာ႔။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ႔ ေၾကကြဲသလိုလုိမို႔ မ်က္ရည္က ်မိရဲ႕။ နင္႔ကို ဘယ္သူကမွ မခ်စ္ဘူး။ သိပ္ဘဝင္ျမင္႔မေနနဲ႔။ ဆိုတဲ႔ အေမ႔စကားသံကို ျပန္ၾကားေယာင္မိတိုင္းရယ္။ ေလာကမွာ အခ်စ္မခံခ်င္တဲ႔သူဆိုတာ ရွိလို႔လား။ သူမကေတာ႔ အလြန္ပင္ အခ်စ္ခံခ်င္လွတာ ဝန္ခံႏုိင္ပါတယ္။ ကေလးဘဝထဲက လစ္လ ်ဴရႈခံရသူမို႔လည္း အခ်စ္ကို ပိုလိုခ်င္မိရဲ႕။ ဘဝမွာ ခ်ိဳ႕ငဲ႔ လြန္းေသာ ခ်စ္ျခင္းကို တစ္ပါးသူေတြဆီက ရလိမ္႔ႏိုးနဲ႔ ေမွ်ာ္လင္႔မိတာ အျပစ္ရွိလားလို႔ သိခ်င္ေနမိခဲ႔။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္သူ႕ကိုမွ မေမးလိုေတာ့။ သူမအရြယ္မငယ္ေတာ႔ၿပီေလ။ အေမေျပာသလို ကိုယ္႔အေၾကာင္း ကိုယ္သိရေတာ႔မွာ။ ခက္တာက အသိတရားက ဒဏ္ရာကို မသက္သာေစဘူး။ ကိုယ္ေကာင္းမွ သူေကာင္းမယ္။ ကိုယ္ခ်စ္မွ သူခ်စ္မွာ ျဖစ္ေပမယ္႔ တပါးသူကို ေမတၱာေပးဖို႔ စြမ္းစြမ္းတမံမႀကိဳးစားႏိုင္ေတာ့ဘူး။ လြယ္လင္႔တကူ လက္လႊြတ္အရံႈးေပးခ်င္ခဲ႔ၿပီ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာ ဆိုတာ ရဖူးမွ နားလည္ၿပီး ျပန္လည္ေပးႏုိင္သည္႔ အရာလုိ႔ ဆိုၾကတယ္မဟုတ္လား။ ဒါေပမယ္႔ ဘယ္လုိရႏုိင္မွာလဲ။ ယူခ်င္တုိင္းရသည္႔အရာမွ မဟုတ္ဘဲ။ ေပးမယ္႔သူ ရွိရဦးမယ္ မဟုတ္ပါလား။ အခ်စ္ကို ေပးပါ။ေပးပါလို႔ တစာစာေအာ္ေတာင္းခံတုိင္းလည္း ရသည္႔အရာလည္း မဟုတ္ပါဘဲ။ 'နင္႔ကို ဘယ္သူကမွ မခ်စ္ဘူး' ဆိုတဲ႔ အေမ႔စကားကိုသာ ဗ်ာဒိတ္လုိစြဲေနကာ သင္းကြဲေနတတ္ခဲ႔ၿပီ။ တစ္ခါတစ္ေလေတာ့လည္း အေမစိတ္ဆိုးလို႔ ေျပာတာေနမွာပါ။ ငါ႔မိတ္ေဆြအစ္မေတြက ငါ႔ကိုခ်စ္မွာပါလုိ႔ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္ လွည႔္စားေပမယ္႔ အယုံအၾကည္မဲ႔ခဲ႔ေလၿပီ။ အေမစိတ္ဆိုးလုိ႔ ေျပာတယ္ဆိုလည္း ေဒါသထြက္မွာသာ ရင္ထဲမွာရွိတဲ႔အမွန္တရားက လြင္႔စင္ေပၚေပါက္လာတာ မဟုတ္လား။ ဘာေၾကာင္႔ပဲဆိုဆို ေနာက္ဆံုးေတာ့ အေမ႔စကားကိုပင္ ေျခစံုပစ္ယံုၾကည္လုိက္ခ်င္ၿပီေလ။ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာတစ္ဖဲ႔တစ္မႈန္ရဖို႔ သူမဘယ္ေသာအခါမွ ႀကိဳးပမ္းအားထုတ္မွာ မဟုတ္ေလေတာ႔။ မိတ္ေဆြမ်ားက တသီးတသန္႔နဲ႔ ႀကီးက ်ယ္တဲ႔မိန္းမလို႔ သူမကို စြပ္စြဲၾကလည္း မမႈခ်င္ေတာ႔။ နင္႔ကို ဘယ္သူကမွ မခ်စ္ဘူး။ သိပ္ဘဝင္ျမင္႔မေနနဲ႔။ ဆိုတဲ႔ အေမ႔စကားသံကိုသာ ဦးထိပ္ထားကာ ေနတတ္ခဲ႔ၿပိေလ။ ////////////////////////////////////////////////////// 

+မယ္႔ကိုး+

Read More...

Summary only...

=တိမ္းညြတ္တတ္တယ္=

သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ၾကင္နာသူဆီက အျပစ္ျမဴမႈန္မွန္သမွ် ဖယ္ရွားေပးခ်င္ခဲ႔သူပါ။ သူေစသမွ် ေျမဝယ္မက ်တည္ေဆာက္ႏိုင္ဖို႔ စြမ္းေဆာင္ခဲ႔သူပါ။ကိုယ္ပိုင္အိပ္မက္ကို မီးရႈိ႕လုိ႔ သူ႔ေကာင္းကင္ကိုသာ ေဆးျခယ္ခဲ႔သူပါ။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ဆုေတာင္းရွိခိုးမႈကို ပစ္ပယ္လုိ႔ ဝဋ္ဒုကၡ အားလံုးကို ရင္ဆုိင္ေတြ႔ဖို႔သာ ဆံုးျဖတ္ခဲ႔သူပါ။ ေပ်ာ္ရႊင္မႈက ်ဳိးပဲ႔ကာ ငရဲတြင္းထဲအႀကိမ္ႀကိမ္ဆင္းရလည္း တြယ္တာစိတ္မေခါင္းပါးႏိုင္သူပါ။ ႏွလံုးရည္နိမ္႔ကာ ထိရွလြယ္ေပမယ္႔ အေရခြံခ်က္ခ်င္းလဲကာ ဒဏ္ရာမဲ႔သူလို သူ႔အနားၿမဲခဲ႔သူပါ။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူ႔ေကာက္က ်စ္ၿပံဳးကို သူတကာျမင္မွာ စိုးကာ မ်က္ႏွာဖံုးလွလွေလး လက္ေဆာင္ေပးခ်င္ခဲ႔သူပါ။မလည္မဝယ္နဲ႔ ေထာင္ေခ်ာက္မ်ား အနားမွာ ေၾကာက္စိတ္ေဖ်ာက္လ ်က္ အခ်စ္ေၾကာင့္ရဲေနတဲ႔သူပါ။ အသည္းမည္မွ်ကြဲေစကာမူ ေသနည္းမ်ိဳးစံုအဖံုဖံုမွ လြတ္ေနေသာ ရူးမလု ေသမတတ္ခ်စ္မိသူရယ္ပါ။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ရင္ဝဆီေျပးလာတဲ႔ ျမွားလွံလက္နက္ အလံုးစံုကိုလည္း သူ႔ေရွ႕မွရပ္ကာ ပမာမခန္႔ၿပံဳးၾကည္႔ေနခ်င္သူပါ။ သူ႔ဆင္ျခင္ဥာဏ္နဲ႔သာ လႈပ္ရွားေသာ၊ သူ႔အရိပ္အကဲကိုသာ ၾကည္႔ကာ ေရြ႕လ ်ားတတ္ေသာ စက္ရုပ္ျဖစ္ခဲ႔သူပါ။ ဥာဏ္ကေလးလက္တစ္ဆစ္နဲ႔ ေမွ်ာ္ျမင္ႏိုင္သေလာက္ ေပးဆပ္ရင္း ပိုင္ဆိုင္မႈမွန္သမွ်ု စေတးဖို႔လည္း ဝန္မေလးခဲ႔သူပါ။ ဒါေပမယ္႔ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ဆိုတဲ႔ ေျပာသမွ်စကားအလံုးစံုဟာ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ကို စန္းတင္လိုျခင္းသာ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္မွာ ေမွ်ာ္လင္႔ခ်က္နည္းေသာ၊ ပကတိအေရာင္လင္းေသာ၊ မေကာင္းႀကံျခင္း ေဝးကြာေသာ ၊ အျပစ္ဖြဲ႔ျခင္းကင္းေသာ အခ်စ္ပါလို႔ အမႊန္းတင္လုိေနျခင္းလည္း ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ ထိုသို႔ပင္ ထပ္ေျပာပါရေစ။ လူတိုင္းမွာ လူ႔အခြင္႔အေရးရမယ္ဆုိလ ်ွင္ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းမွာလည္း ကၽြန္မရဲ႕ ရပိုင္ခြင္႔ပင္ ျဖစ္ပါလိမ္႔မယ္။ ကၽြန္မရဲ႕ အခ်စ္ကို အမုန္းျမဴမႈန္မ်ားမကပ္ၿငိေစလိုပါ။ အတၱမီးခိုးမွ်င္မ်ား မစြဲထင္ ေစခ်င္ပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ခ်စ္ျခင္းကို သန္႔စင္ႏွစ္လိုဖြယ္ ျဖစ္ေစလိုသာ ၊ အမွတ္တရလွလွအျဖစ္သာ လုိလားမိေသာ ကၽြန္မရဲ႕ဆႏၵမွာ အျပစ္မရွိဟု ထင္မိတာ။ ဒါေၾကာင္႔ လြပ္လပ္ၿငိမ္းခ်မ္းစြာ၊ အေႏွာင္အဖြဲ႔ကင္းစြာ၊ ေမတၱာျပည္႔စြာ ဖြဲ႔တည္ထားေသာ ခ်စ္ျခင္းပါလို႔ ဆိုဦးမွာ။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္။ သူတစ္ဦးတစ္ေယာက္ကို ခ်စ္ျခင္းထက္ ကၽြန္မရဲ႕ခ်စ္ျခင္းကိုသာ ၾကည္ညိဳလိုျခင္းျဖင္႔ ထုိသို႔ ဆိုခ်င္ပါတယ္။ ခြင္႔ျပဳပါ။ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္လို႔ မာနအတၱေခါင္ခုိက္ကာ ကၽြန္မ ဆိုခ်င္ပါေသးတယ္။..


