ျပဴတင္းေပါက္(၀မ္းနည္းေႀကကြဲဖြယ္ဇာတ္လမ္း၊ ဘာသာျပန္)

>

ပီတာသည္ အဆုတ္ေရာဂါနဲ႔ ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရသည္။ သူ႕ကို ေဆးရုံသုိ႔ ပို႔လုိက္ႀကၿပီး အေဆာင္ေသးေသးေလးထဲတြင္ ျပဴတင္းေပါက္ တစ္ခုသာရွိေသာ ကုတင္ေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ ႀကသည္။ ေဒါက္တာေတြက ေန႔လည္ခင္းတုိင္း တစ္နာရီႀကာမွ် ကုတင္ေပၚမွာ ထထုိင္ခြင့္ျပဳထား ေပးသည္။

“ခုလုိ ထထုိင္ခြင့္ျပဳရတာဟာ အဆုတ္ကေနမွ အ ရည္ေတြကုိ တေျဖးေျဖးဆုတ္ယူဖုိ႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္မည္ျဖစ္ေႀကာင္း၊ မင္းကိုယ္မင္း တတ္ႏုိင္သမွ် သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေနဖုိ႔လုိေႀကာင္း၊ ျပဴတင္းေပါက္ကေန ၀င္လာတဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြကုိလည္း တစ္၀ႀကီး ရႈသြင္းဖုိ႔လုိေႀကာင္း”ဟု ေဒါက္တာမ်ား ေျပာႀကားထားသည္။

ထုိညမွာတင္ အျခားလူနာတစ္ေယာက္ ထုိအေဆာင္ေသးေသးေလးမွာပဲ ထပ္တင္လုိက္ႀကျပန္သည္။ ပီတာ့ကုတင္ရဲ႕ကပ္လ်က္ေဘးမွာပဲ ေနခုိင္းလုိက္ႀကသည္။ သူကေတာ့ ကားမေတာ္တဆမႈနဲ႔ သူ႕ဒဏ္ ရာက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္ေနပါသည္။ သူ႕ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ႀကာေအာင္ ကုသခံရမွာျဖစ္ၿပီး ေဆးရုံမွာတင္ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ေပးရလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

ေဒါက္တာေတြက သူ႕ကို “ဘယ္လုိအေႀကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထထုိင္ဖုိ႔ေတာ့ စိတ္မကူးေလနဲ႔၊ ဟုိေရႊ႕ ဒီေရႊ႕ဖုိ႔ေတာင္ မလုပ္ပါနဲ႔”ဟူ၍ ေျပာႀကထားသည္။ “ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဒဏ္ရာက အေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္ ေနပါတယ္၊ ျပားျပား၀ပ္ေနေအာင္ လွဲေနရမယ္၊ ေက်ာရုိးကုိ ေတာ္ေတာ္ႀကာ ကုသရပါလိမ့္မယ္”ဟု ထပ္ေလာင္းေျပာႀကားသြားပါသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္ နတ္စ္မေတြ၊ ေဒါက္တာေတြ လူနာကို ႀကည့္ရႈဖုိ႔ Round လွည့္ႀကေသာအခါ ထုိလူနာႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္စကားေျပာဖုိ႔ စတင္ပါေတာ့သည္။

“ခင္ဗ်ား နာမည္ဘယ္ေခၚလဲ”

ျပဴတင္းေပါက္ေအာက္နားမွာရွိေသာ ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေနေသာ ပီတာက လွမ္းေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ တစ္ဘက္လူနာက မတုံ႔ျပန္ပါ။ သူက ဘယ္ကလာတဲ့ ေမးခြန္း၊ ဘယ္သူ႕ကို ေမးတဲ့ ေမးခြန္းမွန္း မသိလုိ႔ပါ။ သူျမင္ႏုိင္သမွ်ေသာ အရာေတြက သူ႕အေပၚမွာ တဲ့တဲ့ရွိေနေသာ ေအးစက္ျဖဴစြပ္ေသာ မ်က္ႏွာႀကက္သာ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။

“ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကို ေျပာေနတာလား”ဟု တေအာင့္ေလာက္ေနၿပီးမွ ေမးလုိက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့”ဟု ပီတာက ျပန္ေျပာေလသည္။ “က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုတင္ရဲ႕ေဘးမွာ ရွိတယ္ေလ၊ က်ေနာ့္ နာမည္က ပီတာပါ”

“က်ေနာ္က ဂ်ဳိးဆက္ပါ၊ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကို ဂ်ဳိးလုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္”ဟု တျခားတစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာ လုိက္သည္။

နံနက္ခင္းက တေျဖးေျဖးနဲ႔ လင္းလာေတာ့သည္။ လူနာႏွစ္ေယာက္တုိ႔လည္း ေျပာၿပီးရင္း ေျပာေနႀကသည္။ ေဆးရုံမွာ အထူးသျဖင့္ ဆရာ၀န္ေတြက ျပားျပား၀ပ္လွဲေလ်ာင္းရမယ္လုိ႔ ေျပာထားရင္ တျခားဘာလုပ္စရာမ်ား ရွိေသးလုိ႔လည္းေနာ္။ လူနာႏွစ္ေယာက္သည္ သူတုိ႔ေဆးရုံလာတက္ရတဲ့ အေႀကာင္းကို မေျပာျဖစ္ႀကပါ။ သူတို႔ေျပာျဖစ္တဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြက အခန္းက်ဥ္းထဲမွာရွိတဲ့ နံရံေလးခုအေႀကာင္း၊ သူတုိ႔ဇနီးမယားနဲ႔ မိသားစုအေႀကာင္း၊ သူတို႔အိမ္နဲ႔ အလုပ္အေႀကာင္းေတြပဲ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔အားလပ္ရက္မွာ ခရီးသြားေနစဥ္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာေဒသေတြအေႀကာင္း၊ ျမင္ဖူးခဲ့ လုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ အရာေတြအေႀကာင္း၊ က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အေရာင္အေသြးစုံလင္လွတဲ့ အျပင္ေလာကမွာ အံ့ႀသဖြယ္ရာ ခရီးေတြအေႀကာင္းေတြကိုပဲ ေျပာျဖစ္ေနႀကသည္။

