=ရင္ကြဲနာ=

>

ဒီအနာဟာ မေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ ဒီဒဏ္ရာဟာ ခုထိမက ်က္ႏိုင္ေသးတာ။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ႀကီးလဲ မကယ္ႏိုင္။ ဒီဒဏ္ရာဒီအနာဟာ ခုထိရင္မွာ လိႈက္နာေနတုန္းပဲဆိုတာ ဘယ္သူယံုႏိုင္မလဲ။ ဒီအနာရိွခဲ့တယ္ဆိုတာေရာ ဘယ္သူခံစားနားလည္ေပးႏိုင္မလဲ။ တဆစ္ဆစ္နာက ်င္ေနတဲ့အနာအတြက္ ဘယ္ေဆးမွလဲ မထည့္ႏိုင္ဘဲ ခုထိေထာင္ေခ်ာက္မိေနေသးတာ။ မသိလို႕မွားတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သိသိႀကီးနဲ႕မွားတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အမွားဟာ အမွားသာ။ ကုိယ္ကေရာ မသိလို႕ မွားခဲ့တာေပမယ့္ ဒီအမွားတစ္ခုအတြက္ မသိလို႕ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းနဲ႕ေတာ့ ကုိယ့္လိပ္ၿပာ ကိုယ္မလံုခ်င္တာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ္လိပ္ၿပာမလံုပါဘူး။ ေၿခာက္ႏွစ္ေက ်ာ္ကာလအတြက္ေတာ့ ဒီလို ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေခ်ာင္ပိတ္မထားသင့္ဘူးလို႕ ေၿပာခ်င္လဲေၿပာႀကေရာ့။ အိပ္မက္။ အိပ္မက္ဆိုးေတြ။ အဖြားဆံုးၿပီးကတည္းက ညစဥ္ရက္ဆက္ဆိုသလို မက္ေနခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကိုယ့္မသိၿခင္းအမွားေတြအတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ တကယ္ပါ။ အဲဒီေန႕က တကယ္မသိခဲ့တာပါ။ ကိုယ္နလန္ထစ။ လူေတြရဲ႕ စိတ္အေရာင္ေတြ စံုလင္လွေႀကာင္း ေလာကႀကီးက ကိုယ့္ကို ေကာင္းေကာင္းလက္ခ်ာရိုက္ၿပီးခါစ။ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႕ လူေတြအေႀကာင္း ရင္နာနာနဲ႕ သိၿပီးခါစ။ ကုိယ္ဟာ သည္းခံတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္သလို ၿမိဳသိပ္ရတာေတြမ်ားလြန္းရင္လဲ တခါတခါ ထထေပါက္ကြဲတတ္တဲ့သူပါ။ အိပ္ယာေပၚလွဲေနတဲ့ အဖြားေရွ႕မွာ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၿပီး ကိုယ္ေပါက္ကြဲခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္တကယ္ကို နာက ်င္လြန္းလို႕ပါ။ ကိုယ့္ အိပ္မက္ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြ ။ ကိုယ္ရသင့္ရထိုက္တာေတြေတာင္ စြန္႕လႊတ္ၿပီး အနစ္နာခံေပးခဲ့တဲ့ ေသြးသားအရင္းေခါက္ေခါက္။ ဒါကိုယ့္အေဒၚအရင္းႀကီးတဲ့လား။ ႏွလံုးသားမရိွလိုက္ပံုမ်ား။ အသဲမာလိုက္ပံုမ်ား။ ေသြးေအးရဲ လိုက္ပံုမ်ား။ အဲဒီကတည္းက ကိုယ္ဟာ စကၠဴေပၚ ကိန္းဂဏန္းေတြရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ့ ေငြစကၠဴကို အမုန္းႀကီးမုန္းခဲ့တာ။ လူဟာ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းပါတဲ့ စကၠဴေတြေလာက္ေတာင္ အေရးမပါေတာ့ဘူးလား။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတာ လူပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အမ်ားေရွ႕မွာေတာ့ ကိုယ့္အေပၚ ေကာင္းသေယာင္ၿပၿပီး လူႀကီးေတြ ကြယ္ရာမွာ ကုိယ့္ကို စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ ထိုးႏွက္သြားခဲ့တာ။ စိတ္နဲ႕ ကိုယ့္ကို အေသသတ္သြားတာ။ “ ” ဒီလိုေၿပာသြားတယ္လို႕ ကုိယ္က ေၿပာရင္ လူႀကီးေတြက ဒါဟာ နာလန္ထစေသြးအားနည္းေနလို႕ ထင္ေယာင္ထင္မွားၿဖစ္တာပါလို႕ ဆိုခ်င္ဆိုႀကမယ္။ မဆိုခ်င္ႀကပါနဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းက