ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးစဥ္- ျမတ္ေသာ ေတာထြက္ျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အတိတ္ ဇာတ္ကိုေဆာင္၍ ေဟာေတာ္မူသည္ကား…။
အတိတ္ဇာတ္…
ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းစိုးစံစဥ္၊ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုမင္းႀကီး ပုေရာဟိတ္၏သား၊ သုသီမ သတို႔ သားဟု ေခၚတြင္၏။
ထိုေန႔၌ပင္ မိဖုရားႀကီးမွာလည္း သားတစ္ေယာက္ဖြားျမင္သည္။ ျဗဟၼဒတၱ သတို႔ သားဟု မွည့္ေခၚ၏။
မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႔တည္း ဖြားေသာ ပုေရာဟိတ္၏ သား သုသီမကို နို႔ထိန္းတို႔ထံတြင္ အတူ ေနေစ၏။ သတို႔သား နွစ္ေယာက္မွာ အလြန္လွပေသာ အဆင္းတုို႔ျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
အတိတ္ဇာတ္…
ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းစိုးစံစဥ္၊ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုမင္းႀကီး ပုေရာဟိတ္၏သား၊ သုသီမ သတို႔ သားဟု ေခၚတြင္၏။
ထိုေန႔၌ပင္ မိဖုရားႀကီးမွာလည္း သားတစ္ေယာက္ဖြားျမင္သည္။ ျဗဟၼဒတၱ သတို႔ သားဟု မွည့္ေခၚ၏။
မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႔တည္း ဖြားေသာ ပုေရာဟိတ္၏ သား သုသီမကို နို႔ထိန္းတို႔ထံတြင္ အတူ ေနေစ၏။ သတို႔သား နွစ္ေယာက္မွာ အလြန္လွပေသာ အဆင္းတုို႔ျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
သတို႔သားႏွစ္ဦးတို႔သည္ ကစားအတူ၊ သြားအတူ၊ လာအတူ ျဖစ္ၾကၿပီး တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦး အလြန္ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာၾက၏။
တကၠသိုလ္ပညာမ်ားကိုလည္း အတူသြားသင္ၾကၿပီး အျပန္ခရီးတြင္လည္း အတူတူပင္ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။
ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး နတ္ရြာစံလွ်င္ သားေတာ္ ျဗဟၼဒတၱမင္းသား နန္းေမြဆက္ခံရ၏။ ပုေရာဟိတ္၏သား သုသီမကို ပုေရာဟိတ္အရာ၌ပင္ ထား၏။ မင္းျဖစ္သည့္တိုင္ သူငယ္ခ်င္း သုသီမႏွင့္အတူစား၊ အတူေနပင္ ျဖစ္သည္။
ၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ခြင္ အဆန္းဆင္…