ေန႔ေတြလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းလွပစြာ ကုန္ဆုံးသြားျပန္ေလသည္။

ေန႔လည္ခင္းတုိင္းမွာ ပီတာသည္ တစ္နာရီႀကာေအာင္ ထထုိင္ရပါသည္။ သူထထုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပဴတင္းေပါက္ရဲ႕အရိပ္က ဂ်ဳိးဆက္ရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာ ျဖာက်လုိ႔ေနသည္။

“အျပင္ေလာကအေႀကာင္း က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါဦးလား”ဆုိၿပီး ဂ်ဳိးဆက္သည္ မ်က္ႏွာႀကက္ကို စုိက္ႀကည့္ ေနစဥ္မွာ ေျပာလုိက္သည္။ “ခင္ဗ်ားက ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ေနရတယ္၊ ခင္ဗ်ားက သိပ္ကံေကာင္းတဲ့ လူစားမ်ဳိးပဲ၊ ဒီေန႔ မ်က္ႏွာႀကက္ေပၚမွာ ဘာမွလည္း ထူးထူးေထြေထြ မရွိပါလား၊ ပင့္ကူေတြလည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိသလုိ ယင္ေကာင္ေတြလည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိပါလားေနာ္”



ပီတာက သူ႕ကို “ဒီေန႔ဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာက္ပတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ၊ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေက်ာ္ၿပီးႀကည့္ လုိက္မယ္ဆုိရင္ ပန္းၿခံတစ္ခုဟာ လွပတဲ့ေရကန္နဲ႔အတူ တည္ရွိလုိ႔ေနပါတယ္။ ေရေပၚမွာ ျဗန္းျဗန္း ျမည္ေအာင္ သြားေနတဲ့ ဘဲေတြ၊ ငန္းဘဲေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေရကန္ပတ္ပတ္လည္မွာ ထူထပ္ၿပီး အစိမ္းေရာင္ သန္းေနတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ၊ ပန္းပင္ေတြရွိတယ္။ ေရကန္ရဲ႕ တလက္လက္ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ ေရျပင္ေပၚမွာ တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးေတြလည္း သူတို႔ရဲ႕ေလွငယ္ေလးေတြကို လႊတ္တင္ေနႀကပါတယ္။ ဒီလုိနက္နဲတဲ့ အျပာေရာင္ဟာ ေကာင္းကင္ထက္ေတာင္ ပိုနက္ေနေသးတယ္။ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ ေနေရာင္ေတြေႀကာင့္ ပုိၿပီးေတာ့ေတာင္ ေတာက္ပေနပါေသးတယ္”

ဂ်ဳိးဆက္သည္ သူ႕အျမင္အာရုံထဲမွာ ေတာက္ေျပာင္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ရႈခင္းေလးေတြကို ျမင္ေယာင္ေနၿပီး အခန္းထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး သက္ေသာင့္သက္သာ ခံစားလုိက္ရသည္။

“လူငယ္စုံတြဲေလးေတြက လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနႀကတယ္”ဟု ပီတာက ဆက္ေျပာလုိက္ သည္။ “ၿပီးေတာ့ အခု ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ႀကက္ေသြးေရာင္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ေကာက္ယူ လုိက္ၿပီး သူ႕ခ်စ္သူရဲ႕ လက္ထဲကို ကမ္းေပးေနတယ္၊ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ပန္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ အသက္ ရႈမွားေလာက္စရာ အေရာင္အေသြးစုံလင္လွတဲ့ ပန္းေတြ”

“ပီတာေရ ေရကန္ရဲ႕တျခားတစ္ဘက္မွာ ဘာရွိေသးလဲေဟ့”

“ပန္းၿခံရဲ႕တျခားတစ္ဖက္မွာလား” “ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ လူသြားလူလာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လမ္းသြယ္ေလး တစ္ခု၊ အနီေရာင္ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြ တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းတဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္း ျမည္လ်က္ သြားေနႀကတယ္။ အ၀ါေရာင္ တက္စီေတြလည္း တျခားကားေတြကို ေကြ႕ပတ္ေရွာင္ကြင္း သြားလာေနႀကတယ္။ တက္စီသမား ေတြကေတာ့ ၿမဳိ႕တြင္းလမ္းေတြမွာ တျခားကားသမားေတြထက္ ပုိၿပီး လမ္းကြ်မ္းက်င္ေနႀကတယ္။ ရႈပ္ ေထြးေပြလီတဲ့ လမ္းက်ဥ္းရဲ႕ဟုိဘက္မွာက မွင္သက္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ မုိးေျခမ်ဥ္း၊ ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး မီးခုိးေရာင္ သန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ၊ တလက္လက္ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ တိမ္ကုိ ထိလု မတတ္ မွန္အသစ္ကေလးေတြ၊ သံမဏိေတြ။ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႀကြားစြာ နတ္ျပည္နတ္နန္းကို ညႊန္ျပေနတဲ့ Church တစ္ခုရဲ႕ ထိပ္ဆုံးပိုင္း စုလစ္မြန္းခြ်န္ေတြ၊ လုံး၀န္းတဲ့ အမုိးခုံးခုံးေတြဟာ ပုိၿပီး တည္ႀကည္ ခန္႔ျငားလွတယ္၊ မုိးေမွ်ာ္တုိက္ေတြ၊ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္ အင္တနာတိုင္ေတြ၊ အဲဒါေတြဟာ Signal ေတြကို ပုိ႔လႊတ္ဖုိ႔နဲ႔ လက္ခံဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအရာအားလုံးဟာ ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ ဖြဲ႔စည္းတည္ ေဆာက္ပုံပါပဲ”