.။ ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ 

+မယ္႔ကိုး+

Read More...

Summary only...

= ‘အိပ္မက္ရိပ္’=

‘မင္းသေဘာမေပါက္ဘူး ။ဟုတ္တယ္မလား။ A ပုဂၢိဳလ္ က B ပုဂၢိဳလ္ကို နားလည္တာ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆိုေတာ႔ ဒီလိုျဖစ္လာဖို႔ အခ်ိန္က ်လာလုိ႔ပဲ။ Bပုဂၢိဳလ္က Aပုဂၢိဳလ္ရဲ႕ နားလည္မႈလိုခ်င္လုိ႔ မဟုတ္ဘူး။’ ဟာရုခိ မူရာကာမိရဲ႕ ေနာ္ေဝေတာအုပ္ဆိုတဲ ႔စာအုပ္ထဲက ခ်စ္ေသာမိန္းမ ဟာဆုမိႏွင္႔ မခ်စ္ေသာေယာက ်ာ္း နာဂဆဝါကို သတိရေသာအခါ စိတ္မသက္မသာျဖစ္ရသည္။ နားလည္မႈမလိုအပ္သူကို နားမလည္တာ အေကာင္းဆံုးျဖစ္ေပ လိမ္႔မည္။ သူမသည္ အခုေတာ႔ ဘယ္သူ႔ကိုမွ နားမလည္ခ်င္ ေတာ႔ေပ။ သူမကိုယ္ သူမလည္း နားမလည္ခ်င္ေပ။ နားမလည္ေစခ်င္သည္႔သူကို အဘယ္႔ေၾကာင္႔ နားလည္စရာ လိုမည္နည္း။ သူ႔ဆီက နားလည္မႈကိုေရာ အဘယ္ေၾကာင္႔ လိုအပ္ေနသနည္း။ အေျဖမရွာခ်င္ေတာ႔။ ပင္ပန္းလြန္းလွသည္။ စိတ္ပညာစာအုပ္မ်ားကို လွန္ေလွာမၾကည္႔ခ်င္ေတာ႔။ သီအိုရီေတြ၊ အေမး၊အေျဖေတြႏွင္႔ သံုးသပ္ရျခင္းမွာ ႏြမ္းနယ္လွသည္။ သို႔ေသာ္ သူမေခါင္းထဲက အသံသည္ သူမမၾကားလိုသည္႔ အေျဖကို ေရရြတ္ေနသည္။ ‘ဒီလိုျဖစ္ေအာင္ မင္းေရြးခ်ယ္လုပ္ယူထားတာ။ ကိုယ္႔ကိုႏွစ္လိုသူဆီမွာ ေပ်ာ္ရႊင္ၾကည္ႏူးႏုိင္ရဲ႕သားနဲ႔ မခ်စ္မႏွစ္သက္တဲ႔သူရဲ႕အရိပ္ေနာက္လိုက္ၿပီး ေလာကႀကီးကို နာက ်ည္း၊ အသည္းကြဲခံစားေနခ်င္တာ။ ေသခ်င္လြန္းလို႔ ကိုယ္႔ေသတြင္းကိုယ္တူးေနတာ။’ မဟုတ္ဘူးလို႔ သူမ မျငင္းႏုိင္။ မၾကားေယာင္ေဆာင္ေနသည္။ ဘာမွလာမေျပာနဲ႔။ နင္က အခ်စ္အေၾကာင္းမသိဘူးလုိ႔ ရန္ေထာင္ခ်င္ေသးသည္။ အေရးမစိုက္ပါဘူးဆိုေပမယ္႔ သူေျပာသလုိ ငါမဟုတ္ဘူးဆိုတာ သက္ေသျပမည္ဟု သံႏိၱ႒ာန္ခ်မိျပန္သည္။ ေကာင္းကင္ကိုပဲ ေမာ႔ၾကည္႔ေနမိသည္။ ေနေရာင္ျခည္မရွိေသာအရပ္မွာ သြားလို႔ ေနထိုင္မည္။ အလင္းကြယ္ေသာအရပ္တြင္ အိပ္မက္လည္း ေမွာင္အတိျဖစ္ ေနမည္။ အရိပ္မွ် မျမင္ရလွ်င္ အမွတ္တရဆိုတာ မွတ္ဥာဏ္ထဲက လြင္႔ပါးသြားမည္ မဟုတ္လား။ အခ်စ္ဆိုတာလည္း ေၾကြမြ ပ်က္စီးသြားမည္။ နားလည္မႈေတြနဲ႔ အခ်ိန္ကုန္ရမယ္႔ အရြယ္ မဟုတ္ေတာ႔ၿပီ။ ဘဝကို လိုသလို ပံုသြင္းတည္ေဆာက္ရမယ္႔ အခ်ိန္ေရာက္ၿပီ မဟုတ္လား။ ဥေပကၡာဟု စကားအလွသံုးကာ ျမင္ေတြ႔ခံစားရသမွ်ကို တတ္ႏုိင္သေလာက္ လစ္လ ်ဴရႈႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳးစားေနေလသည္။ သူ႔ကို နားလည္ခ်င္စိတ္ေပၚလာေသာအခါ ႏႈတ္ခမ္းကို တင္းတင္းေစ႔ထားသည္။ ငါ႔နဲ႔မဆိုင္ဟု အဖန္ဖန္ရြတ္ကာ ထံုေနေအာင္ ႏွလံုးသြင္းရသည္။ ပင္ပန္းလွသည္။ ၾကာေတာ႔လည္း ေနတတ္သြားမွာပါဟု ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယ္အားေပးရသည္။ ေမ႔ေပ်ာက္သြားမွာပါလို႔လည္း ျဖားေယာင္းေသြးေဆာင္ရသည္။ သူ႔ဘဝထဲမွ အမႈန္အစတစ္ခုလို သူမတစ္ေယာက္ လြင္႔စင္ေပ်ာက္ကြယ္သြားမည္။ ဝမ္းနည္းစရာလား။ သူမဘဝ ထဲမွာလည္း သူပုံရိပ္သည္ ပါးလႊာေမွးမွိန္သြားမည္။ ပ်က္စီးျခင္းအမွန္တရား အနိစၥလုိ႔ ဘုရားေဟာသည္ မဟုတ္လား။ မၿမဲျခင္းသေဘာ သခၤါရလည္း ျဖစ္ေတာ႔သည္။ ေနာက္ေနာင္ဘဝတြင္ သူမသည္ သူမကိုခ်စ္ေသာ၊သူမက ခ်စ္ေသာသူေတြႏွင္႔ ဝန္းရံေနမည္ဟု အိပ္မက္မက္ျပန္သည္။ ေနာက္ေနာင္ဘဝ။ No! ဘယ္ေလာက္မွားယြင္းအက ်ည္းတန္လုိက္တဲ႔ အေတြးအေခၚလဲ။ သူမသည္ ဒီဘဝမွာ အခ်စ္ကို မေထြးေပြ႔ရဲေလာက္ေအာင္ သရဲေဘာေၾကာင္သူျဖစ္သလား။ သူမသည္ ခ်စ္ခင္ျခင္းငွာ မထိုက္တန္ေသာ မိန္းမလို႔ ကိုယ္႔ဘာသာျပ႒ာန္းၿပီး အခ်စ္ကို အေၾကာက္အကန္ျငင္းေနခဲ႔သလား။ တျခားလူေတြ အႏုိင္က ်င္႔တာနဲ႔ သူမကိုယ္သူမ ဒဏ္ခတ္ေနမိသလား။ဟင္႔အင္း။ မဟုတ္ပါဘူးလို႔ ထပ္မံျငင္းခ်င္ေသးသည္။ ‘နင္႔ကို ဘယ္သူမွ မခ်စ္ဘူး။’ လို႔ အေမ႔စကားကို လည္းေကာင္း၊ ‘ အစ္မကို ဘယ္သူမွ မခ်စ္ဘူး။’ လုိ႔ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးတစ္ေယာက္ေျပာစကားကိုလည္း ခါးသည္းမႈမွန္သမွ် ႏွလံုးသားထဲက အၿပီးအပိုင္ထုတ္ႏုိင္ေအာင္ ႀကိဳစားရမည္။ သူမ ခ်စ္ျခင္းကို ရသင္႔ေသာ၊ ရထုိက္ေသာ၊ ရႏုိင္ေသာ လူတစ္ေယာက္ ျဖစ္သည္။ ထိုသို႔အၾကမ္းဖ်ဥ္းခံယူထားရမည္။ သို႔ေသာ္ ယံုၾကည္မႈကို ဘယ္လုိတည္ေဆာက္ရမည္နည္း။ ေခြးတစ္ေကာင္ေလာက္ေမြးမည္။ သူမကိုေတာ႔ ခ်စ္လိမ္႔မည္ဟု ေမွ်ာ္လင္႔ရသည္။ အခ်စ္ခံရရင္ သူမ ေပ်ာ္ရႊင္မည္လား။ ခ်စ္ျခင္းသည္ ဆင္းရဲျခင္းရဲ႕အေၾကာင္းလို႔ ဘုရားေဟာကို သတိရျပန္သည္။ အခ်စ္မခံရျခင္း ငရဲထက္ပင္ ဆင္းရဲဦးမည္လား။ မမႈခ်င္။ တိရစၦာန္တစ္ေကာင္ရဲ႕ အခ်စ္ကိုပဲ ရႏုိင္မွာေပ႔ါလို႔ မိတ္ေဆြအမ်ိဳးသမီးကအစ အေမအဆံုး ဘယ္သူကပဲျဖစ္ျဖစ္ ကဲ႔ရဲ႕လာလ ်ွင္လည္း အေလးမထားလို။ ထရံကာ ဓနိမိုးပဲျဖစ္ျဖစ္ အိမ္ေလးတစ္လံုးေဆာက္ႏိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားမည္။ ေခြးမေလးတစ္ေကာင္ကို သမီးေလးအျဖစ္ ေမြးစားမည္။ သမီးေလးက ကေလးေတြ ေမြးလာရင္ သူမက ေျမးေတြဘာေတြရကာ အဘြားပင္ ျဖစ္ႏုိင္ေသးသည္။ ထိုအိပ္မက္သည္ ေနာက္ေနာင္ဘဝ ဆုေတာင္းထက္ ျဖစ္ႏုိင္ေခ်ရွိသည္ဖို႔ စိတ္ကူးယဥ္ရင္းမွာပင္ ၾကည္ႏူးခ်မ္းေျမ႕ ရေလသည္။ ။

