ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီ။ မိုးဦးကာလ၏ ေငြေရာင္မိုးေပါက္မုိးပြင့္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ သူတုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၾကၿပီ။ ေက်ာင္းမုန္႔ဖုိးေလးေတြႏွင့္ မုန္႔ေတြ၀ယ္စားၾကေတာ့မည္။ ေက်ာင္း၀င္းျပင္ပတြင္လည္း မုန္႔သည္ေတြမႈိလုိေပါက္လာၿပီ။ ဘာေတြ ေရာင္းေရာင္း ဆုိးေဆးမ်ား၊ ေဆးသၾကား(ပါ၀ါ)မ်ားႏွင့္မကင္း။ ေက်ာင္း၀င္းျပင္ပက မုန္႔ေစ်းတန္းကိုၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦးျဖစ္သူ က မိမိလည္း ကေလးေတြအတြက္ ရတက္မေအးျဖစ္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္ ႏိုင္ပါ။ မိမိသည္လည္း လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြက ရွိေသးသည္။ သူတု႔ိကုိ လုိက္မၾကည့္အား။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္းတက္ေနေသာ သူတို႔သည္ ကေလးမ်ားျဖစ္ၾက သည့္အားေလ်ာ္စြာ အေရာင္လွလွျမင္လွ်င္ ၀ယ္ခ်င္၊ စားခ်င္ၾကသည္။ တစ္ခါက ရထားေပၚ၌ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ဦးႏွင့္ စကားစပ္မိစဥ္ ဆရာမက ““ေစ်းသက္သာတာေတြပဲ စားေနရေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ဗိုက္ထဲမွာလည္း အေရာင္ တင္မႈန္႔ေတြ၊ အနံ႔တုေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီလဲ မသိဘူး”” ဟု ညည္းညဴခဲ့ဖူးသည္။
စာေရးသူ လား႐ႈိးဘက္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ေစ်းဆုိင္ကေလး မ်ားတြင္ ဆီးထုပ္ကဲ့သုိ႔ေသာ ၾကက္အသည္း ထုပ္ကေလးမ်ား ေရာင္းေနသည္ ကုိေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ၀ယ္စားၾကည့္မိပါသည္။ အသည္းသည္ အပုပ္ျမန္သည့္အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သံုးေလးလၾကာရွည္ခံေနသည္ ကုိေတြ႕ရ၍ အံ့အားသင့္မိပါသည္။ ယင္းၾကက္အသည္းထုပ္ကေလးမ်ားသည္ မူဆယ္ဘက္မွ၀င္လာသည္ဟု ေဒသခံမ်ားကေျပာသည္။ ၾကာရွည္ခံ မပုပ္ေဆး ပါသည္ ဟု သိရသည္။ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္၀င္လာသည့္ ဓာတုေဆး၀ါးမ်ား ပါ၀င္ေသာ ဆုိးေဆး၊ ပြေဆး၊ အနံ႔တုႏွင့္ ေခါင္ရည္ခ်က္လုပ္ရာတြင္ အသံုးျပဳ သည့္ ေဆးလံုးမ်ားသည္ ေရရွည္စားသံုးပါက ႏွလံုး၊ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္ႏွင့္ အဆုတ္တုိ႔ကုိ ပ်က္စီးေစႏိုင္ပါသည္။ သက္ဆုိင္ရာက စားေသာက္ကုန္အတုမ်ား၊ ေဘးအႏ္ၲရာယ္ရွိေသာ ဟင္းခ်က္စရာမ်ားကို လုိက္လံစစ္ေဆးၿပီး ဖ်က္ဆီးပစ္ေရးလုပ္ငန္းမွာ အလြန္ အားနည္းေနပါေသးသည္။ တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္းရွိၿမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာ မက်န္ ေစ်းမ်ားအတြင္း၊ အျပင္ လုိက္လံစစ္ေဆးအေရးယူသင့္ေပသည္။ မွ်စ္ကုိ မူရင္းအတုိင္းစားလည္း မွ်စ္ဟာ မွ်စ္ပါပဲ။ မွ်စ္အနီ၊ မွ်စ္အ၀ါျဖစ္ေအာင္ ေဆးေရာင္ေတြဆုိးေနၾကသည္မွာလည္း မေကာင္းေသာအခ်က္ျဖစ္သည္။ ယခုလို မိုးရာသီဆိုလွ်င္ ထန္းသီးမုန္႔၊ ေကာက္လိႈင္းက်ီမုန္႔မ်ားေပၚလာ ၿပီ။ ထန္းသီးမုန္႔သည္ ယခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေခါင္းရြက္ေရာင္းေနသည့္ ၀ါထိန္ထိန္ႀကီးေတြမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာမုန္႔မ်ားကို ဆုိးေဆး၊ ေဆးသၾကား(ပါ၀ါ) မ်ား ေရာေႏွာ ေရာင္းခ်သည္မွာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းပါသည္။
စာေရးသူတုိ႔ ငယ္စဥ္က ရြာမွာ ထန္းသီးမုန္႔အစစ္စားဖူးသည္။ မွည့္လို႔ အပင္မွေႂကြက်သည့္ ထန္းသီး၏အခြံမည္းမည္းႀကီးေအာက္မွ အမွ်င္အႏွစ္၀ါညစ္ညစ္ေတြကုိ ဆန္ခါ ႏွင့္တုိက္၍ ရသည့္ထန္းအႏွစ္၊ ဆန္ကိုႀကိတ္သည့္ မုန္႔ႏွစ္၊ ထန္းလ်က္စသည္တုိ႔ ေရာစပ္ၿပီး ကိတ္မုန္႔ဖုတ္သလို ဖုတ္ရသည့္မုန္႔ျဖစ္သည္။ ေဆးဖက္လည္း၀င္ သည္။ အုန္းသီးျဖဴး၍ စားရသည္။ ေကာက္လိႈင္းက်ီမုန္႔အစစ္သည္ လယ္ထဲ၌ ေပါက္ေသာ အျပာရင့္ေရာင္ပန္းပြင့္တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းမုန္႔ ကိုပင္ အနံ႔ေရာအေရာင္ပါအတုလိုက္တုႏိုင္သည္ကုိ အံ့ၾသမိပါသည္။ အခ်ဳိရည္ေတြကလည္း တံဆိပ္မ်ဳိးစံု၊ ဘူးမ်ဳိးစံုႏွင့္ေပၚထြက္ေနသည္။