ထုိ႔ေနာက္ နတ္စ္မမ်ား ၀င္လာၿပီး “ကဲ ပီတာေရ၊ ျပန္လွဲေလ်ာင္းဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ၊ နာရီျပည့္သြားၿပီ” သူတုိ႔က ပီတာ့ကို အသာအယာ အိပ္ယာေပၚ ျပန္လဲွေပးလုိက္ႀကသည္။

ဂ်ဳိးဆက္သည္ ပီတာက အျပင္ေလာကရဲ႕ အလွတရားေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ထိလွပေနတယ္ဆုိၿပီး ေျပာျပေနတဲ့ တစ္နာရီႀကာ အခ်ိန္ခဏေလးသည္ သူ႕ကို သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိေစပါသည္။

ေနာက္ထပ္ရက္မ်ား ကုန္လြန္သြားျပန္သည္။ ေဆးရုံအခန္းက်ဥ္းထဲက ဘ၀ေတြလည္း ပုံမွန္လည္ ပတ္ေနဆဲ ျဖစ္၏။ နတ္စ္မေတြ ၀င္လာၿပီး ပီတာ့ကို ထထုိင္ဖုိ႔ ထူေပးျပန္သည္။ ပီတာက ေျပာျပစရာေတြကို စတင္ျပန္သည္။ “ဟုိ အထက္လမ္းေပၚမွာ လူေတြ တန္းစီလွည့္လည္ေနႀကတယ္၊ တိမ္ပုံပန္းသဏၭာန္ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚ ျဖတ္သြားေနႀကတယ္၊ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ သက္တန္႔ ေရာင္၊ ငွက္ေတြလည္း က်ီစယ္ေနာက္ေျပာင္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေရကန္ထဲမွာ ၿမဴးတူးခုန္ေပါက္ေနႀကတယ္၊ ပန္းၿခံထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ လူေတြလည္း ပိုမုိမ်ားျပားလာတယ္”

ျမင္ကြင္းေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး မရုိးႏုိင္ေလာက္ေအာာင္ ရွိေနသည္။ ေန႔တုိင္း ဂ်ဳိးသည္ မ်က္ႏွာႀကက္ေပၚ ေငးႀကည့္ေနၿပီး သုိ႔မဟုတ္ မ်က္လုံးကို မွိတ္ကာ ျမင္ကြင္းေတြကို စိတ္ထဲပုံေဖာ္ေနမိေတာ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ တေျဖးေျဖးခ်င္း ဂ်ဳိးဆက္ရဲ႕က်န္းမာေရးဟာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ေကာင္းမြန္လုိ႔လာပါသည္။

ရက္ေတြေတာ္ေတာ္လြန္ၿပီး တစ္မနက္မွာေတာ့ နတ္စ္မေတြက ပီတာ့ကို ထထုိင္ဖုိ႔ လာမကူႀကေတာ့ပါ။ ပီတာလည္း အဲဒီမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဂ်ဳိးဆက္ အဆိုးဆုံးကို ေႀကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။

“ပီတာဘယ္မွာလည္း” နတ္စ္မေတြကို အဲဒီမနက္မွာ ေမးလုိက္သည္။ နတ္စ္မတစ္ေယာက္က ၀မ္းနည္း ဖြယ္သတင္းကို သူ႕ကို ဖြင့္ေျပာလုိက္သည္။ ပီတာ အဲဒီညမွာပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ဂ်ဳိးဆက္ ရင္က်ဳိးသြားသည္။ ရွည္လ်ားလွတဲ့ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းဖုိ႔ ပီတာ့အကူအညီမပါေတာ့တဲ့ မနက္ခင္းတုိင္း ဟာ မလွပႏုိင္ေတာ့ပါ။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ သူ႕ကို ျပဴတင္းေပါက္ေတြရွိတဲ့ဘက္ကို ေျပာင္းေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိလုိက္ သည္။ သူအခု ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေကာင္းမြန္လာသည္။ ပုိၿပီး သန္မာလာေလသည္။ သိပ္မႀကာမီမွာပဲ သူ႕ဘာသာသူ ထထုိင္ႏုိင္ၿပီး ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကို စူးစုိက္ေငးႀကည့္ေနမိသည္။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဂ်ဳိးဆက္သည္ ကုတင္ကို ျပဴတင္းေပါက္နား ေရႊ႕လုိက္သည္။ ေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ နတ္စ္မတစ္ ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ အိပ္ယာမွာ ထထုိင္လုိက္သည္။ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကို ပထမဦးဆုံး ႀကည့္လုိက္ေလသည္။ သူျမင္ႏုိင္တဲ့အရာေတြအားလုံးက ေဆးရုံနဲ႔ကပ္လ်က္ အေဆာက္အဦးတစ္ခုရဲ႕ အုဌ္နံရံသာ ျဖစ္သည္။

