*** သူ႔ဆီက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း
ဖုန္းလိုင္းက က်မဆီ ေရာက္လာတယ္ေလ…။
*** သူက မဲေဆာက္
က်မက ဘန္ေကာက္မွာမို႔
အသံပို႔လို႔ပဲ စိတ္အာသာ ေျဖၾကရတယ္ေပါ့…။
*** အရင္ ၃-ႏွစ္၊ ၄-ႏွစ္ကေတာ့
က်မေရာ၊ သူပါ မဲေဆာက္မွာ အတူတကြေပါ့…။
*** ႏွစ္ေယာက္အတူ စက္ခ်ဳပ္ၾက
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ အိပ္မက္ မက္ၾကနဲ႔
ဒါဟာ တသက္တာေလလား
ထင္မွတ္မွားခဲ့ၾကခ်ိန္ေပါ့…။
*** ႏွစ္မၾကာပါဘူး… ဘန္ေကာက္က အလုပ္ေတြမ်ားေကာင္းခ်ိန္မွာ
သူဟာ မဲေဆာက္မွာပဲ ေနခ်င္တယ္
က်မမွာ ဘန္ေကာက္ကို သြားခ်င္တယ္နဲ႔
အျငင္းပြားၾက၊ အခ်င္းမ်ားၾကနဲ႔
အိပ္မက္မ်ားလည္း တခန္းရပ္လို႔
ႏူတ္ဆက္လမ္းခြဲၾကဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတယ္…။
*** က်မက ဘန္ေကာက္မွာ
သူက မဲေဆာက္မွာနဲ႔ ၃-ႏွစ္ေလာက္အဆက္ျပတ္သြားၾကလို႔
ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္မိဘကိုကိုယ္ ရွာေကၽြးေနရခ်ိန္မွာ
အေၾကြးေတြလည္း တစတစေၾကလာ
ေ၀ဒနာအသစ္ေတြလာေပးသူကလည္း မရွားပါဘူး…။
*** အဲဒီ ေ၀ဒနာ အသစ္ကို
မိသားစု ခ်စ္စိတ္နဲ႔ပဲ ျငင္းပယ္လို႔
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တည္ၿငိမ္စြာ ျဖတ္သန္းေနခိုက္မွာ
ေ၀ဒနာေဟာင္း (သူ႔ဆီက…)ဖုန္း၀င္လာပါေရာ…။
“ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ မင္းမွန္ပါတယ္”တဲ့
“တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ဆက္ရေအာင္”တဲ့…
ဟုတ္ကဲ့… သူသိေစခ်င္တာက
က်မမွာ… အခုထိ၊ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ်
ထိရွ- ေၾကကြဲ- လြမ္းဆြတ္ေနဆဲပါရွင္…။
+++လွယမင္း- (ဘန္ေကာက္- အထည္ခ်ဳပ္ ေရႊ႕ေျပာင္းတစ္ဦး)
**အယ္ဒီတာဆရာခင္ဗ်ား…..
က်ေနာ္တို႔ ထိုင္းနိုင္ငံ ဆူရတ္ဌာနီ ခရိုင္ဘက္မွာ က်ပန္းအလုပ္(ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႔ အေထြေထြ)အလုပ္ေတြမွာ ျမန္မာျပည္သားကန္ထရိုက္ေတြက အလုပ္လုပ္ၿပီး ေပးရမယ့္ပိုက္ဆံကို မေပးၾကပါ။ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဆိုရာမွာ ကုလားအခ်ဳိ႕၊ ကရင္အခ်ဳိ႕၊ မြန္အခ်ဳိ႕ပါၾကၿပီး ရွမ္း(ထိုင္း)စကားကို က်ေနာ္တို႔ထက္ ပိုမိုကၽြမ္းက်င္ၿပီး အာဏာပိုင္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ထက္ ပိုေပါင္းနိုင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လေတြက အလုပ္ဆင္းရတာ ၂၁-ရက္ ေလာက္ရွိခဲ့တဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ ဘ၀တူ က်ပန္းအလုပ္သမား ၃၀-ဦးေလာက္ဟာ အခုထိ ေန႔စားခေတြ မရွင္းရေသးပါ။ ဒါကို ဆရာတို႔ ျမန္မာျပည္သာ:က အကူအညီေပးဖို႔ စာေစာင္ထဲမွာ ပါတဲ့ ဖုန္းကတဆင့္ ဆက္သြယ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား…။