တစ္ေန႔သ၌ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ မင္းပ်ဳိမင္းလြင္ ျဖစ္သည့္ အတိုင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ တခြင္လံုးရွိ လမ္းမ်ား၊ ေနအိမ္တိုက္တာမ်ားကို မုခ္ဦးမ်ားႏွင့္တကြ အလွအပ တန္ဆာဆင္ေစ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ မဂၤလာဆင္ေတာ္၌ သူငယ္ခ်င္း ဖြားဖက္ေတာ္ သုသီမကို ေနာက္ကစီးေစၿပီး ၿမိဳ႕ကိုလယ္ယာရစ္ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈ၏။
ခ်စ္တဲ့စိတ္ဟာဆန္းၾကယ္…
မင္း၏ မယ္ေတာ္ မိဖုရားႀကီးသည္ နန္းေလသာျပတင္းမွ သားေတာ္ကိုၾကည့္႐ႈရင္း ဆင္ေနာက္က ပုေရာဟိတ္ သုသီမ၏ က်က္သေရရွိလွေသာ မ်က္ႏွာကို ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ အလြန္တိမ္းညြတ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ မစားနိုင္ မအိပ္နိုင္ျဖစ္၏။ ဖြင့္ေျပာရမွာလည္း ရွက္လြန္းလွ၍ အေသခံေတာ့မည္ဟု ခန္းေဆာင္တြင္ ၀င္ကာ အစာအဟာရကို လံုး၀ျဖတ္ၿပီး အိပ္၍သာ ေနေလေတာ့သည္။
မိန္းမအခ်င္းခ်င္း မခ်န္ျခြင္း…
ထိုအခါသားေတာ္သည္ သူ၏ မိဖုရားကို မိန္းမတို႔အခ်င္းခ်င္း လွ်ဳိ႕၀ွက္မခ်န္ဘဲ ေျပာမည္ဟုသိ၍ ပရိယာယ္ျဖင့္ေမးေစ၏။ မင္းမိဖုရားသည္ ေယာကၡမ မယ္ေတာ္ထံသြား၍ ေျခဆုပ္လက္နယ္ျပဳၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးျမန္းသည္။ ထိုအခါ မယ္ေတာ္မိဖုရားႀကီးက ေခၽြးမေတာ္အား ဖြင့္ေျပာျပ၏။
မိဖုရားေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ အေၾကာင္းစံုသိရေသာ္ သုသီမပုေရာဟိတ္အား မင္းေျမွာက္ကာ မယ္ေတာ္အား မိဖုရားအရာျပဳေစမည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ေစ၏။
မေလ်ာ္ကန္ပါ ေတာင္းပန္ရွာ…
ျဗဟၼဒတၱမင္းသည္ သုသီမ ပုေရာဟိတ္ကိုေခၚေစၿပီး….
`အေဆြ… ငါ့မိခင္၏ အသက္ကိုကယ္ပါ၊ အေဆြကို မင္းေျမာက္မည္။ ငါ၏ မယ္ေတာ္ကို မိဖုရားႀကီးေျမွာက္၍ ငါက အိမ္ေရွ႕မင္းအျဖစ္ ေနမည္´ဟု ေျပာဆိုေလသည္။
ထိုအခါ သုသီမက ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မျဖစ္နိုင္၊ မေလ်ာ္ကန္နိုင္ေၾကာင္း ျငင္းပယ္၏။ ေတာင္းပန္သူကလည္း အခါခါ ေတာင္းပန္၏။ ျငင္းပယ္သူကလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျငင္းပယ္၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သုသီမက လက္ေျမွာက္၍ ၀န္ခံလိုက္ရေလသည္။
