--ေခြ်းဆြတ္ပန္းယဥ္ လန္းေစခ်င္---

>

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာလြတ္လပ္ေရးေန႔တိုင္း ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ႔ရွိတဲ႔ မာရသြန္ေျပးပြဲကိုဒီေန႔နံနက္ေစာေစာမွာ အားေပးျဖစ္ပါတယ္။ ျမိဳ႕နယ္ေလးနဲ႔၅မိုင္ခန္႔အကြာမွာရွိတဲ႔ ေက်းရြာေလးကေနစတင္တာထြက္လာသူသူတို႔တေတြဟာဘူတာရံုအနီးရွိ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေရွ႕မွာပန္းဝင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္နဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေလးဟာတစ္မိုင္သာသာအေဝးမွာပဲရွိေတာ႔တာမို႔လို႔ အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ၿပီေဟ႔ဆိုလ ွ်င္ ပင္ပန္းႏြယ္နယ္မႈေတြၾကားကဇြဲမေလ်ာ႔ဘဲေျပးေနၾကတဲ႔ သူတို႔ေတြကိုေတြ႕ျမင္ရေလ႔ရွိပါတယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာပဓာနဆုိတဲ႔စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ပန္းတိုင္အေရာက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေျပးေနၾကတာလူတိုင္းပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကတစ္ေယာက္တည္းအားသြန္ခြန္စိုက္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကအေဖာ္တစ္သင္းနဲ႔ ညီတူညာတူ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေဘးမွာစက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္တို႔ စီးနင္းၿပီးလိုက္ပါလာတဲ႔ အေဖာ္အေစာင္႔အေရွာက္ေတြနဲ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကရင္ဘတ္ဗလာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကစြပ္က်ယ္ဝတ္လို႔။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလမွာသာအားကစားအက်ီၤေလးေတြ ဝတ္ဆင္ထားတာကိုေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာဖိနပ္မပါၾကဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေျခအိတ္ေလးေတာ႔ ဝတ္ထားၾကပါတယ္။ နံနက္ေစာေစာ၆ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္ေလာက္ေအးေနတဲ႔အခ်ိန္ အားကစားဖိနပ္ မပါဘဲေျခဗလာနဲ႔ ကတၱရာလမ္းမထက္မွာအေျပးၿပိဳင္ေနၾကတဲ႔ သူတို႔ေတြကို ကၽြန္မတကယ္ပဲခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲသူတို႔ေတြအေပၚ သနားစိတ္၊ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အားကစားအေပၚ ေထာက္ပံ႔ေပးမႈတို႔ကိုအားမလိုအားမရစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလာေတာ႔တာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ က်င္းပရင္ သိန္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္မကကုန္က်တဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ တရားပြဲေတြအတြက္ တစ္ဦးတည္းဒါယိကာခံယူခ်င္သူေတြ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာေပါမ်ားလွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားေတာင္ဆိုရင္ အရပ္ရဲ႕ အလွဴေငြကိုေတာင္ လံုးဝလက္မခံဘဲတစ္ဦးတည္း လွဴဒါန္းၿပီးတရားပြဲေတြကို အၿပိဳင္အဆိုင္ က်င္းပခဲ႔ၾကလြန္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္သားျဖစ္တဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒကခင္ဗ်ားတို႔ေတြ လူမညီၾကဘူး။ လူတိုင္းပါဝင္ၿပီးကုသိုလ္ျပဳခြင္႔၊ သာသနာျပဳခြင္႔ မေပးၾကဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ တစ္ဦးတည္းကကမကထလုပ္တယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္လာမေဟာေတာ႔ဘူးလို႔ ျပတ္ျပတ္သားသားမိန္႔ၾကားသြားခဲ႔ရတဲ႔ အထိပါဘဲ။ အဲသည္ေလာက္ထိသဒၶါတရားေတြ ထက္သန္ၾကတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႔သားေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာကုသိုလ္ျဖစ္ ဇီဝိတဒါနေဆးခန္းေတြလည္းရွိပါတယ္။စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာလည္းေသာက္ေရသန္႔စက္ေတြ ေမာင္းႏွင္ေပးေနၾကပါတယ္။ အားကစားဝါသနာပါတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြကိုလည္းအဲသည္လိုမ်ိဳးလိုအပ္တဲ႔ ပံ႔ပိုးမႈေလးေတြႏွင္႔ ျဖည္႔ဆည္းေပးၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔ .. ။ အားကစားလုပ္တယ္ဆိုတာအပိုပါကြာ၊ အလကားဟန္ျပလို႔ ထင္ျမင္ေနၾကမယ္႔ အစားအားကစားရည္မွန္းခ်က္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ကိုကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္လို႔ ယံုၾကည္ၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔.. ။ လူႀကီးေတြကယံုၾကည္ အားေပးပါမွ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြဟာရွင္သန္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာရမွာပါ။ လူငယ္ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကိုအဖူးအငံုဘဝကတည္းကရိုက္ခ်ိဳးပစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ လိုအပ္တဲ႔ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ျပဳမႈေတြ မျပဳလုပ္ေပးၾကဘူးဆိုလ ွ်င္ ဘက္စံုဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုကိုအျမန္ဆံုးေရာက္ရွိဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေက်ာ႔ၿမိဳင္ သီခ်င္းစာသားလိုတကယ္ေတာ႔ အေဝးႀကီးပဲလို႔ ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ သီခ်င္းဆိုေနၾကရမယ္႔ပံုပါပဲ။ တျခားနယ္ၿမိဳ႕နယ္ေလးကလူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာ႔ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မေနထုိင္ႀကီးျပင္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕နယ္ေလးကလူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာ႔ အေတာ္အသင္႔ထိ ကၽြန္မသိေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆီကလူႀကီးေတြကလူငယ္ဆိုရင္ စာက်က္မွ၊ ေက်ာင္းစာေတာ္မွ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တယ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္းေက်ာင္းေတြမွာဆိုလ ွ်င္ ဘက္စံုထူးခၽြန္ဆုအတြက္ ေရြးခ်ယ္သူေတြကိုေတာင္ စာနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးဘာသာရပ္တိုင္းထူးခၽြန္သူေတြကိုသာေရြးခ်ယ္ၾကတာပါ။ တစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးဆိုင္ရာဘယ္စံုထူးခၽြန္ဆုရရွိသူဟာဂီတနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္းဘယ္တူရိယာကိုမွ မတီးခတ္တတ္ပါဘူး။ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္းဘယ္အားကစားနည္းကိုမွ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ ေဆာ႔ကစားႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေတြဟာလူငယ္ေတြရဲ႕ အျပစ္ခ်ည္းပဲလို႔ ဆိုလို႔ ရပါရဲ႕လား။လူငယ္ေတြ ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားရင္ေတာင္ ခိုက္မိတိုက္မိမွာစိုးရိမ္တတ္ၾကတဲ႔ မိခင္ေတြ၊ စာမွစာပဲက်က္ေနမွ လူေတာ္လို႔ လက္ခံတတ္ၾကတဲ႔ ဆရာသမားေတြ၊သမီးေလးတစ္ေယာက္ အရြယ္ေလးနည္းနည္းေရာက္လာရင္ေျပးခုန္ကစားဖို႔ေဝးလို႔ အေျပးတပိုင္းေလးလမ္းေလ ွ်ာက္မိရင္ေတာင္ ေငါက္ငမ္းခ်င္တဲ႔ ဖခင္ေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ႀကီးရွိလို႔ေနပါတယ္။ အားကစားလုပ္တာကိုအခ်ိန္ကုန္တယ္၊ အပိုအလုပ္ေတြလို႔ အရိုးစြဲေအာင္ လက္ခံေနၾကတဲ႔ လူႀကီးမိဘေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မမိဘေတြလည္းထိုလူႀကီးမိဘေတြထဲမွာပါဝင္ခဲ႔တာေၾကာင္႔မို႔ ကၽြန္မလည္းထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ကစားတတ္တဲ႔ အားကစားရယ္လို႔ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ ငယ္စဥ္တုန္းကဆိုရင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာင္ ေျဖာင္႔ေအာင္မဆိုတတ္ခဲ႔ပါဘူး။ အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္းသီခ်င္းေလးတစ္ပိုင္းတစ္စညည္းမိရင္ေတာင္ အပ်ိဳစတိုင္ဖမ္းတယ္ဆိုၿပီးေငါက္ငမ္းျခင္းကိုခံခဲ႔ရသူပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္းအဌမတန္းတုန္းကတစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးဘက္စံုထူးခၽြန္မႈ ပထမဆုရရွိၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ကိုယ္စားျပဳအျဖစ္ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာသြားေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေတာ႔ စာေျဖခန္းထဲမွာလက္သြက္ခဲ႔သမ ွ် အားကစားလုပ္ျပရတဲ႔ အခ်ိန္မွာအရွက္ကြဲပါေတာ႔တယ္။ ေသြးပူေလ႔က်င္႔ခန္းထက္ပိုၿပီးမလုပ္ျပတတ္တဲ႔ ကၽြန္မ၊ သူမ်ားေတြကပတၱလားတို႔၊ ေစာင္းတို႔၊ ပီယာႏိုတို႔ တီးျပေနခ်ိန္မွာမ်က္စိမ်က္ႏွာ ညိဳွးငယ္စြာနဲ႔ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္မပါ။ အခု ကၽြန္မအနီးနားေလးမွာရွိေနတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြကိုေမးၾကည္႔မိတဲ႔အခါတိုင္းဂီတဝါသနာ၊ အားကစားဝါသနာပါၿပီးအိမ္ကခြင္႔မျပဳလို႔ မလုပ္ရဘူး၊ မလိုက္စားရဘူးဆိုသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ညီမေလးဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္က ၂၀၁၃ခုႏွစ္အတြက္ စတုထၱတန္းပညာထူးခၽြန္ဆုစတိုင္ပင္ေလး( ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕ကေပးတာေလးပါ )ရပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကိုေတြ႕ေတာ႔ ေျပာတယ္။ မီးမီးကပန္းပြားအဖြဲ႕ထဲလည္းပါခ်င္တယ္။ အေျခခံ ၾကက္ေျခနီသင္တန္းလည္းတက္ခ်င္တယ္။ ေဖေဖတို႔ကမီးမီးကိုဘာအသင္းဘာအဖြဲ႕မွ မပါရဘူး။ စာမွစာပဲလုပ္ခိုင္းတယ္တဲ႔။ ေနာက္ထပ္ ညီမေလးဝမ္းကြဲက်ေတာ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Diplomatic ေက်ာင္းမွာတက္ေနတဲ႔ ညီမေလးပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းကအဂၤလိပ္ေက်ာင္းမွာတက္ေနတဲ႔ သူ႔ကိုျမန္မာစာမတတ္္ေတာ႔မွာစိုးရိမ္တာမို႔ အျပင္မွာအပိုပညာရပ္အျဖစ္ ျမန္မာစာသင္ယူခိုင္းတာကလြဲၿပီးတျခားသူသင္ယူခ်င္တဲ႔ ပီယာႏိုတီးတာ၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာေတြကိုေလ႔လာခြင္႔ မရရွာပါဘူး။ ေခတ္မီီတဲ႔ ေခတ္ပညာတတ္ သူ႔မိဘေတြေတာင္ အဲသည္လိုေက်ာင္းစာမဟုတ္တဲ႔ ျပင္ပဘာသာရပ္ေတြ ေလ႔လာလိုက္ရင္ ေက်ာင္းပညာေရးမွာထိခိုက္သြားေလမလားလို႔ စိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ရွင္းရွင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာလူငယ္ေတြရဲ႕ အစြမ္းအစကိုမယံုၾကည္ရဲေသးတာပါပဲ။

အမွန္တကယ္ဆိုရင္ သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္တဲ႔ အခ်ိန္စာရင္းတစ္ခုကိုမိဘေတြကခ်မွတ္ေပးၿပီးေက်ာင္းစာလုပ္ခ်ိန္မွာေက်ာင္းစာ၊ တျခားသူတို႔ေတြ ဝါသနာပါတဲ႔ ျပင္ပဘာသာရပ္ေတြ ေလ႔လာခ်ိန္မွာေလ႔လာခြင္႔ ျပဳသင္႔ပါတယ္။ လူငယ္ေတြကိုအဲသည္လိုယံုၾကည္လိုက္ျခင္းအားျဖင္႔ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဥာဏစြမ္းရည္ေတြဟာပိုလို႔ေတာင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာၾကဦးမွာပါ။ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ခြင္႔ရေနတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြဟာစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာေပ်ာ္ရႊင္လာမယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယံုၾကည္မႈေလးေတြ ပိုလာမယ္။ တစ္ဖက္တည္းမွာအေလးသာမသြားေအာင္ မိဘေတြကစနစ္တက် ထိန္းမတ္ေပးဖို႔ပဲလိုအပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔အတူတူသူတို႔ေလးေတြ ဝါသနာပါရာေလးေတြကို ၾကည္ျဖဴစြာလုပ္ခြင္႔ေပးရင္းကေလးေတြကိုဘက္စံုထူးခၽြန္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သင္႔ပါတယ္။ Rest of your postဒီကေန႔ နံနက္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲၾကည္႔ေနရင္းကကေလးငယ္ေလးေတြ ပါလာေတာ႔ အဲသည္ ကေလးေလးေတြကိုခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူတို႔ေတြကိုအားက်မိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သည္ေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးနံနက္ခင္းမွာသူတို႔ေလးေတြကိုအေျပးၿပိဳင္ပြဲဝင္ခြင္႔ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြကယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေပးလိုက္လို႔ပါပဲ။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အႏိုင္ရရွိမႈအတြက္ မဟုတ္ဘဲလုပ္ခ်င္စိတ္ရွိေနတဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အဖူးအငံုေလးေတြကိုပြင္႔လန္းခြင္႔ေပးလိုက္တဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာပါ။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲသူတို႔ေလးေတြကိုအသနားပိုရပါတယ္။ ေျခဗလာနဲ႔ ေက်ာက္လမ္းမာေပၚမွာေျပးေနရတာသူတို႔ရဲ႕ ေျခဖဝါးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားနာက်င္ရွာမလဲလို႔။ အေျပးပြဲၿပိဳင္ဝင္သူတိုင္းရႈးဖိနပ္ေလးတစ္ရံေတာ႔ စီးခ်င္ၾကမွာပါ။ အားကစားဖိနပ္ေလးစီးၿပီးေတာ႔သာေျပးလိုက္ရရင္ေတာ႔လားလို႔..