လူမပီသခဲ့တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီကတည္းက ကိုယ့္အေပၚ ေကာက္က ်စ္တယ္လို႕ ခံစားမိတဲ့သူေတြကို လြယ္လြယ္ေက ်ာခိုင္းတတ္လာတာ။ အဲဒီေန႕က အဖြားေရွ႕မွာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က ်ေအာင္ ကိုယ္ ေပါက္ကြဲခဲ့ပါတယ္။ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုေႀကြးခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို မတားႀကဘူး။ ကိုယ့္ကို လြတ္လပ္စြာ နာက ်င္ခြင့္ေပးခဲ့ႀကတယ္။ ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကို ရင္နာနာနဲ႕ အားလံုးက ေငးႀကည့္ေနႀကတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဖြားမ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕လားလို႕ပါ။ အဲဒီၿမင္ကြင္း ခုထိ ကိုယ္ၿမင္ေယာင္ေနတုန္းပါ။ ေနာက္မွ ေနာက္မွ သိရတာကေလ။ အဲဒီေန႕က အဖြားေဆးရံုက ဆင္းခါစ။ အစာအိမ္ေသြးေႀကာေပါက္လို႕ ေဆးရံုမွာ ေသြးေတြ အမ်ားႀကီးအန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ။ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကာမွ ကိုယ္ လံုး၀ လူေကာင္းပကတိၿပန္ၿဖစ္မွ သိခဲ့ရတဲ့ အမွန္တရားပါ။ အဲဒီအမွန္တရားဟာ ကိုယ့္ကို တဆစ္ဆစ္နာက ်င္ေစတာ။ ေနာက္မွသိရတဲ့ အမွန္တရားက ကိုယ့္ကို
ပိုနာက ်င္ေစပါတယ္။ ေနာက္ၿပန္ဆုတ္လို႕ မရမွန္းသိေပမယ့္ ၿပင္ခြင့္ရိွရင္ အဲဒီေန႕က ၿမင္ကြင္းကိုသာ နည္းနည္းေလာက္ၿပင္လိုက္ခ်င္တာ။ အဖြားက အိပ္ယာေပၚမွာလဲွလို႕။ ကိုယ္က ေနမေကာင္းေသးေပမယ့္ အဖြားကို ေၿခဆုပ္လက္နယ္ၿပဳစုလို႕။ နာက ်င္ေနေပမယ့္လဲ ရင္ပြင့္မတတ္ ဖြင့္ထုတ္ခ်င္ေနေပမယ့္လဲ အဖြားရဲ႕ ေနထိုင္မေကာင္းၿခင္းအတြက္ မ်က္ရည္ေတြေရာ ခံစားခ်က္ေတြကိုေရာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့မိမွာ။ ခုေတာ့ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေ၀ဒနာနဲ႕ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရတဲ့ အဖြားကိုမွ ကိုယ့္ရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ ထပ္ၿပီး ၀န္ပိေစခဲ့တာ။ အဖြားေတြမေကာင္းေႀကာင္းေၿပာတဲ့ ေၿမးေတြကို ၿမင္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ခ်င္ပါရဲ႕။ ရိွၿခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ မရိွၿခင္းေနာက္မွသာ သိရတတ္တာ။ အဖြားမရိွေတာ့ဘူးဆိုမွ ကိုယ္ဟာ အဖြားကို တကယ္ခ်စ္မွန္းသိလာရတာ။ ကုိယ့္ဘာသာၿပန္စာမူေတြပါရင္ ရပ္ကြက္ထဲ က ်ဴပ္ေၿမးေရးတာဆိုၿပီး လည္ႀကြားတတ္တဲ့ အဖြားကို ကုိယ္ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ႀကီးလဲ ကိုယ့္အနာကို မက ်က္ေစႏိုင္ပါဘူး။ ႀကာခဲ့ပါၿပီ။ ေၿခာက္ႏွစ္ေက ်ာ္ဆိုတဲ့ ကာလတစ္ခုမွာ ဒဏ္ရာဟာ ေသြးစိမ္းထြက္ေနတုန္းဆိုတာ ဘယ္သူစာနာေပးႏိုင္မလဲ။ ဘယ္သူယံုႀကည္ေပးႏိုင္မလဲ။ အိပ္မက္ အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႕ ကိုယ္ဟာ ေထာင္ေခ်ာက္မိေနတုန္းသာ။ ကိုယ္ ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြအေပၚ တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ဂရုစိုက္တတ္လာေအာင္ သင္ႀကားေပးခဲ့တာေတာ့ အဖြားပါပဲ။

...........................................................