ဂ်ဳိးဆက္ နတ္စ္မတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။

“နတ္စ္မေရ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါဦးလား” “ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္မွာ အရုပ္ဆုိးဆုိးနံရံႀကီးတစ္ခုကို ဘယ္တုန္းကမ်ား ေဆာက္ထားႀကတာလည္း”

“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကေလ”ဟု နတ္စ္မတစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာလုိက္သည္။

“ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေနာ္”ဆုိၿပီး ဂ်ဳိးဆက္က အံ့အားသင့္သြားပါသည္။ “တေလာကမွပဲ ပီတာက က်ေနာ့္ကို ေႀကြက်ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြက ဘယ္လုိ အ၀ါေရာင္ ေျပာင္းသြားပုံေတြ၊ ပန္းၿခံထဲက ျမက္ခင္း ျပင္ေပၚမွာ ေကာ္ေဇာနီေတြ ခင္းထားတဲ့အေႀကာင္းေတြကို ေျပာျပေနေသးတယ္ေလ”


“ပီတာလား”နတ္စ္မက အံ့အားသင့္စြာ ေျပာလုိက္ သည္။ “သနားစရာေကာင္းတဲ့ ပီတာက ခင္ဗ်ားကို ဘာေတြမ်ား ေျပာျပေနလုိ႔လဲ”၊ “သူက ႀကည့္ခ်င္ ဦးေတာ့ သူက မ်က္စိမျမင္ရရွာဘူး၊ အဲဒီအုဌ္နံရံ ေတြကိုေတာင္ သူမျမင္ႏုိင္ဘူး”

ဂ်ဳိးဆက္သည္ ေခါင္းအုံးေပၚသို႔ သက္သာစြာ လွဲခ် လုိက္သည္။ ႀကီးမားေသာ မ်က္ရည္တစ္စက္သည္ သူ႕ပါးျပင္ေပၚသုိ႔ လွိမ့္ကာလွိမ့္ကာ စီးဆင္းသြားပါ ေတာ့သည္။

(ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးကုိ ဖတ္ဖူးႀကလိမ့္ ထင္ပါတယ္။ မေမကေတာ့ ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္လုပ္ဖုိ႔ အားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးဖုိ႔အေႀကာင္းအရာမေပၚေသးေတာ့ ဘာေရးရမွန္း မသိတာနဲ႔ ဘာသာျပန္ေတြပဲ တင္တင္ျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ မီးနင္းေလးေတြ၊ ၀ါက်သုံးပုံေလးေတြေတာ့ က်န္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေလးလည္း ဖန္တီးပါဦးမယ္။ အားလုံးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ႀကပါေစေနာ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ မူရင္းက Oxford Reading Cycle 6 Page No. 109 မွာရွိပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ ဒီေလာက္မကပါဘူး။ ေလးပုံထဲက တစ္ပုံကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ထူးမယ္ မထင္လုိ႔ပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီတစ္ပုံက အီးေမးလ္အေႀကာင္းေတြ ေရးထားလုိ႔ပါ။)




Posted by ေတာက္ပၾကယ္စင္

ပီတာသည္ အဆုတ္ေရာဂါနဲ႔ ျပင္းထန္စြာ ေ၀ဒနာ ခံစားေနရသည္။ သူ႕ကို ေဆးရုံသုိ႔ ပို႔လုိက္ႀကၿပီး အေဆာင္ေသးေသးေလးထဲတြင္ ျပဴတင္းေပါက္ တစ္ခုသာရွိေသာ ကုတင္ေပၚမွာ တင္ထားလုိက္ ႀကသည္။ ေဒါက္တာေတြက ေန႔လည္ခင္းတုိင္း တစ္နာရီႀကာမွ် ကုတင္ေပၚမွာ ထထုိင္ခြင့္ျပဳထား ေပးသည္။

“ခုလုိ ထထုိင္ခြင့္ျပဳရတာဟာ အဆုတ္ကေနမွ အ ရည္ေတြကုိ တေျဖးေျဖးဆုတ္ယူဖုိ႔ အေထာက္အကူ ျဖစ္မည္ျဖစ္ေႀကာင္း၊ မင္းကိုယ္မင္း တတ္ႏုိင္သမွ် သက္ေသာင့္သက္သာျဖစ္ေအာင္ ေနဖုိ႔လုိေႀကာင္း၊ ျပဴတင္းေပါက္ကေန ၀င္လာတဲ့ ေလေကာင္းေလသန္႔ေတြကုိလည္း တစ္၀ႀကီး ရႈသြင္းဖုိ႔လုိေႀကာင္း”ဟု ေဒါက္တာမ်ား ေျပာႀကားထားသည္။

ထုိညမွာတင္ အျခားလူနာတစ္ေယာက္ ထုိအေဆာင္ေသးေသးေလးမွာပဲ ထပ္တင္လုိက္ႀကျပန္သည္။ ပီတာ့ကုတင္ရဲ႕ကပ္လ်က္ေဘးမွာပဲ ေနခုိင္းလုိက္ႀကသည္။ သူကေတာ့ ကားမေတာ္တဆမႈနဲ႔ သူ႕ဒဏ္ ရာက ေတာ္ေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္ေနပါသည္။ သူ႕ကို အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ႀကာေအာင္ ကုသခံရမွာျဖစ္ၿပီး ေဆးရုံမွာတင္ ေတာ္ေတာ္အခ်ိန္ေပးရလိမ့္မည္ ျဖစ္သည္။

