*မိုးေငြ႔*
*မိုးေငြ႔*
Monday, February 10, 2014
-- ပန္းရိုင္းေလးရဲ႔ ေကာ္ဖီခြက္--
>
ကၽြန္မတို႔ ဒီလြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးမွာ လာလာထုိင္စကားေျပာျဖစ္ၾကတာၾကာျပီ...။ ခုတေလာ သူအလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ထင္ရဲ႔... စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႔ တခါတရံခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစီးဆင္းသံ တခါတရံႏူးညံ့ညင္သာစြာ ေရသံေလးၾကားရံုေလာက္စီးဆင္းေနသံကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း နားေထာင္ခဲ႔ရတာပါ...။ ကၽြန္မတို႔အတူထုိင္ျဖစ္တဲ႔ ဒီျမက္ခင္းစိမ္းလြင္ျပင္ၾကီးရဲ႔ ဟိုးးေအာက္ဖက္ ခပ္ေစာက္ေစာက္မွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးကစီးဆင္းေနတာ....။ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚထိုင္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္စလံုး ကကမ္းေအာက္မွာတြဲေလာင္းခ်ထားေတာ့...ၾကည့္ရတာ အသည္းယားစရာေပါ့...။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲဘာေတြ စီးေမ်ာပါလာမလဲလို႔ ကၽြန္မကငံု႔ၾကည့္မိတိုင္း သူက အသည္းယားစြာကၽြန္မလက္ကိုကိုင္ထားျမဲ...။
“သတိထားပါ မႏွင္းဆီ ...ခင္ဗ်ားသာျပဳတ္က်သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္ရင္က်ိဳးရခ်ည္ရဲ႔”တဲ႔...။
သူကဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မျပဳတ္က်တာနဲ႔ ရင္က်ိဳးရတာလဲ...။ ကၽြန္မဆိုတာ... သူ႔အတြက္ ပန္းတစ္ပြင့္မွ်သာပဲေလ...။ ပန္းဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ ေၾကြလြင့္ရမွာပဲ ညိွဳးႏြမ္းရမွာပဲမဟုတ္လား....။
“ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ဆူးစူးခံျပီး ဆုတ္ကိုင္ထားတာဗ်”တဲ႔...။
သူမို႔လက္အနာခံျပီး ႏွင္းဆီစူးခံကိုင္ထားတယ္လို႔ ကၽြန္မ မစာမနာေတြးပစ္လိုက္တယ္...။ ဒါက ကၽြန္မ၀သီပဲေလ...ကၽြန္မကို မခ်စ္တတ္တဲ႔ မိန္းမလို႔ သမုတ္ခ်င္လဲျဖစ္တယ္...။
တခါတေလ သူဆုတ္ကိုင္ထားလို႔ ပန္းကေလးမႊန္းက်ပ္ေနမွာပဲလို႔ သူေတြးတတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႔...။