 +ရိုးေၿမက ်(မံုရြာ)+

ဒီအနာဟာ မေပ်ာက္ႏိုင္ေတာ့ဘူးလား။ ဒီဒဏ္ရာဟာ ခုထိမက ်က္ႏိုင္ေသးတာ။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ႀကီးလဲ မကယ္ႏိုင္။ ဒီဒဏ္ရာဒီအနာဟာ ခုထိရင္မွာ လိႈက္နာေနတုန္းပဲဆိုတာ ဘယ္သူယံုႏိုင္မလဲ။ ဒီအနာရိွခဲ့တယ္ဆိုတာေရာ ဘယ္သူခံစားနားလည္ေပးႏိုင္မလဲ။ တဆစ္ဆစ္နာက ်င္ေနတဲ့အနာအတြက္ ဘယ္ေဆးမွလဲ မထည့္ႏိုင္ဘဲ ခုထိေထာင္ေခ်ာက္မိေနေသးတာ။ မသိလို႕မွားတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ သိသိႀကီးနဲ႕မွားတာပဲၿဖစ္ၿဖစ္ အမွားဟာ အမွားသာ။ ကုိယ္ကေရာ မသိလို႕ မွားခဲ့တာေပမယ့္ ဒီအမွားတစ္ခုအတြက္ မသိလို႕ဆိုတဲ့ စကားေလးတစ္ခြန္းနဲ႕ေတာ့ ကုိယ့္လိပ္ၿပာ ကိုယ္မလံုခ်င္တာ။ ဟုတ္ပါတယ္။ ကိုယ္လိပ္ၿပာမလံုပါဘူး။ ေၿခာက္ႏွစ္ေက ်ာ္ကာလအတြက္ေတာ့ ဒီလို ကုိယ့္ကိုယ္ကို ေခ်ာင္ပိတ္မထားသင့္ဘူးလို႕ ေၿပာခ်င္လဲေၿပာႀကေရာ့။ အိပ္မက္။ အိပ္မက္ဆိုးေတြ။ အဖြားဆံုးၿပီးကတည္းက ညစဥ္ရက္ဆက္ဆိုသလို မက္ေနခဲ့တာ။ ကိုယ့္ကို ခြင့္လႊတ္ပါ။ ကိုယ့္မသိၿခင္းအမွားေတြအတြက္ ခြင့္လႊတ္ပါ။ တကယ္ပါ။ အဲဒီေန႕က တကယ္မသိခဲ့တာပါ။ ကိုယ္နလန္ထစ။ လူေတြရဲ႕ စိတ္အေရာင္ေတြ စံုလင္လွေႀကာင္း ေလာကႀကီးက ကိုယ့္ကို ေကာင္းေကာင္းလက္ခ်ာရိုက္ၿပီးခါစ။ မ်က္စိသူငယ္နားသူငယ္နဲ႕ လူေတြအေႀကာင္း ရင္နာနာနဲ႕ သိၿပီးခါစ။ ကုိယ္ဟာ သည္းခံတတ္တဲ့သူတစ္ေယာက္ၿဖစ္သလို ၿမိဳသိပ္ရတာေတြမ်ားလြန္းရင္လဲ တခါတခါ ထထေပါက္ကြဲတတ္တဲ့သူပါ။ အိပ္ယာေပၚလွဲေနတဲ့ အဖြားေရွ႕မွာ ေအာ္ဟစ္ငိုယိုၿပီး ကိုယ္ေပါက္ကြဲခဲ့ပါတယ္။ ကိုယ္တကယ္ကို နာက ်င္လြန္းလို႕ပါ။ ကိုယ့္ အိပ္မက္ေတြ၊ ကိုယ့္ရဲ႕ ပညာေရးရည္မွန္းခ်က္ေတြ ။ ကိုယ္ရသင့္ရထိုက္တာေတြေတာင္ စြန္႕လႊတ္ၿပီး အနစ္နာခံေပးခဲ့တဲ့ ေသြးသားအရင္းေခါက္ေခါက္။ ဒါကိုယ့္အေဒၚအရင္းႀကီးတဲ့လား။ ႏွလံုးသားမရိွလိုက္ပံုမ်ား။ အသဲမာလိုက္ပံုမ်ား။ ေသြးေအးရဲ လိုက္ပံုမ်ား။ အဲဒီကတည္းက ကိုယ္ဟာ စကၠဴေပၚ ကိန္းဂဏန္းေတြရိုက္ႏွိပ္ထားတဲ့ ေငြစကၠဴကို အမုန္းႀကီးမုန္းခဲ့တာ။ လူဟာ ဘာမဟုတ္တဲ့ ကိန္းဂဏန္းပါတဲ့ စကၠဴေတြေလာက္ေတာင္ အေရးမပါေတာ့ဘူးလား။ ကိုယ္တန္ဖိုးထားတာ လူပါ။ ၿပီးေတာ့ ကိုယ့္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ အမ်ားေရွ႕မွာေတာ့ ကိုယ့္အေပၚ ေကာင္းသေယာင္ၿပၿပီး လူႀကီးေတြ ကြယ္ရာမွာ ကုိယ့္ကို စကားတစ္ခြန္းနဲ႕ ထိုးႏွက္သြားခဲ့တာ။ စိတ္နဲ႕ ကိုယ့္ကို အေသသတ္သြားတာ။ “ ” ဒီလိုေၿပာသြားတယ္လို႕ ကုိယ္က ေၿပာရင္ လူႀကီးေတြက ဒါဟာ နာလန္ထစေသြးအားနည္းေနလို႕ ထင္ေယာင္ထင္မွားၿဖစ္တာပါလို႕ ဆိုခ်င္ဆိုႀကမယ္။ မဆိုခ်င္ႀကပါနဲ႕။ သူငယ္ခ်င္းက လူမပီသခဲ့တာ အမွန္ပါ။ အဲဒီကတည္းက ကိုယ့္အေပၚ ေကာက္က ်စ္တယ္လို႕ ခံစားမိတဲ့သူေတြကို လြယ္လြယ္ေက ်ာခိုင္းတတ္လာတာ။ အဲဒီေန႕က အဖြားေရွ႕မွာ မ်က္ရည္ေပါက္ေပါက္က ်ေအာင္ ကိုယ္ ေပါက္ကြဲခဲ့ပါတယ္။ ရိႈက္ႀကီးတငင္ ငိုေႀကြးခဲ့ပါတယ္။ ဘယ္သူမွ ကိုယ့္ကို မတားႀကဘူး။ ကိုယ့္ကို လြတ္လပ္စြာ နာက ်င္ခြင့္ေပးခဲ့ႀကတယ္။ ကိုယ့္မ်က္ရည္ေတြကို ရင္နာနာနဲ႕ အားလံုးက ေငးႀကည့္ေနႀကတယ္။ ၿပီးေတာ့ အဖြားမ်က္၀န္းမွာလဲ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕လားလို႕ပါ။ အဲဒီၿမင္ကြင္း ခုထိ ကိုယ္ၿမင္ေယာင္ေနတုန္းပါ။ ေနာက္မွ ေနာက္မွ သိရတာကေလ။ အဲဒီေန႕က အဖြားေဆးရံုက ဆင္းခါစ။ အစာအိမ္ေသြးေႀကာေပါက္လို႕ ေဆးရံုမွာ ေသြးေတြ အမ်ားႀကီးအန္ခဲ့တယ္ဆိုတာ။ ေၿပာရမယ္ဆိုရင္ ေတာ္ေတာ္ႀကီးႀကာမွ ကိုယ္ လံုး၀ လူေကာင္းပကတိၿပန္ၿဖစ္မွ သိခဲ့ရတဲ့ အမွန္တရားပါ။ အဲဒီအမွန္တရားဟာ ကိုယ့္ကို တဆစ္ဆစ္နာက ်င္ေစတာ။ ေနာက္မွသိရတဲ့ အမွန္တရားက ကိုယ့္ကို