ေဒါက္တာေတြက သူ႕ကို “ဘယ္လုိအေႀကာင္းပဲ ျဖစ္ျဖစ္ ထထုိင္ဖုိ႔ေတာ့ စိတ္မကူးေလနဲ႔၊ ဟုိေရႊ႕ ဒီေရႊ႕ဖုိ႔ေတာင္ မလုပ္ပါနဲ႔”ဟူ၍ ေျပာႀကထားသည္။ “ခင္ဗ်ားရဲ႕ ဒဏ္ရာက အေတာ္ေလးကို ျပင္းထန္ ေနပါတယ္၊ ျပားျပား၀ပ္ေနေအာင္ လွဲေနရမယ္၊ ေက်ာရုိးကုိ ေတာ္ေတာ္ႀကာ ကုသရပါလိမ့္မယ္”ဟု ထပ္ေလာင္းေျပာႀကားသြားပါသည္။

ေနာက္ေန႔မနက္ နတ္စ္မေတြ၊ ေဒါက္တာေတြ လူနာကို ႀကည့္ရႈဖုိ႔ Round လွည့္ႀကေသာအခါ ထုိလူနာႏွစ္ေယာက္ အျပန္အလွန္စကားေျပာဖုိ႔ စတင္ပါေတာ့သည္။

“ခင္ဗ်ား နာမည္ဘယ္ေခၚလဲ”

ျပဴတင္းေပါက္ေအာက္နားမွာရွိေသာ ကုတင္ေပၚမွာ လွဲေနေသာ ပီတာက လွမ္းေမးလုိက္ျခင္း ျဖစ္သည္။ ပထမေတာ့ တစ္ဘက္လူနာက မတုံ႔ျပန္ပါ။ သူက ဘယ္ကလာတဲ့ ေမးခြန္း၊ ဘယ္သူ႕ကို ေမးတဲ့ ေမးခြန္းမွန္း မသိလုိ႔ပါ။ သူျမင္ႏုိင္သမွ်ေသာ အရာေတြက သူ႕အေပၚမွာ တဲ့တဲ့ရွိေနေသာ ေအးစက္ျဖဴစြပ္ေသာ မ်က္ႏွာႀကက္သာ ရွိသည္မဟုတ္ပါလား။

“ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကို ေျပာေနတာလား”ဟု တေအာင့္ေလာက္ေနၿပီးမွ ေမးလုိက္သည္။

“ဟုတ္ကဲ့”ဟု ပီတာက ျပန္ေျပာေလသည္။ “က်ေနာ္ ခင္ဗ်ားကုတင္ရဲ႕ေဘးမွာ ရွိတယ္ေလ၊ က်ေနာ့္ နာမည္က ပီတာပါ”

“က်ေနာ္က ဂ်ဳိးဆက္ပါ၊ ခင္ဗ်ား က်ေနာ့္ကို ဂ်ဳိးလုိ႔ ေခၚႏုိင္ပါတယ္”ဟု တျခားတစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာ လုိက္သည္။

နံနက္ခင္းက တေျဖးေျဖးနဲ႔ လင္းလာေတာ့သည္။ လူနာႏွစ္ေယာက္တုိ႔လည္း ေျပာၿပီးရင္း ေျပာေနႀကသည္။ ေဆးရုံမွာ အထူးသျဖင့္ ဆရာ၀န္ေတြက ျပားျပား၀ပ္လွဲေလ်ာင္းရမယ္လုိ႔ ေျပာထားရင္ တျခားဘာလုပ္စရာမ်ား ရွိေသးလုိ႔လည္းေနာ္။ လူနာႏွစ္ေယာက္သည္ သူတုိ႔ေဆးရုံလာတက္ရတဲ့ အေႀကာင္းကို မေျပာျဖစ္ႀကပါ။ သူတို႔ေျပာျဖစ္တဲ့ အေႀကာင္းအရာေတြက အခန္းက်ဥ္းထဲမွာရွိတဲ့ နံရံေလးခုအေႀကာင္း၊ သူတုိ႔ဇနီးမယားနဲ႔ မိသားစုအေႀကာင္း၊ သူတို႔အိမ္နဲ႔ အလုပ္အေႀကာင္းေတြပဲ ျဖစ္သည္။ သူတုိ႔အားလပ္ရက္မွာ ခရီးသြားေနစဥ္ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ ေနရာေဒသေတြအေႀကာင္း၊ ျမင္ဖူးခဲ့ လုပ္ဖူးခဲ့တဲ့ အရာေတြအေႀကာင္း၊ က်ယ္ျပန္႔ၿပီး အေရာင္အေသြးစုံလင္လွတဲ့ အျပင္ေလာကမွာ အံ့ႀသဖြယ္ရာ ခရီးေတြအေႀကာင္းေတြကိုပဲ ေျပာျဖစ္ေနႀကသည္။

ေန႔ေတြလည္း ၿငိမ္းခ်မ္းလွပစြာ ကုန္ဆုံးသြားျပန္ေလသည္။

ေန႔လည္ခင္းတုိင္းမွာ ပီတာသည္ တစ္နာရီႀကာေအာင္ ထထုိင္ရပါသည္။ သူထထုိင္တဲ့အခ်ိန္မွာ ျပဴတင္းေပါက္ရဲ႕အရိပ္က ဂ်ဳိးဆက္ရဲ႕ကုတင္ေပၚမွာ ျဖာက်လုိ႔ေနသည္။

“အျပင္ေလာကအေႀကာင္း က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါဦးလား”ဆုိၿပီး ဂ်ဳိးဆက္သည္ မ်က္ႏွာႀကက္ကို စုိက္ႀကည့္ ေနစဥ္မွာ ေျပာလုိက္သည္။ “ခင္ဗ်ားက ျပဴတင္းေပါက္နားမွာ ေနရတယ္၊ ခင္ဗ်ားက သိပ္ကံေကာင္းတဲ့ လူစားမ်ဳိးပဲ၊ ဒီေန႔ မ်က္ႏွာႀကက္ေပၚမွာ ဘာမွလည္း ထူးထူးေထြေထြ မရွိပါလား၊ ပင့္ကူေတြလည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိသလုိ ယင္ေကာင္ေတြလည္း တစ္ေကာင္မွ မရွိပါလားေနာ္”



ပီတာက သူ႕ကို “ဒီေန႔ဟာ ေတာ္ေတာ္ေတာက္ပတဲ့ ေန႔တစ္ေန႔ပါပဲ၊ ျပဴတင္းေပါက္ကို ေက်ာ္ၿပီးႀကည့္ လုိက္မယ္ဆုိရင္ ပန္းၿခံတစ္ခုဟာ လွပတဲ့ေရကန္နဲ႔အတူ တည္ရွိလုိ႔ေနပါတယ္။ ေရေပၚမွာ ျဗန္းျဗန္း ျမည္ေအာင္ သြားေနတဲ့ ဘဲေတြ၊ ငန္းဘဲေတြ၊ ၿပီးေတာ့ ေရကန္ပတ္ပတ္လည္မွာ ထူထပ္ၿပီး အစိမ္းေရာင္ သန္းေနတဲ့ ျမက္ခင္းျပင္ေတြ၊ ပန္းပင္ေတြရွိတယ္။ ေရကန္ရဲ႕ တလက္လက္ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ ေရျပင္ေပၚမွာ တစ္ခ်ဳိ႕ကေလးေတြလည္း သူတို႔ရဲ႕ေလွငယ္ေလးေတြကို လႊတ္တင္ေနႀကပါတယ္။ ဒီလုိနက္နဲတဲ့ အျပာေရာင္ဟာ ေကာင္းကင္ထက္ေတာင္ ပိုနက္ေနေသးတယ္။ ေရာင္ျပန္ဟပ္ေနတဲ့ ေနေရာင္ေတြေႀကာင့္ ပုိၿပီးေတာ့ေတာင္ ေတာက္ပေနပါေသးတယ္”

ဂ်ဳိးဆက္သည္ သူ႕အျမင္အာရုံထဲမွာ ေတာက္ေျပာင္ၿပီး ေပ်ာ္ရႊင္စရာေကာင္းတဲ့ ျပဴတင္းေပါက္ရဲ႕ အျပင္ဘက္ရႈခင္းေလးေတြကို ျမင္ေယာင္ေနၿပီး အခန္းထဲမွာ ေႏြးေႏြးေထြးေထြး သက္ေသာင့္သက္သာ ခံစားလုိက္ရသည္။

“လူငယ္စုံတြဲေလးေတြက လက္ခ်င္းခ်ိတ္ကာ လမ္းေလွ်ာက္ေနႀကတယ္”ဟု ပီတာက ဆက္ေျပာလုိက္ သည္။ “ၿပီးေတာ့ အခု ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ႀကက္ေသြးေရာင္ ႏွင္းဆီတစ္ပြင့္ကို ေကာက္ယူ လုိက္ၿပီး သူ႕ခ်စ္သူရဲ႕ လက္ထဲကို ကမ္းေပးေနတယ္၊ ေျမာက္မ်ားစြာေသာ ပန္းေတြ၊ ၿပီးေတာ့ အသက္ ရႈမွားေလာက္စရာ အေရာင္အေသြးစုံလင္လွတဲ့ ပန္းေတြ”

“ပီတာေရ ေရကန္ရဲ႕တျခားတစ္ဘက္မွာ ဘာရွိေသးလဲေဟ့”

“ပန္းၿခံရဲ႕တျခားတစ္ဖက္မွာလား” “ဘာျဖစ္လုိ႔လဲ၊ လူသြားလူလာေတြ ျပည့္ႏွက္ေနတဲ့ လမ္းသြယ္ေလး တစ္ခု၊ အနီေရာင္ဘတ္စ္ကားႀကီးေတြ တဂ်ဳန္းဂ်ဳန္းတဂ်ဳိင္းဂ်ဳိင္း ျမည္လ်က္ သြားေနႀကတယ္။ အ၀ါေရာင္ တက္စီေတြလည္း တျခားကားေတြကို ေကြ႕ပတ္ေရွာင္ကြင္း သြားလာေနႀကတယ္။ တက္စီသမား ေတြကေတာ့ ၿမဳိ႕တြင္းလမ္းေတြမွာ တျခားကားသမားေတြထက္ ပုိၿပီး လမ္းကြ်မ္းက်င္ေနႀကတယ္။ ရႈပ္ ေထြးေပြလီတဲ့ လမ္းက်ဥ္းရဲ႕ဟုိဘက္မွာက မွင္သက္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ မုိးေျခမ်ဥ္း၊ ေဟာင္းႏြမ္းၿပီး မီးခုိးေရာင္ သန္းေနၿပီျဖစ္တဲ့ အေဆာက္အဦးေတြ၊ တလက္လက္ေတာက္ေျပာင္ေနတဲ့ တိမ္ကုိ ထိလု မတတ္ မွန္အသစ္ကေလးေတြ၊ သံမဏိေတြ။ ဂုဏ္ယူ၀င့္ႀကြားစြာ နတ္ျပည္နတ္နန္းကို ညႊန္ျပေနတဲ့ Church တစ္ခုရဲ႕ ထိပ္ဆုံးပိုင္း စုလစ္မြန္းခြ်န္ေတြ၊ လုံး၀န္းတဲ့ အမုိးခုံးခုံးေတြဟာ ပုိၿပီး တည္ႀကည္ ခန္႔ျငားလွတယ္၊ မုိးေမွ်ာ္တုိက္ေတြ၊ ထိုးထုိးေထာင္ေထာင္ အင္တနာတိုင္ေတြ၊ အဲဒါေတြဟာ Signal ေတြကို ပုိ႔လႊတ္ဖုိ႔နဲ႔ လက္ခံဖုိ႔ ျဖစ္တယ္။ အဲဒီအရာအားလုံးဟာ ခန္းနားထည္၀ါတဲ့ ဖြဲ႔စည္းတည္ ေဆာက္ပုံပါပဲ”