သူတို႔ေလးေတြ ေသခ်ာေပါက္ ေတြးၾကမွာပါ။ အားကစားဖိနပ္ေလးေတြ စီးထားသူကိုေတြ႕ရင္ သူတို႔ေလးေတြကအားက်ၾကမွာပါ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲသူတို႔ေတြရဲ႕ မိဘေတြရင္ထဲမွာလည္းသူတို႔ သားသမီးေလးေတြကိုအားကစားဖိနပ္ေလးမွ မဝယ္ေပးႏိုင္ေလျခင္းလို႔ ေတြးမိရွာမွာပါ။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာျခင္းကြာဟမႈ ႀကီးမားတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံထဲက ၿမိဳ႕နယ္ေလးတစ္ခုမို႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးေသးေသးေလးမွာလည္းဆင္းရဲခ်မ္းသာမႈဟာေတာ္ေတာ္ေလးကြာဟေနပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔လည္းဝတ္စံုျပည္႔နဲ႔ အေျပးၿပိဳင္ပြဲဝင္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေဘးမွာဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြနဲ႔ အားေပးေစာင္႔ေရွာက္ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္ေျခဗလာနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ေနရွာတဲ႔ သားငယ္ေလးေဘးမွာ၊ သမီးငယ္ေလးေဘးမွာစက္ဘီးေလးနင္းၿပီးအားေပးရင္းေစာင္႔ေရွာက္လာတဲ႔ မိဘေတြကို ကၽြန္မေတြ႕ျမင္ေနရတာေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြနဲ႔ ထပ္တူဇြဲႀကီးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြထက္ေစာစီးစြာစိတ္ဓါတ္က်တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြထက္ပိုၿပီးဇြဲႀကီးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္စိတ္ကိုအလဲၿပိဳမခံဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ႔ ကေလးေတြရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္စိတ္ကိုသူတို႔ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္တယ္။ ကိုယ္ေရွ႕မွာပန္းဝင္သြားသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိမွန္းသိလ်က္နဲ႔၊ ဆုနဲ႔ေသခ်ာေပါက္ လြဲၿပီမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္ၾကတဲ႔ သူတစ္ခ်ိဳ႕က ပန္းဝင္တဲ႔အထိေျပးဖို႔ ဇြဲအျပည္႔ရွိၾကတယ္။ သူတို႔ေတြကိုေဘးနားကလိုက္ပါလာတဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ အေဖာ္ေတြကလည္းအားႀကိဳးမာန္တက္ အားေပးၾကတယ္။ အားေပးစကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္သူေတြကိုယ္တိုင္ကဇြဲမေလ်ာ႔ဘဲ ႀကိဳးစားေနပါလ်က္ “လာပါေတာ႔..စက္ဘီးေပၚတက္ေတာ႔၊ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ေတာ႔”ဆိုၿပီးဇြတ္ေခၚၾကတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္က်ေတာ႔ ဗိုက္နာလို႔ထင္တယ္။ ဗိုက္ကိုႏွိပ္ၿပီးေျပးေနတယ္။ သူ႔ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ပါလာတဲ႔ သူ႔အေမ၊အစ္မေတြနဲ႔ အစ္ကိုေတြကယံုၾကည္မႈအေျပးနဲ႔ အားေပးတယ္။ “ေျပးသားေျပးေျပး။ ပန္းတိုင္ေရာက္ေတာ႔မယ္။ သည္ေလာက္ထိေျပးလာၿပီးၿပီ၊ ဇြဲမေလ်ာ႔နဲ႔။ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္လုပ္”တဲ႔။ အေျပးၿပိဳင္ပြဲကို ၾကည္႔ရႈအားေပးသူေတြထဲကတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ စိတ္ဓါတ္ သိပ္မေကာင္းခ်င္ၾကဘူး။ အားႀကိဳးမာန္တက္ေျပးေနသူေတြကို“လုပ္မေနနဲ႔ေတာ႔။ ဟိုမွာမင္းအဘကပန္းဝင္ေနၿပီ”ဆိုတာမ်ိဳး..