==စကား==

>

“စ” လွ်င္ “ကား” တတ္သည့္ သေဘာလက္ၡဏာရွိ၍ စကားဟု ျဖစ္လာသလား။ ကရားေရလႊတ္ တတြတ္ တြတ္ႏွင့္ စကား၏အမွ်င္မျပတ္ လက္ၡဏာရပ္။ လူသည္ ေမြးဖြားခ်ိန္မွ ေသဆံုးသည္အထိ စကားကုိ တရစပ္မရပ္မနား ေျပာတတ္ၾကသည္။ အမိ၀မ္းမွ ကၽြတ္လြတ္ခါစ “အူ၀ဲ” ဟူေသာစကားသံႏွင့္ ေလာက ႀကီးကုိ မိတ္ဆက္၀င္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ဆုံး ေသခါနီး မခ်ိမဆံ့ေ၀ဒနာခံစား ညည္းညဴသံႏွင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားခဲ့ၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ေျပာ ေသာစကားစုမ်ားအား သတိထားေရတြက္ထား မည္ဆုိပါက အေၾကာင္းအရာ စုံစုံလင္လင္ႏွင့္ စကား ရာေထာင္ေသာင္းမက ရွိေနလိမ့္မည္။ ထုိစကားစု မ်ားတြင္ ေကာင္းေသာ၊ အက်ဳိးမ်ားေသာစကား မည္ေရြ႕မည္မွ် ပါရွိခဲ့၍ အတင္းအဖ်င္းမွအပ သမ္ၹပ္ၸလာပ အက်ဳိးယုတ္ေသာ ႏႈတ္ထြက္စကား မည္ေရြ႕မည္မွ် ကဲြသြားသည္ကို ေန႔တစ္ေန႔၏ အကုန္ ညအိပ္ရာ၀င္ ႏွဖူးေပၚလက္တင္၍ ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကည့္သင့္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူ႔ဗာလမ်ားအဖို႔ အက်ဳိးယုတ္ ေစေသာ၊ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ေသာစကား ပိုမ်ား ေနလိမ့္မည္။ စဥ္းစားဆင္ျခင္ၪဏ္ျဖင့္ သင့္တင့္ မွ်တ ႏွလံုးသြင္းကာ “ေယာနိေသာ မနႆိကာရ” က်င့္ႀကံလိုက္နာ ေနထိုင္တတ္သူမ်ားမွအပ လူသား အားလံုးသည္ “ပုထုဇ္ၨေနာ ဥမ္ၼတ္ၱေကာ” ပီပီ စကားမ်ား အမွားပါတတ္ၾကၿမဲ ျဖစ္သည္။ အရာရာတြင္ ၪဏ္ႏွင့္ယွဥ္လ်က္ စကားေျပာဆို တတ္ၾကသူမ်ားအဖို႔ “ႏႈတ္ခ်ဳိ သွ်ဳိတစ္ပါး” လူအမ်ား၏ ခ်စ္ခင္မႈကို လက္ခံရယူႏိုင္ၾကၿပီး “ႏႈတ္ေကာင္း ျပည္စိုး” အမ်ားစုအေပၚ လႊမ္းၿခံဳ ၾသဇာေညာင္း သူျဖစ္တတ္သည္။
ပညာရွိတို႔မည္သည္ “သစ္ၥ၊ ဓမ္ၼ၊ ပိယ၊ သုဘာသိတ” ဟူသည့္ စကားအရာ အဂၤါေလး တန္ႏွင့္အညီ ေျပာဆိုဆက္ဆံ တတ္ၾကသည္။ “မွန္ေသာစကား၊ အက်ဳိးရွိေသာစကား၊ နား၀င္ ခ်ဳိေသာစကား” သံုးပါးညီၫြတ္ေသာစကားကို အၿမဲ မျပတ္ ေျပာတတ္ၾကသည္။ နား၀င္ခ်ဳိလည္း မွန္ၿပီး အက်ဳိးရွိမည့္စကားကို က႐ုဏာေရွ႕ထား အခါအား ေလ်ာ္စြာ ေျပာတတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ ႏွင့္တပည့္၊ မိဘႏွင့္သားသမီးမ်ားၾကားမွာ ဤစကား မ်ဳိး သံုးရသည့္အခါမ်ား ရွိတတ္ပါသည္။ ဆင္ျခင္တံုတရားမဲ့သူမ်ားအဖို႔ကား ႏႈတ္ထြက္ စကားမ်ားသည္ ဗရမ္းပတာႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ ရွိတတ္သည္။ သူ၏ေျပာစကားက သူ၏ဗီဇကို လွစ္ဟသိသာေစသည္။ “စကားစကား ေျပာပါမ်ား၊ စကားထဲက ဇာတိျပ” အၿမဲျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး မွာ “စကားကၽြံ ႏုတ္မရ” ျဖစ္သြားရၿပီး၊ “၀စီေဗဒ ထိတိုင္းရွ” သည့္ ဒဏ္ကို ခံၾကရသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ “စိတ္ေၾကာင့္ေၾက၊ ႏႈတ္ေၾကာင့္ေသ” ၾကရသည္။