 ///////////////////////////////////////// 

+မယ္႔ကိုး +

Read More...

Summary only...

=တစ္ေယာက္တည္းကမၻာ=

အိမ္ေဖာ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ကၽြန္မလက္မခံပါ။ ထိုသုိ႔အိမ္ေဖာ္ထားတဲ႔သူမ်ားကိုလည္း မ်က္မုန္းက ်ဳိးကာ လူအခ်င္ခ်င္းေခါင္းပံုုျဖတ္ ႏွိပ္စက္ျခင္းလုိ႔ထင္သည္။ လူအခြင္႔အေရးခ်ိဳးေဖာက္က ်ဴးလြန္သူမ်ားဟုဆိုကာ အထင္ေသးတတ္သည္။ ခုေတာ႔ ဝဋ္လည္ၿပီထင္သည္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ႔အခါ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ညအိပ္ညေန မေနရဲသျဖင္႔ အသိအေဒၚတစ္ေယာက္ကို ေခၚထားရသည္။ ဒါေပမယ္႔ ထိုအေဒၚမွာ အိမ္အကူလည္း မဟုတ္ပါ။ စာဖိုမႈးဟု ေခၚေဝၚသံုးစြဲႏုိင္သည္။ အဝတ္ေလ ်ွာ္မီးပူတိုက္ကို ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လုပ္သည္သာျဖစ္သည္။ ခက္တာက သူခ်က္ေသာ ထမင္းမ်ားကို မစားႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ မသန္႔ရွင္းဟု ထင္သည္။ သူေဆးၿပီးေသာ ပန္းကန္မ်ားကို စားခါနီး တစ္ခါထပ္ေဆးေနမိသည္။ ရြံရွာတတ္သူ၊ အလြန္တရာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္စြာ ေနတတ္သူ မဟုတ္ေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မသိုးမသန္႔ျဖင္႔ ထိုအစာမ်ားကို စားၿပီး အန္ခ်င္ေနတတ္သည္။ တစ္ေန႔လံုးလည္း ေနလို႔မေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္ေနမိသည္။ သူခ်က္တာကို မစားဘဲ မုန္႔ပဲသေရစာမ်ားကို စားရတာလည္း စိတ္မခ်မ္းသာ။ ဒါျဖင္႔ ကိုယ္တုိင္ခ်က္ေပါ႔လုိ႔ မိတ္ေဆြက ေျပာသည္။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ခ်က္ရင္ ဝမွာစိုးရိမ္ၿပီး ဆီမပါ ေရလံုျပဳတ္မ်ားပဲ စီမံေတာ႔မည္ ျဖစ္ရာ ထိုအေဒၚ စိတ္ဆင္းရဲရေပေတာ႔မည္။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ထိုအေဒၚႏွင္႔ကၽြန္မ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္လို႔မရေတာ႔တာ ေသခ်ာလာသည္။ အေဒၚကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အကူအေဒၚကို ျပန္ေခၚဖို႔ေျပာသည္။ လက္မခံ။ ႏိုင္ငံအႏွွံ႔အျပားမွာ အသက္၁၈ႏွစ္ျပည္႔သည္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္တည္းေနခြင္႔ေပးၾကသည္က ဒီႏုိင္ငံမွာေတာ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔ မျဖစ္ဟု ဆိုေလသည္။ ဘယ္ထြက္ေျပးရမလဲလုိ႔ ႀကံရာမရျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာမိလ ်ွင္ အဲဒါေပါ႔ အပ်ိဳႀကီးေရာဂါလုိ႔ ကဲ႔ရဲ႔ခံရမွာ စိုးသည္။ ႏွစ္ေယာက္အတူေနႏုိင္စြမ္းမရွိသူလို႔ လက္ညိႈးထိုးရယ္ေမာၾကမွာ ေၾကာက္သည္။ တျခားလူတစ္ဦးႏွင္႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမတည္ေဆာက္ႏုိင္ သူလုိ႔ ရႈံ႕ခ်စရာျဖစ္ေတာ႔မည္။ ခက္တာက ကၽြန္မရဲ႕သည္းခံႏုိင္ စြမ္းလည္း ပါးလ ်လာၿပီျဖစ္သည္။ ရင္ထဲမွာ ခ်ဳပ္တည္းထားရလြန္းသျဖင္႔ လူက ေပါက္ကြဲလြင္႔စင္ေတာ႔မလို ျဖစ္ေနသည္။ မခ်စ္မႏွစ္သူႏွင္႔ အတူေနရေသာဆင္းရဲ ဘာညာဆိုကာ ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ခ်င္ေပမယ္႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ဆြဲၿပီး ထြက္ေျပးခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္တည္းသမားအတြက္ လံုၿခံဳတဲ႔ေနရာက ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ႔ ရွားပါးလြန္းလွသည္။ ခက္လွခ်ည္႔ေလ။ ///////////////////////////////////////////////

 +မယ္႔ကိုး+

Read More...

Summary only...

