ဂ်ာနယ္ေတြမွာ လုပ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြနဲ႔ လံုမငယ္ေလးေတြ ေန႔စဥ္လိုလိုေရာက္လာေလ့ ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က စကားစျမည္ ေျပာခ်င္လို႔၊ တခ်ဳိ႕က ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္လို႔ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ သူတို႔သတင္းအတြက္ အင္တာ ဗ်ဴးခ်င္လို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုျဖစ္တယ္။ မေန႔ကေတာ့ အင္တာနက္က သတင္းေတြ ဘာသာျပန္ရတဲ့ ကေလး မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး၊ သတင္းစာသံုး ဘန္းစကားတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေ၀ါစာရတခ်ဳိ႕ ေမးၾကပါတယ္။
သီးသန္႔သံုး ဘန္းစကားေတြ
စက္ရံုေတြထဲမွာ အလုပ္သမားေတြသာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြ ရွိသလို သဘင္သမား ရုပ္ရွင္သမားေတြသာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ဆရာ၀န္နဲ႔ သူနာျပဳဆရာမေတြသာသိတဲ့ ေဆးရံုသံုး ဘန္းစကားေတြ ရွိပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာလည္း သူတို႔သာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလို သီးသန္႔နယ္ပယ္သံုး ဘန္းစကားမ်ဳိးေတြကို (Jargon) “ဂ်ားဂန္း”လို႔ ေခၚပါတယ္။ နုိင္ငံေရးေလာကမွာလည္း အဲဒီလို ဘန္းစကားမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုစကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြက အဘိဓာန္ဖြင့္ၾကည့္ရံုနဲ႔ သိနုိင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္ေရေတာ္ေတာ္ကို ၀ေနမွ သိနုိင္တာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လာေမးၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြက အသက္ႏွစ္ဆယ္သာသာေလာက္သာ ရွိၾကေသးတာဆိုေတာ့ စာနယ္ဇင္းလုပ္သက္ ႏုေသးသလို စာဖတ္သတ္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏုၾကေသးပံုရပါတယ္။ တစ္ခါကမ်ား ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ “နိုင္ငံေတာ္ အတြင္းေရးမွဴး”ဆိုတဲ့ အသံုးေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆက္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ အေမရိကန္ေတြသံုးတဲ့ “Secretary of State” ဆိုတာကို ဘာသာျပန္ထားတာမွန္း သိလုိက္ရတယ္။ အဲဒီစာလံုးကို “နိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး”လို႔ ဘာသာျပန္ရတယ္ ဆိုတာကို ဘာသာျပန္သူက သိပံုမရပါဘူး။စိတ္မခ်ရတဲ့ ဘာသာျပန္ေတြ