မင္းႀကီးသည္ ပုေရာဟိတ္ကို မင္းေျမွာက္၍ မိမိမူကား အိမ္ေရွ႕မင္းအျဖစ္ ခံယူလိုက္၏။
ပါရမီဓာတ္ခံ ရင့္သန္သူ
ပုေရာဟိတ္သုသီမသည္ မင္းအျဖစ္ စည္းစိမ္ခံစားေနရေသာ္လည္း အာရံုငါးပါးကာမဂုဏ္တရားတို႔ကို ၿငီးေငြ႔လွသျဖင့္ ေတာထြက္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳရန္သာ စိတ္ေတာ္ ညြတ္ကိုင္းလ်က္ရွိသည္။ မိဖုရားႀကီးႏွင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနသည္။ နန္းေတာ္ႀကီးကိုပင္ ေလွာင္အိမ္ႀကီးဟု ထင္လာ၏။ ေလွာင္အိမ္၌ ေနရေသာ ငွက္ကဲ့သို႔ စိတ္တို႔မွာ က်ပ္တည္း က်ဥ္းေျမာင္းေန၏။
မိဖုရားႀကီး၏ လွည့္ကြက္…
ထိုအခါ မိဖုရားႀကီးသည္ ဤမင္းငယ္ကား နုပ်ဳိေသး၏။ ငါႏွင့္ မေမြ႔ေလ်ာ္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနေလ့ရွိ၏။ ငါကား အရြယ္အို၍ ဆံပင္တို႔သည္ ျဖဴကုန္၏။ ငါ့ေခါင္းမွ ဆံပင္ျဖဴႏုတ္ၿပီး သူ႔ေခါင္းမွ ဆံပင္ဟု ေျပာလွ်င္ သူလည္းအသက္ရင့္ၿပီဟု ထင္ေစကာ ေမြ႔ေလ်ာ္မည္ဟု ႀကံစည္၏။
တစ္ေန႔တြင္ သုသီမေခါင္းတြင္ သန္းရွာဟန္ျပဳ၍ ဆံပင္နက္တစ္ေခ်ာင္းကို ႏုတ္ယူၿပီး မိမိဆံပင္ကိုျပ၍ အသက္အရြယ္တူနီးပါး ျဖစ္ၿပီဟုေျပာ၏။
မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂ…
မင္းႀကီးသည္ ဆံပင္ျဖဴ လက္ထဲေရာက္ခါမွ ေခၽြးသီး ေခၽြးေပါက္မ်ား နဖူးျပင္မွ ေလွ်ာက်လာ၏။ ဆံပင္ျဖဴကို လက္၀ါးေပၚတင္၍-
`အို… သုသီမ… ေရွးအခါက ငါ၏ ဆံပင္တို႔သည္ မည္းနက္ေသာ အဆင္းရွိကုန္၏။ ယခုမူ ျဖဴကုန္ပါပေကာ၊ အက်င့္ကို က်င့္ရန္ အခ်ိန္တန္ၿပီ´ဟု မိမိကိုယ္ကိုတိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ကာ ျမတ္ေသာအက်င့္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ခ်ီးက်ဴးေျပာဆိုေလ၏။
မိဖုရားဆင္ကြက္ လြဲခ်က္ေပၚ…
မိဖုရားႀကီးမွာ ဆံျဖဴပင္ကိုျပလုိက္လွ်င္ သူႏွင့္အရြယ္တူေလသည္ဟုထင္ကာ ၾကည္ျဖဴစြာေမြ႔ေလ်ာ္လိမ့္မည္ဟု အကြက္ဆင္ခဲ့ေသာ္လည္း သူဆင္သည့္အကြက္မေပၚေတာ့ပါ၊ သံေ၀ဂညြတ္ၿပီး ရေသ့၀တ္၍ တရားက်င့္ရန္သာ အာရံုစူးစိုက္၍ ေနေပေတာ့၏။ ထုိေၾကာင့္ မိဖုရားႀကီးက သံေ၀ဂစိတ္ ေပ်ာက္ၿပီး အာရံုတစ္မ်ဳိးေရာက္ရန္ ႀကိဳးစားျပန္သည္။
အရွင္မင္းႀကီး ဤဆံပင္ျဖဴကား ကၽြန္ုပ္၏ ဦးေခါင္းမွ ဆံျဖဴျဖစ္ပါ၏။ မင္းႀကီး၏ ဆံျဖဴမဟုတ္ပါ။ အကၽြန္ုပ္မုသားဆိုမိပါ၏။ သည္းခံေတာ္မူပါ´
