+မယ္႔ကိုး+
+မယ္႔ကိုး+
Monday, April 25, 2016
=တစ္ေယာက္တည္းကမၻာ=
>
အိမ္ေဖာ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ကၽြန္မလက္မခံပါ။ ထိုသုိ႔အိမ္ေဖာ္ထားတဲ႔သူမ်ားကိုလည္း မ်က္မုန္းက ်ဳိးကာ လူအခ်င္ခ်င္းေခါင္းပံုုျဖတ္ ႏွိပ္စက္ျခင္းလုိ႔ထင္သည္။ လူအခြင္႔အေရးခ်ိဳးေဖာက္က ်ဴးလြန္သူမ်ားဟုဆိုကာ အထင္ေသးတတ္သည္။ ခုေတာ႔ ဝဋ္လည္ၿပီထင္သည္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ႔အခါ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ညအိပ္ညေန မေနရဲသျဖင္႔ အသိအေဒၚတစ္ေယာက္ကို ေခၚထားရသည္။
ဒါေပမယ္႔ ထိုအေဒၚမွာ အိမ္အကူလည္း မဟုတ္ပါ။ စာဖိုမႈးဟု ေခၚေဝၚသံုးစြဲႏုိင္သည္။ အဝတ္ေလ ်ွာ္မီးပူတိုက္ကို ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လုပ္သည္သာျဖစ္သည္။ ခက္တာက သူခ်က္ေသာ ထမင္းမ်ားကို မစားႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ မသန္႔ရွင္းဟု ထင္သည္။ သူေဆးၿပီးေသာ ပန္းကန္မ်ားကို စားခါနီး တစ္ခါထပ္ေဆးေနမိသည္။ ရြံရွာတတ္သူ၊ အလြန္တရာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္စြာ ေနတတ္သူ
မဟုတ္ေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မသိုးမသန္႔ျဖင္႔ ထိုအစာမ်ားကို စားၿပီး အန္ခ်င္ေနတတ္သည္။ တစ္ေန႔လံုးလည္း ေနလို႔မေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္ေနမိသည္။
သူခ်က္တာကို မစားဘဲ မုန္႔ပဲသေရစာမ်ားကို စားရတာလည္း စိတ္မခ်မ္းသာ။ ဒါျဖင္႔ ကိုယ္တုိင္ခ်က္ေပါ႔လုိ႔ မိတ္ေဆြက ေျပာသည္။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ခ်က္ရင္ ဝမွာစိုးရိမ္ၿပီး ဆီမပါ ေရလံုျပဳတ္မ်ားပဲ စီမံေတာ႔မည္ ျဖစ္ရာ ထိုအေဒၚ စိတ္ဆင္းရဲရေပေတာ႔မည္။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ထိုအေဒၚႏွင္႔ကၽြန္မ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္လို႔မရေတာ႔တာ ေသခ်ာလာသည္။ အေဒၚကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အကူအေဒၚကို ျပန္ေခၚဖို႔ေျပာသည္။ လက္မခံ။
ႏိုင္ငံအႏွွံ႔အျပားမွာ အသက္၁၈ႏွစ္ျပည္႔သည္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္တည္းေနခြင္႔ေပးၾကသည္က ဒီႏုိင္ငံမွာေတာ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔
မျဖစ္ဟု ဆိုေလသည္။ ဘယ္ထြက္ေျပးရမလဲလုိ႔ ႀကံရာမရျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာမိလ ်ွင္ အဲဒါေပါ႔ အပ်ိဳႀကီးေရာဂါလုိ႔
ကဲ႔ရဲ႔ခံရမွာ စိုးသည္။ ႏွစ္ေယာက္အတူေနႏုိင္စြမ္းမရွိသူလို႔ လက္ညိႈးထိုးရယ္ေမာၾကမွာ ေၾကာက္သည္။ တျခားလူတစ္ဦးႏွင္႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမတည္ေဆာက္ႏုိင္
သူလုိ႔ ရႈံ႕ခ်စရာျဖစ္ေတာ႔မည္။ ခက္တာက ကၽြန္မရဲ႕သည္းခံႏုိင္
စြမ္းလည္း ပါးလ ်လာၿပီျဖစ္သည္။
ရင္ထဲမွာ ခ်ဳပ္တည္းထားရလြန္းသျဖင္႔ လူက ေပါက္ကြဲလြင္႔စင္ေတာ႔မလို ျဖစ္ေနသည္။ မခ်စ္မႏွစ္သူႏွင္႔ အတူေနရေသာဆင္းရဲ ဘာညာဆိုကာ ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ခ်င္ေပမယ္႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ဆြဲၿပီး ထြက္ေျပးခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္တည္းသမားအတြက္ လံုၿခံဳတဲ႔ေနရာက