ယခင္က ၀က္သားတုတ္ထိုးသာၾကားဖူးသည္။ ယခုအမဲအူတုတ္ထုိး၊ ဆိတ္အူတုတ္ထုိးမ်ားလည္း တီထြင္လာၾကျပန္ပါၿပီ။ အရြတ္မ်ား၊ အေၾကာမ်ား၊ လႊင့္ပစ္ရမည့္အစိတ္အပိုင္းမ်ား ယခုတုတ္ထုိးျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ယင္ေကာင္ ေတြ တေလာင္းေလာင္း၊ အခ်ဥ္ရည္ ((Sauce) ေတြကနီနီရဲရဲ။ ေစ်း၀ယ္ထြက္ သည့္ အမ်ဳိးသမီးေတြစုၿပံဳၿပီးစားေနၾကသည္ကုိေတြ႕ရသည္။ ယင္းအခ်ဥ္ရည္((Sauce)မ်ားသည္ ယခင္က င႐ုပ္သီးအပုေတာင့္ကိုေထာင္းၿပီး ရွာလကာရည္၊ ႀကိဳထားသည့္ ထန္းလ်က္ရည္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတုိ႔ႏွင့္ ေရာစပ္၍လုပ္သည္။ ယခု ကဲ့သို႔ လက္မွာစြန္းေအာင္နီရဲမေနပါ။ ယင္းသုိ႔ ဆုိးေဆးေတြ ဖန္းတီးျပဳလုပ္ရသည္မွာလည္း ေရာင္းေကာင္းၿပီး ႀကီးပြား းလိုစိတ္ ေ ၾကာငျ့္ဖ စ္သ ည။္ လူတ ႔ုိ၏ လုပ္ ေဆာငခ ်က္အ ေနာက္တြ င္ “ကံတ ရား” ကပ္ပါလာေနသကဲ့သို႔ ျဖတ္လမ္းနည္းျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေသာ စီးပြားရွာျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ဥပေဒရွိေနတတ္သည္ကုိလည္း သတိျပဳသင့္ေပသည္။ ကမ္ၻာႏွင့္အ၀န္း ေရာဂါဆန္းေတြအျဖစ္မ်ားလ်က္ရွိေသာ ယေန႔ေခတ္ ကာလတြင္ အစားအေသာက္ကို အထူးသတိထား၍ ဆင္ျခင္ရေပမည္။ စားေသာက္ကုန္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူမ်ားကလည္း ““သမ္ၼာအာဇီ၀”” ေကာင္း ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျခင္းမျပဳဘဲ ““ မိစ္ၦာအာဇီ၀”” မေကာင္းေသာ အက်ဳိးစီးပြားရွာျခင္း မျဖစ္သင့္ပါေပ။ လူတို႔ေန႔ စဥ္ မျဖစ္မေန မွီ၀ဲစားေသာက္ေန ရသည့္ အစာအာဟာရမ်ားသည္ ““အဆိပ္သင့္အာဟာရ””မ်ား မျဖစ္ၾကေစလုိ ေၾကာင္း ေစတနာထားေရးသားလုိက္ရေပသည္။ ။
+ခင္၀င္း(ေၾကးမုံ)+
ေက်ာင္းေတြဖြင့္ၿပီ။ မိုးဦးကာလ၏ ေငြေရာင္မိုးေပါက္မုိးပြင့္ကေလးမ်ားႏွင့္အတူ သူတုိ႔ ေက်ာင္းတက္ၾကၿပီ။ ေက်ာင္းမုန္႔ဖုိးေလးေတြႏွင့္ မုန္႔ေတြ၀ယ္စားၾကေတာ့မည္။ ေက်ာင္း၀င္းျပင္ပတြင္လည္း မုန္႔သည္ေတြမႈိလုိေပါက္လာၿပီ။ ဘာေတြ ေရာင္းေရာင္း ဆုိးေဆးမ်ား၊ ေဆးသၾကား(ပါ၀ါ)မ်ားႏွင့္မကင္း။ ေက်ာင္း၀င္းျပင္ပက မုန္႔ေစ်းတန္းကိုၾကည့္ၿပီး ေက်ာင္းသားမိဘတစ္ဦးျဖစ္သူ က မိမိလည္း ကေလးေတြအတြက္ ရတက္မေအးျဖစ္မိပါသည္။ သို႔ေသာ္ မတတ္ ႏိုင္ပါ။ မိမိသည္လည္း လုပ္ငန္းတာ၀န္ေတြက ရွိေသးသည္။ သူတု႔ိကုိ လုိက္မၾကည့္အား။ မူလတန္း၊ အလယ္တန္းတက္ေနေသာ သူတို႔သည္ ကေလးမ်ားျဖစ္ၾက သည့္အားေလ်ာ္စြာ အေရာင္လွလွျမင္လွ်င္ ၀ယ္ခ်င္၊ စားခ်င္ၾကသည္။ တစ္ခါက ရထားေပၚ၌ ေက်ာင္းဆရာမတစ္ဦးႏွင့္ စကားစပ္မိစဥ္ ဆရာမက ““ေစ်းသက္သာတာေတြပဲ စားေနရေတာ့ ကၽြန္မတုိ႔ဗိုက္ထဲမွာလည္း အေရာင္ တင္မႈန္႔ေတြ၊ အနံ႔တုေတြ ဘယ္ေလာက္ေတာင္ရွိေနၿပီလဲ မသိဘူး”” ဟု ညည္းညဴခဲ့ဖူးသည္။
စာေရးသူ လား႐ႈိးဘက္တြင္ တာ၀န္ထမ္းေဆာင္စဥ္က ေစ်းဆုိင္ကေလး မ်ားတြင္ ဆီးထုပ္ကဲ့သုိ႔ေသာ ၾကက္အသည္း ထုပ္ကေလးမ်ား ေရာင္းေနသည္ ကုိေတြ႕ခဲ့ရသည္။ ကိုယ္တိုင္လည္း ၀ယ္စားၾကည့္မိပါသည္။ အသည္းသည္ အပုပ္ျမန္သည့္အစိတ္အပိုင္းျဖစ္ေသာ္လည္း သံုးေလးလၾကာရွည္ခံေနသည္ ကုိေတြ႕ရ၍ အံ့အားသင့္မိပါသည္။ ယင္းၾကက္အသည္းထုပ္ကေလးမ်ားသည္ မူဆယ္ဘက္မွ၀င္လာသည္ဟု ေဒသခံမ်ားကေျပာသည္။ ၾကာရွည္ခံ မပုပ္ေဆး ပါသည္ ဟု သိရသည္။ တစ္ဖက္ႏိုင္ငံမွ နည္းမ်ဳိးစံုျဖင့္၀င္လာသည့္ ဓာတုေဆး၀ါးမ်ား ပါ၀င္ေသာ ဆုိးေဆး၊ ပြေဆး၊ အနံ႔တုႏွင့္ ေခါင္ရည္ခ်က္လုပ္ရာတြင္ အသံုးျပဳ သည့္ ေဆးလံုးမ်ားသည္ ေရရွည္စားသံုးပါက ႏွလံုး၊ အသည္း၊ ေက်ာက္ကပ္ႏွင့္ အဆုတ္တုိ႔ကုိ ပ်က္စီးေစႏိုင္ပါသည္။ သက္ဆုိင္ရာက စားေသာက္ကုန္အတုမ်ား၊ ေဘးအႏ္ၲရာယ္ရွိေသာ ဟင္းခ်က္စရာမ်ားကို လုိက္လံစစ္ေဆးၿပီး ဖ်က္ဆီးပစ္ေရးလုပ္ငန္းမွာ အလြန္ အားနည္းေနပါေသးသည္။ တုိင္းေဒသႀကီးအတြင္းရွိၿမိဳ႕နယ္၊ ရပ္ကြက္၊ ေက်းရြာ မက်န္ ေစ်းမ်ားအတြင္း၊ အျပင္ လုိက္လံစစ္ေဆးအေရးယူသင့္ေပသည္။ မွ်စ္ကုိ မူရင္းအတုိင္းစားလည္း မွ်စ္ဟာ မွ်စ္ပါပဲ။ မွ်စ္အနီ၊ မွ်စ္အ၀ါျဖစ္ေအာင္ ေဆးေရာင္ေတြဆုိးေနၾကသည္မွာလည္း မေကာင္းေသာအခ်က္ျဖစ္သည္။ ယခုလို မိုးရာသီဆိုလွ်င္ ထန္းသီးမုန္႔၊ ေကာက္လိႈင္းက်ီမုန္႔မ်ားေပၚလာ ၿပီ။ ထန္းသီးမုန္႔သည္ ယခုရန္ကုန္ၿမိဳ႕တြင္ ေခါင္းရြက္ေရာင္းေနသည့္ ၀ါထိန္ထိန္ႀကီးေတြမဟုတ္ပါ။ ျမန္မာမုန္႔မ်ားကို ဆုိးေဆး၊ ေဆးသၾကား(ပါ၀ါ) မ်ား ေရာေႏွာ ေရာင္းခ်သည္မွာ ၀မ္းနည္းဖြယ္ေကာင္းပါသည္။
စာေရးသူတုိ႔ ငယ္စဥ္က ရြာမွာ ထန္းသီးမုန္႔အစစ္စားဖူးသည္။ မွည့္လို႔ အပင္မွေႂကြက်သည့္ ထန္းသီး၏အခြံမည္းမည္းႀကီးေအာက္မွ အမွ်င္အႏွစ္၀ါညစ္ညစ္ေတြကုိ ဆန္ခါ ႏွင့္တုိက္၍ ရသည့္ထန္းအႏွစ္၊ ဆန္ကိုႀကိတ္သည့္ မုန္႔ႏွစ္၊ ထန္းလ်က္စသည္တုိ႔ ေရာစပ္ၿပီး ကိတ္မုန္႔ဖုတ္သလို ဖုတ္ရသည့္မုန္႔ျဖစ္သည္။ ေဆးဖက္လည္း၀င္ သည္။ အုန္းသီးျဖဴး၍ စားရသည္။ ေကာက္လိႈင္းက်ီမုန္႔အစစ္သည္ လယ္ထဲ၌ ေပါက္ေသာ အျပာရင့္ေရာင္ပန္းပြင့္တစ္မ်ဳိးျဖင့္ ျပဳလုပ္ျခင္းျဖစ္သည္။ ယင္းမုန္႔ ကိုပင္ အနံ႔ေရာအေရာင္ပါအတုလိုက္တုႏိုင္သည္ကုိ အံ့ၾသမိပါသည္။ အခ်ဳိရည္ေတြကလည္း တံဆိပ္မ်ဳိးစံု၊ ဘူးမ်ဳိးစံုႏွင့္ေပၚထြက္ေနသည္။
ယခင္က ၀က္သားတုတ္ထိုးသာၾကားဖူးသည္။ ယခုအမဲအူတုတ္ထုိး၊ ဆိတ္အူတုတ္ထုိးမ်ားလည္း တီထြင္လာၾကျပန္ပါၿပီ။ အရြတ္မ်ား၊ အေၾကာမ်ား၊ လႊင့္ပစ္ရမည့္အစိတ္အပိုင္းမ်ား ယခုတုတ္ထုိးျဖစ္သြားၿပီျဖစ္သည္။ ယင္ေကာင္ ေတြ တေလာင္းေလာင္း၊ အခ်ဥ္ရည္ ((Sauce) ေတြကနီနီရဲရဲ။ ေစ်း၀ယ္ထြက္ သည့္ အမ်ဳိးသမီးေတြစုၿပံဳၿပီးစားေနၾကသည္ကုိေတြ႕ရသည္။ ယင္းအခ်ဥ္ရည္((Sauce)မ်ားသည္ ယခင္က င႐ုပ္သီးအပုေတာင့္ကိုေထာင္းၿပီး ရွာလကာရည္၊ ႀကိဳထားသည့္ ထန္းလ်က္ရည္၊ ၾကက္သြန္ျဖဴတုိ႔ႏွင့္ ေရာစပ္၍လုပ္သည္။ ယခု ကဲ့သို႔ လက္မွာစြန္းေအာင္နီရဲမေနပါ။ ယင္းသုိ႔ ဆုိးေဆးေတြ ဖန္းတီးျပဳလုပ္ရသည္မွာလည္း ေရာင္းေကာင္းၿပီး ႀကီးပြား းလိုစိတ္ ေ ၾကာငျ့္ဖ စ္သ ည။္ လူတ ႔ုိ၏ လုပ္ ေဆာငခ ်က္အ ေနာက္တြ င္ “ကံတ ရား” ကပ္ပါလာေနသကဲ့သို႔ ျဖတ္လမ္းနည္းျဖင့္ လုပ္ေဆာင္ေသာ စီးပြားရွာျခင္း၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ဥပေဒရွိေနတတ္သည္ကုိလည္း သတိျပဳသင့္ေပသည္။ ကမ္ၻာႏွင့္အ၀န္း ေရာဂါဆန္းေတြအျဖစ္မ်ားလ်က္ရွိေသာ ယေန႔ေခတ္ ကာလတြင္ အစားအေသာက္ကို အထူးသတိထား၍ ဆင္ျခင္ရေပမည္။ စားေသာက္ကုန္ထုတ္လုပ္ေရာင္းခ်သူမ်ားကလည္း ““သမ္ၼာအာဇီ၀”” ေကာင္း ေသာ အသက္ေမြး၀မ္းေက်ာင္းျခင္းမျပဳဘဲ ““ မိစ္ၦာအာဇီ၀”” မေကာင္းေသာ အက်ဳိးစီးပြားရွာျခင္း မျဖစ္သင့္ပါေပ။ လူတို႔ေန႔ စဥ္ မျဖစ္မေန မွီ၀ဲစားေသာက္ေန ရသည့္ အစာအာဟာရမ်ားသည္ ““အဆိပ္သင့္အာဟာရ””မ်ား မျဖစ္ၾကေစလုိ ေၾကာင္း ေစတနာထားေရးသားလုိက္ရေပသည္။ ။
+ခင္၀င္း(ေၾကးမုံ)+
No comments:
Post a Comment