ေဆာင္းကုန္ခါနီး ျမဴခိုးခပ္ပါးပါးနဲ႔ ေနျခည္ႏုႏုထိေတြ႔ခ်ိန္ေလးမွာ ဒီေနရာဟာ သိပ္သာယာတာပဲ...။ သူသာ ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိေနရင္ သိပ္သေဘာက်မွာပဲလို႔ မသိမသာ သူ႔ကို သတိရမိသြားခဲ႔တယ္...။ ဘာငွက္မွန္းမသိတဲ႔ အ၀ါေရာင္ငွက္ကေလးေတြေလးငါးေကာင္ေလာက္ ဟိုပ်ံဒီ၀ဲနဲ႔ စိန္လိုက္တန္းကစားေနၾကတယ္...။
စမ္းေခ်ာင္းစီးသံေလး ညင္သာလြန္းလို႔ ကၽြန္မတစ္ခ်က္ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္...။
အို...လွလိုက္တာ...။ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို အျဖဴေရာင္ပန္းပြင့္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးေမ်ာလာၾကတယ္ ဘယ္သူကမ်ားက်ဲလိုက္တာပါလိမ္႔လို႔ ကၽြန္မစမ္းေခ်ာင္းစီးလာရာ လမ္းေၾကာင္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္မိတယ္...။ အစိမ္းရင့္ေရာင္အပင္ၾကီးေတြ အုပ္ဆိုင္းထားလို႔ ဘာမွမျမင္ရပါဘူး...။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္ထိ ဆင္းျပီး ပန္းေလးေတြသြားဆယ္ရင္ေကာင္းမလား...။ သူရွိရင္ေတာ့ ကၽြန္မကိုသြားခိုင္းမွာမဟုတ္ဘူး...။ ကံေကာင္းရင္ သူစိတ္ေကာင္း၀င္ခဲ႔ရင္ သူကို္ယ္တိုင္ ပန္းကေလးေတြကို သြားဆယ္ေပးလိမ္႔မယ္ထင္တယ္...။ ေနပါဦး ကၽြန္မက ဒီးပန္းကေလးေတြကိုဆယ္ျပီး ဘာလုပ္မွာလဲ...။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာမသိေပမယ့္.. ပန္းကေလးေတြ ဘယ္အထိစီးေမ်ာျပီးဘယ္လို ခရီးၾကမ္းေတြႏွင္ေနမလဲဆိုတာ ကၽြန္မစိုးရိမ္ေနသလိုပဲ...။ ဒါျဖင့္ ဆယ္ျပီး ကၽြန္မလက္ထဲ တစ္ရက္ထဲနဲ႔ပန္းကေလးေတြ ညိဳးႏြမ္းေသြ႔ကုန္မွာပဲေလ....။ ဒီတိုင္းေလး သူ႔အတိုင္းေရစီးအတိုင္းေမ်ာပါပါေစေလ...လို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း သက္ျပင္းေလးခ်ျပီး ေနလိုက္တယ္...။
အဲခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေနာက္ေက်ာကေန ေကာ္ဖီနံ႔ေလးေမႊးပ်ံ႕စြာရလိုက္တယ္...။ ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္ရမလား...။ ကၽြန္မေနာက္ေက်ာမွာ သူေရာက္ေနတာကို ကၽြန္မမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ဦးမယ္...။ ကၽြန္မနားကေန ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာေပ်ာက္သြားလို႔ ဒဏ္ခတ္တဲ႔အေနနဲ႔ေပါ့...။