==ပုံေျပာျပပါ==

က ်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြ ငယ္ငယ္တုန္းကဆုိ ဦးေလးငယ္ကုိ ေတြ႕တာနဲ႔ “ပုံေျပာျပပါ” ဒါမွ မဟုတ္ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္” ဆုိျပီး ပူဆာခဲ့တာေပါ့။ အဲဒီလုိေျပာလိုက္လုိ႔ ဦးေလး အခ်ိန္ရျပီ ဆုိတာနဲ႔ စိတ္ရွည္ရွည္ထားျပီး သိသေလာက္ မွတ္မိသေလာက္ပုံျပင္ေလးေတြကုိ က ်မတုိ႔ နားလည္ေအာင္ ေျပာျပေလ့ရွိတယ္။ ပုံျပင္မဟုတ္လည္း တစ္ေထာင့္တစ္ည ၀တၱဳဖတ္ျပျပီး ျပန္ရွင္းျပတတ္တယ္။ ညဘက္ဆုိရင္လည္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးနားရက္ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္ဆုိရင္လည္း ေန႔လည္ေန႔ခင္း ထမင္းစားျပီးခ်ိန္ေပါ့။ ရုံးပိတ္ရက္ ေန႔လည္ဆုိရင္ ျမန္မာ့အသံက ကေလးေတြအတြက္ ပုံျပင္လာတတ္တာ မွတ္မိေသးတယ္။ အဲဒီအခ်ိန္ မတုိင္ခင္ က ်မတုိ႔ အေဒၚက ေမာင္ႏွမ အားလုံးကုိ ေရခ်ိဳးေပးျပီး ထမင္းစားခိုင္းထားျပီးျပီ။ ထမင္းစားျပီး တာနဲ႔ တေအာင့္နားျပီးရင္ ေန႔လည္ တေရးအိပ္ရတယ္။ မအိပ္ခင္မွာ ေရဒီယုိက ပုံျပင္လာေတာ့ အဲဒါ နားေထာင္းရင္း ကေလးေတြ အိပ္ေပ်ာ္ေစခ်င္တယ္တူပါရဲ႕။ က ်မတုိ႔ ေမာင္ႏွမေတြကေတာ့ ငယ္ငယ္က ေန႔လည္ဘက္ အိပ္ခိုင္းရင္ ဘယ္ေတာ့မွ မအိပ္တတ္ဘူး။ ေဆာ့ဖုိ႔ပဲ အားသန္ေနၾကတာ။ အဲဒါေၾကာင့္ ပုံျပင္လည္းျပီးေရာ အားလုံး ထျပီး ေဆာ့ဖုိ႔ တာဆူေနၾကျပီ။ အခုမ်ားေတာ့လည္း အဲဒီလုိ အခြင့္အေရးမ်ိဳးရမယ္ဆုိရင္ ဘယ္ေလာက္ေကာင္းလုိက္မလဲလုိ႔ ေတြးမိေသးတယ္။ ငယ္ငယ္က ပုံျပင္စာအုပ္ေတြ ဘာေတြ မဖတ္ခဲ့ရေတာ့ လူၾကီးေတြ ေျပာျပတဲ့ ပုံျပင္ေတြဆုိရင္ စိတ္၀င္တစား နားေထာင္ခဲ့ရတယ္။ အခု ဒီအသက္အရြယ္ေရာက္တဲ့ထိလည္း ၾကိဳက္ေနတုန္းပဲ။ ပုံျပင္ေတြကို ၾကိဳက္တဲ့အျပင္ ျမန္မာ့အသံက ပုံျပင္လာခါနီးမွာ လႊင့္တဲ့ တီးလုံးေလးကိုလည္း ၾကိဳက္တာပဲ။ ေနာက္ျပီး ပုံျပင္ေတြ ဆုံးခါးနီးတုိင္းမွာ ေျပာတဲ့ ဆုံးမစကားေတြ ကုိလည္း သေဘာက ်ခဲ့တယ္။ ပုံျပင္ေျပာျပေနသူက “ေမာင္ညီမေလးတုိ႔ေရ.." လုိ႔ ေခၚလိုက္ရင္ နား၀င္ခ်ိဳျပီး ကေလးသဘာ၀ သေဘာက ်မိခဲ့တာေပါ့။ အခုေတာင္ ဒီစာေရးရင္း နားထဲ ျပန္ၾကားေယာင္ေနမိတယ္။ အမွန္ေတာ့ ကေလးနဲ႔ ပုံျပင္ဆုိတာ ခြဲျခားလုိ႔မရပါဘူး။ ပုံျပင္ ဆုိတာလည္း ကေလးေတြအတြက္ အဓိက ရည္ရြယ္ျပီး ေရးခဲ့ ေျပာခဲ့ၾကတာပဲ မဟုတ္လား။ “သူတဖက္သားကုိ ငဲ့ညွာသနားတတ္ဖုိ႔၊ ကူညီေပးဖုိ႔၊ ႏုိင္လုိမင္းထက္ မဆက္ဆံဖုိ႔၊ လိမ္မေျပာဖုိ႔၊ ကုိယ္ေျပာလိုက္တဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းေၾကာင့္သူတပါး ဒုကၡမေရာက္ဖုိ႔ ၊ ေလာဘမၾကီးဖုိ႔” စတဲ့ လိမၼာေရးျခားရွိေအာင္ သြန္သင္ဆုံးမတာပါ။ ပုံျပင္ထဲက ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြနဲ႔ ကုိယ္စားျပဳ ဆုံးမေတာ့ ပုိျပီး နားလည္လြယ္တာေပါ့။ သုံးထားတဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေလးေတြကုိလည္း ကေလးေတြ ျမင္လြယ္ေအာင္ အမ်ိဳးမ်ိဳး အထူးျပဳထားေသးတယ္။ ဥပမာ.. ေကာက္က ်စ္တဲ့ ေျမေခြး၊ က ်ားငစဥ္းလဲၾကီး၊ တစ္ေတာလုံးရဲ႕ အရွင္သခင္ ေကသရာဇာျခေသ့ၤ၊ ခြန္အားၾကီးတဲ့ ဆင္ၾကီး၊ အေဆာ့သန္တဲ့ ေမ်ာက္ကေလး၊ ယုန္ပညာရွိေလး အစရွိသျဖင့္ေပါ့။ က ်မ မွတ္မိသေလာက္ ျမန္မာ့ရုိးရာ ပုံျပင္ေတြထဲမွာဆုိရင္ ယုန္နဲ႔ လိပ္ပုံျပင္၊ ထင္းခုတ္သမားနဲ႔ ပုဆိန္၊ ေျမြမင္းသားေလးနဲ႔ မယ္ေထြးေလး ပုံျပင္ အဲဒီေလာက္ပဲ မွတ္မိေတာ့တယ္။ ေနာက္ျပီး ၾကက္ကေလးက ဟတ္ခ်ိဳးခ်ီလိုက္လုိ႔ စဥ့္အုိးကြဲသြားျပီး ေၾကာင္ၾကီး ထြက္ေျပးသြားတာ ဆုိရင္ ရီလည္း ရီရသလုိ ခ်စ္ဖုိ႔ေကာင္းတယ္။ အဂၤလိပ္ပုံျပင္ေတြထဲမွာ အခုထိလည္း နာမည္ၾကီးေနေသးတဲ့ လူပုေလး ၇ ေယာက္နဲ႔ မႏွင္းျဖဴေလး၊ စင္ဒရဲလားပုံျပင္တုိ႔ေပါ့။ ဂ်ပန္ပုံျပင္ေတြထဲကေတာ့ ေက ်းဇူးဆပ္တတ္တဲ့ ၾကိဳးၾကာငွက္ ေလး ရယ္ ၀ါးထဲက ထြက္လာတဲ့ မင္းသမီးေလး ဆုိတာ ေလာက္ပဲ သိေတာ့တယ္။ေသခ်ာ အေသးစိတ္ မမွတ္မိေတာ့ဘူး။ အခု ဒီေရာက္ေတာ့ အဲဒီ ပုံျပင္ေလးေတြကုိ ဖတ္ခ်င္ေပမယ့္ စာအုပ္ ရွာရမွာ ပ်င္းေနတာေရာ၊ ဂ်ပန္စာ အခက္အခဲရွိတာေရာ ျပန္မဖတ္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ တခ်ိဳ႕လည္း စကားေျပာရင္ေတာင္ ပုံျပင္ေလး ၾကားညွပ္သုံးတတ္ၾကတာ ၾကားဖူးမွာေပါ့။ “ဟုိ.. ျမည္းတစ္ေကာင္နဲ႔ သားအဖ ႏွစ္ေယာက္ပုံျပင္” ဆုိတာမ်ိဳးေလ။ ငယ္ငယ္တုန္းကေတာ့ လူၾကီးေတြက ဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ မဟုတ္သည္ျဖစ္ေစ သိထားတဲ့ ပါးစပ္ပုံျပင္ေလးေတြ လက္ဆင့္ကမ္းေပးခဲ့လုိ႔ သိခြင့္ရေပမယ့္ အခုေခတ္ ကေလးေတြ ဆီက “ပုံ ေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတာမ်ိဳး မၾကားမိဘူး။ အိမ္က တူ၀မ္းကြဲေလးေရာ တူမေလးေတြေရာ မပူဆာၾကဘူး။ ဒီဘက္ေခတ္ မိဘေတြ အေနနဲ႔ ကလည္း ပိုက္ဆံ ရွာေနရတာနဲ႔ ကေလးကုိ အခ်ိန္မေပးႏုိင္ၾကတာ မ်ားပါတယ္။ ကေလးေတြ အဖုိ႔မွာလည္း တစ္ႏွစ္၊ တစ္ႏွစ္ခြဲေလာက္ဆုိတာနဲ႔ မူၾကိဳေရာက္ျပီး က ၾကီး ခ ေခြး ရြတ္ေနၾကရျပီ။ ခ်မ္းသာတဲ့ မိသားစု၀င္ ကေလးေတြ အတြက္ေတာ့ မိဘေတြက အလုပ္အားရင္ Game Centre လိုက္ပုိ႔တာမ်ိဳး၊ Super Market ထဲမွာ ကေလးေတြ ကစားလုိ႔ရတဲ့ ေနရာမ်ိဳးမွာ သြားေဆာ့ခိုင္းတာမ်ိဳး လုပ္ေပး လာၾကတယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ကေလးက အိမ္မွာပဲ ကြန္ပ်ဴတာ ဂိမ္းေဆာ့ခ်င္ေဆာ့၊ မေဆာ့ခ်င္လည္း တီဗြီ၊ ဗီြဒီယုိ၊ DVD နဲ႔ ကာတြန္းကားေတြ၊ တီဗြီေၾကာ္ျငာေတြ ၾကည့္ခိုင္းထားၾကတယ္။ ေနာက္ျပီး ကေလးကုိ ငယ္ငယ္ ကတည္းက တျခားဘာသာစကားေျပာႏုိင္ေအာင္ ဆရာမ အိမ္ေခၚျပီး သင္ခိုင္းလာၾကသလုိ တခ်ိဳ႕လည္း ILBC ၊ YES တုိ႔လုိ သင္တန္းေက ်ာင္းေတြ ပုိ႔ၾကတာေပါ့။ ေက ်ာင္းေရာက္တဲ့အခါ ဆရာမေတြက ကေလးေတြ ေပ်ာ္ေအာင္ ကြန္ပ်ဴတာနဲ႕ သီခ်င္းေလးေတြ ဖြင့္ျပတာတုိ႔၊ ကဗ်ာရြတ္တာတုိ႔၊ ဥာဏ္ရည္ထက္ျမက္ေအာင္ဆုိျပီး ဂိမ္း အမ်ိဳးမ်ိဳး ကစားၾကတာ မ်ိဳးတုိ႔ လုပ္ေပးၾကျပန္ေရာ။ ဒါကလည္း တီဗြီထဲမွာ ေၾကာ္ျငာလုိ႔ ျမင္ဖူးတာပါ။ မူၾကိဳေက ်ာင္းေတြကလည္း တစ္ေက ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေက ်ာင္း ကစားျပိဳင္ၾကတဲ့ “ခ်စ္စရာ့အရြယ္ ကစားၾကမယ္”ဆုိတဲ့ အစီအစဥ္ကုိလည္း တီဗြီမွာ ျမင္ေနရတယ္ေလ။ အဲဒါဆုိေတာ့ ခုေခတ္ ကေလးေတြ “ပုံျပင္နားေထာင္ခ်င္တယ္၊ ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာတတ္ ၾကရဲ႕လားလုိ႔ ေတြးမိလာတယ္။ လူၾကီးေတြ ျဖစ္လာတဲ့ က ်မတုိ႔က ်ေတာ့ေရာ ဘာထူးေသးလဲ။ နားေထာင္ခဲ့ဖူးတဲ့ ပုံျပင္ေတြထဲက တခ်ိဳ႕ဟာေတြဆုိရင္ မမွတ္ မိေတာ့ဘူး။ တစ္ပိုင္းတစ္စ ေလာက္ပဲ မွတ္မိတာမ်ိဳးေတြ ျဖစ္လာတယ္။ ေနာင္ ကုိယ့္ရဲ႕ ကေလးေတြက “ပုံေျပာျပပါ” လုိ႔ ပူဆာလာရင္ေတာင္ မေျပာျပတတ္ေတာ့ဘူး ျဖစ္မွာေသခ်ာတယ္။ ကေလးေတြကေရာ ပုံေျပာျပဖုိ႔ ပူဆာမွာထက္ “ Nintendo DS ၀ယ္ေပးပါ၊ Wii Game ၀ယ္ေပးပါ၊ Computer ၀ယ္ေပးပါ” ဆုိျပီး လက္ရွိ ေခတ္ရဲ႕ လုိအပ္ခ်က္ေတြကုိပဲ ပူဆာၾကေတာ့မယ္လုိ႔ ထင္တယ္။ ဒါမွမဟုတ္လည္း ပါးစပ္နဲ႔ေျပာတဲ့ ပုံျပင္ထက္ “Cinderella ၊ Nemo၊ Shrek၊ Spider Man" တုိ႔လုိ ႏုိင္ငံျခားကာတြန္းကား ေတြကုိ ပုိျပီး ၾကည့္ခ်င္လာၾကမလားပဲ။ ဒီလုိနဲ႔ပဲ က ်မတုိ႔ နားေထာင္ခဲ့ရဖူးတဲ့ အိပ္ယာ၀င္ပုံျပင္၊ ပါးစပ္ပုံျပင္ေတြဟာ တျဖည္းျဖည္း ေပ်ာက္ကြယ္သြား လိမ့္မယ္ ထင္ပါရဲ႕...။

 ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။ 


+ဆာကူရာျမန္မာ+

Read More...

Summary only...

=အခ်စ္ ႏွင့္ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္=

ကၽြန္ေတာ္ငယ္စဥ္က စီးခဲ့တဲ့ ဖိနပ္အမ်ားစုက ရာဘာ ေဖါ့ ဖိနပ္မ်ားပါ၊ တံဆိပ္မ်ဳိးစုံ အေရာင္မ်ုဳိးစုံတဲ့ ဖိနပ္ေတြေပါ့။ ရာဘာဖိနိပ္ စီးတဲ့သူတုိင္း ၾကဳံေတြ႕ရတဲ့ ဒုကၡ ကေတာ့ ဖိနိပ္ကုိ အၿမဲ တုိက္ခၽြတ္ ေဆးေၾကာရတဲ့ အလုပ္ပါ။ ရာဘာဖိနိပ္ကုိ ပုံမွန္ ဆပ္ျပာႏွင့္ သြားပြတ္တံ အေဟာင္း သုံးၿပီး တုိက္္ခၽြတ္ မေဆးေၾကာရင္ ဂ်ီးေတြတက္ၿပီး အင္မတန္ အၾကည့္ရ ဆုိးလြန္းပါတယ္။ မုိးတြင္းဆုိ အကႌ်မွာ ဖားဥေတြစြဲ သလုိ ဖိနပ္မွာ အမဲကြတ္ေတြနဲ႕ အရုပ္ဆုိးလြန္းလွပါတယ္။ ရာဘာဖိနပ္ ေတြထဲမွာ ယုးိဒယားကလာတဲ့ ဆင္ၾကယ္ တံဆိပ္ ဖိနပ္ကေတာ့ ေစ်းအၾကီးဆုံးနဲ႕ လူၾကိဳက္ အမ်ားဆုံးပါ။ အဲဒီ ေခတ္က အျခားရာဘာ ဖိနပ္ေတြနဲ႕ ႏႈိင္းယွဥ္ရင္ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ က သိသိ သာသာ ေသသပ္ လွပ ခုိင္ခန္႕တယ္၊ ေစ်းႏွန္း ကလဲ အဆမ်ားစြာ ၾကီးတယ္။ ကၽြန္ေတာ့မိဘေတြက သာမန္ အစုိးရ ၀န္ထမ္း ေတြပါ၊ ဆင္ၾကယ္ ဖိနိပ္ကုိ အၿမဲတမ္း ၀ယ္ မေပးႏုိင္ပါဘူး၊ တျခား ရာဘာ ဖိနပ္ ေတြကုိပဲ ပုံမွန္ စိးရတာေပါ့။ ေက်ာင္း စတက္ရတဲ့ ေန႕မွာ ေတာ့ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ အသစ္ တစ္ရံ ၀ယ္ေပးေလ့ရွိတယ္။ ေက ်ာင္း၀တ္စုံအသစ္ လြယ္အိတ္အသစ္ ဖိနပ္အသစ္ နဲ႕ အတန္းသစ္ ကုိ လွမ္းလုိ႕ေပါ့။ ဖိနပ္အသစ္ စစီးတဲ့ေန႕ ေတြမွာ ရင္ေကာ့ ေခါင္းေမာ့လုိ႕ ေပ်ာ္တျပံဳးျပံဳးနဲ႕ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ ေလးကုိ ပုံမွန္ တုိက္ခၽြတ္ ေဆးလုိ႕ေပါ့။ ဘယ္ေလာက္ပဲေကာင္းပါေစ သခၤါရ သေဘာကုိ မလြန္ဆန္ႏုိင္ပါဘူး၊ ေဟာင္းလာမယ္ ၿပီးရင္ပ်က္မယ္။ တျခား ရာဘာ ဖိနပ္ေတြရဲ႕ သက္တမ္းက နဲနဲ ေဟာင္းလာတာနဲ႕ မၾကာခင္မွာ ပ်က္ တယ္၊ ဘာျဖစ္လဲ လႊင့္ပစ္ လုိက္ေပါ့။ ခက္တာက ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ ၾကေတာ့ ခုိင္လြန္းတယ္၊ ေတာ္ေတာ္ေလး ေဟာင္းလာတာေတာင္ မပ်က္ႏုိင္ဘူး။ ဖိန
တုိက္ခၽြတ္ ေဆးေၾကာပါေစ ၾကည့္လုိ႕ ျမင္လုိ႕ မေကာင္းေတာ့ဘူး။ ေစ်းၾကီးေပး ၀ယ္ထားရတာဆုိေတာ့ ေနာက္ထပ္ တစ္ရန္ (sorry ပဲ) မ၀ယ္ေပးဘူး။ ကၽြန္ေတာ့မွာ ေတာ့ အဲဒီ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ၾကီးကုိ မစီးျခင္ေတာ့ဘူး ၊ ဘယ္လုိ လုပ္ရမလဲ ? လြယ္ပါတယ္----- မိဘေတြ မသိေအာင္ ဖိနပ္ သဲၾကိဳးကုိ ခဲတံ ခၽႊန္တဲ့ ဒါးနဲ႕ တေန႕ကုိ နဲနဲ လီွးေပါ့ ၊ ပ်က္ရာေလးစရင္ မၾကာပါဘူး စီးေနရင္းနဲ႕ ပ်က္ရာေလးက ၾကီးလာတယ္ ၊ လုံး၀ မပ်က္ေသးခင္ မိဘ ေတြကုိ သတင္းပုိ႕၊ ဟဲဟဲဟဲ ပုိင္ပါတယ္။ အသစ္ ေနာက္ တစ္ရံ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ မေမွ်ာ္လင့္နဲ႕ ၊ ရုိးရုိး ရာဘာဖိနပ္ပဲ ရမယ္ ။ ကၽြန္ေတာ္ ၀မ္းမနဲပါဘူး ၊ “ေဟာင္းၿပီး မလုိုျခင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္မွာ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ကုိ ပစ္လုိ႕မွ မရတာ”။ ကၽြန္ေတာ့ရဲ႕ ဘ၀မွာ လွပတဲ့ အခ်စ္ တခုကုိ ရထားတယ္ ၊ ခုိင္ၿမဲတဲ့ အခ်စ္လုိ႕လဲ ထင္ျပီး တန္ဖုိးထားတယ္ ၊ ကၽြန္ေတာ့အတြက္ေတာ့ အေကာင္းဆုံးေပါ့ ။ အခ်စ္ဆုိတာ အလုိလုိ အၿမဲတမ္း သစ္လြင္ေတာက္ပ ေနမည္ေပါ့။ အၿမဲသစ္လြင္ ေနမယ္လုိ႕ ထင္ထားတဲ့ အခ်စ္ေတြ တျဖည္းျဖည္း အေရာင္မွိန္လာေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ မလုိျခင္ေတာ့ဘူး။ ဆင္ၾကယ္ ဖိနပ္ကုိပဲ ကၽြန္ေတာ္ မလုိျခင္ေတာ့တဲ့ အခ်ိန္ မွာ စြန္႕ပစ္လုိ႕ ရေအာင္ လုပ္တတ္တယ္ ၊ အခ်စ္ကုိ ဘယ္လုိ လုပ္ရ မလဲဆုိတာ သိရင္ ေျပာၾကပါဦး ။ 


+ကုမာရ စက္ျပင္း+

Read More...