“အျဖစ္မရွိဘဲအပင္ပန္းခံရလား။ အ ပါ႔ကြာ”ဆိုတာမ်ိဳးကိုတိုးတိုးတစ္ဖံုက်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳးေျပာၾကတယ္။ အဲသည္အခါမ်ိဳးမွာတစ္ခ်ိဳ႕က ေျပးရင္းစိတ္ဓါတ္က်ခ်င္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ မယိမ္းမယိုင္ ဇြဲသတိၱနဲ႔ ဆက္ၿပီးအားသြန္ခြန္စိုက္ေျပးတယ္။ စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားျမင္လိုက္ရတာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ အသက္၁၂ႏွစ္ေလာက္ထင္ရတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေျပးလာတယ္။ သူ႔ေဘးမွာအစ္ကိုျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ကဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရွ႕မလွမ္းမကမ္းကိုေရာက္ေတာ႔ လူအုပ္ထဲကထဲတစ္ေယာက္ကလွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္တယ္။ “ဟဲ႔ ကေလး.. ၾကည္႔စမ္း။ နင္ကိုး။ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ေနာက္က်ေနတာတုန္း။” အဲဒီေကာင္ေလးကတစ္ခ်က္ပဲလွည္႔ၾကည္႔ၿပီးဆက္ေျပးတယ္။ “ေတြ႕လား။ မင္းကိုအဲဒါေၾကာင္႔ ေျပာတာေပါ႔။ ေ_ာက္ျဖစ္မရွိဘဲမေျပးပါနဲ႔လို႔။ခုေတာ႔ သူမ်ားေျပာစရာျဖစ္ၿပီ” အဲသည္မွာသူ႔အစ္ကိုေျပာလိုက္တဲ႔စကားေၾကာင္႔ ကေလးေတာ႔ မသိဘူး။ ကၽြန္မေတာ႔ သူ႔အစ္ကို႔ကို ေျပးရိုက္ခ်င္ေတာ႔တာပဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူ႔ကိုယ္သူယံုၾကည္မႈကိုရိုက္ခ်ိဳးရက္ေလျခင္း။ သည္ကေလးဆက္မွ ေျပးပါေတာ႔မလား၊ ရွက္သြားရွာေလမလားလို႔ ကၽြန္မမွာစိတ္ေတြ ပူသြားမိေသးတယ္။ သူကေလးပန္းဝင္တဲ႔အထိေျပးႏိုင္ပါေစလို႔လည္းဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ေနာက္ျမင္ကြင္းတစ္ခုကေတာ႔ ခ်စ္စရာသေဘာက်စရာေကာင္းပါတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မသိမသာေစာင္႔ရင္းအတူတူေျပးေနၾကတယ္။ လူအုပ္ႀကီးထဲကအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က “ကေလးမေလးေတြ ေျပးထားေျပးထား၊ ပန္းဝင္ေတာ႔မွာ။ ဟိုမွာအေနာက္ကေကာင္ကေက်ာ္တက္ေတာ႔မယ္။ ျမန္ျမန္ေျပး” အဲသည္လိုလည္းေျပာလိုက္ေရာေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကေနာက္ေတာင္လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။ အားေတြထည္႔ၿပီးေျပးလိုက္တာတန္းေနေတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္မစာလည္းအေတာ္ရွည္သြားပါၿပီ။ ပန္းကေလးတိုင္းပြင္႔လန္းပါေစ။ ပြင္႔လန္းေသာပန္းေလးတုိင္းလည္းေမႊးပ်ံ႕ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္မေမ ွ်ာ္လင္႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။


 ေလးစားစြာျဖင္႔ 

+ျမတ္ပန္းႏြယ္+

ကၽြန္မတို႔ရဲ႕ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာလြတ္လပ္ေရးေန႔တိုင္း ႏွစ္စဥ္က်င္းပေလ႔ရွိတဲ႔ မာရသြန္ေျပးပြဲကိုဒီေန႔နံနက္ေစာေစာမွာ အားေပးျဖစ္ပါတယ္။ ျမိဳ႕နယ္ေလးနဲ႔၅မိုင္ခန္႔အကြာမွာရွိတဲ႔ ေက်းရြာေလးကေနစတင္တာထြက္လာသူသူတို႔တေတြဟာဘူတာရံုအနီးရွိ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေရွ႕မွာပန္းဝင္ရမွာ ျဖစ္ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ အိမ္နဲ႔ လြတ္လပ္ေရးေက်ာက္တိုင္ေလးဟာတစ္မိုင္သာသာအေဝးမွာပဲရွိေတာ႔တာမို႔လို႔ အိမ္ေရွ႕ကိုေရာက္ၿပီေဟ႔ဆိုလ ွ်င္ ပင္ပန္းႏြယ္နယ္မႈေတြၾကားကဇြဲမေလ်ာ႔ဘဲေျပးေနၾကတဲ႔ သူတို႔ေတြကိုေတြ႕ျမင္ရေလ႔ရွိပါတယ္။ ယွဥ္ၿပိဳင္ျခင္းသာပဓာနဆုိတဲ႔စိတ္ဓါတ္နဲ႔ ပန္းတိုင္အေရာက္ အားသြန္ခြန္စိုက္ ေျပးေနၾကတာလူတိုင္းပါပဲ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကတစ္ေယာက္တည္းအားသြန္ခြန္စိုက္။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကအေဖာ္တစ္သင္းနဲ႔ ညီတူညာတူ။ တစ္ခ်ိဳ႕က ေဘးမွာစက္ဘီး၊ဆိုင္ကယ္တို႔ စီးနင္းၿပီးလိုက္ပါလာတဲ႔ အေဖာ္အေစာင္႔အေရွာက္ေတြနဲ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကရင္ဘတ္ဗလာ။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကစြပ္က်ယ္ဝတ္လို႔။ တစ္ခ်ိဳ႕တစ္ေလမွာသာအားကစားအက်ီၤေလးေတြ ဝတ္ဆင္ထားတာကိုေတြ႕ျမင္ရပါတယ္။ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားမွာဖိနပ္မပါၾကဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြကေျခအိတ္ေလးေတာ႔ ဝတ္ထားၾကပါတယ္။ နံနက္ေစာေစာ၆ဒီဂရီစင္တီဂရိတ္ေလာက္ေအးေနတဲ႔အခ်ိန္ အားကစားဖိနပ္ မပါဘဲေျခဗလာနဲ႔ ကတၱရာလမ္းမထက္မွာအေျပးၿပိဳင္ေနၾကတဲ႔ သူတို႔ေတြကို ကၽြန္မတကယ္ပဲခ်ီးက်ဴးေလးစားမိပါတယ္။ တစ္ၿပိဳင္နက္တည္းမွာပဲသူတို႔ေတြအေပၚ သနားစိတ္၊ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕ေလးရဲ႕ အားကစားအေပၚ ေထာက္ပံ႔ေပးမႈတို႔ကိုအားမလိုအားမရစိတ္ေတြ တဖြားဖြား ျဖစ္ေပၚလာေတာ႔တာပါပဲ။ တစ္ခါတစ္ခါ က်င္းပရင္ သိန္းႏွစ္ဆယ္ေက်ာ္ သံုးဆယ္မကကုန္က်တဲ႔ နာမည္ေက်ာ္ ဆရာေတာ္ႀကီးေတြရဲ႕ တရားပြဲေတြအတြက္ တစ္ဦးတည္းဒါယိကာခံယူခ်င္သူေတြ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာေပါမ်ားလွပါတယ္။ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ားေတာင္ဆိုရင္ အရပ္ရဲ႕ အလွဴေငြကိုေတာင္ လံုးဝလက္မခံဘဲတစ္ဦးတည္း လွဴဒါန္းၿပီးတရားပြဲေတြကို အၿပိဳင္အဆိုင္ က်င္းပခဲ႔ၾကလြန္းလို႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္သားျဖစ္တဲ႔ ဆရာေတာ္ ဦးေကာဝိဒကခင္ဗ်ားတို႔ေတြ လူမညီၾကဘူး။ လူတိုင္းပါဝင္ၿပီးကုသိုလ္ျပဳခြင္႔၊ သာသနာျပဳခြင္႔ မေပးၾကဘူး။ ေနာက္တစ္ခါ တစ္ဦးတည္းကကမကထလုပ္တယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္လာမေဟာေတာ႔ဘူးလို႔ ျပတ္ျပတ္သားသားမိန္႔ၾကားသြားခဲ႔ရတဲ႔ အထိပါဘဲ။ အဲသည္ေလာက္ထိသဒၶါတရားေတြ ထက္သန္ၾကတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕သူၿမိဳ႔သားေတြေၾကာင္႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးမွာကုသိုလ္ျဖစ္ ဇီဝိတဒါနေဆးခန္းေတြလည္းရွိပါတယ္။စာသင္ေက်ာင္းေတြမွာလည္းေသာက္ေရသန္႔စက္ေတြ ေမာင္းႏွင္ေပးေနၾကပါတယ္။ အားကစားဝါသနာပါတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြကိုလည္းအဲသည္လိုမ်ိဳးလိုအပ္တဲ႔ ပံ႔ပိုးမႈေလးေတြႏွင္႔ ျဖည္႔ဆည္းေပးၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔ .. ။ အားကစားလုပ္တယ္ဆိုတာအပိုပါကြာ၊ အလကားဟန္ျပလို႔ ထင္ျမင္ေနၾကမယ္႔ အစားအားကစားရည္မွန္းခ်က္သည္ ႏိုင္ငံေတာ္ကိုကာကြယ္ေစာင္႔ေရွာက္ေနျခင္း ျဖစ္ပါသည္လို႔ ယံုၾကည္ၾကမယ္ဆိုရင္ျဖင္႔.. ။ လူႀကီးေတြကယံုၾကည္ အားေပးပါမွ လူငယ္ေလးေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြဟာရွင္သန္ဖြံ႕ၿဖိဳးလာရမွာပါ။ လူငယ္ေတြရဲ႕ အိပ္မက္ေတြကိုအဖူးအငံုဘဝကတည္းကရိုက္ခ်ိဳးပစ္ၾကမယ္ဆိုရင္ ဒါမွမဟုတ္ လိုအပ္တဲ႔ ေရေလာင္းေပါင္းသင္ျပဳမႈေတြ မျပဳလုပ္ေပးၾကဘူးဆိုလ ွ်င္ ဘက္စံုဖြ႔ံၿဖိဳးတိုးတက္တဲ႔ ဒီမိုကေရစီ ႏိုင္ငံေတာ္တစ္ခုကိုအျမန္ဆံုးေရာက္ရွိဖို႔ ဆိုတာမ်ိဳးေက်ာ႔ၿမိဳင္ သီခ်င္းစာသားလိုတကယ္ေတာ႔ အေဝးႀကီးပဲလို႔ ေလေလးတခၽြန္ခၽြန္နဲ႔ သီခ်င္းဆိုေနၾကရမယ္႔ပံုပါပဲ။ တျခားနယ္ၿမိဳ႕နယ္ေလးကလူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာ႔ ကၽြန္မေသေသခ်ာခ်ာမေျပာႏိုင္ပါဘူး။ ကၽြန္မေနထုိင္ႀကီးျပင္းလာခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ၿမိဳ႕နယ္ေလးကလူေတြရဲ႕အေၾကာင္းကိုေတာ႔ အေတာ္အသင္႔ထိ ကၽြန္မသိေနပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔ဆီကလူႀကီးေတြကလူငယ္ဆိုရင္ စာက်က္မွ၊ ေက်ာင္းစာေတာ္မွ ထူးခၽြန္ထက္ျမက္တယ္လို႔ ထင္ၾကပါတယ္။ ဒါေၾကာင္႔လည္းေက်ာင္းေတြမွာဆိုလ ွ်င္ ဘက္စံုထူးခၽြန္ဆုအတြက္ ေရြးခ်ယ္သူေတြကိုေတာင္ စာနဲ႔ပတ္သတ္ၿပီးဘာသာရပ္တိုင္းထူးခၽြန္သူေတြကိုသာေရြးခ်ယ္ၾကတာပါ။ တစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးဆိုင္ရာဘယ္စံုထူးခၽြန္ဆုရရွိသူဟာဂီတနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္းဘယ္တူရိယာကိုမွ မတီးခတ္တတ္ပါဘူး။ အားကစားနဲ႔ ပတ္သက္ၿပီးေတာ႔လည္းဘယ္အားကစားနည္းကိုမွ ေပါက္ေပါက္ေျမာက္ေျမာက္ ေဆာ႔ကစားႏိုင္ျခင္းမရွိပါဘူး။ ဒါေတြဟာလူငယ္ေတြရဲ႕ အျပစ္ခ်ည္းပဲလို႔ ဆိုလို႔ ရပါရဲ႕လား။လူငယ္ေတြ ေျပးလႊားေဆာ႔ကစားရင္ေတာင္ ခိုက္မိတိုက္မိမွာစိုးရိမ္တတ္ၾကတဲ႔ မိခင္ေတြ၊ စာမွစာပဲက်က္ေနမွ လူေတာ္လို႔ လက္ခံတတ္ၾကတဲ႔ ဆရာသမားေတြ၊သမီးေလးတစ္ေယာက္ အရြယ္ေလးနည္းနည္းေရာက္လာရင္ေျပးခုန္ကစားဖို႔ေဝးလို႔ အေျပးတပိုင္းေလးလမ္းေလ ွ်ာက္မိရင္ေတာင္ ေငါက္ငမ္းခ်င္တဲ႔ ဖခင္ေတြ တစ္ပံုတစ္ပင္ႀကီးရွိလို႔ေနပါတယ္။ အားကစားလုပ္တာကိုအခ်ိန္ကုန္တယ္၊ အပိုအလုပ္ေတြလို႔ အရိုးစြဲေအာင္ လက္ခံေနၾကတဲ႔ လူႀကီးမိဘေတြ ရွိေနၾကပါတယ္။ ကၽြန္မမိဘေတြလည္းထိုလူႀကီးမိဘေတြထဲမွာပါဝင္ခဲ႔တာေၾကာင္႔မို႔ ကၽြန္မလည္းထူးထူးခၽြန္ခၽြန္ ကစားတတ္တဲ႔ အားကစားရယ္လို႔ မရွိခဲ႔ပါဘူး။ ငယ္စဥ္တုန္းကဆိုရင္ သီခ်င္းတစ္ပုဒ္ေတာင္ ေျဖာင္႔ေအာင္မဆိုတတ္ခဲ႔ပါဘူး။ အိမ္အလုပ္ေတြလုပ္ေနရင္းသီခ်င္းေလးတစ္ပိုင္းတစ္စညည္းမိရင္ေတာင္ အပ်ိဳစတိုင္ဖမ္းတယ္ဆိုၿပီးေငါက္ငမ္းျခင္းကိုခံခဲ႔ရသူပါ။ ဒါေၾကာင္႔လည္းအဌမတန္းတုန္းကတစ္ၿမိဳ႕နယ္လံုးဘက္စံုထူးခၽြန္မႈ ပထမဆုရရွိၿပီး ၿမိဳ႕နယ္ကိုယ္စားျပဳအျဖစ္ မႏၱေလးၿမိဳ႕မွာသြားေရာက္ယွဥ္ၿပိဳင္ေတာ႔ စာေျဖခန္းထဲမွာလက္သြက္ခဲ႔သမ ွ် အားကစားလုပ္ျပရတဲ႔ အခ်ိန္မွာအရွက္ကြဲပါေတာ႔တယ္။ ေသြးပူေလ႔က်င္႔ခန္းထက္ပိုၿပီးမလုပ္ျပတတ္တဲ႔ ကၽြန္မ၊ သူမ်ားေတြကပတၱလားတို႔၊ ေစာင္းတို႔၊ ပီယာႏိုတို႔ တီးျပေနခ်ိန္မွာမ်က္စိမ်က္ႏွာ ညိဳွးငယ္စြာနဲ႔ ေငးၾကည္႔ေနခဲ႔ရတဲ႔ ကၽြန္မပါ။ အခု ကၽြန္မအနီးနားေလးမွာရွိေနတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြကိုေမးၾကည္႔မိတဲ႔အခါတိုင္းဂီတဝါသနာ၊ အားကစားဝါသနာပါၿပီးအိမ္ကခြင္႔မျပဳလို႔ မလုပ္ရဘူး၊ မလိုက္စားရဘူးဆိုသူေတြ အမ်ားႀကီးပါ။ ကၽြန္မရဲ႕ ညီမေလးဝမ္းကြဲတစ္ေယာက္က ၂၀၁၃ခုႏွစ္အတြက္ စတုထၱတန္းပညာထူးခၽြန္ဆုစတိုင္ပင္ေလး( ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕ကေပးတာေလးပါ )ရပါတယ္။ သူက ကၽြန္မကိုေတြ႕ေတာ႔ ေျပာတယ္။ မီးမီးကပန္းပြားအဖြဲ႕ထဲလည္းပါခ်င္တယ္။ အေျခခံ ၾကက္ေျခနီသင္တန္းလည္းတက္ခ်င္တယ္။ ေဖေဖတို႔ကမီးမီးကိုဘာအသင္းဘာအဖြဲ႕မွ မပါရဘူး။ စာမွစာပဲလုပ္ခိုင္းတယ္တဲ႔။ ေနာက္ထပ္ ညီမေလးဝမ္းကြဲက်ေတာ႔ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ Diplomatic ေက်ာင္းမွာတက္ေနတဲ႔ ညီမေလးပါ။ ငယ္စဥ္ကတည္းကအဂၤလိပ္ေက်ာင္းမွာတက္ေနတဲ႔ သူ႔ကိုျမန္မာစာမတတ္္ေတာ႔မွာစိုးရိမ္တာမို႔ အျပင္မွာအပိုပညာရပ္အျဖစ္ ျမန္မာစာသင္ယူခိုင္းတာကလြဲၿပီးတျခားသူသင္ယူခ်င္တဲ႔ ပီယာႏိုတီးတာ၊ ပန္းခ်ီဆြဲတာေတြကိုေလ႔လာခြင္႔ မရရွာပါဘူး။ ေခတ္မီီတဲ႔ ေခတ္ပညာတတ္ သူ႔မိဘေတြေတာင္ အဲသည္လိုေက်ာင္းစာမဟုတ္တဲ႔ ျပင္ပဘာသာရပ္ေတြ ေလ႔လာလိုက္ရင္ ေက်ာင္းပညာေရးမွာထိခိုက္သြားေလမလားလို႔ စိုးရိမ္ေနတတ္ပါတယ္။ တကယ္ေတာ႔ ရွင္းရွင္းေျပာမယ္ဆိုရင္ ဒါဟာလူငယ္ေတြရဲ႕ အစြမ္းအစကိုမယံုၾကည္ရဲေသးတာပါပဲ။

အမွန္တကယ္ဆိုရင္ သင္႔တင္႔ေလ်ာက္ပတ္တဲ႔ အခ်ိန္စာရင္းတစ္ခုကိုမိဘေတြကခ်မွတ္ေပးၿပီးေက်ာင္းစာလုပ္ခ်ိန္မွာေက်ာင္းစာ၊ တျခားသူတို႔ေတြ ဝါသနာပါတဲ႔ ျပင္ပဘာသာရပ္ေတြ ေလ႔လာခ်ိန္မွာေလ႔လာခြင္႔ ျပဳသင္႔ပါတယ္။ လူငယ္ေတြကိုအဲသည္လိုယံုၾကည္လိုက္ျခင္းအားျဖင္႔ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဥာဏစြမ္းရည္ေတြဟာပိုလို႔ေတာင္ ဖြံ႔ၿဖိဳးတိုးတက္လာၾကဦးမွာပါ။ လုပ္ခ်င္တာေလးေတြ လုပ္ခြင္႔ရေနတဲ႔ လူငယ္ေလးေတြဟာစိတ္ပိုင္းဆိုင္ရာမွာေပ်ာ္ရႊင္လာမယ္။ ကိုယ္႔ကိုယ္ကိုယံုၾကည္မႈေလးေတြ ပိုလာမယ္။ တစ္ဖက္တည္းမွာအေလးသာမသြားေအာင္ မိဘေတြကစနစ္တက် ထိန္းမတ္ေပးဖို႔ပဲလိုအပ္ပါတယ္။ ေက်ာင္းစာေတြနဲ႔အတူတူသူတို႔ေလးေတြ ဝါသနာပါရာေလးေတြကို ၾကည္ျဖဴစြာလုပ္ခြင္႔ေပးရင္းကေလးေတြကိုဘက္စံုထူးခၽြန္ေအာင္ ျပဳစုပ်ိဳးေထာင္သင္႔ပါတယ္။ Rest of your postဒီကေန႔ နံနက္ အေျပးၿပိဳင္ပြဲၾကည္႔ေနရင္းကကေလးငယ္ေလးေတြ ပါလာေတာ႔ အဲသည္ ကေလးေလးေတြကိုခ်ီးက်ဴးမိတယ္။ သူတို႔ေတြကိုအားက်မိတယ္။ ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ႔ သည္ေလာက္ ခ်မ္းခ်မ္းစီးစီးနံနက္ခင္းမွာသူတို႔ေလးေတြကိုအေျပးၿပိဳင္ပြဲဝင္ခြင္႔ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ မိဘေတြကယံုယံုၾကည္ၾကည္ ေပးလိုက္လို႔ပါပဲ။ သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ အႏိုင္ရရွိမႈအတြက္ မဟုတ္ဘဲလုပ္ခ်င္စိတ္ရွိေနတဲ႔ ကေလးေတြရဲ႕ စိတ္ဓါတ္အဖူးအငံုေလးေတြကိုပြင္႔လန္းခြင္႔ေပးလိုက္တဲ႔ မိဘေတြရဲ႕ စိတ္ေစတနာပါ။ တစ္ၿပိဳင္တည္းမွာပဲသူတို႔ေလးေတြကိုအသနားပိုရပါတယ္။ ေျခဗလာနဲ႔ ေက်ာက္လမ္းမာေပၚမွာေျပးေနရတာသူတို႔ရဲ႕ ေျခဖဝါးေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္မ်ားနာက်င္ရွာမလဲလို႔။ အေျပးပြဲၿပိဳင္ဝင္သူတိုင္းရႈးဖိနပ္ေလးတစ္ရံေတာ႔ စီးခ်င္ၾကမွာပါ။ အားကစားဖိနပ္ေလးစီးၿပီးေတာ႔သာေျပးလိုက္ရရင္ေတာ႔လားလို႔..