ရင္ဖြင့္သူ…. ေမာင္ေဇာ္(ဆူရတ္ဌာနီ- က်ပန္းလုပ္သားတစ္ဦး)
***ထိရွ- ေၾကကြဲ- လြမ္းဆြတ္ေနရဆဲပါ***
*** သူ႔ဆီက ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း
ဖုန္းလိုင္းက က်မဆီ ေရာက္လာတယ္ေလ…။
*** သူက မဲေဆာက္
က်မက ဘန္ေကာက္မွာမို႔
အသံပို႔လို႔ပဲ စိတ္အာသာ ေျဖၾကရတယ္ေပါ့…။
*** အရင္ ၃-ႏွစ္၊ ၄-ႏွစ္ကေတာ့
က်မေရာ၊ သူပါ မဲေဆာက္မွာ အတူတကြေပါ့…။
*** ႏွစ္ေယာက္အတူ စက္ခ်ဳပ္ၾက
ႏွစ္ေယာက္တစ္ဘ၀ အိပ္မက္ မက္ၾကနဲ႔
ဒါဟာ တသက္တာေလလား
ထင္မွတ္မွားခဲ့ၾကခ်ိန္ေပါ့…။
*** ႏွစ္မၾကာပါဘူး… ဘန္ေကာက္က အလုပ္ေတြမ်ားေကာင္းခ်ိန္မွာ
သူဟာ မဲေဆာက္မွာပဲ ေနခ်င္တယ္
က်မမွာ ဘန္ေကာက္ကို သြားခ်င္တယ္နဲ႔
အျငင္းပြားၾက၊ အခ်င္းမ်ားၾကနဲ႔
အိပ္မက္မ်ားလည္း တခန္းရပ္လို႔
ႏူတ္ဆက္လမ္းခြဲၾကဖို႔ သေဘာတူလိုက္ၾကတယ္…။
*** က်မက ဘန္ေကာက္မွာ
သူက မဲေဆာက္မွာနဲ႔ ၃-ႏွစ္ေလာက္အဆက္ျပတ္သြားၾကလို႔
ကိုယ့္အလုပ္နဲ႔ကိုယ္၊ ကိုယ့္မိဘကိုကိုယ္ ရွာေကၽြးေနရခ်ိန္မွာ
အေၾကြးေတြလည္း တစတစေၾကလာ
ေ၀ဒနာအသစ္ေတြလာေပးသူကလည္း မရွားပါဘူး…။
*** အဲဒီ ေ၀ဒနာ အသစ္ကို
မိသားစု ခ်စ္စိတ္နဲ႔ပဲ ျငင္းပယ္လို႔
ကိုယ့္ဖာသာကိုယ္ တည္ၿငိမ္စြာ ျဖတ္သန္းေနခိုက္မွာ
ေ၀ဒနာေဟာင္း (သူ႔ဆီက…)ဖုန္း၀င္လာပါေရာ…။
“ေတာင္းပန္ပါတယ္၊ မင္းမွန္ပါတယ္”တဲ့
“တို႔ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းကို ျပန္ဆက္ရေအာင္”တဲ့…
ဟုတ္ကဲ့… သူသိေစခ်င္တာက
က်မမွာ… အခုထိ၊ သူနဲ႔ပတ္သက္သမွ်
ထိရွ- ေၾကကြဲ- လြမ္းဆြတ္ေနဆဲပါရွင္…။
+++လွယမင္း- (ဘန္ေကာက္- အထည္ခ်ဳပ္ ေရႊ႕ေျပာင္းတစ္ဦး)
**အယ္ဒီတာဆရာခင္ဗ်ား…..
က်ေနာ္တို႔ ထိုင္းနိုင္ငံ ဆူရတ္ဌာနီ ခရိုင္ဘက္မွာ က်ပန္းအလုပ္(ေဆာက္လုပ္ေရးနဲ႔ အေထြေထြ)အလုပ္ေတြမွာ ျမန္မာျပည္သားကန္ထရိုက္ေတြက အလုပ္လုပ္ၿပီး ေပးရမယ့္ပိုက္ဆံကို မေပးၾကပါ။ ျမန္မာျပည္သားေတြ ဆိုရာမွာ ကုလားအခ်ဳိ႕၊ ကရင္အခ်ဳိ႕၊ မြန္အခ်ဳိ႕ပါၾကၿပီး ရွမ္း(ထိုင္း)စကားကို က်ေနာ္တို႔ထက္ ပိုမိုကၽြမ္းက်င္ၿပီး အာဏာပိုင္ေတြကိုလည္း က်ေနာ္တို႔ထက္ ပိုေပါင္းနိုင္ပါတယ္။ ၿပီးခဲ့တဲ့ လေတြက အလုပ္ဆင္းရတာ ၂၁-ရက္ ေလာက္ရွိခဲ့တဲ့ က်ေနာ္နဲ႔ ဘ၀တူ က်ပန္းအလုပ္သမား ၃၀-ဦးေလာက္ဟာ အခုထိ ေန႔စားခေတြ မရွင္းရေသးပါ။ ဒါကို ဆရာတို႔ ျမန္မာျပည္သာ:က အကူအညီေပးဖို႔ စာေစာင္ထဲမွာ ပါတဲ့ ဖုန္းကတဆင့္ ဆက္သြယ္ပါတယ္ခင္ဗ်ား…။
ရင္ဖြင့္သူ…. ေမာင္ေဇာ္(ဆူရတ္ဌာနီ- က်ပန္းလုပ္သားတစ္ဦး)
No comments:
Post a Comment