-ေကာက္ရိုးေလးတစ္မွ်င္-
-ေကာက္ရိုးေလးတစ္မွ်င္-
Wednesday, May 23, 2012
>
မြန္မြန္ဘတ္(စ)ကားေပၚက ဆင္းလာသည္ကို မွတ္တိုင္ရွိ ကုကၠိဳပင္အကြယ္မွ ေက်ာ္စြာ ၾကည့္ေနရင္း ေက်နပ္ႏွစ္သက္စိတ္ျဖင့္ ၿပံဳးမိေလသည္။ ခါးလည္အထိ ရွည္လ်ားသည့္ ျဖန္႔ခ်ထားသည့္ ဆံပင္ကို ေနာက္ေက်ာသို႔ ခါသိမ္းလိုက္ရင္း မြန္မြန္၏ မ်က္လံုးအစံုက ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲ ရွာေဖြလိုက္သည္။ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ မည္သို႔မွ် မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ သစ္ပင္အကြယ္မွ ထြက္၍ ခ်စ္သူကို ကိုယ္ထင္ျပလိုက္သည္။ ေက်ာ္စြာကို ျမင္ေတာ့ မြန္မြန္မ်က္ႏွာတြင္ အၿပံဳးတို႔ျဖင့္ ျဖာေ၀သြားသည္။ “ ကို ေနာက္က်ေနၿပီလို႔ မြန္မြန္ ထင္ေနတာ.. ေတာ္ေသးတာေပါ့ ၊ မဟုတ္ရင္ မွတ္တိုင္က လူေတြၾကားထဲ ကို႔ကို မြန္မြန္ေစာင့္ေနရဦးမွာ ” “ မြန္မြန္က ကို႔ကိုုျပန္ ေစာင့္ရတဲ့ရက္ ဘယ္ႏွရက္မ်ား ရွိလို႔လဲ..ကဲ.. ေျပာ” “ဟုတ္ပါတယ္… မိန္းကေလးဆိုတာက ခ်ိန္းထားရင္ ခ်စ္သူကို ကိုယ့္ထက္ အရင္ ေရာက္ေနမွ ေက်နပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား ” စကားတတ္တဲ့ မြန္မြန္႔၏ေခါင္းကို ေက်ာ္စြာက လက္ဖ၀ါးေလးျဖင့္ အုပ္ဖိလိုက္သျဖင့္ မြန္မြန္ဇက္ကေလး ပုသြားရသည္။ “ ကို.. မနက္စာ အိမ္က ဘာစားလာေသးလဲ ” “ ဘာမွ မစားခဲ့ေပါင္၊ မြန္မြန္ပဲ မေန႔က ေျပာေတာ့ အပ်ဳိႀကီးညီအစ္မဆိုင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးကို ၾကက္သြန္ေၾကာ္ ေလးနဲ႔ စားခ်င္ရဲ႕ဆို ” မြန္မြန္ ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး… “ လိမ္မာတယ္… ေျပာထားတာ မေမ့ဘူးပဲ ” “ ကိုယ့္ခ်စ္သူ မွာထားတာပဲ၊ ဘယ္ေမ့ပါ့မလဲ၊ ဘြားဘြားကေတာင္ သူေၾကာ္ထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ မစားသြားလို႔ တျပစ္ေတာက္ေတာက္ လုပ္ေနေသးတယ္ ” “ဘြားဘြားဆိုလို႔ ဘြားဘြားေရာ လက္ေမာင္းကိုက္တာ သက္သာရဲ႕လားဟင္..၊ လာမယ့္ တနဂၤေႏြ ဘြားဘြားနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ ကို…၊ ဘြားဘြားအတြက္ မြန္မြန္ထိုးေနတဲ့ သိုးေမႊးတဘက္ေလးလဲ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဆို ၿပီးေလာက္ၿပီ” “ အင္း… သက္သာပါတယ္၊ ဘြားဘြားကေတာင္ ငါ့ေျမး ေန႔တိုင္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေဆးလူးႏွိပ္ေပးလို႔ အခုလို သက္သာလာတာလို႔ေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္၊ မြန္မြန္ကိုလဲ ဘြားဘြားက ေမးပါတယ္၊ ဟိုေန႔က အိမ္မွာ ထမင္းသုတ္ လုပ္စားေတာ့ေတာင္ ငါ့ေျမးေခၽြးမေလးက ထမင္းသုတ္ႀကိဳက္တတ္တယ္လို႔ ကို႔ကို လာေျပာေနေသးတယ္္ ” မြန္မြန္နဲ႔ ေက်ာ္စြာတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာရာ မၾကာမီ သူတို႔ စားေနၾက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ရွိရာဆီသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဆိုင္ေရွ႕ ပလက္ေဖာင္းမွာ ခင္းထားသည့္ စားပြဲခံုပုေလးတစ္လံုးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေနရာယူလိုက္ၾကသည္။ မြန္မြန္နဲ႔ ေက်ာ္စြာတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ား အသိအမွတ္ျပဳထားၿပီးျဖစ္ၿပီး၊ လာမည့္ႏွစ္တြင္ လက္ထပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ထဲက ခိုင္ခိုင္ၿမဲခဲ့သည့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို မိဘမ်ားကပါ နားလည္လက္ခံေပးခဲ့ၾကသည္။ မြန္မြန္က တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ျဖစ္သလို၊ ေက်ာ္စြာကလည္း မိခင္ႀကီးကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သားကို အလြန္ခ်စ္သည့္ ဖခင္ႀကီးႏွင့္အတူ၊ ေျမးကို အလြန္ခ်စ္ေသာ အဘြားျဖစ္သူ၏ အသည္းေက်ာ္ ျဖစ္သည္။ ရံုးတက္ခ်ိန္ မနက္တိုင္း သူတို႔ႏွစ္ဦး ကားဂိတ္တြင္ ဆံုေနၾကျဖစ္ၿပီး၊ မနက္စာတစ္ခုခု စားၿပီးပါက၊ မြန္မြန္ရံုးကို ေက်ာ္စြာက လိုက္ပို႔ေပးၿပီးမွ သူ႔ရံုးသို႔ သြားေလ့ရွိသည္။ ညေနဆိုလွ်င္လည္း အလားတူ ျပန္ဆံုလွ်က္ အတူတူ ျပန္ၾကေလသည္။ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထေနသည့္ မုန္႔ဟင္းခါးပူပူ ႏွစ္ပြဲေရာက္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းမေဖာ္ စတမ္းစားၾကေတာ့သည္။ ဟင္းရည္ပူပူႏွင့္ ငရုပ္သီးမႈန္႔စပ္စပ္၏ အရွိန္ေၾကာင့္ မြန္မြန္ ႏႈတ္ခမ္းတ၀ိုက္တြင္ ေခၽြးသီးမ်ား စို႔ေနသည္ကို ေက်ာ္စြာက တစ္ရႈးစကၠဴစျဖင့္ အသာအယာ သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ - “ ကို.. ဟိုဘက္ကားလမ္းကို ၾကည့္လိုက္၊ မြန္မြန္တို႔ အဘြားမဟုတ္လား ” “ အင္း.. ဟုတ္တယ္ မြန္မြန္၊ ကိုတို႔ အဘြားပဲ” “ မြန္မြန္တို႔အဘြား၊ ကိုယ္တို႔အဘြား” ဆိုသည္က ေက်ာ္စြာ၏ အိမ္က အဘြားမဟုတ္ဘဲ၊ မြန္မြန္တို႔ ရံုးဆင္းရံုးတက္ခ်ိန္တိုင္း လမ္းေထာင့္က မီးစက္ႀကီးနေဘးမွာ ထိုင္လွ်က္ ပိုက္ဆံအလွဴခံတတ္သူ အဘြားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဆံျဖဴက်ဳိးတိုးက်ဲႏွင့္ ကြမ္းသီးလံုးေလာက္ ဆံထံုးေလးကို ငယ္ထိတ္မွာ ထံုးလွ်က္၊ ဘယ္လက္ထဲ ပိတ္လြယ္အိတ္တစ္လံုးကိုင္ၿပီး၊ ညာလက္က ၀ါးလံုးရွည္တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုအဘြားသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးႏွင့္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ။ မြန္မြန႔္စိတ္ကိုက မရွိႏြမ္းပါး သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားမ်ား ေတြ႔လွ်င္ ႏိုင္သေလာက္ေလး မလွဴတမ္းပဲ မည္သို႔မွ် မေနႏိုင္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေငြအေၾကြစကၠဴေလးေတြ ရွိသမွ် သည္အဘြားကို လွဴရန္တြက္ သူတို႔ စုထားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ အိမ္ကအဘြားဆီက ေက်ာ္စြာ ေတာင္းယူလာသည့္ အက်ၤ ီ္မ်ား၊ အေႏြးထည္ မ်ားကို