Summary only...

=ၿပဇာတ္=

ကံ ဆိုတဲ့ ခဲတံကို ကိုင္ၿပီး ဘဝ စာရြက္ေပၚမွာ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္ အသာေလး ေရးၿခစ္ေနတယ္။ ဒီလို ေရးေနရင္း လိုအပ္တဲ့ ဇာတ္ေကာင္ေတြ ေရြးဖို႔စဥ္းစားတယ္။ ကိုယ္တိုင္ ဇာတ္လမ္း ေကာင္းေကာင္း တစ္ပုစ္ ကို ႏွစ္ႏွစ္ ကာကာ စိတ္တိုင္းက ်ဖန္တီးခ်င္ခဲ့တာ။ ၿဖစ္ခ်င္တာေတြ မ်ားေနတယ္။ ၿဖစ္ေစခ်င္တာေတြ ရွိေနတယ္။ လုပ္ခ်င္တာေတြက ဒုနဲ႔ေဒး...။ တၿဖည္းၿဖည္းခ်င္းသဲ့ယူ လုပ္ယူေနရေတာ့ အားမရဘူး။ ရလာေလ ပိုလုပ္ခ်င္လာေလပဲ။ ဒါေႀကာင့္ ေလာဘႀကီးတယ္လို႔ ၿဖစ္လာတယ္။ ေလာဘ ဆိုတာ တကယ့္ေတာ့ ဗီလိန္ ဆန္တဲ့ လူႀကမ္းႀကီးေတြ..။ ေလာဘႀကီးတယ္ပဲ ထား..။ ၿဖစ္သင့္တာကို ၿဖစ္လာေအာင္ အေကာင္ထည္ေဖာ္ရင္း ၿဖစ္လာတဲ့ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရတယ္။ ေလာဘေနာက္ တေကာက္ေကာက္လိုက္ေနရတဲ့ ေမာဟေတြ။ လူႀကမ္းေတြ ေနာက္ကို တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနရတဲ့ လူရႊင္ေတာ္ေတြ။ ၿဖစ္လာတဲ့ အေပၚ ေပ်ာ္ေနလားလို႔ ေမးႀကမလား။ ၿပံဳးရယ္ေနတာကို ၿမင္ရေပမယ့္ ဝမ္းနည္းမွဳေတြ ရင္မွာၿပည့္က ်ပ္ေနတာကို ၿမင္ရင္ၿမင္ႏိုင္မွာပါ။ ကိုယ္က ၿမင္ေစခ်င္ေနရင္ ကိုယ္က အတၱ ေတြ မ်ားေနၿပန္ၿပီး..။ သူကေတာ့ မင္းသားေပါ့။ ေဒါသေတြႀကီးေနတယ္။ ထစ္ခနဲ ဆို ေဒါသထြက္ေနၿပီ။ ေဒါသကထြက္ၿပီး ထိန္းလို႔သိမ္းလို႔ မရ။ မရေတာ့ ကိုယ့္ကိုယ္ကိုယ္ ၿပန္ထုႏွက္။ ရလာဒ္က ကိုယ္ပဲနာတယ္။ နာလဲ မတတ္ႏိုင္ဘူးေလ။ ကိုယ့္ေဒါသကို ကိုယ္ထိန္းဖို႔က ကိုယ့္အသားနာမွပဲ ၿငိမ္းမွာကိုး။ ဘာေႀကာင့္ ေဒါသထြက္လဲ ေမးရင္လဲ ကိုယ့္အတၱ အတြက္ပဲ။ ေဒါသႀကီးတတ္မွန္း သိလို႔ ထိန္းသိမ္းၿပီးေနပါတယ္။ ေပ်ာ့ေပ်ာင္းစြာ ဆက္ဆံပါတယ္။ အၿမဲတမ္းၿပံဳးေနၿပီး အေပ်ာ္နဲ႔ ဖံုးေနတတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေဒါသထြက္ရင္ေတာ့ မ်က္စိထဲ ဘာမွ မၿမင္ေတာ့ဘူး။ မ်က္စိထဲရွိတာ လုပ္ခ်င္တာကို ေဒါသေနာက္ လိုက္မိတယ္။ ေနာင္တရလားေမးရင္ မရဘူး။ ေနာင္တ ရေနတဲ့ ေနာက္ေတာ့ ေဒါသ ဘယ္ထြက္ေတာ့မလဲ။ ဒါကလည္း ကိုယ့္အတၱနဲ႔ ကိုယ္ပဲေလ..။ မင္းသားနဲ႔ တြဲရမယ့္ မင္းသမီးဟာ ေဒါသ ပါပဲ။ “တရားေလးထိုင္၊ ဘုရားမ်ားမ်ားရွိခိုး” ေပါ့လုိ႔ ဆိုေတာ့လဲ အတိုင္းအတာ တစ္ခုထိပဲ လုပ္ႏိုင္ပါတယ္။ တကယ္တမ္း နဖူးေတြ႔ ဒူးေတြ႕ မွာ အတၱ၊ ေဒါသ၊ ေမာဟ ေတြ က ထင္သေလာက္ မထိန္းသိမ္းႏိုင္ေသဘူး။ မာနကေတာ့ မရွိသေလာက္ ၿဖစ္ေနၿပီး။ အဲဒီအတြက္ေတာ့ ဇာတ္က နည္းနည္းနာတယ္။ “ကိေလသာ ကုန္ခမ္းသြားၿပီး” ဆိုေတာ့လည္း က ်န္တာက တဏွာ လို႔ပဲ ေၿပာရမလိုလို...။ တကယ္ေတာ့.... အတၱမင္းသားက ေဒါသ မင္းသမီးကို ေမာဟ လူပ်က္ အကူအညီကိုယူ ေလာဘလူႀကမ္းေတြလက္က ကယ္တင္ဖို႔ ကိေလသာ ဆိုင္းတီးၿပီး တဏွာဆန္တဲ့ ေလာက ဇာတ္ႀကမ္းႀကီးကို ဘဝဇာတ္ခံုေပၚမွာ ဆံုးခန္းတိုင္တဲ့ အထိေတာ့ ကႀကရမွာ။ တကယ္ေတာ့... ဘဝဟာ ၿပဇာတ္ဆန္တယ္။ မင္းသား၊ မင္းသမီး၊ လူႀကမ္း၊ လူရႊင္ေတာ္ ေတြနဲ႔ ဆိုင္းတီးၿပီး ၿမိဳင္ၿမိဳင္ဆိုင္ဆိုင္ ကရတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ပုဒ္။ တကယ္ေတာ့ ကိုယ္တိုင္က ဇာတ္ညြန္းေရးဆရာ...။ ကိုယ္တိုင္က ဒါရိုက္တာ..။ 

 ။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။။

ခ်စ္ခင္ေလးစားစြာၿဖင့္ 



+ဖိုးစိန္+

Read More...

Summary only...