ကၽြန္မက မသိသလို ေလတခ်က္ခၽြန္ျပီးေနလိုက္ေသးတယ္...။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မေရွ႔ကို ေကာ္ဖီခြက္ေလးေရာက္လာတယ္...။ အျဖဴခံေၾကြခြက္လံုးလံုးေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းခက္ေတြနဲ႔..။ ကၽြန္မကိုသူက မႏွင္းဆီလို႔ေခၚတတ္တဲ႔အျပင္ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေလးတြကအစ ႏွင္းဆီပန္းပါတာေလးေတြကိုသံုးေလ့ရွိတယ္...။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔သူက ရိုမန္႔စ္ေတာ့သိပ္ဆန္တယ္...။ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔အခါမွပါေလ...။
တျခားခ်ိန္မွာဆို သူဟာ ထင္ရာစိုင္းတတ္တဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့...။
အျမင့္ေၾကာက္တတ္တဲ႔ သူက ကၽြန္မေဘးမွာထိုင္လိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္မလိုေတာ့ ကမ္းပါးေအာက္ကိုေျခတြဲလဲခ်မထိုင္ပါဘူး......။ ေကာ္ဖီေလးတၾကိဳက္ေမာ့ရင္း ကၽြန္မေရာသူေရာ စမ္းေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းက ျမက္ျပင္စိမ္းနဲ႔မိုးျပာႏုေရာင္မိုးသားတို႔ထိစပ္ရာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းဆီကို တိတ္တဆိတ္ ေငးေမာၾကည့္ေနၾကတယ္...။ ေနာက္ေတာ့သူက ကၽြန္မကိုရည္ရြယ္ျပီး စပ္ထားခဲ့ဖူးတဲ႔ ႏွင္းဆီကဗ်ာကိုးပုဒ္ထဲက ကၽြန္မအနွစ္သက္ဆံုး တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ႔နံပါတ္(၉)တစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးရြတ္ဆိုေနတယ္.....။
ကၽြန္မဟာ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔အတြက္ အဆူးခက္ေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းရိုင္းေလးတစ္ပြင့္ျဖစ္ေနဆဲလား..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....ကၽြန္မသူ႔ရင္ထဲက ခံစားမႈေတြကို ကူးယူဖို႔မၾကိဳးစားေတာ့သလို သူလဲသူ႔လက္ထဲက ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာပဲ တစ္သက္လံုးသိမ္းဆည္းထားလိုက္မယ္ဆိုတာ သူမေျပာဘဲ ကၽြန္မအလိုလိုသိလိုက္ပါတယ္...။
*မိုးေငြ႔*
ကၽြန္မတို႔ ဒီလြင္ျပင္က်ယ္ၾကီးမွာ လာလာထုိင္စကားေျပာျဖစ္ၾကတာၾကာျပီ...။ ခုတေလာ သူအလုပ္ရႈပ္ေနလို႔ထင္ရဲ႔... စမ္းေခ်ာင္းေလးရဲ႔ တခါတရံခပ္ၾကမ္းၾကမ္းစီးဆင္းသံ တခါတရံႏူးညံ့ညင္သာစြာ ေရသံေလးၾကားရံုေလာက္စီးဆင္းေနသံကို ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း နားေထာင္ခဲ႔ရတာပါ...