ပိုနာက ်င္ေစပါတယ္။ ေနာက္ၿပန္ဆုတ္လို႕ မရမွန္းသိေပမယ့္ ၿပင္ခြင့္ရိွရင္ အဲဒီေန႕က ၿမင္ကြင္းကိုသာ နည္းနည္းေလာက္ၿပင္လိုက္ခ်င္တာ။ အဖြားက အိပ္ယာေပၚမွာလဲွလို႕။ ကိုယ္က ေနမေကာင္းေသးေပမယ့္ အဖြားကို ေၿခဆုပ္လက္နယ္ၿပဳစုလို႕။ နာက ်င္ေနေပမယ့္လဲ ရင္ပြင့္မတတ္ ဖြင့္ထုတ္ခ်င္ေနေပမယ့္လဲ အဖြားရဲ႕ ေနထိုင္မေကာင္းၿခင္းအတြက္ မ်က္ရည္ေတြေရာ ခံစားခ်က္ေတြကိုေရာ ၿမိဳသိပ္ထားခဲ့မိမွာ။ ခုေတာ့ ေသေကာင္ေပါင္းလဲ ေ၀ဒနာနဲ႕ မခ်ိမဆန္႕ ခံစားေနရတဲ့ အဖြားကိုမွ ကိုယ့္ရဲ႕ မ်က္ရည္စေတြနဲ႕ ထပ္ၿပီး ၀န္ပိေစခဲ့တာ။ အဖြားေတြမေကာင္းေႀကာင္းေၿပာတဲ့ ေၿမးေတြကို ၿမင္ရတဲ့အခါမ်ိဳးမွာ ကိုယ္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ရယ္ခ်င္ပါရဲ႕။ ရိွၿခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးဟာ မရိွၿခင္းေနာက္မွသာ သိရတတ္တာ။ အဖြားမရိွေတာ့ဘူးဆိုမွ ကိုယ္ဟာ အဖြားကို တကယ္ခ်စ္မွန္းသိလာရတာ။ ကုိယ့္ဘာသာၿပန္စာမူေတြပါရင္ ရပ္ကြက္ထဲ က ်ဴပ္ေၿမးေရးတာဆိုၿပီး လည္ႀကြားတတ္တဲ့ အဖြားကို ကုိယ္ၿပန္မရႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ အခ်ိန္ဆိုတဲ့ သမားေတာ္ႀကီးလဲ ကိုယ့္အနာကို မက ်က္ေစႏိုင္ပါဘူး။ ႀကာခဲ့ပါၿပီ။ ေၿခာက္ႏွစ္ေက ်ာ္ဆိုတဲ့ ကာလတစ္ခုမွာ ဒဏ္ရာဟာ ေသြးစိမ္းထြက္ေနတုန္းဆိုတာ ဘယ္သူစာနာေပးႏိုင္မလဲ။ ဘယ္သူယံုႀကည္ေပးႏိုင္မလဲ။ အိပ္မက္ အိပ္မက္ဆိုးေတြနဲ႕ ကိုယ္ဟာ ေထာင္ေခ်ာက္မိေနတုန္းသာ။ ကိုယ္ ခ်စ္တတ္ပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ကိုယ္ခ်စ္ရတဲ့သူေတြအေပၚ တန္ဖိုးထားတတ္လာေအာင္ ဂရုစိုက္တတ္လာေအာင္ သင္ႀကားေပးခဲ့တာေတာ့ အဖြားပါပဲ။

...........................................................

 +ရိုးေၿမက ်(မံုရြာ)+