`အရွင္မင္းႀကီး ေပါက္ထြက္စ အေညွာင့္သည္ ရႈခ်င္စဖြယ္ရွိသကဲ့သို႔ အရွင္မင္းႀကီးသည္လည္း နုပ်ဳိ၍ ရႈခ်င္စဖြယ္ရွိပါ၏။ မင္းအျဖစ္ကိုလည္း ျပဳေတာ္မူပါ၊ အကၽြနု္ပ္ကိုလည္း ၾကည့္ရႈေတာ္မူပါ။ ေနာက္ဘမွ အက်ဳိးရွိမည့္ရဟန္းအျဖစ္ကို မျပဳပါလင့္´ဟု မင္းႀကီးအား နုပ်ဳိလန္းဆန္းသည့္ အရြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴး၍ ရဟန္းမျပဳရန္ ေတာင္းပန္ေလ၏။
မင္းႀကီးသည္ မိဖုရားႀကီးအား `မိဖုရားႀကီး ငါ့အား ရႈခ်င္စဖြယ္ တင့္တယ္ေသာ အစို႔အေညွာင့္ကဲ့သို႔ ထင္ေသာ္လည္း အိုမင္းလာေသာအခါ ငါ၏ ဆံတို႔ကား ပိုက္ဆံေလ်ာ္ကဲ့သို႔ ေဖြးေဖြးျဖဴရမည္မွမလြဲပါ။ သူငယ္တို႔၏ လည္းေကာင္း၊ လွပေသာ မိန္းကေလးတို႔၏ လည္းေကာင္း အဆင္းမွန္သမွ် ပ်က္စီးရမည္ကိုသာ ငါျမင္ေန၏။
`မိဖုရားႀကီး ငါ့အား အခ်ဳိးအစားေျပျပစ္ေသာအမ်ဳိးသမီးကိုျမင္ရ၏။ ေလျပည္ေလေအး တုိက္ခတ္၍ လႈပ္ရွားေသာ သႏၱာမည္းကဲ့သို႔ေသာ ထိုမိန္းမတို႔၏ ဆံပင္တို႔သည္ ေယာကၤ်ားတို႔၌ ကိေလသာ၏ အရြယ္ျဖင့္ျဖားေယာင္းသကဲ့သို႔ျဖစ္၏။ ငါ့စိတ္တြင္းမွ ထိုမိန္းမတို႔ကို အသက္ရွစ္ဆယ္၊ ကိုးဆယ္အရြယ္ရွိေသာ ေတာင္ေ၀ွးလက္စြဲ၍ ယိမ္းယိုင္ ကုန္းကြေနသည္ဟု ငါျမင္၏။
`မိဖုရားႀကီး ငါကား ေလာကီအာရံုကာမဂုဏ္၌ မေပ်ာ္ေမြ႔ေတာ့ပါ.။ မိန္းမတို႔အေပၚ ခ်စ္ခင္ဖြယ္- မခ်စ္ခင္ဖြယ္တို႔ကို အျပစ္ျမင္၍ တစ္ေယာက္တည္းသာ အိပ္ရာထက္၌ ရႈပြားပါ၏။ ေလာကီကာမဂုဏ္အားလံုးတို႔ကာ ေႏွာင္ႀကိဳးႏွင့္ တူကုန္၏။ ေရွးပညာရွိတို႔သည္ ထိုေႏွာင္ႀကိဳးတို႔ကို စြန္႔ပယ္သကဲ့သို႔ ငါလည္း စြန္႔ပယ္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳေတာ့အံ့´ဟု မိဖုရားႀကီးအား ေျပာၾကား၏။
ထိုေနာက္ သုသီမမင္းသည္ သူငယ္ခ်င္းျဗဟၼဒတၱကိုေခၚ၍ `အေဆြ… အေဆြသည္ မင္းအျဖစ္ကိုျပန္လည္၍ လက္ခံပါေတာ့´ဟု ေျပာၿပီး အၿခံအရံတို႔နွင့္တကြ ေဆြမ်ဳိးမ်ားငိုေၾကြးေနစဥ္မွာပင္ ဟိမ၀ႏၱာသို႔၀င္ကာ ရေသ့ရဟန္းျပဳ၍ စ်ာန္အဘိညာဥ္တို႔ကို ျဖစ္ေစၿပီး ေသလြန္ေသာအခါ ျဗဟၼာျပည္သို႔ လား၏။
ဇာတ္ေပါင္းေသာ္…
မိဖုရားႀကီးသည္ - ရာဟုလာမယ္ေတာ္
ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ - အာနႏၵာ
သုသီမင္းႀကီးသည္ - ငါဘုရားျဖစ္လာ၏ဟု ဇာတ္ေတာ္ကိုေပါင္း၏။
*** ဦးလွခင္-ဆန္းညြန္႔ဦး ***
(သတၱကနိပါတ္ ၄၁၁၊ သုသီမဇာတ္) ပစၥဳပၸန္၀တၳဳ…..
ျမတ္စြာဘုရားသည္ ေဇတ၀န္ေက်ာင္း၌ သီတင္းသံုးစဥ္- ျမတ္ေသာ ေတာထြက္ျခင္းကို အေၾကာင္းျပဳ၍ အတိတ္ ဇာတ္ကိုေဆာင္၍ ေဟာေတာ္မူသည္ကား…။
အတိတ္ဇာတ္…
ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းစိုးစံစဥ္၊ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုမင္းႀကီး ပုေရာဟိတ္၏သား၊ သုသီမ သတို႔ သားဟု ေခၚတြင္၏။
ထိုေန႔၌ပင္ မိဖုရားႀကီးမွာလည္း သားတစ္ေယာက္ဖြားျမင္သည္။ ျဗဟၼဒတၱ သတို႔ သားဟု မွည့္ေခၚ၏။
မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႔တည္း ဖြားေသာ ပုေရာဟိတ္၏ သား သုသီမကို နို႔ထိန္းတို႔ထံတြင္ အတူ ေနေစ၏။ သတို႔သား နွစ္ေယာက္မွာ အလြန္လွပေသာ အဆင္းတုို႔ျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
အတိတ္ဇာတ္…
ဗာရာဏသီျပည္ ျဗဟၼဒတ္မင္းစိုးစံစဥ္၊ ဘုရားေလာင္းသည္ ထိုမင္းႀကီး ပုေရာဟိတ္၏သား၊ သုသီမ သတို႔ သားဟု ေခၚတြင္၏။
ထိုေန႔၌ပင္ မိဖုရားႀကီးမွာလည္း သားတစ္ေယာက္ဖြားျမင္သည္။ ျဗဟၼဒတၱ သတို႔ သားဟု မွည့္ေခၚ၏။
မင္းႀကီးသည္ သားေတာ္ႏွင့္ တစ္ေန႔တည္း ဖြားေသာ ပုေရာဟိတ္၏ သား သုသီမကို နို႔ထိန္းတို႔ထံတြင္ အတူ ေနေစ၏။ သတို႔သား နွစ္ေယာက္မွာ အလြန္လွပေသာ အဆင္းတုို႔ျဖင့္ အလြန္တင့္တယ္ၾကကုန္၏။
သတို႔သားႏွစ္ဦးတို႔သည္ ကစားအတူ၊ သြားအတူ၊ လာအတူ ျဖစ္ၾကၿပီး တစ္ဦးနွင့္ တစ္ဦး အလြန္ခ်စ္ခင္ ၾကင္နာၾက၏။
တကၠသိုလ္ပညာမ်ားကိုလည္း အတူသြားသင္ၾကၿပီး အျပန္ခရီးတြင္လည္း အတူတူပင္ ျပန္ခဲ့ၾကေလသည္။
ျဗဟၼဒတ္မင္းႀကီး နတ္ရြာစံလွ်င္ သားေတာ္ ျဗဟၼဒတၱမင္းသား နန္းေမြဆက္ခံရ၏။ ပုေရာဟိတ္၏သား သုသီမကို ပုေရာဟိတ္အရာ၌ပင္ ထား၏။ မင္းျဖစ္သည့္တိုင္ သူငယ္ခ်င္း သုသီမႏွင့္အတူစား၊ အတူေနပင္ ျဖစ္သည္။
ၿမိဳ႕ေတာ္တစ္ခြင္ အဆန္းဆင္…
တစ္ေန႔သ၌ ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ မင္းပ်ဳိမင္းလြင္ ျဖစ္သည့္ အတိုင္း ၿမိဳ႕ေတာ္ တခြင္လံုးရွိ လမ္းမ်ား၊ ေနအိမ္တိုက္တာမ်ားကို မုခ္ဦးမ်ားႏွင့္တကြ အလွအပ တန္ဆာဆင္ေစ၏။
ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ မဂၤလာဆင္ေတာ္၌ သူငယ္ခ်င္း ဖြားဖက္ေတာ္ သုသီမကို ေနာက္ကစီးေစၿပီး ၿမိဳ႕ကိုလယ္ယာရစ္ လွည့္လည္ၾကည့္ရႈ၏။
ခ်စ္တဲ့စိတ္ဟာဆန္းၾကယ္…
မင္း၏ မယ္ေတာ္ မိဖုရားႀကီးသည္ နန္းေလသာျပတင္းမွ သားေတာ္ကိုၾကည့္႐ႈရင္း ဆင္ေနာက္က ပုေရာဟိတ္ သုသီမ၏ က်က္သေရရွိလွေသာ မ်က္ႏွာကို ျမင္လုိက္သည္ႏွင့္ အလြန္တိမ္းညြတ္ေသာ စိတ္ျဖင့္ မစားနိုင္ မအိပ္နိုင္ျဖစ္၏။ ဖြင့္ေျပာရမွာလည္း ရွက္လြန္းလွ၍ အေသခံေတာ့မည္ဟု ခန္းေဆာင္တြင္ ၀င္ကာ အစာအဟာရကို လံုး၀ျဖတ္ၿပီး အိပ္၍သာ ေနေလေတာ့သည္။
မိန္းမအခ်င္းခ်င္း မခ်န္ျခြင္း…
ထိုအခါသားေတာ္သည္ သူ၏ မိဖုရားကို မိန္းမတို႔အခ်င္းခ်င္း လွ်ဳိ႕၀ွက္မခ်န္ဘဲ ေျပာမည္ဟုသိ၍ ပရိယာယ္ျဖင့္ေမးေစ၏။ မင္းမိဖုရားသည္ ေယာကၡမ မယ္ေတာ္ထံသြား၍ ေျခဆုပ္လက္နယ္ျပဳၿပီး အက်ဳိးအေၾကာင္း ေမးျမန္းသည္။ ထိုအခါ မယ္ေတာ္မိဖုရားႀကီးက ေခၽြးမေတာ္အား ဖြင့္ေျပာျပ၏။
မိဖုရားေလွ်ာက္ထားသျဖင့္ အေၾကာင္းစံုသိရေသာ္ သုသီမပုေရာဟိတ္အား မင္းေျမွာက္ကာ မယ္ေတာ္အား မိဖုရားအရာျပဳေစမည္ဟု ႏွစ္သိမ့္ေစ၏။
မေလ်ာ္ကန္ပါ ေတာင္းပန္ရွာ…
ျဗဟၼဒတၱမင္းသည္ သုသီမ ပုေရာဟိတ္ကိုေခၚေစၿပီး….
`အေဆြ… ငါ့မိခင္၏ အသက္ကိုကယ္ပါ၊ အေဆြကို မင္းေျမာက္မည္။ ငါ၏ မယ္ေတာ္ကို မိဖုရားႀကီးေျမွာက္၍ ငါက အိမ္ေရွ႕မင္းအျဖစ္ ေနမည္´ဟု ေျပာဆိုေလသည္။
ထိုအခါ သုသီမက ဘယ္နည္းႏွင့္မွ မျဖစ္နိုင္၊ မေလ်ာ္ကန္နိုင္ေၾကာင္း ျငင္းပယ္၏။ ေတာင္းပန္သူကလည္း အခါခါ ေတာင္းပန္၏။ ျငင္းပယ္သူကလည္း အႀကိမ္ႀကိမ္ ျငင္းပယ္၏။ ေနာက္ဆံုးတြင္ သုသီမက လက္ေျမွာက္၍ ၀န္ခံလိုက္ရေလသည္။
မင္းႀကီးသည္ ပုေရာဟိတ္ကို မင္းေျမွာက္၍ မိမိမူကား အိမ္ေရွ႕မင္းအျဖစ္ ခံယူလိုက္၏။
ပါရမီဓာတ္ခံ ရင့္သန္သူ