။ ကၽြန္မတို႔အတူထုိင္ျဖစ္တဲ႔ ဒီျမက္ခင္းစိမ္းလြင္ျပင္ၾကီးရဲ႔ ဟိုးးေအာက္ဖက္ ခပ္ေစာက္ေစာက္မွာ စမ္းေခ်ာင္းေလးကစီးဆင္းေနတာ....။ ျမက္ခင္းျပင္ေပၚထိုင္ေနေပမယ့္ ကၽြန္မရဲ႔ေျခေထာက္ႏွစ္ဖက္စလံုး ကကမ္းေအာက္မွာတြဲေလာင္းခ်ထားေတာ့...ၾကည့္ရတာ အသည္းယားစရာေပါ့...။ စမ္းေခ်ာင္းေလးထဲဘာေတြ စီးေမ်ာပါလာမလဲလို႔ ကၽြန္မကငံု႔ၾကည့္မိတိုင္း သူက အသည္းယားစြာကၽြန္မလက္ကိုကိုင္ထားျမဲ...။
“သတိထားပါ မႏွင္းဆီ ...ခင္ဗ်ားသာျပဳတ္က်သြားရင္ ကၽြန္ေတာ္ရင္က်ိဳးရခ်ည္ရဲ႔”တဲ႔...။
သူကဘာေၾကာင့္ ကၽြန္မျပဳတ္က်တာနဲ႔ ရင္က်ိဳးရတာလဲ...။ ကၽြန္မဆိုတာ... သူ႔အတြက္ ပန္းတစ္ပြင့္မွ်သာပဲေလ...။ ပန္းဆိုတာ အခ်ိန္တန္ရင္ ေၾကြလြင့္ရမွာပဲ ညိွဳးႏြမ္းရမွာပဲမဟုတ္လား....။
“ကၽြန္ေတာ္က ကၽြန္ေတာ္သိပ္ျမတ္ႏိုးတဲ႔ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ဆူးစူးခံျပီး ဆုတ္ကိုင္ထားတာဗ်”တဲ႔...။
သူမို႔လက္အနာခံျပီး ႏွင္းဆီစူးခံကိုင္ထားတယ္လို႔ ကၽြန္မ မစာမနာေတြးပစ္လိုက္တယ္...။ ဒါက ကၽြန္မ၀သီပဲေလ...ကၽြန္မကို မခ်စ္တတ္တဲ႔ မိန္းမလို႔ သမုတ္ခ်င္လဲျဖစ္တယ္...။
တခါတေလ သူဆုတ္ကိုင္ထားလို႔ ပန္းကေလးမႊန္းက်ပ္ေနမွာပဲလို႔ သူေတြးတတ္တန္ေကာင္းပါရဲ႔...။
ေဆာင္းကုန္ခါနီး ျမဴခိုးခပ္ပါးပါးနဲ႔ ေနျခည္ႏုႏုထိေတြ႔ခ်ိန္ေလးမွာ ဒီေနရာဟာ သိပ္သာယာတာပဲ...။ သူသာ ကၽြန္မေဘးမွာ ရွိေနရင္ သိပ္သေဘာက်မွာပဲလို႔ မသိမသာ သူ႔ကို သတိရမိသြားခဲ႔တယ္...။ ဘာငွက္မွန္းမသိတဲ႔ အ၀ါေရာင္ငွက္ကေလးေတြေလးငါးေကာင္ေလာက္ ဟိုပ်ံဒီ၀ဲနဲ႔ စိန္လိုက္တန္းကစားေနၾကတယ္...။
စမ္းေခ်ာင္းစီးသံေလး ညင္သာလြန္းလို႔ ကၽြန္မတစ္ခ်က္ငံု႔ၾကည့္လိုက္တယ္...။
အို...လွလိုက္တာ...။ စမ္းေခ်ာင္းထဲကို အျဖဴေရာင္ပန္းပြင့္ေလးေတြ အမ်ားၾကီးေမ်ာလာၾကတယ္ ဘယ္သူကမ်ားက်ဲလိုက္တာပါလိမ္႔လို႔ ကၽြန္မစမ္းေခ်ာင္းစီးလာရာ လမ္းေၾကာင္းကို ေမွ်ာ္ၾကည့္ လိုက္မိတယ္...။ အစိမ္းရင့္ေရာင္အပင္ၾကီးေတြ အုပ္ဆိုင္းထားလို႔ ဘာမွမျမင္ရပါဘူး...။ ေခ်ာက္ကမ္းပါးေအာက္ထိ ဆင္းျပီး ပန္းေလးေတြသြားဆယ္ရင္ေကာင္းမလား...။ သူရွိရင္ေတာ့ ကၽြန္မကိုသြားခိုင္းမွာမဟုတ္ဘူး...။ ကံေကာင္းရင္ သူစိတ္ေကာင္း၀င္ခဲ႔ရင္ သူကို္ယ္တိုင္ ပန္းကေလးေတြကို သြားဆယ္ေပးလိမ္႔မယ္ထင္တယ္...။ ေနပါဦး ကၽြန္မက ဒီးပန္းကေလးေတြကိုဆယ္ျပီး ဘာလုပ္မွာလဲ...။ ဘာလုပ္ရမယ္ဆိုတာမသိေပမယ့္.. ပန္းကေလးေတြ ဘယ္အထိစီးေမ်ာျပီးဘယ္လို ခရီးၾကမ္းေတြႏွင္ေနမလဲဆိုတာ ကၽြန္မစိုးရိမ္ေနသလိုပဲ...။ ဒါျဖင့္ ဆယ္ျပီး ကၽြန္မလက္ထဲ တစ္ရက္ထဲနဲ႔ပန္းကေလးေတြ ညိဳးႏြမ္းေသြ႔ကုန္မွာပဲေလ....။ ဒီတိုင္းေလး သူ႔အတိုင္းေရစီးအတိုင္းေမ်ာပါပါေစေလ...လို႔ ကၽြန္မတစ္ေယာက္တည္း သက္ျပင္းေလးခ်ျပီး ေနလိုက္တယ္...။