-အမည္ေကာင္မေပၚ-

ကိုဇာတိ ကၽြန္ေတာ့္ ေကာင္မေလးကုိ ရည္းစားစာ ေပးခ်င္လုိ႔ ကဗ်ာေလးတစ္ပုဒ္ေလာက္ ေရးေပးပါလား ေတာင္းဆုိမႈ႕ကတည္းက ဒီဘဲမွာ မ်က္ရည္မရွိေတာ့တာပါပဲ ၊၊ လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ ကိုးကြယ္ခ်င္ရင္ ကိုးကြယ္တယ္ ၊၊ မကုိးကြယ္ခ်င္ေတာ့ လက္ခလယ္ေလးေတြ ထုတ္ျပလိုက္တာပဲ ၊၊ ဥပမာ ဗ်ာ လူငယ္ေတြဟာ ေခတ္ကုိ ကုိယ္စားျပဳရမယ္ဆုိတဲ့ စကားမ်ိဳးက အစ ဒီဘဲေလးေတြ လက္ခလယ္ ထုတ္ျပေတာ့ တာပဲ ၊၊ ေခတ္ကပဲ လူငယ္ေတြကို ကိုယ္စားျပဳပါေစ ၊၊ ရီမုကြန္ထ႐ိုး တစ္ခ်က္ႏွိပ္လုိက္ရံုနဲ႔ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါက္ထြက္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္ ၊၊ ဝဋ္လည္တဲ့ ေခတ္ ၊၊ သံသရာလည္တဲ့ ေခတ္ ၊၊ မေျပာေကာင္းမဆုိေကာင္း ေလလည္တဲ့ေခတ္ အားလံုးေပါ့ဗ်ာ ၊၊ ဟ ာ း) ဟ ာ း) ဟ ာ း) ဟ ာ း) ၊၊ ေခြးပစ္တဲ့ တုတ္ ႏြား႐ိုက္တဲ့ ႀကိမ္ ေမြးေမေလ့ ဘူးထြားဟားဟားဟား ၊၊ [ မွတ္ခ်က္ ၊၊ ၊၊ ရယ္သံႏွစ္ခုအား ၾကား အၿပီး ပထမ ရယ္သံ သည္ ဒုတိယ ရယ္သံ အား ကိုးကားမထားပါဟု ဘလုိင္းႀကီး ဝန္ခံအပ္ပါသည္ ၊၊ စာေရးသူ ၊၊ ] ကေလးငယ္မ်ား သည္ ႐ုပ္ျပၾကည့္ ဘဝ မွာ ပင္ ထြက္က်သည္ ၊၊ လူငယ္မ်ားကေတာ့ ႐ုပ္ရွင္ဇာတ္လမ္း မ်ား ၾကည့္၍ ထြက္က ်သည္၊၊ ေအာင္ျမင္လုိမႈ ၊ စြန္႔စားလိုမႈ ၊ အျမင္က ်ယ္မႈ ၊ တီထြင္လုိမႈ ၊၊ အသက္တစ္ရာမေနရ ၊ အမႈတစ္ရာေပြၾက ၊၊ ႐ႈပ္ၾက တယ္ ဆုိတာကေတာ့ လူငယ္(မွ မဟုတ္) လူႀကီး မေရြးပါပဲ ၊၊ ဦးတို႔ လက္ညိဳးေတြက သားတုိ႔ ဆီမွာ ခ်ည္းပဲ ၊၊ ဒါနဲ႔ ခုနက လူငယ္ေတြဆီက ထြက္က်လာတာေတြ ဘယ္ေရာက္သြားလဲ ၊၊ ဘယ္လုိ ? ၊၊ ထြက္က ်လာတာ မဟုတ္ဘူး ေဖာက္ထြက္လာတာလား ! ၊၊ အက်ႌအပြ အက်ႌအက ်ပ္ ေဖာက္ထြက္သည္ ၊၊ ေဘာင္းဘီအပြ ေဘာင္းဘီ အက ်ပ္ ေဖာက္ထြက္သည္ ၊၊ အလံု႔အလံု မွ မလံု႔တလံု ေဖာက္ထြက္သည္ ၊၊ ဂါဝန္အရွည္မွ ဂါဝန္အတုိ ေဖာက္ထြက္သည္ ၊၊ ေဖာက္ထြက္သည္ ၊၊ လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ကာ ေဖာက္ထြက္ခ်င္တာေပါ့ ၊၊ ဟို႐ုပ္ျပ ေတြ ေနရာ ကုိ ဒီ႐ုပ္ျပေတြက ေနရာယူလုိက္ေတာ့ေရာ မေအးဘူးလား ၊၊ မေအးေတာ့လဲ ပူၾကေပါ့ဗ် ၊၊ ေဖာက္ထြက္ တာပဲ ဗ်ာ ၊၊ ဟ ာ း) ဟ ာ း) ဟ ာ း) ဟ ာ း) ၊၊ ဦးတို႔ မ်က္လံုးေတြက သမီးတို႔ဆီမွာ ခ်ည္းပဲ ၊၊ လူငယ္ေတြဆုိေတာ့ ကိုးကြယ္ခ်င္ရင္ ကိုးကြယ္တယ္ ၊၊ မကုိးကြယ္ခ်င္ေတာ့ လက္ခလယ္ေလးေတြ ထုတ္ျပလိုက္တာပဲ ၊၊ ခလုတ္ တစ္ခ်က္ႏွိပ္လုိက္ရံုနဲ႔ အသက္ေပါင္းမ်ားစြာ ေပါက္ထြက္ႏိုင္တဲ့ ေခတ္ ၊၊ လူငယ္ဆုိေတာ့ မ်က္ရည္မရွိေတာ့ မွ ပဲ ငို ခ်င္ လာ တယ္ ၊၊ ဒါ နဲ႔ ဒါနဲ႔ ကိုဇာတိ ကို ဇာ တိ ကုိဇာတိ က လူငယ္လား ဟင္ ၊၊ ၊၊


 +ဇာတိ+

Read More...

Summary only...

=ဒီေတာ့ကာ အၿဖစ္အပ်က္ထဲက အတုိင္း=

ဒုကၡဟာဆာေလာင္မႈ အမ်ဳိးအစားၿဖစ္တယ္ဆုိတာ ကုိယ္ႏွစ္ေတြအမ်ားၾကီးၾကာမွ သိရတယ္။ ဒါေတာင္ ေသေသခ်ာခ်ာ သိေသးတာ မဟုတ္။ ကမ္းေၿခမွာ အၾကာၾကီးေနၿပီး ၿငီးေငြ႔ေၿခာက္ကပ္လာတဲ့ သဲမႈန္ေတြလုိ။ တစ္ခါတစ္ခါ မြန္းက ်ပ္ နစ္ၿမဳပ္ေနတဲ့ ေမွာင္မည္းမႈမွာ အသက္ရွင္ရတာမ်ဳိး ေရမႊာေတြေပါက္ထြက္ လာတဲ့အထိ စိတ္ရွည္လက္ရွည္ သားအိမ္ေခါင္းထဲမွာ ေနရတဲ့အခုိက္အတန္႔မ်ဳိးေပါ့။ ေလယာဥ္ ပ်က္က ်တဲ့ အထဲ ကုိယ့္အမည္ပါသြားတဲ့ သတင္းစာကုိ ပ်င္းပ်င္းရိရိဖတ္ရတဲ့ အခ်ိန္ေတြရွိမယ္။ ဆိတ္စြပ္ၿပဳပ္ကုိ ေစာင့္ေန တဲ့အခ်ိန္ စိတ္မရွည္ေတာ့ေလာက္ေအာင္ ဆာေလာင္တာမ်ဳိး ရွိမယ္။ မရွိေတာ့တဲ့ ႏွစ္ကာလေတြမွာ မရွိေတာ့တဲ့ အသိအကၽြမ္းေတြရွိမယ္။ ဒီေတာ့ ၿမက္ပင္ေတြ ယဥ္ယဥ္ေက ်းေက ်းမက္တပ္ရပ္ေနတာကုိ ပန္းၿခံလုိ႔ အမည္ေပးၿဖစ္တာမ်ဳိးကုိ နားလည္ထားဖုိ႔ စြမ္းရည္ဟာ ပုံမွန္ပင္မေရစီး လူ႔အဖြဲ႔အစည္းထဲ ရပ္တည္ဖုိ႔ အရည္အေသြး လဲၿဖစ္တယ္။ တည္ေဆာက္မႈေတြဟာ တုိးတက္ၿငိမ္သက္စြာ တည္ရွိေနဖုိ႔ ပ်ံ႕ႏွံ႔ၿပဳိကြဲေပါင္းစပ္ႏုိင္ေအာင္ ၿဖစ္တည္ေနဖုိ႔လဲ လုိတယ္။ ဆာေလာင္မႈဟာ ဒုကၡၿဖစ္တယ္ ဒီလုိနဲ႔ ပင္မေရစီးကုိ ပူေပါင္းစီး၀င္ ၿဖန္႔က ်က္လာႏုိင္တယ္။ ၿပဳိကြဲသြားတဲ့ ၿဒပ္စင္ေတြ ၿပန္လည္ပူးေပါင္း အသစ္ၿဖစ္သလုိမ်ဳိး ပါတ္လမ္းတစ္ခုက ကင္းလြတ္သြားတာနဲ႔ ပါတ္လမ္းတစ္ခုမွာ ၿငိတြယ္သြားမွာပဲ။ ဆာေလာင္ေနတဲ့ ဒုကၡဟာ စြပ္ၿပဳပ္တစ္ခြက္ေတာ့ ရႏုိင္ေသးတယ္။


 +မုိးလႈိင္ည+

Read More...

Summary only...