ကမ္ၻာ့သမိုင္းမွာေရာ ႏိုင္ငံ့သမိုင္းမွာပါ ႏႈတ္ထြက္ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေခ်ဖ်က္၍မရ ဘ၀ပ်က္ သြားၾကရရွာသူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စကား၏ “ကား” တတ္မႈ၊ စကားမ်ား အမွားပါတတ္မႈ သဘာ၀ကို သတိမူတတ္ၾကသူ မ်ားသည္ မိမိေျပာေသာစကားကိုလည္း ဆင္ျခင္ တတ္ၾကသည္။ တစ္ဆင့္ခံ ၾကားစကားကိုလည္း ခ်င့္ခ်ိန္ ယံုတတ္ၾကသည္။ နားႏွင့္ ဆတ္ဆတ္ၾကား ရသည့္တိုင္ ေျပာသူ၏ ဗီဇ၀ါသနာ၊ ေျပာေနခ်ိန္ သူ၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားအေပၚ သံုးသပ္ၿပီးမွ လက္သင့္ခံတတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ၾကားစကားမ်ားဆိုလွ်င္ ကား ၾကား႐ုံမွ်သာသေဘာထားၿပီး အမွန္ဟု တစ္ ထစ္ခ် လက္မခံတတ္ၾကပါ။ အေၾကာင္းမူ စကား၏ “ကား” သြားတတ္မႈကုိ သိထား၍ျဖစ္သည္။ ရြာဦး ထိပ္အိမ္မွာ နားရြက္ကားကားေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားသည္။ နားရြက္ ကားကားေလးႏွင့္ ကေလးေမြးသည္ကုိ စကားလက္ ဆင့္ကမ္းလုိက္ရာ ရြာဖ်ားသုိ႔ေရာက္သည္ႏွင့္ “နဂါး” ေလးေမြးသည္ ျဖစ္သြားသည္။ တစ္ရြာလုံး အုန္းအုန္းကၽြတ္ကၽြတ္ လႈပ္ခတ္သြားရသည္။ စကား ၏ သေဘာသဘာ၀။ ၾကားသမွ်စကားကုိလည္း ခ်င့္ခ်ိန္လက္ခံ တတ္ဖုိ႔လုိသည္။ 
ဤသုိ႔ မက်င့္ႀကံတတ္လွ်င္ ရခဲေပစြ လူ႔ဘ၀ကုိ ေကာင္းစြာတန္ဖုိးရွိစြာ အသုံး မခ်ႏုိင္ဘဲ လူျဖစ္႐ႈံးသြားႏုိင္ပါသည္။ ဤသုိ႔ျပဳမူ က်င့္ႀကံေနထုိင္တတ္ဖုိ႔ သြန္သင္ဆုံးမရန္ ဆရာ ေကာင္းလုိအပ္ပါသည္။ “ဆရာမျပ ငါးပိဖုတ္ လည္း နည္းမက်” ဆုိ႐ုိးစကားရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ အနာဂတ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ၾကမည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလး မ်ားဘ၀ ပြင့္လင္းလူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ လုိက္ေလ်ာ ညီစြာ အမ်ားႏွင့္ရင္ေပါင္တန္း ေျပာစြမ္း၊ ဆုိစြမ္း ႏႈတ္မႈစြမ္းရည္ ထက္ျမက္ေနဖုိ႔လည္း မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ပါသည္။

MRTV-4 မွ သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ “အရွင္ေဆကိႏ္ၵ” ၏ စကားေျပာသင္တန္း ပုိ႔ခ်ေပးမည္။ MRTV-4 မွာ ေလွ်ာက္လႊာလာတင္၍ရသည္ဟု နားေထာင္ လုိက္ရသည္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးမ်ားအတြက္ မဂၤလာသတင္းစကား ျဖစ္သည္။ ရဟန္းပုဂ္ၢိဳလ္တစ္ ပါး၏ က႐ုဏာေရွ႕ထား ပုိ႔ခ်သင္ၾကားေပးသြားမည့္ ႏႈတ္မႈေရးရာ လိမ္ၼာေရးျခား အသိပြားေစမည့္ သင္တန္းျဖစ္ပါသည္။ အနာဂတ္ကုိပုိင္စုိးၾကမည့္ လူငယ္တုိင္း လက္မလႊတ္တမ္း တက္ထားသင့္သည့္ သင္တန္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ယူၿပီး တက္ျဖစ္ေအာင္ တက္ေရာက္သင္ၾကားၾကပါဟု တုိက္တြန္းလုိပါသည္။ 


+ေအာင္ေက်ာ္ညို(ဆင္ခ်ဆိပ္)+

“စ” လွ်င္ “ကား” တတ္သည့္ သေဘာလက္ၡဏာရွိ၍ စကားဟု ျဖစ္လာသလား။ ကရားေရလႊတ္ တတြတ္ တြတ္ႏွင့္ စကား၏အမွ်င္မျပတ္ လက္ၡဏာရပ္။ လူသည္ ေမြးဖြားခ်ိန္မွ ေသဆံုးသည္အထိ စကားကုိ တရစပ္မရပ္မနား ေျပာတတ္ၾကသည္။ အမိ၀မ္းမွ ကၽြတ္လြတ္ခါစ “အူ၀ဲ” ဟူေသာစကားသံႏွင့္ ေလာက ႀကီးကုိ မိတ္ဆက္၀င္ေရာက္လာၿပီး ေနာက္ဆုံး ေသခါနီး မခ်ိမဆံ့ေ၀ဒနာခံစား ညည္းညဴသံႏွင့္ နိဂုံးခ်ဳပ္သြားခဲ့ၾကသည္။ လူတစ္ေယာက္အတြက္ ေန႔တစ္ေန႔တြင္ေျပာ ေသာစကားစုမ်ားအား သတိထားေရတြက္ထား မည္ဆုိပါက အေၾကာင္းအရာ စုံစုံလင္လင္ႏွင့္ စကား ရာေထာင္ေသာင္းမက ရွိေနလိမ့္မည္။ ထုိစကားစု မ်ားတြင္ ေကာင္းေသာ၊ အက်ဳိးမ်ားေသာစကား မည္ေရြ႕မည္မွ် ပါရွိခဲ့၍ အတင္းအဖ်င္းမွအပ သမ္ၹပ္ၸလာပ အက်ဳိးယုတ္ေသာ ႏႈတ္ထြက္စကား မည္ေရြ႕မည္မွ် ကဲြသြားသည္ကို ေန႔တစ္ေန႔၏ အကုန္ ညအိပ္ရာ၀င္ ႏွဖူးေပၚလက္တင္၍ ျပန္လည္ သံုးသပ္ၾကည့္သင့္သည္။ မ်ားေသာအားျဖင့္ လူ႔ဗာလမ်ားအဖို႔ အက်ဳိးယုတ္ ေစေသာ၊ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ေသာစကား ပိုမ်ား ေနလိမ့္မည္။ စဥ္းစားဆင္ျခင္ၪဏ္ျဖင့္ သင့္တင့္ မွ်တ ႏွလံုးသြင္းကာ “ေယာနိေသာ မနႆိကာရ” က်င့္ႀကံလိုက္နာ ေနထိုင္တတ္သူမ်ားမွအပ လူသား အားလံုးသည္ “ပုထုဇ္ၨေနာ ဥမ္ၼတ္ၱေကာ” ပီပီ စကားမ်ား အမွားပါတတ္ၾကၿမဲ ျဖစ္သည္။ အရာရာတြင္ ၪဏ္ႏွင့္ယွဥ္လ်က္ စကားေျပာဆို တတ္ၾကသူမ်ားအဖို႔ “ႏႈတ္ခ်ဳိ သွ်ဳိတစ္ပါး” လူအမ်ား၏ ခ်စ္ခင္မႈကို လက္ခံရယူႏိုင္ၾကၿပီး “ႏႈတ္ေကာင္း ျပည္စိုး” အမ်ားစုအေပၚ လႊမ္းၿခံဳ ၾသဇာေညာင္း သူျဖစ္တတ္သည္။
ပညာရွိတို႔မည္သည္ “သစ္ၥ၊ ဓမ္ၼ၊ ပိယ၊ သုဘာသိတ” ဟူသည့္ စကားအရာ အဂၤါေလး တန္ႏွင့္အညီ ေျပာဆိုဆက္ဆံ တတ္ၾကသည္။ “မွန္ေသာစကား၊ အက်ဳိးရွိေသာစကား၊ နား၀င္ ခ်ဳိေသာစကား” သံုးပါးညီၫြတ္ေသာစကားကို အၿမဲ မျပတ္ ေျပာတတ္ၾကသည္။ နား၀င္ခ်ဳိလည္း မွန္ၿပီး အက်ဳိးရွိမည့္စကားကို က႐ုဏာေရွ႕ထား အခါအား ေလ်ာ္စြာ ေျပာတတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ ဆရာ ႏွင့္တပည့္၊ မိဘႏွင့္သားသမီးမ်ားၾကားမွာ ဤစကား မ်ဳိး သံုးရသည့္အခါမ်ား ရွိတတ္ပါသည္။ ဆင္ျခင္တံုတရားမဲ့သူမ်ားအဖို႔ကား ႏႈတ္ထြက္ စကားမ်ားသည္ ဗရမ္းပတာႏွင့္ ၾကမ္းတမ္းခက္ထန္ ရွိတတ္သည္။ သူ၏ေျပာစကားက သူ၏ဗီဇကို လွစ္ဟသိသာေစသည္။ “စကားစကား ေျပာပါမ်ား၊ စကားထဲက ဇာတိျပ” အၿမဲျဖစ္ပါသည္။ ေနာက္ဆံုး မွာ “စကားကၽြံ ႏုတ္မရ” ျဖစ္သြားရၿပီး၊ “၀စီေဗဒ ထိတိုင္းရွ” သည့္ ဒဏ္ကို ခံၾကရသည္။ ဤသို႔ျဖင့္ “စိတ္ေၾကာင့္ေၾက၊ ႏႈတ္ေၾကာင့္ေသ” ၾကရသည္။

ကမ္ၻာ့သမိုင္းမွာေရာ ႏိုင္ငံ့သမိုင္းမွာပါ ႏႈတ္ထြက္ စကားတစ္ခြန္းေၾကာင့္ ေခ်ဖ်က္၍မရ ဘ၀ပ်က္ သြားၾကရရွာသူမ်ား အမ်ားအျပား ရွိခဲ့ဖူးပါသည္။ ထို႔ေၾကာင့္ စကား၏ “ကား” တတ္မႈ၊ စကားမ်ား အမွားပါတတ္မႈ သဘာ၀ကို သတိမူတတ္ၾကသူ မ်ားသည္ မိမိေျပာေသာစကားကိုလည္း ဆင္ျခင္ တတ္ၾကသည္။ တစ္ဆင့္ခံ ၾကားစကားကိုလည္း ခ်င့္ခ်ိန္ ယံုတတ္ၾကသည္။ နားႏွင့္ ဆတ္ဆတ္ၾကား ရသည့္တိုင္ ေျပာသူ၏ ဗီဇ၀ါသနာ၊ ေျပာေနခ်ိန္ သူ၏ စိတ္ခံစားခ်က္မ်ားအေပၚ သံုးသပ္ၿပီးမွ လက္သင့္ခံတတ္ၾကသည္။ အထူးသျဖင့္ အဆင့္ဆင့္ ၾကားစကားမ်ားဆိုလွ်င္ ကား ၾကား႐ုံမွ်သာသေဘာထားၿပီး အမွန္ဟု တစ္ ထစ္ခ် လက္မခံတတ္ၾကပါ။ အေၾကာင္းမူ စကား၏ “ကား” သြားတတ္မႈကုိ သိထား၍ျဖစ္သည္။ ရြာဦး ထိပ္အိမ္မွာ နားရြက္ကားကားေလးႏွင့္ ခ်စ္စရာ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ေမြးဖြားသည္။ နားရြက္ ကားကားေလးႏွင့္ ကေလးေမြးသည္ကုိ စကားလက္ ဆင့္ကမ္းလုိက္ရာ ရြာဖ်ားသုိ႔ေရာက္သည္ႏွင့္ “နဂါး” ေလးေမြးသည္ ျဖစ္သြားသည္။ တစ္ရြာလုံး အုန္းအုန္းကၽြတ္ကၽြတ္ လႈပ္ခတ္သြားရသည္။ စကား ၏ သေဘာသဘာ၀။ ၾကားသမွ်စကားကုိလည္း ခ်င့္ခ်ိန္လက္ခံ တတ္ဖုိ႔လုိသည္။ 
ဤသုိ႔ မက်င့္ႀကံတတ္လွ်င္ ရခဲေပစြ လူ႔ဘ၀ကုိ ေကာင္းစြာတန္ဖုိးရွိစြာ အသုံး မခ်ႏုိင္ဘဲ လူျဖစ္႐ႈံးသြားႏုိင္ပါသည္။ ဤသုိ႔ျပဳမူ က်င့္ႀကံေနထုိင္တတ္ဖုိ႔ သြန္သင္ဆုံးမရန္ ဆရာ ေကာင္းလုိအပ္ပါသည္။ “ဆရာမျပ ငါးပိဖုတ္ လည္း နည္းမက်” ဆုိ႐ုိးစကားရွိသည္။ အထူးသျဖင့္ အနာဂတ္ကုိ ပုိင္ဆုိင္ၾကမည့္ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလး မ်ားဘ၀ ပြင့္လင္းလူ႔အဖြဲ႕အစည္းႏွင့္ လုိက္ေလ်ာ ညီစြာ အမ်ားႏွင့္ရင္ေပါင္တန္း ေျပာစြမ္း၊ ဆုိစြမ္း ႏႈတ္မႈစြမ္းရည္ ထက္ျမက္ေနဖုိ႔လည္း မရွိမျဖစ္ လုိအပ္ပါသည္။

MRTV-4 မွ သတင္းတစ္ပုဒ္မွာ “အရွင္ေဆကိႏ္ၵ” ၏ စကားေျပာသင္တန္း ပုိ႔ခ်ေပးမည္။ MRTV-4 မွာ ေလွ်ာက္လႊာလာတင္၍ရသည္ဟု နားေထာင္ လုိက္ရသည္။ မ်ဳိးဆက္သစ္ေလးမ်ားအတြက္ မဂၤလာသတင္းစကား ျဖစ္သည္။ ရဟန္းပုဂ္ၢိဳလ္တစ္ ပါး၏ က႐ုဏာေရွ႕ထား ပုိ႔ခ်သင္ၾကားေပးသြားမည့္ ႏႈတ္မႈေရးရာ လိမ္ၼာေရးျခား အသိပြားေစမည့္ သင္တန္းျဖစ္ပါသည္။ အနာဂတ္ကုိပုိင္စုိးၾကမည့္ လူငယ္တုိင္း လက္မလႊတ္တမ္း တက္ထားသင့္သည့္ သင္တန္း ျဖစ္သည္။ အခ်ိန္ယူၿပီး တက္ျဖစ္ေအာင္ တက္ေရာက္သင္ၾကားၾကပါဟု တုိက္တြန္းလုိပါသည္။ 


+ေအာင္ေက်ာ္ညို(ဆင္ခ်ဆိပ္)+