ပုေရာဟိတ္သုသီမသည္ မင္းအျဖစ္ စည္းစိမ္ခံစားေနရေသာ္လည္း အာရံုငါးပါးကာမဂုဏ္တရားတို႔ကို ၿငီးေငြ႔လွသျဖင့္ ေတာထြက္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳရန္သာ စိတ္ေတာ္ ညြတ္ကိုင္းလ်က္ရွိသည္။ မိဖုရားႀကီးႏွင့္ မေပ်ာ္ပိုက္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနသည္။ နန္းေတာ္ႀကီးကိုပင္ ေလွာင္အိမ္ႀကီးဟု ထင္လာ၏။ ေလွာင္အိမ္၌ ေနရေသာ ငွက္ကဲ့သို႔ စိတ္တို႔မွာ က်ပ္တည္း က်ဥ္းေျမာင္းေန၏။
မိဖုရားႀကီး၏ လွည့္ကြက္…
ထိုအခါ မိဖုရားႀကီးသည္ ဤမင္းငယ္ကား နုပ်ဳိေသး၏။ ငါႏွင့္ မေမြ႔ေလ်ာ္ဘဲ တစ္ေယာက္တည္းသာ ေနေလ့ရွိ၏။ ငါကား အရြယ္အို၍ ဆံပင္တို႔သည္ ျဖဴကုန္၏။ ငါ့ေခါင္းမွ ဆံပင္ျဖဴႏုတ္ၿပီး သူ႔ေခါင္းမွ ဆံပင္ဟု ေျပာလွ်င္ သူလည္းအသက္ရင့္ၿပီဟု ထင္ေစကာ ေမြ႔ေလ်ာ္မည္ဟု ႀကံစည္၏။
တစ္ေန႔တြင္ သုသီမေခါင္းတြင္ သန္းရွာဟန္ျပဳ၍ ဆံပင္နက္တစ္ေခ်ာင္းကို ႏုတ္ယူၿပီး မိမိဆံပင္ကိုျပ၍ အသက္အရြယ္တူနီးပါး ျဖစ္ၿပီဟုေျပာ၏။
မင္းႀကီး၏ သံေ၀ဂ…
မင္းႀကီးသည္ ဆံပင္ျဖဴ လက္ထဲေရာက္ခါမွ ေခၽြးသီး ေခၽြးေပါက္မ်ား နဖူးျပင္မွ ေလွ်ာက်လာ၏။ ဆံပင္ျဖဴကို လက္၀ါးေပၚတင္၍-
`အို… သုသီမ… ေရွးအခါက ငါ၏ ဆံပင္တို႔သည္ မည္းနက္ေသာ အဆင္းရွိကုန္၏။ ယခုမူ ျဖဴကုန္ပါပေကာ၊ အက်င့္ကို က်င့္ရန္ အခ်ိန္တန္ၿပီ´ဟု မိမိကိုယ္ကိုတိုက္တြန္းႏႈိးေဆာ္ကာ ျမတ္ေသာအက်င့္၏ ဂုဏ္ေက်းဇူးကို ခ်ီးက်ဴးေျပာဆိုေလ၏။
မိဖုရားဆင္ကြက္ လြဲခ်က္ေပၚ…
မိဖုရားႀကီးမွာ ဆံျဖဴပင္ကိုျပလုိက္လွ်င္ သူႏွင့္အရြယ္တူေလသည္ဟုထင္ကာ ၾကည္ျဖဴစြာေမြ႔ေလ်ာ္လိမ့္မည္ဟု အကြက္ဆင္ခဲ့ေသာ္လည္း သူဆင္သည့္အကြက္မေပၚေတာ့ပါ၊ သံေ၀ဂညြတ္ၿပီး ရေသ့၀တ္၍ တရားက်င့္ရန္သာ အာရံုစူးစိုက္၍ ေနေပေတာ့၏။ ထုိေၾကာင့္ မိဖုရားႀကီးက သံေ၀ဂစိတ္ ေပ်ာက္ၿပီး အာရံုတစ္မ်ဳိးေရာက္ရန္ ႀကိဳးစားျပန္သည္။
အရွင္မင္းႀကီး ဤဆံပင္ျဖဴကား ကၽြန္ုပ္၏ ဦးေခါင္းမွ ဆံျဖဴျဖစ္ပါ၏။ မင္းႀကီး၏ ဆံျဖဴမဟုတ္ပါ။ အကၽြန္ုပ္မုသားဆိုမိပါ၏။ သည္းခံေတာ္မူပါ´