ထုိ႔ေနာက္ နတ္စ္မမ်ား ၀င္လာၿပီး “ကဲ ပီတာေရ၊ ျပန္လွဲေလ်ာင္းဖုိ႔ အခ်ိန္တန္ပါၿပီ၊ နာရီျပည့္သြားၿပီ” သူတုိ႔က ပီတာ့ကို အသာအယာ အိပ္ယာေပၚ ျပန္လဲွေပးလုိက္ႀကသည္။

ဂ်ဳိးဆက္သည္ ပီတာက အျပင္ေလာကရဲ႕ အလွတရားေတြဟာ ဘယ္ေလာက္ထိလွပေနတယ္ဆုိၿပီး ေျပာျပေနတဲ့ တစ္နာရီႀကာ အခ်ိန္ခဏေလးသည္ သူ႕ကို သက္ေသာင့္သက္သာ ရွိေစပါသည္။

ေနာက္ထပ္ရက္မ်ား ကုန္လြန္သြားျပန္သည္။ ေဆးရုံအခန္းက်ဥ္းထဲက ဘ၀ေတြလည္း ပုံမွန္လည္ ပတ္ေနဆဲ ျဖစ္၏။ နတ္စ္မေတြ ၀င္လာၿပီး ပီတာ့ကို ထထုိင္ဖုိ႔ ထူေပးျပန္သည္။ ပီတာက ေျပာျပစရာေတြကို စတင္ျပန္သည္။ “ဟုိ အထက္လမ္းေပၚမွာ လူေတြ တန္းစီလွည့္လည္ေနႀကတယ္၊ တိမ္ပုံပန္းသဏၭာန္ေတြ ေကာင္းကင္ေပၚ ျဖတ္သြားေနႀကတယ္၊ ရင္သပ္ရႈေမာဖြယ္ေကာင္းတဲ့ သက္တန္႔ ေရာင္၊ ငွက္ေတြလည္း က်ီစယ္ေနာက္ေျပာင္မႈ အမ်ဳိးမ်ဳိးနဲ႔ ေရကန္ထဲမွာ ၿမဴးတူးခုန္ေပါက္ေနႀကတယ္၊ ပန္းၿခံထဲမွာ စိတ္၀င္စားစရာေကာင္းတဲ့ လူေတြလည္း ပိုမုိမ်ားျပားလာတယ္”

ျမင္ကြင္းေတြ တစ္ေန႔တစ္မ်ဳိး မရုိးႏုိင္ေလာက္ေအာာင္ ရွိေနသည္။ ေန႔တုိင္း ဂ်ဳိးသည္ မ်က္ႏွာႀကက္ေပၚ ေငးႀကည့္ေနၿပီး သုိ႔မဟုတ္ မ်က္လုံးကို မွိတ္ကာ ျမင္ကြင္းေတြကို စိတ္ထဲပုံေဖာ္ေနမိေတာ့သည္။ ဒီလုိနဲ႔ တေျဖးေျဖးခ်င္း ဂ်ဳိးဆက္ရဲ႕က်န္းမာေရးဟာ တစ္ေန႔တစ္ျခား ေကာင္းမြန္လုိ႔လာပါသည္။

ရက္ေတြေတာ္ေတာ္လြန္ၿပီး တစ္မနက္မွာေတာ့ နတ္စ္မေတြက ပီတာ့ကို ထထုိင္ဖုိ႔ လာမကူႀကေတာ့ပါ။ ပီတာလည္း အဲဒီမွာ မရွိေတာ့ပါဘူး။

ဂ်ဳိးဆက္ အဆိုးဆုံးကို ေႀကာက္ရြံ႕ေနမိသည္။

“ပီတာဘယ္မွာလည္း” နတ္စ္မေတြကို အဲဒီမနက္မွာ ေမးလုိက္သည္။ နတ္စ္မတစ္ေယာက္က ၀မ္းနည္း ဖြယ္သတင္းကို သူ႕ကို ဖြင့္ေျပာလုိက္သည္။ ပီတာ အဲဒီညမွာပဲ ကြယ္လြန္သြားခဲ့ၿပီ ျဖစ္သည္။ ဂ်ဳိးဆက္ ရင္က်ဳိးသြားသည္။ ရွည္လ်ားလွတဲ့ေန႔ေတြကို ျဖတ္သန္းဖုိ႔ ပီတာ့အကူအညီမပါေတာ့တဲ့ မနက္ခင္းတုိင္း ဟာ မလွပႏုိင္ေတာ့ပါ။