ခက္တာက ဘာသာျပန္သူက လူငယ္ေလးေတြျဖစ္လို႔ မသိသလိုဘဲ၊ တာ၀န္ရွိတဲ့ အယ္ဒီတာေတြကလည္း လူငယ္ေတြကလည္း လူငယ္ေတြပဲျဖစ္ေတာ့ သူတို႔လည္း ဘာမွ မသိၾကပါဘူး။ ဒီအလုပ္ကို အမွန္တကယ္ ၀ါသနာပါလို႔ လုပ္တဲ့ လူငယ္တခ်ဳိ႕ကသာ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေမးျမန္းစုေဆာင္း မွတ္သားလုပ္ၾကေပမယ့္၊ အရလြယ္လို႔ ၀င္လုပ္ၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂ်ာနယ္ေတြက နုိင္ငံျခားသတင္း ဘာသာျပန္ခ်က္ အမ်ားစုဟာ စိတ္မခ်ရ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ ထားပါေတာ့။ ဒီအေၾကာင္းမ်ဳိးေတြ ေရးခဲ့ေပါင္းမ်ားၿပီးမို႔ သိပ္ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကေလးေတြ လာေမးတဲ့ထဲမွာပါတဲ့ majority party နဲ႔ minority party ဆိုတဲ့ စကားလံုးႏွစ္လံုးနဲ႔ စပ္ဆက္ေတြးမိတာေလးကိုသာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ နုိင္ငံေရးစံနစ္က သမၼတဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔က သီးျခားတာ၀န္ယူရၿပီး၊ အထက္ေအာက္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္က သီးျခားတာ၀န္ယူပါတယ္။ အဂၤလိပ္ပါလီမန္စံနစ္မွာ အစိုးရနဲ႔ အတုိက္ခံဆိုတဲ့ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာလည္း အမတ္ဦးေရ အမ်ားစုရတဲ့ ပါတီကို majorty party ေခါင္းေဆာင္ကို majority leader လို႔ေခၚၿပီး အမတ္ဦးေရ အနည္းစုရတဲ့ပါတီ minority party၊ ေခါင္းေဆာင္ကို minority leader လို႔ ေခၚပါတယ္။နုိင္ငံေရးဟာ ၿပိဳင္ပြဲမဟုတ္
တကယ္လက္ေတြ႔မွာ ေကာင္းတာမေကာင္းတာ ျဖစ္တာမျဖစ္တာ ဆိုတာထား၊ စာရြက္ေပၚမွာေတာ့ အေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အတုိက္အခံဆိုတဲ့ စကားလံုးက “စကားေနာက္တရားပါ”ဆိုသလို ဆန္႔က်င္ဖက္ အတုိက္အခံဆိုတဲ့ သေဘာေဆာင္ေနပါတယ္။ တကယ္က နုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာဟာ သူနုိင္ငါနုိင္ ၿပိဳင္တဲ့ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ပါဘူး။ နုိင္ငံ့အေရး ကိစၥ အ၀၀ကို ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ တုိက္ခုိက္ၾကဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြ မတူတာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္လို႔ မသတ္မွတ္သင့္ပါဘူး။ မတူတာေတြကို ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးၿပီး ညွိယူရမွာေပါ့။ မတူလို႔ မဲခြဲဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးကို ေနရာတိုင္း မလုပ္သင့္ဘူး။ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ျခင္းက မတူတဲ့ သေဘာထားကို ပိုၿပီး ႀကီးမားသြားေစတယ္။ မတူတာကို တူတဲ့အထိ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းသင့္တယ္။ ညွိလို႔မရေသးရင္ မတူတာေတြကို ဆက္မျငင္းပဲ အသာထားၿပီး၊ တူတာေတြကို လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ၾကရပါမယ္။ ဒါမွ နုိင္ငံ့အေရး လုပ္တယ္ မည္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးလုပ္တာကို ရန္၊ ငါ ကိစၥအျဖစ္ သေဘာထား လုပ္ေဆာင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ နုိင္ငံေရးကို လုပ္ၾကသူခ်င္းပဲ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လို႔ သေဘာ ထားၾကရမွာေပါ့။ အထက္တန္းက်တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ အဲဒီစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကို ေျပာတာပါ။ရန္ျဖစ္တာကေလးအလုပ္
ကိုယ္နဲ႔မတူတုိင္း ရန္သူလို႔ သေဘာထားၿပီး တစ္က်က္က်က္ ရန္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာက မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးဆိုတာက စိတ္ရွည္သီးခံၿပီး သေဘာထားႀကီးရတယ္။ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို နားလည္ရတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္ခြင့္၊ လုပ္ခြင့္ရွိသလို သူႀကိဳက္တာ သူယံုၾကည္ခြင့္၊ လုပ္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာကိုလည္း လက္ခံနုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရတယ္။ ကိုယ့္သိကၡာကို ကိုယ္ေလးစားသလို သူ႔ သိကၡာကိုလည္း ေလးစားရတယ္။ လူမ်ဳိးဘာသာ အသားအေရာင္၊ အယူအဆေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြဲျပားေနပါေစ၊ တစ္ဖက္သားကို လူအျဖစ္ တန္းဖိုးထားရတယ္။ ဒီလကၡဏာေတြနဲ႔ ညီညြတ္မွ လူႀကီးလူေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္နုိင္တယ္။ နုိင္ငံေရး လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အနိမ့္ဆံုး အားျဖင့္ လူႀကီးလူေကာင္းဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ဳိးေတာ့ ရွိဖို႔လိုပါတယ္။စိတ္ရိုင္းစိတ္ညစ္ေတြ
ဒီေန႔ ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ မညီမွ်မႈေတြ မတရားမႈေတြြနဲ႔ တုိက္ၾကခိုက္ၾက၊ သတ္ၾကျဖတ္ၾကဆိုတာေတြနဲ႔ စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြခ်ည့္ ျမင္ေတြ႔ေနရတာဟာ “လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ဓာတ္”ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး ဆိတ္သုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ ေငြကအရာရာကို ခ်ယ္လွယ္တဲ့ လူေနမႈစံနစ္ႀကီး ထြန္းကားလာကတည္းက “ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ”ဆိုတဲ့ စိတ္ရိုင္းစိတ္ညစ္ေတြ တားမနုိင္ဆီးမရ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ခရီးသ္ညအျပည့္ပါတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးကို အပိုင္စီးၿပီး လူေတြ ေသာင္းခ်ီရွိေနတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးကို ၀င္ေဆာင့္ပစ္လုိက္တဲ့ အထိကို လူသားေတြဟာ ရိုင္းစိုင္းရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေနတာေတြ ၾကည့္ပါလား။ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာတဲ့ေဒသက ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြကို အေ၀းႀကီးကေန “မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္”ဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ဒံုးက်ည္ေတြနဲ႔ ဒလစပ္ လွမ္းပစ္ေနၾကတယ္ေလ။ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးေပၚက်က်၊ ေဆးရံုေပၚက်က်၊ က်ခ်င္တဲ့ေနရာက်၊ ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ေသတဲ့လူေတြ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ တာလီဘန္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ပစ္လိုက္တယ္ဆိုၿပီး ဦးေအာင္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္လုိက္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ လူတစ္စု အၾကမ္းဖက္မႈကို နုိင္ငံေတာ္ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ တံုျပန္တာဟာ မွန္ကန္တဲ့၊ လူ႔ယဥ္ေက်းတို႔ လုပ္ရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ရန္မျဖစ္ဘဲ ေနၾကစို႔
သံခင္းတမန္ခင္းေရးရာမွာ သံုးေလ့သံုးထရွိတဲ့ “သေဘာမတူတာေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သေဘာတူၾကတယ္” (agree to disagree) ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ နုိင္ငံေရးသမားေကာင္းတို႔ လိုက္နာအပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္သေဘာထားအျမင္ မတူတာေတြကို ေနာက္ဆက္ၿပီး ညွိႏႈိင္းသြားၾကမယ္၊ ခုေလာေလာဆယ္ ရန္မျဖစ္ပဲ ေနၾကစို႔ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ဒီလို သေဘာထားနုိင္လို႔လဲ တတိယကမၻာစစ္ႀကီး အခုထိ မျဖစ္ေသးတာေပါ့။ နုိင္ငံတကာ အေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူတစ္ေယာက္ခ်င္း ကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူနဲ႔ လူခ်င္း ဆက္ဆံေရးကိစၥအ၀၀မွာ “ငါနဲ႔ မတူ ငါ့ရန္တူ”ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိး လူယဥ္ေက်းတို႔ နယ္ပယ္မွာ မရွိသင့္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အားလံုး သေဘာတူၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္ဗ်ာ။ ။လူထုဦးစိန္၀င္း
(၁၉၊ ၇၊ ၂၀၀၉၊ လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)
ဂ်ာနယ္ေတြမွာ လုပ္ေနၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြနဲ႔ လံုမငယ္ေလးေတြ ေန႔စဥ္လိုလိုေရာက္လာေလ့ ရွိပါတယ္။ တခ်ဳိ႕က စကားစျမည္ ေျပာခ်င္လို႔၊ တခ်ဳိ႕က ေမးခ်င္ျမန္းခ်င္လို႔ တခ်ဳိ႕က်ေတာ့ သူတို႔သတင္းအတြက္ အင္တာ ဗ်ဴးခ်င္လို႔ စတဲ့ အေၾကာင္းမ်ဳိးစံုျဖစ္တယ္။ မေန႔ကေတာ့ အင္တာနက္က သတင္းေတြ ဘာသာျပန္ရတဲ့ ကေလး မေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔ လူငယ္ေလးတစ္ေယာက္ ေရာက္လာၿပီး၊ သတင္းစာသံုး ဘန္းစကားတခ်ဳိ႕နဲ႔ ေ၀ါစာရတခ်ဳိ႕ ေမးၾကပါတယ္။
သီးသန္႔သံုး ဘန္းစကားေတြ
စက္ရံုေတြထဲမွာ အလုပ္သမားေတြသာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြ ရွိသလို သဘင္သမား ရုပ္ရွင္သမားေတြသာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြလည္း ရွိပါတယ္။ အလားတူပဲ ဆရာ၀န္နဲ႔ သူနာျပဳဆရာမေတြသာသိတဲ့ ေဆးရံုသံုး ဘန္းစကားေတြ ရွိပါတယ္။ စာနယ္ဇင္းေလာကမွာလည္း သူတို႔သာသိတဲ့ ဘန္းစကားေတြ ရွိပါတယ္။ ဒီလို သီးသန္႔နယ္ပယ္သံုး ဘန္းစကားမ်ဳိးေတြကို (Jargon) “ဂ်ားဂန္း”လို႔ ေခၚပါတယ္။ နုိင္ငံေရးေလာကမွာလည္း အဲဒီလို ဘန္းစကားမ်ဳိးေတြ အမ်ားႀကီး ရွိေနပါတယ္။ ဒီလိုစကားလံုး ေ၀ါဟာရေတြက အဘိဓာန္ဖြင့္ၾကည့္ရံုနဲ႔ သိနုိင္တာ မဟုတ္ပါဘူး။ စာဖတ္ေရေတာ္ေတာ္ကို ၀ေနမွ သိနုိင္တာမ်ဳိးေတြ ျဖစ္ပါတယ္။ လာေမးၾကတဲ့ လူငယ္ေလးေတြက အသက္ႏွစ္ဆယ္သာသာေလာက္သာ ရွိၾကေသးတာဆိုေတာ့ စာနယ္ဇင္းလုပ္သက္ ႏုေသးသလို စာဖတ္သတ္လည္း ေတာ္ေတာ္ႏုၾကေသးပံုရပါတယ္။ တစ္ခါကမ်ား ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္မွာ “နိုင္ငံေတာ္ အတြင္းေရးမွဴး”ဆိုတဲ့ အသံုးေတြ႔လုိက္ရေတာ့ ေသေသခ်ာခ်ာ ဆက္ဖတ္လိုက္ေတာ့မွ အေမရိကန္ေတြသံုးတဲ့ “Secretary of State” ဆိုတာကို ဘာသာျပန္ထားတာမွန္း သိလုိက္ရတယ္။ အဲဒီစာလံုးကို “နိုင္ငံျခားေရး၀န္ႀကီး”လို႔ ဘာသာျပန္ရတယ္ ဆိုတာကို ဘာသာျပန္သူက သိပံုမရပါဘူး။စိတ္မခ်ရတဲ့ ဘာသာျပန္ေတြ
ခက္တာက ဘာသာျပန္သူက လူငယ္ေလးေတြျဖစ္လို႔ မသိသလိုဘဲ၊ တာ၀န္ရွိတဲ့ အယ္ဒီတာေတြကလည္း လူငယ္ေတြကလည္း လူငယ္ေတြပဲျဖစ္ေတာ့ သူတို႔လည္း ဘာမွ မသိၾကပါဘူး။ ဒီအလုပ္ကို အမွန္တကယ္ ၀ါသနာပါလို႔ လုပ္တဲ့ လူငယ္တခ်ဳိ႕ကသာ ႀကိဳးစားပမ္းစား ေမးျမန္းစုေဆာင္း မွတ္သားလုပ္ၾကေပမယ့္၊ အရလြယ္လို႔ ၀င္လုပ္ၾကသူ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားကေတာ့ ၿပီးၿပီးေရာ လုပ္ေနၾကတာပါပဲ။ ဒါေၾကာင့္လည္း ဂ်ာနယ္ေတြက နုိင္ငံျခားသတင္း ဘာသာျပန္ခ်က္ အမ်ားစုဟာ စိတ္မခ်ရ ျဖစ္ေနၾကတာပါ။ ထားပါေတာ့။ ဒီအေၾကာင္းမ်ဳိးေတြ ေရးခဲ့ေပါင္းမ်ားၿပီးမို႔ သိပ္ရွည္ရွည္ေ၀းေ၀း မေျပာေတာ့ပါဘူး။ ကေလးေတြ လာေမးတဲ့ထဲမွာပါတဲ့ majority party နဲ႔ minority party ဆိုတဲ့ စကားလံုးႏွစ္လံုးနဲ႔ စပ္ဆက္ေတြးမိတာေလးကိုသာ ေျပာခ်င္ပါတယ္။ အေမရိကန္ရဲ႕ နုိင္ငံေရးစံနစ္က သမၼတဦးေဆာင္တဲ့ အစိုးရအဖြဲ႔က သီးျခားတာ၀န္ယူရၿပီး၊ အထက္ေအာက္ လႊတ္ေတာ္ႏွစ္ရပ္က သီးျခားတာ၀န္ယူပါတယ္။ အဂၤလိပ္ပါလီမန္စံနစ္မွာ အစိုးရနဲ႔ အတုိက္ခံဆိုတဲ့ လႊတ္ေတာ္ထဲမွာလည္း အမတ္ဦးေရ အမ်ားစုရတဲ့ ပါတီကို majorty party ေခါင္းေဆာင္ကို majority leader လို႔ေခၚၿပီး အမတ္ဦးေရ အနည္းစုရတဲ့ပါတီ minority party၊ ေခါင္းေဆာင္ကို minority leader လို႔ ေခၚပါတယ္။နုိင္ငံေရးဟာ ၿပိဳင္ပြဲမဟုတ္
တကယ္လက္ေတြ႔မွာ ေကာင္းတာမေကာင္းတာ ျဖစ္တာမျဖစ္တာ ဆိုတာထား၊ စာရြက္ေပၚမွာေတာ့ အေတာ္ေလး ေကာင္းတယ္လို႔ ထင္ပါတယ္။ အတုိက္အခံဆိုတဲ့ စကားလံုးက “စကားေနာက္တရားပါ”ဆိုသလို ဆန္႔က်င္ဖက္ အတုိက္အခံဆိုတဲ့ သေဘာေဆာင္ေနပါတယ္။ တကယ္က နုိင္ငံေရးလုပ္တယ္ဆိုတာဟာ သူနုိင္ငါနုိင္ ၿပိဳင္တဲ့ၿပိဳင္ပြဲ မဟုတ္ပါဘူး။ နုိင္ငံ့အေရး ကိစၥ အ၀၀ကို ကိုယ္တတ္နုိင္သေလာက္ ၀ိုင္း၀န္းေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ျဖစ္တယ္။ တစ္ဦးနဲ႔ တစ္ဦး ဆန္႔က်င္ၾကဖို႔ တုိက္ခုိက္ၾကဖို႔ မဟုတ္ပါဘူး။ လုပ္နည္းလုပ္ဟန္ေတြ၊ အေတြးအျမင္ေတြ မတူတာနဲ႔ ဆန္႔က်င္ဖက္လို႔ မသတ္မွတ္သင့္ပါဘူး။ မတူတာေတြကို ညွိႏႈိင္းေဆြးေႏြးၿပီး ညွိယူရမွာေပါ့။ မတူလို႔ မဲခြဲဆံုးျဖတ္တယ္ဆိုတာမ်ဳိးကို ေနရာတိုင္း မလုပ္သင့္ဘူး။ မဲခြဲဆံုးျဖတ္ျခင္းက မတူတဲ့ သေဘာထားကို ပိုၿပီး ႀကီးမားသြားေစတယ္။ မတူတာကို တူတဲ့အထိ ေဆြးေႏြးညွိႏႈိင္းသင့္တယ္။ ညွိလို႔မရေသးရင္ မတူတာေတြကို ဆက္မျငင္းပဲ အသာထားၿပီး၊ တူတာေတြကို လက္တြဲလုပ္ေဆာင္ၾကရပါမယ္။ ဒါမွ နုိင္ငံ့အေရး လုပ္တယ္ မည္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးလုပ္တာကို ရန္၊ ငါ ကိစၥအျဖစ္ သေဘာထား လုပ္ေဆာင္လို႔ မျဖစ္ပါဘူး။ နုိင္ငံေရးကို လုပ္ၾကသူခ်င္းပဲ၊ လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္လို႔ သေဘာ ထားၾကရမွာေပါ့။ အထက္တန္းက်တဲ့ ယဥ္ေက်းမႈဆိုတာ အဲဒီစိတ္ဓာတ္မ်ဳိးကို ေျပာတာပါ။ရန္ျဖစ္တာကေလးအလုပ္
ကိုယ္နဲ႔မတူတုိင္း ရန္သူလို႔ သေဘာထားၿပီး တစ္က်က္က်က္ ရန္ျဖစ္တယ္ ဆိုတာက မရင့္က်က္ေသးတဲ့ ကေလးေတြရဲ႕ အလုပ္ျဖစ္တယ္။ လူႀကီးဆိုတာက စိတ္ရွည္သီးခံၿပီး သေဘာထားႀကီးရတယ္။ လူအမ်ဳိးမ်ဳိး စိတ္အေထြေထြဆိုတဲ့ သဘာ၀ကို နားလည္ရတယ္။ ကိုယ္ႀကိဳက္တာ ကိုယ္ယံုၾကည္ခြင့္၊ လုပ္ခြင့္ရွိသလို သူႀကိဳက္တာ သူယံုၾကည္ခြင့္၊ လုပ္ခြင့္ရွိတယ္ဆိုတာကိုလည္း လက္ခံနုိင္တဲ့ အရည္အခ်င္းရွိရတယ္။ ကိုယ့္သိကၡာကို ကိုယ္ေလးစားသလို သူ႔ သိကၡာကိုလည္း ေလးစားရတယ္။ လူမ်ဳိးဘာသာ အသားအေရာင္၊ အယူအဆေတြ ဘယ္ေလာက္ပဲ ကြဲျပားေနပါေစ၊ တစ္ဖက္သားကို လူအျဖစ္ တန္းဖိုးထားရတယ္။ ဒီလကၡဏာေတြနဲ႔ ညီညြတ္မွ လူႀကီးလူေကာင္းလို႔ သတ္မွတ္နုိင္တယ္။ နုိင္ငံေရး လုပ္ေတာ့မယ္ဆိုရင္ အနိမ့္ဆံုး အားျဖင့္ လူႀကီးလူေကာင္းဆိုတဲ့ အရည္အခ်င္းမ်ဳိးေတာ့ ရွိဖို႔လိုပါတယ္။စိတ္ရိုင္းစိတ္ညစ္ေတြ