`အရွင္မင္းႀကီး ေပါက္ထြက္စ အေညွာင့္သည္ ရႈခ်င္စဖြယ္ရွိသကဲ့သို႔ အရွင္မင္းႀကီးသည္လည္း နုပ်ဳိ၍ ရႈခ်င္စဖြယ္ရွိပါ၏။ မင္းအျဖစ္ကိုလည္း ျပဳေတာ္မူပါ၊ အကၽြနု္ပ္ကိုလည္း ၾကည့္ရႈေတာ္မူပါ။ ေနာက္ဘမွ အက်ဳိးရွိမည့္ရဟန္းအျဖစ္ကို မျပဳပါလင့္´ဟု မင္းႀကီးအား နုပ်ဳိလန္းဆန္းသည့္ အရြယ္ျဖစ္ေၾကာင္း ခ်ီးက်ဴး၍ ရဟန္းမျပဳရန္ ေတာင္းပန္ေလ၏။
မင္းႀကီးသည္ မိဖုရားႀကီးအား `မိဖုရားႀကီး ငါ့အား ရႈခ်င္စဖြယ္ တင့္တယ္ေသာ အစို႔အေညွာင့္ကဲ့သို႔ ထင္ေသာ္လည္း အိုမင္းလာေသာအခါ ငါ၏ ဆံတို႔ကား ပိုက္ဆံေလ်ာ္ကဲ့သို႔ ေဖြးေဖြးျဖဴရမည္မွမလြဲပါ။ သူငယ္တို႔၏ လည္းေကာင္း၊ လွပေသာ မိန္းကေလးတို႔၏ လည္းေကာင္း အဆင္းမွန္သမွ် ပ်က္စီးရမည္ကိုသာ ငါျမင္ေန၏။
`မိဖုရားႀကီး ငါ့အား အခ်ဳိးအစားေျပျပစ္ေသာအမ်ဳိးသမီးကိုျမင္ရ၏။ ေလျပည္ေလေအး တုိက္ခတ္၍ လႈပ္ရွားေသာ သႏၱာမည္းကဲ့သို႔ေသာ ထိုမိန္းမတို႔၏ ဆံပင္တို႔သည္ ေယာကၤ်ားတို႔၌ ကိေလသာ၏ အရြယ္ျဖင့္ျဖားေယာင္းသကဲ့သို႔ျဖစ္၏။ ငါ့စိတ္တြင္းမွ ထိုမိန္းမတို႔ကို အသက္ရွစ္ဆယ္၊ ကိုးဆယ္အရြယ္ရွိေသာ ေတာင္ေ၀ွးလက္စြဲ၍ ယိမ္းယိုင္ ကုန္းကြေနသည္ဟု ငါျမင္၏။
`မိဖုရားႀကီး ငါကား ေလာကီအာရံုကာမဂုဏ္၌ မေပ်ာ္ေမြ႔ေတာ့ပါ.။ မိန္းမတို႔အေပၚ ခ်စ္ခင္ဖြယ္- မခ်စ္ခင္ဖြယ္တို႔ကို အျပစ္ျမင္၍ တစ္ေယာက္တည္းသာ အိပ္ရာထက္၌ ရႈပြားပါ၏။ ေလာကီကာမဂုဏ္အားလံုးတို႔ကာ ေႏွာင္ႀကိဳးႏွင့္ တူကုန္၏။ ေရွးပညာရွိတို႔သည္ ထိုေႏွာင္ႀကိဳးတို႔ကို စြန္႔ပယ္သကဲ့သို႔ ငါလည္း စြန္႔ပယ္၍ ရေသ့ရဟန္းျပဳေတာ့အံ့´ဟု မိဖုရားႀကီးအား ေျပာၾကား၏။
ထိုေနာက္ သုသီမမင္းသည္ သူငယ္ခ်င္းျဗဟၼဒတၱကိုေခၚ၍ `အေဆြ… အေဆြသည္ မင္းအျဖစ္ကိုျပန္လည္၍ လက္ခံပါေတာ့´ဟု ေျပာၿပီး အၿခံအရံတို႔နွင့္တကြ ေဆြမ်ဳိးမ်ားငိုေၾကြးေနစဥ္မွာပင္ ဟိမ၀ႏၱာသို႔၀င္ကာ ရေသ့ရဟန္းျပဳ၍ စ်ာန္အဘိညာဥ္တို႔ကို ျဖစ္ေစၿပီး ေသလြန္ေသာအခါ ျဗဟၼာျပည္သို႔ လား၏။
ဇာတ္ေပါင္းေသာ္…
မိဖုရားႀကီးသည္ - ရာဟုလာမယ္ေတာ္
ျဗဟၼဒတ္မင္းသည္ - အာနႏၵာ
သုသီမင္းႀကီးသည္ - ငါဘုရားျဖစ္လာ၏ဟု ဇာတ္ေတာ္ကိုေပါင္း၏။
*** ဦးလွခင္-ဆန္းညြန္႔ဦး ***
No comments:
Post a Comment