အဲခ်ိန္မွာ ကၽြန္မေနာက္ေက်ာကေန ေကာ္ဖီနံ႔ေလးေမႊးပ်ံ႕စြာရလိုက္တယ္...။ ကၽြန္မလွည့္ၾကည့္လိုက္ရမလား...။ ကၽြန္မေနာက္ေက်ာမွာ သူေရာက္ေနတာကို ကၽြန္မမသိခ်င္ေယာင္ေဆာင္ေနလိုက္ဦးမယ္...။ ကၽြန္မနားကေန ရက္ေတာ္ေတာ္ၾကာေပ်ာက္သြားလို႔ ဒဏ္ခတ္တဲ႔အေနနဲ႔ေပါ့...။
ကၽြန္မက မသိသလို ေလတခ်က္ခၽြန္ျပီးေနလိုက္ေသးတယ္...။ ေနာက္ေတာ့ ကၽြန္မေရွ႔ကို ေကာ္ဖီခြက္ေလးေရာက္လာတယ္...။ အျဖဴခံေၾကြခြက္လံုးလံုးေပၚမွာ ႏွင္းဆီပန္းခက္ေတြနဲ႔..။ ကၽြန္မကိုသူက မႏွင္းဆီလို႔ေခၚတတ္တဲ႔အျပင္ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔ အသံုးအေဆာင္ပစၥည္းေလးတြကအစ ႏွင္းဆီပန္းပါတာေလးေတြကိုသံုးေလ့ရွိတယ္...။
ေယာက္်ားတစ္ေယာက္ျဖစ္ပါလ်က္နဲ႔သူက ရိုမန္႔စ္ေတာ့သိပ္ဆန္တယ္...။ ကၽြန္မနဲ႔ပတ္သက္တဲ႔အခါမွပါေလ...။
တျခားခ်ိန္မွာဆို သူဟာ ထင္ရာစိုင္းတတ္တဲ႔ လူငယ္တစ္ေယာက္လည္းျဖစ္ခ်င္ျဖစ္ေနမွာေပါ့...။
အျမင့္ေၾကာက္တတ္တဲ႔ သူက ကၽြန္မေဘးမွာထိုင္လိုက္ေပမယ့္ ကၽြန္မလိုေတာ့ ကမ္းပါးေအာက္ကိုေျခတြဲလဲခ်မထိုင္ပါဘူး......။ ေကာ္ဖီေလးတၾကိဳက္ေမာ့ရင္း ကၽြန္မေရာသူေရာ စမ္းေခ်ာင္းတဖက္ကမ္းက ျမက္ျပင္စိမ္းနဲ႔မိုးျပာႏုေရာင္မိုးသားတို႔ထိစပ္ရာ မိုးကုတ္စက္၀ိုင္းဆီကို တိတ္တဆိတ္ ေငးေမာၾကည့္ေနၾကတယ္...။ ေနာက္ေတာ့သူက ကၽြန္မကိုရည္ရြယ္ျပီး စပ္ထားခဲ့ဖူးတဲ႔ ႏွင္းဆီကဗ်ာကိုးပုဒ္ထဲက ကၽြန္မအနွစ္သက္ဆံုး တစ္ပုဒ္ျဖစ္တဲ႔နံပါတ္(၉)တစ္ပုဒ္ကို ခပ္တိုးတိုးရြတ္ဆိုေနတယ္.....။
ကၽြန္မဟာ ခုခ်ိန္ထိ သူ႔အတြက္ အဆူးခက္ေတြျပည့္ႏွက္ေနတဲ႔ ႏွင္းဆီပန္းရိုင္းေလးတစ္ပြင့္ျဖစ္ေနဆဲလား..။
ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္....ကၽြန္မသူ႔ရင္ထဲက ခံစားမႈေတြကို ကူးယူဖို႔မၾကိဳးစားေတာ့သလို သူလဲသူ႔လက္ထဲက ႏွင္းဆီပန္းတစ္ပြင့္ကို သူ႔ကဗ်ာစာအုပ္ထဲမွာပဲ တစ္သက္လံုးသိမ္းဆည္းထားလိုက္မယ္ဆိုတာ သူမေျပာဘဲ ကၽြန္မအလိုလိုသိလိုက္ပါတယ္...။
*မိုးေငြ႔*
*မိုးေငြ႔*
*မိုးေငြ႔*
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment