* * * * *
အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အခုုေနရာနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးတဲ့ ျမိဳ႔ခပ္ေသးေသးေလးက သစ္သားအိမ္ေလးမွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ႔ကေလးက ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေတာ့ ေျမၾကီး အနိမ့္ အျမင့္၊ ကုုန္းတက္ ကုုန္းဆင္းေလးေတြနဲ႔ သစ္ပင္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုုပါ ေကြ႔ဝိုုက္ စီးဆင္းေနတဲ့ လွပျပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပဲ။ ေနရတဲ့ အိမ္က ကုုန္းအျမင့္ကေလးတစ္ခုုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ကုုန္းအျမင့္ေပၚကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ျပတင္းေပါက္က ်ယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အိမ္လည္းျဖစ္ျပန္ ဆိုုေတာ့ ပတ္ဝန္းက ်င္က လမ္းမက ်ယ္ေတြ၊ လမ္းသြယ္ကေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ လူသြားလူလာ ကားသြားကားလာေတြ အားလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတတ္တယ္။ ေႏြရာသီ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီးခ်ိန္၊ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒိဒီ ေငးေမာေနရင္းက ကုုန္းေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တက္လာတဲ့ စာပိုု႔သမား လိုု႔ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ စာပိုု႔သမားလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တာက အေပၚ ေအာက္ နက္ျပာ ဝတ္စံုုရယ္၊ စလြယ္သိုုင္းလြယ္ထားတဲ့ မၾကီးမေသး သားေရအိတ္တစ္လံုုးရယ္၊ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္လိုုလိုု စာအိတ္လိုုလိုုေတြရယ္ ကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုုလည္း ေဆာင္းထားေသးသလိုုလိုု။ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ပိုုျပီး သဲကြဲလာတယ္။ ဟုုတ္တယ္… သူဟာ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔ဆီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ။ သူ႔ဦးထုုတ္က အခုုေခတ္မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့တဲ့ ေရွးတုုန္းက ဂ်ပန္ရုုပ္ရွင္ ေတြထဲမွာ စစ္သားေတြ ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့ ဦးထုုတ္မ်ိဳး၊ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ က ်ေနတဲ့ အဖတ္ေတြက နားရြက္ေနရာကိုု ဖံုုးအုုပ္ျပီး ပုုခံုုးနားကိုု လာေထာက္ေနၾကတာမ်ိဳး။ အဆန္းပဲ။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ စာပိုု႔သမားဟာ ေျခလွမ္းကိုု ေလးေလးနဲ႔ မွန္မွန္ လွမ္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲကေန ျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္၊ ျပတင္းေပါက္ မွာရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒီဒီ ၾကည့္္မိခ်ိန္နဲ႔ စာပိုု႔သမား ကုုန္းကေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕တက္လာခ်ိန္… အားလံုုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ မေန႔က အခ်ိန္ပဲ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ရင္း ကုုန္းေလးေပၚကိုု အားယူျပီး တက္လာတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုုမိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ ျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ သူကလည္း သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္၊ ကိုုယ္ကလည္း ရပ္ျမဲ ရပ္ေနဆဲ။ အိမ္အတြက္လည္း စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လုုပ္စရာ မယ္မယ္ရရမရွိ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း တကူးတက အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ဆိုုင္းတယ္ မဟုုတ္ေပမယ့္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီး ကုုန္းေလးေပၚကိုု တက္လာတတ္တာ ေတြ႔ေနရတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ကိုုယ့္ကိုု သိက ်ြမ္းေနဟန္နဲ႔ လက္ကိုု ေျမွာက္ျပီး ေဝွ႔ယမ္းႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ရုုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္အအနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိမ္ျခံဝင္းအဝမွာ ရပ္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာပါလာတယ္လိုု႔ ထင္ရတာနဲ႔ ေအာက္ကိုု ေျပးဆင္းျပီး ဝင္းတံခါး အဝကိုု သြက္သြက္ ေလ ်ွာက္သြား လိုုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဖေဖ႔နာမည္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကိုု သူက လွမ္းေပးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အသက္ကေတာ့ ၾကီးပံုုရတယ္။ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ဦးထုုတ္ကလည္း ဟုုိေန႔က ေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ၊ နားရြက္ဖံုုး ဦးထုုတ္လိုု႔ စိတ္ထဲက တီးတိုုး ေရရြတ္လိုုက္တယ္။ စာကိုု ယူလိုုက္ျပီး အိမ္ဖက္ကိုု ျပန္ေလ ်ွာက္လာခ်ိန္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီးကလည္း သူ သြားေနက ်လမ္းေလးအတိုုင္း ဆက္ထြက္သြားတယ္။ စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့နာမည္နဲ႔ စာေတြ ပါလာတိုုင္း ကေလးပီပီ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ေျပးဆင္းျပီး စာေတြ ဆင္းယူတယ္။ အဲဒီလိုု မၾကာခဏ ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးနဲ႔ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးစျပဳလာျပီ။ ဟိုုင္း ဟယ္လိုု စသည္ျဖင့္ေတြ ျပံဳးကာ ရယ္ကာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္လာျပီ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက စကားစေျပာတယ္။ သူ႔စကားက အဆန္းပဲ။ ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ရဲ႕ တျခား အသိမိတ္ေတြ လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူတိုု႔ ေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ သမီး အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီလဲ၊ ဘယ္ေက ်ာင္းမွာ တက္ေနလဲ၊ ဒီႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ျပီလဲ၊ သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ… အဲဒီလိုု ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ မဟုုတ္ဘူး။ သမီးက ဘာေတြ စုုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသလဲ တဲ့။ ဘာမွ မစုုဖူးဘူး လိုု႔ ေျဖေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ စုုပါလား လိုု႔ ေျပာတယ္။ စုုမယ္ဆိုု သူ႔မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ေပးမယ္ တဲ့။ လူဆိုုတာ ဘဝမွာ တစ္စံုုတရာကိုု စြဲလမ္း မက္ေမာစိတ္ရွိရတယ္၊ ျပီးေတာ့ တခုုတ္တရ စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းလိုုစိတ္လည္း ရွိရတယ္ အဲဒီလိုု စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းတဲ့ အေလ့အထဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုုပဲ ဆိုုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုုလည္း မၾကာခဏ ျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေသးတယ္။ သူ႔စကားသံက ခပ္ၾသၾသနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာဘူး။ တိုုတုုိေျပာရရင္ တံဆိပ္ေခါင္းစုုဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဒီလိုုနဲ႔ ေန႔တိုုင္း စာပိုု႔သမားၾကီး လာတတ္တဲ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျခံထဲ ဆင္းေဆာ့ရင္း သူအလာကိုု ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ သူလာရင္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကိုု စာအုုပ္တစ္အုုပ္ထဲမွာ ေကာ္နဲ႔ ကပ္ျပီး သိမ္းရတယ္။ ျပီးရင္ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါ ဘယ္ႏိုုင္ငံက ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္မွာ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း၊ ဘာအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း အစရွိသည္ျဖင့္ မွတ္သားတတ္စ ျပဳလာတယ္။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီး လာတဲ့အခ်ိန္က မိုုးအံုု႔ေနတယ္။ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာလာရင္ ျခံထဲ ဆင္းရခက္ေနမွာစိုုးတာနဲ႔ ျမက္ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုု အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားျပီး မိတ္ေဆြစာပိုု႔သမားၾကီး အလာကိုု ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္ႏိုုင္ငံက ထုုတ္တဲ့ ရွားပါးတံဆိပ္ေခါင္း တစ္ခုု ယူလာမယ္လိုု႔ မေန႔က ေျပာသြားတာ။ ေျပာတဲ့အတိုုင္းပဲ သူေရာက္လာေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလး ေပးတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔အတူ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုုလည္း ေပးေသးတယ္။ ပိုုစ့္ကဒ္ကိုထုုတ္ၾကည့္ လိုုက္ေတာ့ အျဖဴခံမွာ မင္အနက္ေရာင္နဲ႔ နားရြက္ပံုုေလးေတြ ဆြဲထားတာ။ နားရြက္ေတြက အၾကီး အေသး အရြယ္စံုုပဲ။ နားရြက္ပံုုေတြကိုု တလွည့္ သူ႔ကိုု တလွည့္ၾကည့္ေနမိေတာ့ သူက နားရြက္ေလးေတြေလ ဘာထူးဆန္းလိုု႔လဲ… ကေလးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တယ္။ ျခံစည္းရိုုး သံတိုုင္ေတြက တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ခပ္ေဝးေဝး၊ လက္ထည့္လိုု႔ရေအာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိရွိတယ္ေလ။ ရုုတ္တရက္ လန္႔သြားတာလား အံ့ၾသသြားတာလား မေသခ်ာဘုူး။ ဒါေပမဲ့ သူ နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တာဟာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မရွိပဲ ဆတ္ကနဲ ဆြဲလိုုက္သလိုု လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ကိုု ေနာက္ကိုု ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးက ရယ္တယ္။ သူရယ္ပံုက တမ်ိဳးပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္တယ္လို႔ ထုတ္ မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ ရယ္ပံုၾကီးကို မၾကိဳက္တာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ဒါလည္း ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ေတြးမွ ေရးေရး ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။ ရုုတ္တရက္ကေတာ့ ကေလးပီပီ လန္႔သြားတာပဲ သိတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း စာပါလာတဲ့ေန႔ဆိုု အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္၊ စာယူ ျပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြအေၾကာင္း စကား နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုု ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အရင္တခါကလိုု အရြယ္စံုု နားရြက္ပံုုေတြပဲ။ ပိုုစ့္ကဒ္ထဲက နားရြက္ပံုုေတြကိုု ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက ပံုုမွန္မဟုုတ္သလိုုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခဲ့ဘူး။ ရုုတ္တရက္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခ်င္သြားတာနဲ႔ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဦးေလးက နားရြက္ေတြ မေပၚတဲ့ ဦးထုုတ္ကိုု ဘာျဖစ္လိုု႔ အျမဲ ေဆာင္းထားတာလဲ…” ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။ ေမးခြန္း အဆံုုးမွာ ခုုနက အနည္းငယ္ ပ်က္ယြင္းစျပဳေနတယ္လိုု႔ ထင္ရတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ပိုုျပီး တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ သူ႔ဦးထုုတ္ကိုု၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူ႔လက္နဲ႔ အသာဖိျပီး စာေတြ ဆက္ေဝလိုုက္ဦးမယ္ကြ လိုု႔ ေျပာျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔ကိုု ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္းေတြလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္ဆိုု တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ ဒီလိုုေပ်ာက္သြား မယ္မွန္းသိရင္ ဟိုုေမးခြန္းကိုု မေမးပဲ ေနလိုုက္ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ေနာက္က ်ေနာင္တတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔။ ေန႔လည္ဖက္ေတြဆိုု သူ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ေတြပါတဲ့ ပိုုစ့္ကဒ္ေလးႏွစ္ခုုကိုု စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားရင္း မွန္ထဲမွာ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု ကိုုယ္ အသာ ကိုုင္ၾကည့္ရင္း မိတ္ေဆြ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု သတိရေနမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေက ်ာင္းေတြဖြင့္၊ ေက ်ာင္းျပန္တက္ရင္း စာက ်က္ရင္း တစ္ခါက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘဝမွာ တစ္ခုုတစ္ခုုကိုု စနစ္တက ် သိမ္းဆည္း စုုေဆာင္းဖိုု႔ ဝါသနာကိုု အစျပဳေပးခဲ့တဲ့၊ ႏိုုင္ငံတကာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳးစံုုနဲ႔ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ… ေက ်ာင္းမသြားခင္ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚမွာ ေန႔စဥ္ထုုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုုိ ဒီ လွန္ေလွာ ၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ေက ်ာဖက္က အဖံုုးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ကိုု ရင္းႏွီး သိက ်ြမ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုုရဲ႕ေအာက္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဖတ္ၾကည့္ လိုုက္မိေတာ့ လူတကိုုယ္လံုုး ေအးစက္သြားသလိုု၊ ထိုုင္ေနရာကေန လွဳပ္မရေတာ့သလိုု ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ျပစ္မွဳက ်ဴးလြန္လိုု႔ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖမ္းဆီးရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုု အသာ ဆြဲေဆာင္ျပီး လူကြယ္ရာေနရာကိုု ေခၚသြားတတ္၊ ျပီးရင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားေလးေတြကိုု ျဖတ္ေတာက္္ျပီး ပုုလင္းေတြထဲမွာ ေဆးစိမ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဝါသနာေၾကာင့္ပဲ။ သူ႔နားရြက္ကိုုပါ အလြတ္မေပးပဲ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္ေတာက္ ထားတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နားရြက္ကိုု လူမျမင္ေအာင္ ဦးထုုတ္ေဆာင္းျပီး အျမဲ ကာကြယ္ထားတတ္သူပဲ။ သူ႔ကိုု သူေနထိုုင္တဲ့ ေျမေအာက္အိမ္ခန္းငယ္ထဲမွာ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ နားရြက္အပိုုင္းအစ ပုုလင္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက ်ာ္နဲ႔အတူ ဖမ္းမိတာလိုု႔ ဖတ္ရတယ္။ ဝါသနာပါတာ တစ္ခုုခုုကိုု စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတယ္လိုု႔ အၾကံျပဳေပးခဲ့သူ၊ သူေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု၊ သမီးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲ ဆိုုျပီး နားရြက္ဖ်ားကိုု ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လိုု႔ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဦးထုုတ္ ေဆာင္းထားတာလဲ လိုု႔ ေမးလိုုက္တဲ့ေန႔က စုျပီး ဒီကေန႔ အထိ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီး။ ျမင္ကြင္းေတြဟာ အေႏွးရုုပ္ရွင္တစ္ခုုလိုု စီကာ စဥ္ကာ တစ္ကြက္ခ်င္း ေပၚလာၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိဘေတြ အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔ကေလးကေန အျပီးေျပာင္းလာခဲ့လိုုက္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတ့ဲအထိ ျမိဳ႔ကေလးကိုု တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နားရြက္ဖ်ားေတြ ျဖတ္ျပီး စုုေဆာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ လူထူးလူဆန္း စာပိုု႔သမားၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္တဲ့အထိ၊ ေျပာရရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တခ်က္ တခ်က္ သတိတရ ျပန္ေပၚလာတတ္စျမဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ဝတ္စံုုနဲ႔ သားေရအိတ္ စလြယ္သိုုင္းထားတဲ့ စာပိုု႔သမားေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဂ်ပန္ဦးထုုတ္ေဆာင္းထားတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ ကုုန္ကုုန္ေျပာရရင္ မနက္အလုုပ္သြားခါနီး နားထဲက နားကပ္ကိုု ေနာက္ နားကပ္တစ္ခုုနဲ႔ အလဲအလွယ္ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္းမွာေတာင္ နားရြက္ဖ်ားေလးကိုု ကိုုင္မိျပီး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး။
* * * * *
ကဲ… ရုုတ္တရက္ၾကားလိုုက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံ၊ တံခါးအျပင္ဖက္က စာပိုု႔သမား၊ အဲဒီစာပိုု႔သမားကေန ေကြ႔ဝိုုက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တသီတတန္း အေတြးေတြကိုု ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုုျပီး အခုုလိုု ခ်ေရးလိုုက္ရတာမိုု႔ စာဖတ္သူကိုု နည္းနည္းေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာမေျပာခ်င္ဘူး၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြကိုု နားေထာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္တေလမွ မရွိေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အခုုလိုုမ်ိဳး ခ်ေရးလိုုက္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာရ၊ စာတစ္ပုုဒ္လည္းရ တစ္ခ်က္ခုုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကိစၥမရွင္းေပဘူးလားဆိုုျပီး ေက ်နပ္ အားရေနမိတာ အမွန္ပါ။ တဆက္တည္းမွာ နာမည္ေက ်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ဗင္ဂိုုးရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားကိုု ဘလိတ္ဓါးနဲ႔ သူ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္တာလား သူ႔မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ အျငင္းပြားရင္း ေဂၚဂင္က ျဖတ္လိုုက္တာလား ဆိုုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစၦာတစ္ပုုဒ္လိုု ဆက္ျပီး ေတြးေန အေျဖရွာေနမိဦးမွာပဲ။ အေျဖရရင္ အခုုလိုု စာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဆက္ေရးတာေပါ့။ အခုုေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
........................................................................
+သက္ေဝ+
(၂၆ မတ္ ၂၀၁၆) - ၂၀၁၆ ဇြန္လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။
* * * * *
အသက္ ဆယ္ႏွစ္ ဆယ့္ႏွစ္ႏွစ္အရြယ္မွာ အခုုေနရာနဲ႔ မိုုင္ေပါင္းမ်ားစြာ ကြာေဝးတဲ့ ျမိဳ႔ခပ္ေသးေသးေလးက သစ္သားအိမ္ေလးမွာ ေနခဲ့ဖူးတယ္။ ျမိဳ႔ကေလးက ေသးေပမယ့္ ေတာင္ေတြ ပတ္လည္ဝိုုင္းေနေတာ့ ေျမၾကီး အနိမ့္ အျမင့္၊ ကုုန္းတက္ ကုုန္းဆင္းေလးေတြနဲ႔ သစ္ပင္မ်ားမ်ားနဲ႔ ေခ်ာင္းခပ္ေသးေသးတစ္ခုုပါ ေကြ႔ဝိုုက္ စီးဆင္းေနတဲ့ လွပျပီး ေအးခ်မ္းတဲ့ ျမိဳ႔ကေလးပဲ။ ေနရတဲ့ အိမ္က ကုုန္းအျမင့္ကေလးတစ္ခုုေပၚမွာ ေဆာက္ထားတာ။ ကုုန္းအျမင့္ေပၚကလည္း ျဖစ္ျပန္၊ ျပတင္းေပါက္က ်ယ္ေတြ အမ်ားၾကီးပါတဲ့ အိမ္လည္းျဖစ္ျပန္ ဆိုုေတာ့ ပတ္ဝန္းက ်င္က လမ္းမက ်ယ္ေတြ၊ လမ္းသြယ္ကေလးေတြ၊ သစ္ပင္ေတြ၊ ေခ်ာင္းကေလးနဲ႔ လူသြားလူလာ ကားသြားကားလာေတြ အားလံုုးကိုု အေပၚစီးကေန ရွင္းရွင္းလင္းလင္း ျမင္ေနရတတ္တယ္။ ေႏြရာသီ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္တစ္ရက္မွာေတာ့ ေန႔လည္စာစားျပီးခ်ိန္၊ အိပ္ခန္းျပတင္းေပါက္မွာ ရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒိဒီ ေငးေမာေနရင္းက ကုုန္းေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕နဲ႔ တက္လာတဲ့ စာပိုု႔သမား လိုု႔ ယူဆရတဲ့ လူတစ္ေယာက္ကိုု လွမ္းေတြ႔လိုုက္တယ္။ စာပိုု႔သမားလိုု႔ ေျပာႏိုုင္တာက အေပၚ ေအာက္ နက္ျပာ ဝတ္စံုုရယ္၊ စလြယ္သိုုင္းလြယ္ထားတဲ့ မၾကီးမေသး သားေရအိတ္တစ္လံုုးရယ္၊ လက္ထဲမွာ ကိုုင္ထားတဲ့ စာရြက္လိုုလိုု စာအိတ္လိုုလိုုေတြရယ္ ကိုု ျမင္လိုုက္ရလိုု႔ပဲ။ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုုလည္း ေဆာင္းထားေသးသလိုုလိုု။ တျဖည္းျဖည္း နီးလာေတာ့ ျမင္ကြင္းဟာ ပိုုျပီး သဲကြဲလာတယ္။ ဟုုတ္တယ္… သူဟာ စာပိုု႔သမားတစ္ေယာက္ပဲ။ သူ႔ဆီမွာ ထူးျခားတာတစ္ခုု ေတြ႔ရတယ္။ အဲဒါကေတာ့ သူ႔ေခါင္းေပၚမွာ ေဆာင္းထားတဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ။ သူ႔ဦးထုုတ္က အခုုေခတ္မွာ သိပ္မျမင္ရေတာ့တဲ့ ေရွးတုုန္းက ဂ်ပန္ရုုပ္ရွင္ ေတြထဲမွာ စစ္သားေတြ ေဆာင္းေလ့ရွိတဲ့ ဦးထုုတ္မ်ိဳး၊ ေဘးတစ္ဖက္တစ္ခ်က္မွာ က ်ေနတဲ့ အဖတ္ေတြက နားရြက္ေနရာကိုု ဖံုုးအုုပ္ျပီး ပုုခံုုးနားကိုု လာေထာက္ေနၾကတာမ်ိဳး။ အဆန္းပဲ။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ စာပိုု႔သမားဟာ ေျခလွမ္းကိုု ေလးေလးနဲ႔ မွန္မွန္ လွမ္းရင္း ျမင္ကြင္းထဲကေန ျဖတ္ျပီး အိမ္ေရွ႕ကေန ျဖတ္ျပီး သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေနာက္တစ္ေန႔မွာလည္း ေန႔လည္စာ စားျပီးခ်ိန္၊ ျပတင္းေပါက္ မွာရပ္ျပီး ဟိုုဟိုုဒီဒီ ၾကည့္္မိခ်ိန္နဲ႔ စာပိုု႔သမား ကုုန္းကေလးေပၚကိုု တေရြ႕ေရြ႕တက္လာခ်ိန္… အားလံုုးဟာ တစ္ခ်ိန္တည္း ျဖစ္ေနျပန္တယ္။ နာရီကိုု ၾကည့္လိုုက္ေတာ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီနဲ႔ ဆယ္မိနစ္။ မေန႔က အခ်ိန္ပဲ။ ဒီေန႔မွာေတာ့ စာပိုု႔သမားဟာ မ်က္ႏွာကိုု ေမာ့ရင္း ကုုန္းေလးေပၚကိုု အားယူျပီး တက္လာတာေတြ႔ရတယ္။ အဲဒီမွာ မ်က္ႏွာခ်င္း၊ အၾကည့္ခ်င္း ဆံုုမိတာပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘယ္သူ႔ ဘယ္သူမွ ျပံဳးျပ ႏွဳတ္ဆက္တာမ်ိဳး မရွိၾကဘူး။ သူကလည္း သူ႔လမ္းသူ ဆက္ေလ ်ွာက္သြားတယ္၊ ကိုုယ္ကလည္း ရပ္ျမဲ ရပ္ေနဆဲ။ အိမ္အတြက္လည္း စာတစ္ေစာင္တေလမွ ပါမလာဘူး။ ေက ်ာင္းပိတ္ရက္ရွည္ရဲ႕ ထံုုးစံအတိုုင္း လုုပ္စရာ မယ္မယ္ရရမရွိ ေယာင္ခ်ာခ်ာနဲ႔၊ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း တကူးတက အခ်ိန္ယူ ေစာင့္ဆိုုင္းတယ္ မဟုုတ္ေပမယ့္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီး ကုုန္းေလးေပၚကိုု တက္လာတတ္တာ ေတြ႔ေနရတယ္။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက ကိုုယ့္ကိုု သိက ်ြမ္းေနဟန္နဲ႔ လက္ကိုု ေျမွာက္ျပီး ေဝွ႔ယမ္းႏွဳတ္ဆက္တယ္။ ရုုတ္တရက္ေတာ့ ေၾကာင္အအနဲ႔ ၾကည့္ေနမိတာ။ ျပီးေတာ့ သူ႔ေျခလွမ္းေတြက အိမ္ျခံဝင္းအဝမွာ ရပ္သြားတယ္။ အိမ္အတြက္ စာပါလာတယ္လိုု႔ ထင္ရတာနဲ႔ ေအာက္ကိုု ေျပးဆင္းျပီး ဝင္းတံခါး အဝကိုု သြက္သြက္ ေလ ်ွာက္သြား လိုုက္တယ္။ ထင္တဲ့အတိုုင္းပဲ။ ေဖေဖ႔နာမည္နဲ႔ စာတစ္ေစာင္ကိုု သူက လွမ္းေပးတယ္။ သူ႔မ်က္ႏွာက ခပ္ျပံဳးျပံဳးနဲ႔ အသက္ကေတာ့ ၾကီးပံုုရတယ္။ အသားညိဳညိဳနဲ႔ ဦးထုုတ္ကလည္း ဟုုိေန႔က ေတြ႔လိုုက္တဲ့ ဦးထုုတ္ပဲ၊ နားရြက္ဖံုုး ဦးထုုတ္လိုု႔ စိတ္ထဲက တီးတိုုး ေရရြတ္လိုုက္တယ္။ စာကိုု ယူလိုုက္ျပီး အိမ္ဖက္ကိုု ျပန္ေလ ်ွာက္လာခ်ိန္မွာ စာပိုု႔သမားၾကီးကလည္း သူ သြားေနက ်လမ္းေလးအတိုုင္း ဆက္ထြက္သြားတယ္။ စကားတစ္ခြန္းတစ္ေလေတာင္ မေျပာျဖစ္ခဲ့ၾကဘူး။ ေနာက္ရက္ေတြမွာလည္း ေဖေဖ့နာမည္နဲ႔ စာေတြ ပါလာတိုုင္း ကေလးပီပီ သြက္သြက္လက္လက္နဲ႔ ေျပးဆင္းျပီး စာေတြ ဆင္းယူတယ္။ အဲဒီလိုု မၾကာခဏ ျမင္ရ ေတြ႔ရေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးနဲ႔ အတန္ငယ္ ရင္းႏွီးစျပဳလာျပီ။ ဟိုုင္း ဟယ္လိုု စသည္ျဖင့္ေတြ ျပံဳးကာ ရယ္ကာ ႏွဳတ္ဆက္တတ္လာျပီ။ တစ္ရက္မွာေတာ့ သူက စကားစေျပာတယ္။ သူ႔စကားက အဆန္းပဲ။ ေဖေဖ ေမေမတိုု႔ရဲ႕ တျခား အသိမိတ္ေတြ လူၾကီးေတြနဲ႔ ေတြ႔ရင္ သူတိုု႔ ေမးေလ့ေမးထရွိတဲ့ သမီး အသက္ ဘယ္ႏွစ္ႏွစ္ရွိျပီလဲ၊ ဘယ္ေက ်ာင္းမွာ တက္ေနလဲ၊ ဒီႏွစ္ ဘယ္ႏွစ္တန္းေရာက္ျပီလဲ၊ သမီး ၾကီးလာရင္ ဘာလုပ္မွာလဲ… အဲဒီလိုု ေမးခြန္းမ်ိဳးေတြ မဟုုတ္ဘူး။ သမီးက ဘာေတြ စုုေဆာင္းတာ ဝါသနာပါသလဲ တဲ့။ ဘာမွ မစုုဖူးဘူး လိုု႔ ေျဖေတာ့ သူက ရယ္တယ္။ ျပီးေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလးေတြ စုုပါလား လိုု႔ ေျပာတယ္။ စုုမယ္ဆိုု သူ႔မွာရွိတဲ့ ႏိုုင္ငံတကာက တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ေပးမယ္ တဲ့။ လူဆိုုတာ ဘဝမွာ တစ္စံုုတရာကိုု စြဲလမ္း မက္ေမာစိတ္ရွိရတယ္၊ ျပီးေတာ့ တခုုတ္တရ စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းလိုုစိတ္လည္း ရွိရတယ္ အဲဒီလိုု စုုေဆာင္း သိမ္းဆည္းတဲ့ အေလ့အထဟာ အင္မတန္ ေကာင္းတဲ့ အေလ့အထ တစ္ခုုပဲ ဆိုုတဲ့ စကားမ်ိဳးကိုုလည္း မၾကာခဏ ျပီးေတာ့ ေလးေလးနက္နက္ ေျပာေသးတယ္။ သူ႔စကားသံက ခပ္ၾသၾသနဲ႔ သိပ္ေတာ့ မခ်ိဳသာဘူး။ တိုုတုုိေျပာရရင္ တံဆိပ္ေခါင္းစုုဖိုု႔ သေဘာတူလိုုက္တယ္ ဆိုုပါေတာ့။ ဒီလိုုနဲ႔ ေန႔တိုုင္း စာပိုု႔သမားၾကီး လာတတ္တဲ့ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ပတ္ဝန္းက ်င္မွာ ျပတင္းေပါက္ကေန လွမ္းၾကည့္ေနတာမ်ိဳး မဟုုတ္ေတာ့ဘူး။ ျခံထဲ ဆင္းေဆာ့ရင္း သူအလာကိုု ေစာင့္ေနျဖစ္တယ္။ သူလာရင္ တေန႔တမ်ိဳး မရိုုးႏိုုင္တဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြ ပါလာတတ္တယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ တံဆိပ္ေခါင္းေတြကိုု စာအုုပ္တစ္အုုပ္ထဲမွာ ေကာ္နဲ႔ ကပ္ျပီး သိမ္းရတယ္။ ျပီးရင္ ျပန္ၾကည့္ရတယ္။ ဒါ ဘယ္ႏိုုင္ငံက ဘယ္ႏွစ္ခုုႏွစ္မွာ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း၊ ဘာအထိမ္းအမွတ္နဲ႔ ထုုတ္ေဝတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္း အစရွိသည္ျဖင့္ မွတ္သားတတ္စ ျပဳလာတယ္။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီး လာတဲ့အခ်ိန္က မိုုးအံုု႔ေနတယ္။ ရုုတ္တရက္ မိုုးရြာလာရင္ ျခံထဲ ဆင္းရခက္ေနမွာစိုုးတာနဲ႔ ျမက္ဦးထုုတ္တစ္လံုုးကိုု အဆင္သင့္ ေဆာင္ထားျပီး မိတ္ေဆြစာပိုု႔သမားၾကီး အလာကိုု ေစာင့္ေနမိတယ္။ ဒီေန႔ ဘယ္လ္ဂ်ီယန္ႏိုုင္ငံက ထုုတ္တဲ့ ရွားပါးတံဆိပ္ေခါင္း တစ္ခုု ယူလာမယ္လိုု႔ မေန႔က ေျပာသြားတာ။ ေျပာတဲ့အတိုုင္းပဲ သူေရာက္လာေတာ့ တံဆိပ္ေခါင္းေလး ေပးတယ္။ တံဆိပ္ေခါင္းနဲ႔အတူ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုုလည္း ေပးေသးတယ္။ ပိုုစ့္ကဒ္ကိုထုုတ္ၾကည့္ လိုုက္ေတာ့ အျဖဴခံမွာ မင္အနက္ေရာင္နဲ႔ နားရြက္ပံုုေလးေတြ ဆြဲထားတာ။ နားရြက္ေတြက အၾကီး အေသး အရြယ္စံုုပဲ။ နားရြက္ပံုုေတြကိုု တလွည့္ သူ႔ကိုု တလွည့္ၾကည့္ေနမိေတာ့ သူက နားရြက္ေလးေတြေလ ဘာထူးဆန္းလိုု႔လဲ… ကေလးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲလိုု႔ ေျပာေျပာဆိုုဆိုုနဲ႔ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တယ္။ ျခံစည္းရိုုး သံတိုုင္ေတြက တစ္ေခ်ာင္းနဲ႔ တစ္ေခ်ာင္း ခပ္ေဝးေဝး၊ လက္ထည့္လိုု႔ရေအာင္ ေခ်ာင္ေခ်ာင္ခ်ိခ်ိရွိတယ္ေလ။ ရုုတ္တရက္ လန္႔သြားတာလား အံ့ၾသသြားတာလား မေသခ်ာဘုူး။ ဒါေပမဲ့ သူ နားရြက္ကိုု လွမ္းကိုုင္လိုုက္တာဟာ ႏူးႏူးညံ့ညံ့မရွိပဲ ဆတ္ကနဲ ဆြဲလိုုက္သလိုု လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ကိုုယ္ကိုု ေနာက္ကိုု ဆုုတ္လိုုက္ေတာ့ စာပိုု႔သမားၾကီးက ရယ္တယ္။ သူရယ္ပံုက တမ်ိဳးပဲ။ ကေလးဆိုေတာ့ ဘယ္လိုရယ္တယ္လို႔ ထုတ္ မေျပာတတ္ေပမယ့္ သူ ရယ္ပံုၾကီးကို မၾကိဳက္တာေတာ့ မွတ္မိေနတယ္။ ဒါလည္း ေနာက္ပိုုင္း ျပန္ေတြးမွ ေရးေရး ေပၚလာတဲ့ အေတြးပါ။ ရုုတ္တရက္ကေတာ့ ကေလးပီပီ လန္႔သြားတာပဲ သိတယ္။ ေနာက္ရက္ေတြမွာေတာ့ ထံုုးစံအတိုုင္း စာပါလာတဲ့ေန႔ဆိုု အိမ္ေရွ႔မွာ ခဏ ရပ္၊ စာယူ ျပီးေတာ့ သူေပးတဲ့ တံဆိပ္ေခါင္းေတြအေၾကာင္း စကား နည္းနည္းပါးပါး ေျပာျဖစ္တယ္။ တစ္လေလာက္ေနေတာ့ ေနာက္ ပိုုစ့္ကဒ္တစ္ခုု ထပ္ေပးျပန္တယ္။ အရင္တခါကလိုု အရြယ္စံုု နားရြက္ပံုုေတြပဲ။ ပိုုစ့္ကဒ္ထဲက နားရြက္ပံုုေတြကိုု ၾကည့္ရင္း စိတ္ထဲတမ်ိဳးျဖစ္လာတယ္။ သူ႔ကိုု လွမ္းၾကည့္လိုုက္ေတာ့ မ်က္ႏွာက ပံုုမွန္မဟုုတ္သလိုုပဲ။ ဒါေပမဲ့ ဘာမွန္းေတာ့ သဲသဲကြဲကြဲ မသိခဲ့ဘူး။ ရုုတ္တရက္ ေမးခြန္းတစ္ခုု ေမးခ်င္သြားတာနဲ႔ စဥ္းစားမေနေတာ့ပဲ ေမးခ်လိုုက္တယ္။ အဲဒါကေတာ့ “ဦးေလးက နားရြက္ေတြ မေပၚတဲ့ ဦးထုုတ္ကိုု ဘာျဖစ္လိုု႔ အျမဲ ေဆာင္းထားတာလဲ…” ဆိုုတဲ့ ေမးခြန္းပဲ။ ေမးခြန္း အဆံုုးမွာ ခုုနက အနည္းငယ္ ပ်က္ယြင္းစျပဳေနတယ္လိုု႔ ထင္ရတဲ့ မ်က္ႏွာဟာ ပိုုျပီး တစ္မ်ိဳးျဖစ္သြားတယ္။ ဘာမွ ျပန္မေျဖပဲ သူ႔ဦးထုုတ္ကိုု၊ သူ႔ေခါင္းကိုု သူ႔လက္နဲ႔ အသာဖိျပီး စာေတြ ဆက္ေဝလိုုက္ဦးမယ္ကြ လိုု႔ ေျပာျပီး ခပ္သြက္သြက္ ထြက္သြားေတာ့တာပဲ။ အဲဒီေန႔က စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေတြ႔လိုုက္ရတာ ေနာက္ဆံုုးပဲ။ အဲဒီေနာက္မွာ သူ႔ကိုု ေနာက္ထပ္ မေတြ႔ရေတာ့ဘူး၊ စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းစရာ တံဆိပ္ေခါင္းေတြလည္း ထပ္မရေတာ့ဘူး။ တစ္ရက္ျပီး တစ္ရက္ ေန႔လည္ တစ္နာရီ ဆယ္မိနစ္ ပတ္ဝန္းက ်င္ဆိုု တေမွ်ာ္ေမွ်ာ္နဲ႔။ ဒီလိုုေပ်ာက္သြား မယ္မွန္းသိရင္ ဟိုုေမးခြန္းကိုု မေမးပဲ ေနလိုုက္ပါတယ္ ဆိုုတဲ့ ေနာက္က ်ေနာင္တတစ္ခ်ိဳ႔နဲ႔။ ေန႔လည္ဖက္ေတြဆိုု သူ လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ေတြပါတဲ့ ပိုုစ့္ကဒ္ေလးႏွစ္ခုုကိုု စားပြဲေပၚမွာ ေထာင္ထားရင္း မွန္ထဲမွာ ကိုုယ့္နားရြက္ကိုု ကိုုယ္ အသာ ကိုုင္ၾကည့္ရင္း မိတ္ေဆြ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု သတိရေနမိတယ္။ ဒီလိုုနဲ႔ ေက ်ာင္းေတြဖြင့္၊ ေက ်ာင္းျပန္တက္ရင္း စာက ်က္ရင္း တစ္ခါက ေႏြရာသီေက်ာင္းပိတ္ရက္မွာ မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတဲ့၊ ဘဝမွာ တစ္ခုုတစ္ခုုကိုု စနစ္တက ် သိမ္းဆည္း စုုေဆာင္းဖိုု႔ ဝါသနာကိုု အစျပဳေပးခဲ့တဲ့၊ ႏိုုင္ငံတကာ တံဆိပ္ေခါင္းမ်ိဳးစံုုနဲ႔ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု လက္ေဆာင္ေပးခဲ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီးကိုု ေမ့ေမ့ေပ်ာက္ေပ်ာက္ ျဖစ္သြားခဲ့တာ။ ေနာက္တစ္ႏွစ္ေလာက္ အၾကာ… ေက ်ာင္းမသြားခင္ မနက္ေစာေစာ ေကာ္ဖီစားပြဲေပၚမွာ ေန႔စဥ္ထုုတ္ သတင္းစာတစ္ေစာင္ကိုု ေတြ႔တာနဲ႔ ဟုုိ ဒီ လွန္ေလွာ ၾကည့္မိတယ္။ ေနာက္ေက ်ာဖက္က အဖံုုးမွာပါတဲ့ အမ်ိဳးသားတစ္ေယာက္ရဲ႕ မ်က္ႏွာဟာ သိပ္ကိုု ရင္းႏွီး သိက ်ြမ္းဖူးတဲ့ လူတစ္ေယာက္လိုု႔ ခံစားရတယ္။ ဒါနဲ႔ ဓါတ္ပံုုရဲ႕ေအာက္မွာပါတဲ့ အေၾကာင္းအရာကိုု ဖတ္ၾကည့္ လိုုက္မိေတာ့ လူတကိုုယ္လံုုး ေအးစက္သြားသလိုု၊ ထိုုင္ေနရာကေန လွဳပ္မရေတာ့သလိုု ျဖစ္သြားတယ္။ သူဟာ ျပစ္မွဳက ်ဴးလြန္လိုု႔ ဖမ္းဆီးျခင္း ခံထားတဲ့ တရားခံတစ္ေယာက္၊ ျပီးေတာ့ စာပိုု႔သမားေဟာင္းတစ္ေယာက္ ျဖစ္ေနတယ္။ ဖမ္းဆီးရျခင္း အေၾကာင္းကေတာ့ ကေလးေတြကိုု အသာ ဆြဲေဆာင္ျပီး လူကြယ္ရာေနရာကိုု ေခၚသြားတတ္၊ ျပီးရင္ ကေလးေတြရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားေလးေတြကိုု ျဖတ္ေတာက္္ျပီး ပုုလင္းေတြထဲမွာ ေဆးစိမ္ စုုေဆာင္းထားတဲ့ သူ႔ရဲ႕ ဝါသနာေၾကာင့္ပဲ။ သူ႔နားရြက္ကိုုပါ အလြတ္မေပးပဲ သူကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္ေတာက္ ထားတယ္လိုု႔ သိရတယ္။ ဒါေၾကာင့္ သူ႔နားရြက္ကိုု လူမျမင္ေအာင္ ဦးထုုတ္ေဆာင္းျပီး အျမဲ ကာကြယ္ထားတတ္သူပဲ။ သူ႔ကိုု သူေနထိုုင္တဲ့ ေျမေအာက္အိမ္ခန္းငယ္ထဲမွာ ေဆးစိမ္ထားတဲ့ နားရြက္အပိုုင္းအစ ပုုလင္းေပါင္း ေလးဆယ္ေက ်ာ္နဲ႔အတူ ဖမ္းမိတာလိုု႔ ဖတ္ရတယ္။ ဝါသနာပါတာ တစ္ခုုခုုကိုု စုုေဆာင္းသိမ္းဆည္းရတယ္လိုု႔ အၾကံျပဳေပးခဲ့သူ၊ သူေပးခဲ့တဲ့ နားရြက္ပံုု ပိုုစ့္ကဒ္ႏွစ္ခုု၊ သမီးမွာလည္း နားရြက္ေလးေတြ ရွိတာပဲ ဆိုုျပီး နားရြက္ဖ်ားကိုု ခပ္ဆတ္ဆတ္ ဆြဲလိုုက္တဲ့ အခ်ိန္၊ ဦးေလးက ဘာျဖစ္လိုု႔ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဦးထုုတ္ ေဆာင္းထားတာလဲ လိုု႔ ေမးလိုုက္တဲ့ေန႔က စုျပီး ဒီကေန႔ အထိ ျပန္မေတြ႔ရေတာ့တဲ့ စာပိုု႔သမားၾကီး။ ျမင္ကြင္းေတြဟာ အေႏွးရုုပ္ရွင္တစ္ခုုလိုု စီကာ စဥ္ကာ တစ္ကြက္ခ်င္း ေပၚလာၾကတယ္။ ေနာက္ေတာ့ မိဘေတြ အလုုပ္ကိစၥနဲ႔ အဲဒီျမိဳ႔ကေလးကေန အျပီးေျပာင္းလာခဲ့လိုုက္တာ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ ၾကာတ့ဲအထိ ျမိဳ႔ကေလးကိုု တစ္ေခါက္တစ္ေလမွ ျပန္မေရာက္ျဖစ္ေတာ့ဘူး။ နားရြက္ဖ်ားေတြ ျဖတ္ျပီး စုုေဆာင္းတတ္တဲ့ ေၾကာက္စရာ လူထူးလူဆန္း စာပိုု႔သမားၾကီးတစ္ေယာက္နဲ႔ တရင္းတႏွီး မိတ္ေဆြျဖစ္ခဲ့ဖူးတယ္ဆိုုတဲ့ အေၾကာင္းကေတာ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာၾကာျမင့္တဲ့အထိ၊ ေျပာရရင္ ဒီအသက္ ဒီအရြယ္ေရာက္တဲ့အထိ တခ်က္ တခ်က္ သတိတရ ျပန္ေပၚလာတတ္စျမဲ။ အထူးသျဖင့္ေတာ့ အေပၚေအာက္ ဆင္တူ ဝတ္စံုုနဲ႔ သားေရအိတ္ စလြယ္သိုုင္းထားတဲ့ စာပိုု႔သမားေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ နားရြက္ဖံုုးတဲ့ ဂ်ပန္ဦးထုုတ္ေဆာင္းထားတဲ့သူေတြကိုု ေတြ႔ရတိုုင္း၊ ကုုန္ကုုန္ေျပာရရင္ မနက္အလုုပ္သြားခါနီး နားထဲက နားကပ္ကိုု ေနာက္ နားကပ္တစ္ခုုနဲ႔ အလဲအလွယ္ လုုပ္တဲ့ အခ်ိန္တိုုင္းမွာေတာင္ နားရြက္ဖ်ားေလးကိုု ကိုုင္မိျပီး အထိတ္တလန္႔ ျဖစ္သြားတတ္ေသးတာမ်ိဳး။
* * * * *
ကဲ… ရုုတ္တရက္ၾကားလိုုက္ရတဲ့ တံခါးေခါက္သံ၊ တံခါးအျပင္ဖက္က စာပိုု႔သမား၊ အဲဒီစာပိုု႔သမားကေန ေကြ႔ဝိုုက္ျပီး ထြက္လာတဲ့ တသီတတန္း အေတြးေတြကိုု ေျပာခ်င္ေဇာနဲ႔ ျဖစ္ခ်င္ရာျဖစ္ဆိုုျပီး အခုုလိုု ခ်ေရးလိုုက္ရတာမိုု႔ စာဖတ္သူကိုု နည္းနည္းေတာ့ အားနာပါတယ္။ ဒါေပမဲ့ ညာမေျပာခ်င္ဘူး၊ စိတ္ထဲမွာေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြကိုု နားေထာင္မယ့္သူ တစ္ေယာက္တေလမွ မရွိေတာ့ေရာ ဘာအေရးလဲ။ အခုုလိုုမ်ိဳး ခ်ေရးလိုုက္ေတာ့ ေျပာခ်င္တာေတြလည္း ေျပာရ၊ စာတစ္ပုုဒ္လည္းရ တစ္ခ်က္ခုုတ္ ႏွစ္ခ်က္ျပတ္ ကိစၥမရွင္းေပဘူးလားဆိုုျပီး ေက ်နပ္ အားရေနမိတာ အမွန္ပါ။ တဆက္တည္းမွာ နာမည္ေက ်ာ္ပန္းခ်ီဆရာ ဗင္ဂိုုးရဲ႕ နားရြက္ဖ်ားကိုု ဘလိတ္ဓါးနဲ႔ သူ ကိုုယ္တိုုင္ ျဖတ္တာလား သူ႔မိတ္ေဆြ ပန္းခ်ီဆရာ ေဂၚဂင္နဲ႔ ရန္ျဖစ္ အျငင္းပြားရင္း ေဂၚဂင္က ျဖတ္လိုုက္တာလား ဆိုုတာကေတာ့ အေျဖမရွိတဲ့ ပုုစၦာတစ္ပုုဒ္လိုု ဆက္ျပီး ေတြးေန အေျဖရွာေနမိဦးမွာပဲ။ အေျဖရရင္ အခုုလိုု စာမ်ိဳး ေနာက္တစ္ပုဒ္ ဆက္ေရးတာေပါ့။ အခုုေတာ့ ဒီေလာက္ပါပဲ။
........................................................................
+သက္ေဝ+
(၂၆ မတ္ ၂၀၁၆) - ၂၀၁၆ ဇြန္လ - Idea မဂၢဇင္းတြင္ ေဖၚျပျပီးျဖစ္သည္။
No comments:
Post a Comment