ေနာက္တစ္ေန႔မနက္မွာေတာ့ သူ႕ကို ျပဴတင္းေပါက္ေတြရွိတဲ့ဘက္ကို ေျပာင္းေပးဖုိ႔ ေတာင္းဆုိလုိက္ သည္။ သူအခု ပိုၿပီးေတာ့ေတာင္ ေကာင္းမြန္လာသည္။ ပုိၿပီး သန္မာလာေလသည္။ သိပ္မႀကာမီမွာပဲ သူ႕ဘာသာသူ ထထုိင္ႏုိင္ၿပီး ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကို စူးစုိက္ေငးႀကည့္ေနမိသည္။

ဒီလုိနဲ႔ပဲ ဂ်ဳိးဆက္သည္ ကုတင္ကို ျပဴတင္းေပါက္နား ေရႊ႕လုိက္သည္။ ေန႔လည္ခင္းမွာေတာ့ နတ္စ္မတစ္ ေယာက္ရဲ႕ အကူအညီနဲ႔ အိပ္ယာမွာ ထထုိင္လုိက္သည္။ ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္ကို ပထမဦးဆုံး ႀကည့္လုိက္ေလသည္။ သူျမင္ႏုိင္တဲ့အရာေတြအားလုံးက ေဆးရုံနဲ႔ကပ္လ်က္ အေဆာက္အဦးတစ္ခုရဲ႕ အုဌ္နံရံသာ ျဖစ္သည္။

ဂ်ဳိးဆက္ နတ္စ္မတစ္ေယာက္ကို လွမ္းေခၚလုိက္သည္။

“နတ္စ္မေရ က်ေနာ့္ကို ေျပာျပပါဦးလား” “ျပဴတင္းေပါက္အျပင္ဘက္မွာ အရုပ္ဆုိးဆုိးနံရံႀကီးတစ္ခုကို ဘယ္တုန္းကမ်ား ေဆာက္ထားႀကတာလည္း”

“လြန္ခဲ့တဲ့ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာကတည္းကေလ”ဟု နတ္စ္မတစ္ေယာက္က ျပန္ေျပာလုိက္သည္။

“ဒါေပမယ့္ မျဖစ္ႏုိင္ဘူးေနာ္”ဆုိၿပီး ဂ်ဳိးဆက္က အံ့အားသင့္သြားပါသည္။ “တေလာကမွပဲ ပီတာက က်ေနာ့္ကို ေႀကြက်ေနတဲ့သစ္ရြက္ေတြက ဘယ္လုိ အ၀ါေရာင္ ေျပာင္းသြားပုံေတြ၊ ပန္းၿခံထဲက ျမက္ခင္း ျပင္ေပၚမွာ ေကာ္ေဇာနီေတြ ခင္းထားတဲ့အေႀကာင္းေတြကို ေျပာျပေနေသးတယ္ေလ”


“ပီတာလား”နတ္စ္မက အံ့အားသင့္စြာ ေျပာလုိက္ သည္။ “သနားစရာေကာင္းတဲ့ ပီတာက ခင္ဗ်ားကို ဘာေတြမ်ား ေျပာျပေနလုိ႔လဲ”၊ “သူက ႀကည့္ခ်င္ ဦးေတာ့ သူက မ်က္စိမျမင္ရရွာဘူး၊ အဲဒီအုဌ္နံရံ ေတြကိုေတာင္ သူမျမင္ႏုိင္ဘူး”

ဂ်ဳိးဆက္သည္ ေခါင္းအုံးေပၚသို႔ သက္သာစြာ လွဲခ် လုိက္သည္။ ႀကီးမားေသာ မ်က္ရည္တစ္စက္သည္ သူ႕ပါးျပင္ေပၚသုိ႔ လွိမ့္ကာလွိမ့္ကာ စီးဆင္းသြားပါ ေတာ့သည္။

(ဒီဇာတ္လမ္းနဲ႔ ခပ္ဆင္ဆင္ဇာတ္လမ္းမ်ဳိးကုိ ဖတ္ဖူးႀကလိမ့္ ထင္ပါတယ္။ မေမကေတာ့ ကုိယ္ပုိင္သံစဥ္လုပ္ဖုိ႔ အားေပးပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေရးဖုိ႔အေႀကာင္းအရာမေပၚေသးေတာ့ ဘာေရးရမွန္း မသိတာနဲ႔ ဘာသာျပန္ေတြပဲ တင္တင္ျဖစ္တယ္။ ဘာသာျပန္ေတာ့ ကိုယ့္အတြက္ မီးနင္းေလးေတြ၊ ၀ါက်သုံးပုံေလးေတြေတာ့ က်န္ပါတယ္။ ကိုယ္ပိုင္သံစဥ္ေလးလည္း ဖန္တီးပါဦးမယ္။ အားလုံးပဲ က်န္းမာေပ်ာ္ရႊင္ႀကပါေစေနာ္။ ဒီဇာတ္လမ္းရဲ႕ မူရင္းက Oxford Reading Cycle 6 Page No. 109 မွာရွိပါတယ္။ စာအုပ္ထဲမွာေတာ့ ဒီေလာက္မကပါဘူး။ ေလးပုံထဲက တစ္ပုံကို ခ်န္လွပ္ထားခဲ့ပါတယ္။ သိပ္ထူးမယ္ မထင္လုိ႔ပါ။ ဘာျဖစ္လုိ႔လဲဆုိေတာ့ အဲဒီတစ္ပုံက အီးေမးလ္အေႀကာင္းေတြ ေရးထားလုိ႔ပါ။)




Posted by ေတာက္ပၾကယ္စင္