=ေနာက္ဆံုးေတာင္းဆု=

ကၽြန္မသူ႔ကို ဘယ္ေလာက္ေစာင့္ရမွာတဲ႔လဲ….။ ဘ၀မွာ ေစာင့္စားရျခင္း
အျဖစ္ကို မၾကိဳက္ဆံုးေပမယ့္လည္း အဲဒီကၽြန္မ မၾကိဳက္ႏွစ္သက္တာနဲ႔ပဲ မၾကာခဏၾကံဳေတြ႔ေနရတာဟာ ကၽြန္မရဲ႔ ကံတရားေၾကာင့္လား…..။ အင့္ခနဲ..ရိႈက္လိုက္တဲ႔ ကိုယ့္ရိႈက္သံကိုယ္ျပန္ၾကားရင္း သူ ကၽြန္မဆီကို ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးဆိုတာ လက္ခံလိုက္ဖို႔ကို ကၽြန္မတုန္လႈပ္ထိတ္လန္႔ေနမိတယ္…..။ ၾကည့္ပါဦး …. ေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေတြတျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြက ်ေနျပီ….။ ဒါကို ေရွးေျပးနိမိတ္တစ္ခုလို႔ ကၽြန္မ မေကာက္တတ္ခဲ႔လို႔ပဲလား…။ တကယ္ဆို… ဘယ္ေတာ့မွ ကၽြန္မဆီကို ျပန္ေရာက္မလာေတာ့တဲ႔ သူ႔ကို ကၽြန္မအျပီးပိုင္လက္လႊတ္ဆံုးရံႈးလိုက္ရျပီဆိုတာပဲ…။ ပုလဲလံုးေတြလို မ်က္ရည္တခ်ိဳ႕ ကၽြန္မပါးျပင္ေပၚ လိွမ္႔ဆင္းခုန္ခ်လာၾကတယ္…။ အို…. ကၽြန္မငိုေနတာလား…….။ ၾကယ္ေၾကြတာ ငိုစရာမွမဟုတ္ဘဲ…..။ ၾကယ္ေၾကြရင္ ဆုေတာင္းျပည့္တတ္တယ္တဲ႔…..။ ကၽြန္မေရွ႔မွာ တျဖဳတ္ျဖဳတ္ေၾကြေနတဲ႔ ဘယ္ၾကယ္တစ္လံုးကို ရည္စူးျပီး ကၽြန္မဆုေတာင္းရမွာတဲ႔လဲ…။ ျပီးေတာ့ ကၽြန္မကေရာ ဘာဆုကုိေတာင္းမွာတဲ႔လဲ……။ ခုခ်ိန္မွာ ကၽြန္မ မ်က္စိစံုမွိတ္ျပီး လက္ႏွစ္ဖက္ကိုယွက္လို႔… “သူနဲ႔ျပန္ေတြ႔ပါေစ…” အဲလိုဆုေတာင္းရမွာလား…။ အဲလို ဆုေတာင္းလိုက္တာနဲ႔ ကၽြန္မေရွ႔မွာ သူဘြားခနဲေပၚလာမွာလား…။ ကၽြန္မရဲ႔လိုအင္ေတြသိပ္မ်ားေနျပီ...။
 ေလေအးေတြစိမ္႔ခနဲ တခ်က္အေ၀ွ႔မွာ ကၽြန္မဆံပင္ေတြ ဖြာလန္က ်ဲသြားၾကတယ္….။ 
ကၽြန္မ ဒီေနရာမွာ ရပ္ေနခဲ႔တာဘယ္ေလာက္ၾကာေနျပီလဲ…….။
 သူေျပာေတာ့ “မႏွင္းဆီ ဆီကို ကၽြန္ေတာ္အေရာက္လာခဲ႔မယ္”ဆုိ…..။ ခုေတာ့ ကၽြန္မေျပာတဲ႔ ပံုျပင္ေတြနဲ႔ သူက ကၽြန္မကို ပံုျပန္ေျပာသြားခဲ႔ပါျပီ….။ ဟုတ္ပါတယ္ ကၽြန္မနားလည္လိုက္ပါျပီ….။ ႏွင္းဆီသင္းရန႔ံေတြရဲ႔ ဆြဲေဆာင္ျဖားေယာင္းမႈေၾကာင့္ ၾကယ္ေၾကြရတာပါဆို….. ခုေတာ့လည္း ေၾကြေနရသူဟာ ကၽြန္မကိုယ္တိုင္ျဖစ္ေနခဲ႔ပါျပီ…..။ “ၾကယ္ေၾကြရင္ ႏွင္းဆီေျခရင္းမွာ ျမွဳပ္ေပးခြင့္ျပဳမွာလား”လို႔ သူေမးခဲ႔ဖူးတာကို ဖ်တ္ခနဲအမွတ္ရမိသြားခဲ႔တယ္…။ ဒါျဖင့္…“ႏွင္းဆီေၾကြရင္ေရာ…ဘယ္ေနရာမွာျမွဳပ္ႏွံခြင့္ရွိမွာလည္း”….။ သူကေျပာတယ္ ႏွင္းဆီဆိုတာ ေျမမွာပြင့္တာမဟုတ္တဲ႔အတြက္ ဘယ္ေတာ့မွေၾကြမွာမဟုတ္ဘူးတဲ႔…. ဒါျဖင့္ဘယ္မွာပြင့္မွာလည္းဆိုေတာ့ ၾကယ္ေၾကြတဲ႔အခါသိရလိမ္႔မယ္တဲ႔…။ ၾကယ္ေၾကြေသာက္ရင္ အလြမ္းေပ်ာက္သတဲ႔….။ ကၽြန္မ သူကိုယ္တိုင္ေဖ်ာ္တိုက္မယ့္ ေကာ္ဖီခါးခါးတစ္ခြက္ေသာက္ရရင္ အလြမ္းေတြေပ်ာက္မလားပဲေနာ္….။ ခုနတုန္းက ေၾကြခသြားၾကတဲ႕ၾကယ္ေတြထဲမွာ သူပါမပါ ေသခ်ာေအာင္ၾကယ္ေၾကြေတြကို တစ္လံုးခ်င္း ကၽြန္မလိုက္ေကာက္ၾကည့္ရမလား… ဟင့္အင္း…ကၽြန္မစိတ္ကူးမယဥ္သင့္ေတာ့ပါဘူး..။ သူ ကၽြန္မနားကေန အျပီးတိုင္ ေပ်ာက္ကြယ္လြင္းပါးသြားခဲ႔ျပီပဲ……။ ကၽြန္မ ဒါကိုလက္ခံႏိုင္ရလိမ္႔မယ္…..။


 +မိုးေငြ႔+

Read More...

Summary only...

=ၾကယ္ေရာင္ေပ်ာက္ေသာည=

ကၽြန္မေကာင္းကင္မွာ ၾကယ္ေရာင္ေတြမရွိတဲ႔အခါ ကၽြန္မေသဆံုးသြားမွာလား…?? ကၽြန္မ ပန္းခင္းထဲကို ၾကယ္မေၾကြေတာ့တဲ႔အခါ ကၽြန္မေသဆံုးမွာလား?? တကယ္တမ္း ကၽြန္မညေတြဆီက ၾကယ္ေရာင္ေတြအလင္းမေပးေတာ့တဲ႔အခါ ကၽြန္မစိတ္ေတြႏြမ္းလ ်လိႈက္ေမာ သြားရံုမွအပ ဘာမွမျဖစ္ခဲ႔ပါဘူး…။ ကၽြန္မနားကို အေတာက္ပဆံုးမဟုတ္ဘဲ… ခပ္မွိန္မွိန္ အလင္းမွိတ္တုတ္နဲ႔ ၾကယ္ေလးတစ္လံုး လင္းပခဲ႔ဖူးတယ္…။ ကၽြန္မကိုသူေျပာဖူးတယ္…. မႏွင္းဆီက ေျမမွာစိုက္တဲ႔ ပန္းမွမဟုတ္ဘဲတဲ႔…။ ႏွင္းဆီဘယ္မွာစိုက္လဲဆိုတာ… ၾကယ္ေၾကြတဲ႔အခါသိရလိမ္႔မယ္တဲ႔…..။ ကၽြန္မေစာင့္ၾကည့္ခဲ႔ဖူးတယ္…..။ ေကာင္းကင္မွာ ဘယ္ခ်ိန္ၾကယ္ေၾကြမလဲဆိုျပီးေတာ့ေလ…..။ ခုေတာ့ ၾကယ္ေၾကြကိုျမင္ရဖို႔ေနေနသာသာ ….ၾကယ္ေရာင္ေတြကိုေတာင္မျမင္ရတဲ႔ညပါ……။ ညတိုင္းကၽြန္မ ေစာင့္ေနခဲ႔တယ္…..။ ဒါေပမယ့္ ၾကယ္ကေရာက္မလာခဲ႔ပါဘူး…။ ကၽြန္မထင္မွတ္မွားခဲ႔ဖူးတယ္… ၾကယ္အလင္းေရာင္မရဘဲ ႏွင္းဆီေတြပြင့္မွာမဟုတ္ဘူး ဆိုျပီးေတာ့ေလ….။ တကယ္က ်ေတာ့ ၾကယ္အလင္းမရွိဘဲနဲ႔လဲ ပန္းေတြကပြင့္လန္းေနခဲ႔တယ္…..။ ႏွင္းဆီလန္းမယ္ဆို သူက ၾကယ္တစ္ပြင့္အျဖစ္ကေန လအစင္းတစ္ရာေတာင္ ဖန္ဆင္းဦးမယ္တဲ႔…။ ေသြးနဲ႔ေလာင္းမွလန္းမယ္ဆိုလဲ ေသြးနဲ႔ေလာင္းမယ္တဲ႔..။ အို.. သူ႔အခ်စ္ေတြက ေသြးရူးေသြးတန္းႏိုင္လိုက္တာလို႔ ကၽြန္မေတြးမိခဲ႔တယ္…။ ကၽြန္မကအေတြးေလးနဲ႔တင္ေတြးခဲ႔ေပမယ့္… သူကကေတာ့ ႏွင္းဆီနက္ဆူးေတြလက္ဖ၀ါးမွာစူးခံျပီး ဆုပ္ကိုင္ထားဆဲ….။ ႏွင္းဆီနက္ဆူးေတြက တျခားႏွင္းဆီဆူး ေတြထက္ အဆိပ္ျပင္းတယ္လို႔ သူထင္ေနမလားပဲ။ သူကေတာ့ ကၽြန္မကိုသိပ္ရက္စက္သူလို႔ျမင္ခ်င္ျမင္လိမ႔္မယ္…။ ကၽြန္မက သူ႔အတြက္ အဆိပ္ေတြနဲ႔ဆူးကိုသာ ေပးႏိုင္သူကိုး…။ ဟုတ္တယ္ ၾကယ္ေတြတစ္ပြင့္မွေရာက္မလာခဲ႔ရင္ ကၽြန္မ Chain Relink game ေလးကို ဆက္ကစားဖို႔ေတာင္ အင္အားမရွိေတာ့ပါဘူး…..။ ဒီေလာက္ဆို ကၽြန္မရဲ႔ ရူးသြပ္မႈတခ်ိဳ႕ကို သူျမင္တတ္ေလာက္ပါရဲ႕…။ တစ္ခုေတာ့ ကၽြန္မ၀န္ခံခဲ႔မယ္…. ၾကယ္ေရာင္ေတြမရွိတဲ႔ညေတြမွာ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေျခာက္ခ်ားေနတတ္ခဲ႔ျပီဆုိတာပဲ….။ 


/////////////////////////////////////////////// 

+မိုးေငြ႔+

Read More...

Summary only...