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ႔ ရွားပါးလြန္းလွသည္။ ခက္လွခ်ည္႔ေလ။
///////////////////////////////////////////////
+မယ္႔ကိုး+
အိမ္ေဖာ္ဆိုေသာ စကားလံုးကို ကၽြန္မလက္မခံပါ။ ထိုသုိ႔အိမ္ေဖာ္ထားတဲ႔သူမ်ားကိုလည္း မ်က္မုန္းက ်ဳိးကာ လူအခ်င္ခ်င္းေခါင္းပံုုျဖတ္ ႏွိပ္စက္ျခင္းလုိ႔ထင္သည္။ လူအခြင္႔အေရးခ်ိဳးေဖာက္က ်ဴးလြန္သူမ်ားဟုဆိုကာ အထင္ေသးတတ္သည္။ ခုေတာ႔ ဝဋ္လည္ၿပီထင္သည္။ ရန္ကုန္မွာ ေနတဲ႔အခါ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ညအိပ္ညေန မေနရဲသျဖင္႔ အသိအေဒၚတစ္ေယာက္ကို ေခၚထားရသည္။
ဒါေပမယ္႔ ထိုအေဒၚမွာ အိမ္အကူလည္း မဟုတ္ပါ။ စာဖိုမႈးဟု ေခၚေဝၚသံုးစြဲႏုိင္သည္။ အဝတ္ေလ ်ွာ္မီးပူတိုက္ကို ကၽြန္မကိုယ္တုိင္လုပ္သည္သာျဖစ္သည္။ ခက္တာက သူခ်က္ေသာ ထမင္းမ်ားကို မစားႏိုင္ျခင္းျဖစ္သည္။ မသန္႔ရွင္းဟု ထင္သည္။ သူေဆးၿပီးေသာ ပန္းကန္မ်ားကို စားခါနီး တစ္ခါထပ္ေဆးေနမိသည္။ ရြံရွာတတ္သူ၊ အလြန္တရာ သန္႔ရွင္းသပ္ရပ္စြာ ေနတတ္သူ
မဟုတ္ေပမယ္႔ စိတ္ထဲက မသိုးမသန္႔ျဖင္႔ ထိုအစာမ်ားကို စားၿပီး အန္ခ်င္ေနတတ္သည္။ တစ္ေန႔လံုးလည္း ေနလို႔မေကာင္းခ်င္သလို ျဖစ္ေနမိသည္။
သူခ်က္တာကို မစားဘဲ မုန္႔ပဲသေရစာမ်ားကို စားရတာလည္း စိတ္မခ်မ္းသာ။ ဒါျဖင္႔ ကိုယ္တုိင္ခ်က္ေပါ႔လုိ႔ မိတ္ေဆြက ေျပာသည္။ ကၽြန္မကိုယ္တုိင္ခ်က္ရင္ ဝမွာစိုးရိမ္ၿပီး ဆီမပါ ေရလံုျပဳတ္မ်ားပဲ စီမံေတာ႔မည္ ျဖစ္ရာ ထိုအေဒၚ စိတ္ဆင္းရဲရေပေတာ႔မည္။ တစ္ရက္ၿပီးတစ္ရက္ ထိုအေဒၚႏွင္႔ကၽြန္မ အတူယွဥ္တြဲေနထိုင္လို႔မရေတာ႔တာ ေသခ်ာလာသည္။ အေဒၚကို ဖုန္းဆက္ၿပီး အကူအေဒၚကို ျပန္ေခၚဖို႔ေျပာသည္။ လက္မခံ။
ႏိုင္ငံအႏွွံ႔အျပားမွာ အသက္၁၈ႏွစ္ျပည္႔သည္ႏွင္႔ တစ္ေယာက္တည္းေနခြင္႔ေပးၾကသည္က ဒီႏုိင္ငံမွာေတာ႔ မျဖစ္ႏုိင္ေသာကိစၥျဖစ္သည္။ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း ေနလို႔
မျဖစ္ဟု ဆိုေလသည္။ ဘယ္ထြက္ေျပးရမလဲလုိ႔ ႀကံရာမရျဖစ္သည္။ သူငယ္ခ်င္းေတြကို ေျပာမိလ ်ွင္ အဲဒါေပါ႔ အပ်ိဳႀကီးေရာဂါလုိ႔
ကဲ႔ရဲ႔ခံရမွာ စိုးသည္။ ႏွစ္ေယာက္အတူေနႏုိင္စြမ္းမရွိသူလို႔ လက္ညိႈးထိုးရယ္ေမာၾကမွာ ေၾကာက္သည္။ တျခားလူတစ္ဦးႏွင္႔ ေပါင္းသင္းဆက္ဆံေရးမတည္ေဆာက္ႏုိင္
သူလုိ႔ ရႈံ႕ခ်စရာျဖစ္ေတာ႔မည္။ ခက္တာက ကၽြန္မရဲ႕သည္းခံႏုိင္
စြမ္းလည္း ပါးလ ်လာၿပီျဖစ္သည္။
ရင္ထဲမွာ ခ်ဳပ္တည္းထားရလြန္းသျဖင္႔ လူက ေပါက္ကြဲလြင္႔စင္ေတာ႔မလို ျဖစ္ေနသည္။ မခ်စ္မႏွစ္သူႏွင္႔ အတူေနရေသာဆင္းရဲ ဘာညာဆိုကာ ပံုႀကီးမခ်ဲ႕ခ်င္ေပမယ္႔ ခရီးေဆာင္အိတ္ဆြဲၿပီး ထြက္ေျပးခ်င္သည္။ တစ္ေယာက္တည္းသမားအတြက္ လံုၿခံဳတဲ႔ေနရာက
ျမန္မာႏုိင္ငံမွာေတာ႔ ရွားပါးလြန္းလွသည္။ ခက္လွခ်ည္႔ေလ။
///////////////////////////////////////////////
+မယ္႔ကိုး+
+မယ္႔ကိုး+
+မယ္႔ကိုး+
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment