ေျမႀကီးေအာက္က ေကာင္းကင္ႀကီးကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခ်ာင္ပိတ္ထားရတယ္
ကုိယ့္နဖူးကိုယ္ရိုက္မိရံုနဲ႔ေတာ့
ဘယ္သူက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ကိုက္မွာလဲ
ကြန္ဒြန္တစ္ခုထဲ ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ေတြ အားပါးတရမႈတ္သြင္းၿပီး
ဒီတစ္ညေတာ့ မကိုက္ဘူးကြယ္လို႔
လမင္းႀကီးဆီ ေရႊ လင္ ပန္း ထက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့
ထမင္းဆီ ဆမ္းတစ္ပြဲ အမွာေတာ္ပါးတဲ့ စာခၽြန္လႊာကို လႊင့္တင္ခ်င္ပါရဲ႕
ကမာၻႀကီးသာ လံုးတံုးလံုးတံုး နဲ႔ ခ်ာလည္လိုက္ေနတာမဟုတ္ဘူး
သူ႔ ကိုယ္ေပၚက ကိုယ္ေတြမွာလည္း လံုးတံုးတံုး ခ်ာလည္လည္ပဲ
ဘုန္းႀကီးမွာ အာဏာရွိမွာ သူမလိုလားခဲ့ပါဘူး
ငယ္ငယ္ကတည္းကပဲ သူ ခ်ိန္ တာမွန္သမွ်လြဲခဲ့တယ္
ေရခ်ိန္၊ စံခ်ိန္၊ အခ်ိန္ အစရွိသျဖင့္ ဒီတစ္ဘဝေတာ့ ျဖင့္
မကိုက္ကို မကိုက္ဘူးကြယ္လို႔… ငံုစိျမံဳစိနဲ႔ သူ႔ပံုက
ျမင္သူ အားရေက်နပ္ေလာက္စရာ တစ္ကြက္မွ မရွိခဲ့ဘူး
တံုးတာရဲ႕ အေရွ႕မွာ နလပိန္းပဲ ရွိေတာ့တယ္လို႔ေတာ့ တဖက္သက္မယူဆေစခ်င္ပါဘူး စကတ္ႏြမ္းႏြမ္းေအာက္မွာ ဘဝႏြမ္းႏြမ္းေတြပဲ ႏိႈက္ထုတ္ယူစရာရွိမယ္လို႔
ဘယ္ ပညာရွိတို႔က ပညတ္ခဲ့ၾကတာလဲ ဟင္
မဦးခဲ့တဲ့ လူေတြအားလံုးကို ဦးလို႔ပဲ ေခၚခဲ့ရပါတယ္
ႏြမ္းတာေတြကို နယ္လိုက္ရင္ အညႊန္႔ေတြ တလူလူျပန္တက္လာမွာ မဟုတ္လား
အနည္းဆံုး စစ္ေရးအရျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ဆက္ဆံၾကည့္ပါလား
တည္ဆဲဥပေဒေတြကို အေရးမယူတတ္ဘူးဆိုရင္
ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ပမွာ ကၽြန္မေလာက္ အရႈပ္အရွင္းကင္းကင္းေနတာ ဘယ္သူမွ မရွိႏိုင္ဘူး
ႏိုင္ငံေတာ္ကုတင္ႀကီးမွာမ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္ဆိုတာက
ျခင္မကိုက္ေအာင္ ျခင္ဇကာေထာင္တဲ့အခါေလာက္ေတာ့ အသံုးဝင္မွာေပါ့
မဦးမခၽြတ္တဲ့ ဦးပဲ စခၽြတ္ပါ ဦးရယ္
အေပၚက မေျပာင္းရင္ ေအာက္က လိုက္ေျပာင္းဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ
အိမ္ေထာင္မႈ၊ ဇယားအီ၊ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူး…
ဆုပ္လည္းစူး၊ စားလည္း ရူးမို႔
လူပ်ိဳဘဝကို သိမႈထဲမွာ အဆံုးသတ္လိုက္ရရင္ေတာင္
ဘာသာစကားထဲမွာေတာ့ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခြင့္ေပးထားလိုက္ပါရွင္ရယ္ တစ္ပါတ္ႏြမ္းခဲ့သမွ် ေနာက္တစ္ပါတ္မွာ ျပန္လန္းဆန္းတက္ၾကြလာမလားလို႔
ဒီေကာက္ရိုးပံုထဲပဲ အပ္အသစ္ကေလးေတြကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ပစ္ထည္ေနမိပါတယ္
အခ်ိဳရွာလို႔ သကာကို ေတြ႔ခ်င္မွသာ ေတြ႔မယ္
အပ္ရွာရင္ေတာ့ ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြ တသီႀကီးကို ေတြ႔ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား
+သိုးထိန္း (အႏၲိမ)+
ေျမႀကီးေအာက္က ေကာင္းကင္ႀကီးကို ျမင္ေအာင္ ၾကည့္ရင္း
ကိုယ့္ကိုယ္ကို ေခ်ာင္ပိတ္ထားရတယ္
ကုိယ့္နဖူးကိုယ္ရိုက္မိရံုနဲ႔ေတာ့
ဘယ္သူက ကိုယ့္ကိုယ္ကို ျပန္ကိုက္မွာလဲ
ကြန္ဒြန္တစ္ခုထဲ ဟိုက္ဒရိုဂ်င္ေတြ အားပါးတရမႈတ္သြင္းၿပီး
ဒီတစ္ညေတာ့ မကိုက္ဘူးကြယ္လို႔
လမင္းႀကီးဆီ ေရႊ လင္ ပန္း ထက္ လက္ေတြ႔က်တဲ့
ထမင္းဆီ ဆမ္းတစ္ပြဲ အမွာေတာ္ပါးတဲ့ စာခၽြန္လႊာကို လႊင့္တင္ခ်င္ပါရဲ႕
ကမာၻႀကီးသာ လံုးတံုးလံုးတံုး နဲ႔ ခ်ာလည္လိုက္ေနတာမဟုတ္ဘူး
သူ႔ ကိုယ္ေပၚက ကိုယ္ေတြမွာလည္း လံုးတံုးတံုး ခ်ာလည္လည္ပဲ
ဘုန္းႀကီးမွာ အာဏာရွိမွာ သူမလိုလားခဲ့ပါဘူး
ငယ္ငယ္ကတည္းကပဲ သူ ခ်ိန္ တာမွန္သမွ်လြဲခဲ့တယ္
ေရခ်ိန္၊ စံခ်ိန္၊ အခ်ိန္ အစရွိသျဖင့္ ဒီတစ္ဘဝေတာ့ ျဖင့္
မကိုက္ကို မကိုက္ဘူးကြယ္လို႔… ငံုစိျမံဳစိနဲ႔ သူ႔ပံုက
ျမင္သူ အားရေက်နပ္ေလာက္စရာ တစ္ကြက္မွ မရွိခဲ့ဘူး
တံုးတာရဲ႕ အေရွ႕မွာ နလပိန္းပဲ ရွိေတာ့တယ္လို႔ေတာ့ တဖက္သက္မယူဆေစခ်င္ပါဘူး စကတ္ႏြမ္းႏြမ္းေအာက္မွာ ဘဝႏြမ္းႏြမ္းေတြပဲ ႏိႈက္ထုတ္ယူစရာရွိမယ္လို႔
ဘယ္ ပညာရွိတို႔က ပညတ္ခဲ့ၾကတာလဲ ဟင္
မဦးခဲ့တဲ့ လူေတြအားလံုးကို ဦးလို႔ပဲ ေခၚခဲ့ရပါတယ္
ႏြမ္းတာေတြကို နယ္လိုက္ရင္ အညႊန္႔ေတြ တလူလူျပန္တက္လာမွာ မဟုတ္လား
အနည္းဆံုး စစ္ေရးအရျဖစ္ျဖစ္ ကၽြန္မကို ဆက္ဆံၾကည့္ပါလား
တည္ဆဲဥပေဒေတြကို အေရးမယူတတ္ဘူးဆိုရင္
ဖြဲ႔စည္းပံုျပင္ပမွာ ကၽြန္မေလာက္ အရႈပ္အရွင္းကင္းကင္းေနတာ ဘယ္သူမွ မရွိႏိုင္ဘူး
ႏိုင္ငံေတာ္ကုတင္ႀကီးမွာမ႑ိဳင္ႀကီးေလးရပ္ဆိုတာက
ျခင္မကိုက္ေအာင္ ျခင္ဇကာေထာင္တဲ့အခါေလာက္ေတာ့ အသံုးဝင္မွာေပါ့
မဦးမခၽြတ္တဲ့ ဦးပဲ စခၽြတ္ပါ ဦးရယ္
အေပၚက မေျပာင္းရင္ ေအာက္က လိုက္ေျပာင္းဖို႔ မလြယ္ဘူးေလ
အိမ္ေထာင္မႈ၊ ဇယားအီ၊ ဒီမိုကေရစီ အသြင္ကူး…
ဆုပ္လည္းစူး၊ စားလည္း ရူးမို႔
လူပ်ိဳဘဝကို သိမႈထဲမွာ အဆံုးသတ္လိုက္ရရင္ေတာင္
ဘာသာစကားထဲမွာေတာ့ ဆက္လက္ ရွင္သန္ခြင့္ေပးထားလိုက္ပါရွင္ရယ္ တစ္ပါတ္ႏြမ္းခဲ့သမွ် ေနာက္တစ္ပါတ္မွာ ျပန္လန္းဆန္းတက္ၾကြလာမလားလို႔
ဒီေကာက္ရိုးပံုထဲပဲ အပ္အသစ္ကေလးေတြကို အေကာင္းျမင္စိတ္နဲ႔ ပစ္ထည္ေနမိပါတယ္
အခ်ိဳရွာလို႔ သကာကို ေတြ႔ခ်င္မွသာ ေတြ႔မယ္
အပ္ရွာရင္ေတာ့ ေကာက္ရိုးမွ်င္ေတြ တသီႀကီးကို ေတြ႔ႏိုင္မယ္ မဟုတ္လား
+သိုးထိန္း (အႏၲိမ)+
No comments:
Post a Comment