ဒီေန႔ ကမၻာႀကီး တစ္ခုလံုးမွာ မညီမွ်မႈေတြ မတရားမႈေတြြနဲ႔ တုိက္ၾကခိုက္ၾက၊ သတ္ၾကျဖတ္ၾကဆိုတာေတြနဲ႔ စိတ္မခ်မ္းသာစရာေတြခ်ည့္ ျမင္ေတြ႔ေနရတာဟာ “လူႀကီးလူေကာင္းစိတ္ဓာတ္”ဆိုတဲ့ စိတ္မ်ဳိး ဆိတ္သုဥ္းေပ်ာက္ကြယ္သြားလို႔ ျဖစ္ရတာပါ။ ေငြကအရာရာကို ခ်ယ္လွယ္တဲ့ လူေနမႈစံနစ္ႀကီး ထြန္းကားလာကတည္းက “ဘယ္သူေသေသ ငေတမာၿပီးေရာ”ဆိုတဲ့ စိတ္ရိုင္းစိတ္ညစ္ေတြ တားမနုိင္ဆီးမရ ျဖစ္ကုန္ပါေတာ့တယ္။ ခရီးသ္ညအျပည့္ပါတဲ့ ေလယာဥ္ပ်ံႀကီးကို အပိုင္စီးၿပီး လူေတြ ေသာင္းခ်ီရွိေနတဲ့ အေဆာက္အဦးႀကီးကို ၀င္ေဆာင့္ပစ္လုိက္တဲ့ အထိကို လူသားေတြဟာ ရိုင္းစိုင္းရက္စက္ ၾကမ္းၾကဳတ္ကုန္ၾကပါတယ္။ ဒီေန႔ အာဖဂန္နစၥတန္နိုင္ငံမွာ ျဖစ္ေနတာေတြ ၾကည့္ပါလား။ မုိင္ေပါင္းမ်ားစြာ ေ၀းကြာတဲ့ေဒသက ၿမိဳ႕ေတြရြာေတြကို အေ၀းႀကီးကေန “မေကာင္းသူထိပ္ ေကာင္းသူထိပ္”ဆိုတဲ့ သေဘာထားနဲ႔ ဒံုးက်ည္ေတြနဲ႔ ဒလစပ္ လွမ္းပစ္ေနၾကတယ္ေလ။ မူလတန္းေက်ာင္းကေလးေပၚက်က်၊ ေဆးရံုေပၚက်က်၊ က်ခ်င္တဲ့ေနရာက်၊ ဘာကိုမွ ဂရုမစိုက္ဘူး။ ေသတဲ့လူေတြ ဘယ္သူျဖစ္ျဖစ္ တာလီဘန္ေတြ ဘယ္ႏွစ္ေယာက္ကို ေခ်မႈန္းသုတ္သင္ပစ္လိုက္တယ္ဆိုၿပီး ဦးေအာင္ ေၾကညာခ်က္ ထုတ္လုိက္ရင္ ၿပီးတာပဲ။ လူတစ္စု အၾကမ္းဖက္မႈကို နုိင္ငံေတာ္ အၾကမ္းဖက္မႈနဲ႔ တံုျပန္တာဟာ မွန္ကန္တဲ့၊ လူ႔ယဥ္ေက်းတို႔ လုပ္ရပ္မဟုတ္ပါဘူး။ရန္မျဖစ္ဘဲ ေနၾကစို႔
သံခင္းတမန္ခင္းေရးရာမွာ သံုးေလ့သံုးထရွိတဲ့ “သေဘာမတူတာေတြ ရွိေနတယ္ဆိုတာ သေဘာတူၾကတယ္” (agree to disagree) ဆိုတဲ့ စကားလံုးဟာ နုိင္ငံေရးသမားေကာင္းတို႔ လိုက္နာအပ္တဲ့ စိတ္ဓာတ္ျဖစ္တယ္။ တစ္ဖက္နဲ႔ တစ္ဖက္သေဘာထားအျမင္ မတူတာေတြကို ေနာက္ဆက္ၿပီး ညွိႏႈိင္းသြားၾကမယ္၊ ခုေလာေလာဆယ္ ရန္မျဖစ္ပဲ ေနၾကစို႔ဆိုတဲ့ သေဘာမ်ဳိးျဖစ္တယ္။ ဒီလို သေဘာထားနုိင္လို႔လဲ တတိယကမၻာစစ္ႀကီး အခုထိ မျဖစ္ေသးတာေပါ့။ နုိင္ငံတကာ အေရးပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူတစ္ေယာက္ခ်င္း ကိစၥပဲျဖစ္ျဖစ္၊ လူနဲ႔ လူခ်င္း ဆက္ဆံေရးကိစၥအ၀၀မွာ “ငါနဲ႔ မတူ ငါ့ရန္တူ”ဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိး လူယဥ္ေက်းတို႔ နယ္ပယ္မွာ မရွိသင့္ေတာ့ဘူးဆိုတာ အားလံုး သေဘာတူၾကလိမ့္မယ္လို႔ ယံုၾကည္ပါတယ္ဗ်ာ။ ။လူထုဦးစိန္၀င္း
(၁၉၊ ၇၊ ၂၀၀၉၊ လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။)
No comments:
Post a Comment