သူတို႔ေလးေတြ ေသခ်ာေပါက္ ေတြးၾကမွာပါ။ အားကစားဖိနပ္ေလးေတြ စီးထားသူကိုေတြ႕ရင္ သူတို႔ေလးေတြကအားက်ၾကမွာပါ။ တစ္ခ်ိန္တည္းမွာပဲသူတို႔ေတြရဲ႕ မိဘေတြရင္ထဲမွာလည္းသူတို႔ သားသမီးေလးေတြကိုအားကစားဖိနပ္ေလးမွ မဝယ္ေပးႏိုင္ေလျခင္းလို႔ ေတြးမိရွာမွာပါ။ ဆင္းရဲခ်မ္းသာျခင္းကြာဟမႈ ႀကီးမားတဲ႔ ကၽြန္မတို႔ႏိုင္ငံထဲက ၿမိဳ႕နယ္ေလးတစ္ခုမို႔ ကၽြန္မတို႔ ၿမိဳ႕နယ္ေလးေသးေသးေလးမွာလည္းဆင္းရဲခ်မ္းသာမႈဟာေတာ္ေတာ္ေလးကြာဟေနပါတယ္။ဒါေၾကာင္႔လည္းဝတ္စံုျပည္႔နဲ႔ အေျပးၿပိဳင္ပြဲဝင္ေနသူတစ္ေယာက္ရဲ႕ေဘးမွာဆိုင္ကယ္ေတြ ကားေတြနဲ႔ အားေပးေစာင္႔ေရွာက္ေနၾကတဲ႔အခ်ိန္ေျခဗလာနဲ႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္ေနရွာတဲ႔ သားငယ္ေလးေဘးမွာ၊ သမီးငယ္ေလးေဘးမွာစက္ဘီးေလးနင္းၿပီးအားေပးရင္းေစာင္႔ေရွာက္လာတဲ႔ မိဘေတြကို ကၽြန္မေတြ႕ျမင္ေနရတာေပါ႔။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြနဲ႔ ထပ္တူဇြဲႀကီးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြထက္ေစာစီးစြာစိတ္ဓါတ္က်တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြထက္ပိုၿပီးဇြဲႀကီးတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕မိဘေတြကကေလးေတြရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္စိတ္ကိုအလဲၿပိဳမခံဘူး။ တစ္ခ်ိဳ႕ေတြက်ေတာ႔ ကေလးေတြရဲ႕ မိမိကိုယ္ကိုယံုၾကည္စိတ္ကိုသူတို႔ကိုယ္တိုင္ ရိုက္ခ်ိဳးပစ္တယ္။ ကိုယ္ေရွ႕မွာပန္းဝင္သြားသူေတြ အမ်ားႀကီးရွိမွန္းသိလ်က္နဲ႔၊ ဆုနဲ႔ေသခ်ာေပါက္ လြဲၿပီမွန္းသိေနလ်က္နဲ႔ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္ ႀကိဳးစားခ်င္ၾကတဲ႔ သူတစ္ခ်ိဳ႕က ပန္းဝင္တဲ႔အထိေျပးဖို႔ ဇြဲအျပည္႔ရွိၾကတယ္။ သူတို႔ေတြကိုေဘးနားကလိုက္ပါလာတဲ႔ သူတို႔ေတြရဲ႕ အေဖာ္ေတြကလည္းအားႀကိဳးမာန္တက္ အားေပးၾကတယ္။ အားေပးစကားေတြ ေျပာၾကတယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕က်ေတာ႔ ၿပိဳင္ပြဲဝင္သူေတြကိုယ္တိုင္ကဇြဲမေလ်ာ႔ဘဲ ႀကိဳးစားေနပါလ်က္ “လာပါေတာ႔..စက္ဘီးေပၚတက္ေတာ႔၊ ဆိုင္ကယ္ေပၚတက္ေတာ႔”ဆိုၿပီးဇြတ္ေခၚၾကတယ္။ ကေလးတစ္ေယာက္က်ေတာ႔ ဗိုက္နာလို႔ထင္တယ္။ ဗိုက္ကိုႏွိပ္ၿပီးေျပးေနတယ္။ သူ႔ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာဆိုင္ကယ္ကိုယ္စီနဲ႔ပါလာတဲ႔ သူ႔အေမ၊အစ္မေတြနဲ႔ အစ္ကိုေတြကယံုၾကည္မႈအေျပးနဲ႔ အားေပးတယ္။ “ေျပးသားေျပးေျပး။ ပန္းတိုင္ေရာက္ေတာ႔မယ္။ သည္ေလာက္ထိေျပးလာၿပီးၿပီ၊ ဇြဲမေလ်ာ႔နဲ႔။ ဆံုးခန္းတိုင္ေအာင္လုပ္”တဲ႔။ အေျပးၿပိဳင္ပြဲကို ၾကည္႔ရႈအားေပးသူေတြထဲကတစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ စိတ္ဓါတ္ သိပ္မေကာင္းခ်င္ၾကဘူး။ အားႀကိဳးမာန္တက္ေျပးေနသူေတြကို“လုပ္မေနနဲ႔ေတာ႔။ ဟိုမွာမင္းအဘကပန္းဝင္ေနၿပီ”ဆိုတာမ်ိဳး..“အျဖစ္မရွိဘဲအပင္ပန္းခံရလား။ အ ပါ႔ကြာ”ဆိုတာမ်ိဳးကိုတိုးတိုးတစ္ဖံုက်ယ္က်ယ္တစ္မ်ိဳးေျပာၾကတယ္။ အဲသည္အခါမ်ိဳးမွာတစ္ခ်ိဳ႕က ေျပးရင္းစိတ္ဓါတ္က်ခ်င္တယ္။ တစ္ခ်ိဳ႕ကေတာ႔ မယိမ္းမယိုင္ ဇြဲသတိၱနဲ႔ ဆက္ၿပီးအားသြန္ခြန္စိုက္ေျပးတယ္။ စိတ္မေကာင္းစြာ ၾကားျမင္လိုက္ရတာတစ္ခုရွိေသးတယ္။ အသက္၁၂ႏွစ္ေလာက္ထင္ရတဲ႔ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ေျပးလာတယ္။ သူ႔ေဘးမွာအစ္ကိုျဖစ္ဟန္တူတဲ႔ သူတစ္ေယာက္ကဆိုင္ကယ္နဲ႔ လိုက္လာတယ္။ ကၽြန္မတို႔ေရွ႕မလွမ္းမကမ္းကိုေရာက္ေတာ႔ လူအုပ္ထဲကထဲတစ္ေယာက္ကလွမ္းေအာ္ႏႈတ္ဆက္တယ္။ “ဟဲ႔ ကေလး.. ၾကည္႔စမ္း။ နင္ကိုး။ ဘာလို႔ ဒီေလာက္ ေနာက္က်ေနတာတုန္း။” အဲဒီေကာင္ေလးကတစ္ခ်က္ပဲလွည္႔ၾကည္႔ၿပီးဆက္ေျပးတယ္။ “ေတြ႕လား။ မင္းကိုအဲဒါေၾကာင္႔ ေျပာတာေပါ႔။ ေ_ာက္ျဖစ္မရွိဘဲမေျပးပါနဲ႔လို႔။ခုေတာ႔ သူမ်ားေျပာစရာျဖစ္ၿပီ” အဲသည္မွာသူ႔အစ္ကိုေျပာလိုက္တဲ႔စကားေၾကာင္႔ ကေလးေတာ႔ မသိဘူး။ ကၽြန္မေတာ႔ သူ႔အစ္ကို႔ကို ေျပးရိုက္ခ်င္ေတာ႔တာပဲ။ ကေလးတစ္ေယာက္ရဲ႕ သူ႔ကိုယ္သူယံုၾကည္မႈကိုရိုက္ခ်ိဳးရက္ေလျခင္း။ သည္ကေလးဆက္မွ ေျပးပါေတာ႔မလား၊ ရွက္သြားရွာေလမလားလို႔ ကၽြန္မမွာစိတ္ေတြ ပူသြားမိေသးတယ္။ သူကေလးပန္းဝင္တဲ႔အထိေျပးႏိုင္ပါေစလို႔လည္းဆုေတာင္းေနမိတယ္။ ေနာက္ျမင္ကြင္းတစ္ခုကေတာ႔ ခ်စ္စရာသေဘာက်စရာေကာင္းပါတယ္။ ညီအစ္မႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္ကိုတစ္ေယာက္ မသိမသာေစာင္႔ရင္းအတူတူေျပးေနၾကတယ္။ လူအုပ္ႀကီးထဲကအမ်ိဳးသမီးႀကီးတစ္ေယာက္က “ကေလးမေလးေတြ ေျပးထားေျပးထား၊ ပန္းဝင္ေတာ႔မွာ။ ဟိုမွာအေနာက္ကေကာင္ကေက်ာ္တက္ေတာ႔မယ္။ ျမန္ျမန္ေျပး” အဲသည္လိုလည္းေျပာလိုက္ေရာေကာင္မေလးႏွစ္ေယာက္ကေနာက္ေတာင္လွည္႔မၾကည္႔ေတာ႔ဘူး။ အားေတြထည္႔ၿပီးေျပးလိုက္တာတန္းေနေတာ႔တာပဲ။ ကၽြန္မစာလည္းအေတာ္ရွည္သြားပါၿပီ။ ပန္းကေလးတိုင္းပြင္႔လန္းပါေစ။ ပြင္႔လန္းေသာပန္းေလးတုိင္းလည္းေမႊးပ်ံ႕ႏိုင္ၾကပါေစလို႔ ကၽြန္မေမ ွ်ာ္လင္႔ ဆုေတာင္းေနပါတယ္။


 ေလးစားစြာျဖင္႔ 

+ျမတ္ပန္းႏြယ္+