သည္အဘြားအတြက္ သူတို႔ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေငြြေပးလွဴၿပီးတိုင္း “ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ ႀကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵ တစ္လံုးတစ္၀ထဲ ျပည့္စံုပါေစ၊ အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းၾကရပါေစ” လို႔ ဆုေပးတိုင္း “ေနာက္ဆံုးဆု အျမန္ုဆံုး ျပည့္ရပါလို၏” လို႔ ေက်ာ္စြာက အၿမဲ ေျပာတတ္ၿပီး၊ အဲ့သည္အခ်ိန္ဆို မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာခါးကို လွမ္းဆြဲလိမ္ေနၾကျဖစ္သည္။ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးသြားသည့္ ေက်ာ္စြာ့ကို ၾကည့္ၿပီး မြန္မြန္သာမက အဘြားပါ ရယ္မိၾကသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အဘြားက ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနၿပီး၊ တစ္ရက္တစ္ေလ ေက်ာ္စြာတို႔ ေပ်ာက္ေနခဲ့ရင္ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ အဘြားက သူ ေမွ်ာ္ေနမိေသးေၾကာင္း ေျပာျပတတ္သည္။ ကားလမ္းမအက်ယ္ႀကီးမွာ ၀ါးလံုးေလးေထာက္လွ်က္ ခါးတကုန္းကုန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕ လမ္းကူးလာသည့္ အဘြားကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ ျဖတ္သြားသည့္ ကားမ်ားနွင့္ အဘြားကို တိုးမိမွာ စိုးရိမ္ၿပီး၊ ထိုင္ရမလို ထရမလို ျဖစ္သြားရသည္။ “ ကို… သြားေခၚလိုက္ပါလား” မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာ့ကို ေျပာေနဆဲ အဘြားက တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ မြန္မြန္တို႔ ရွိရာဘက္သို႔ ကားလမ္း ကူးလာေခ်ၿပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေက်ာ္မွ ဖြင့္ထားသည့္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ ခင္းထားသည့္ စားပြဲမ်ားတြင္ တစ္စားပြဲၿပီး တစ္စားပြဲ အဘြားတစ္ေယာက္ အလွဴလိုက္ခံေနသည္ကို မြန္မြန္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ျမင္ေနရသည္။ “ ကို… တစ္ခါတစ္ေလ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ.. အဘြား ဒီဘက္ကို လာရင္ မြန္မြန္တို႔ မုန္႔ဟင္းခါး ၀ယ္ေကၽြးၾက ရေအာင္ေနာ္” “ မြန္႔မြန္႔သေဘာေလ… ေကာင္းသားပဲ.. ” ခဏေနေတာ့ မြန္မြန္တို႔ရွိရာ စားပြဲနားသို႔ အဘြားေရာက္လာ၏။ “ အဘြား ” ေက်ာ္စြာ့ေခၚသံေၾကာင့္ အဘြား မ်က္မွန္ေအာက္ကေန လွမ္းၾကည့္၏။ ေက်ာ္စြာႏွင့္ နေဘးနားထိုင္ေနသည့္ မြန္မြန္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အေရးအေၾကာင္းမ်ား စိတ္စိတ္ထေနသည့္ အဘြား၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အၿပံဳးမ်ား ဖိတ္လွ်ံသြားသည္။ “ အဘြား… ဒီမွာထိုင္ပါဦး.. မြန္မြန္တို႔ အဘြားကို မုန္႔ဟင္းခါး ေကၽြးခ်င္လို႔၊ အဘြား စားရမယ္ေနာ္ ” မြန္မြန္က ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔နေဘးက ထိုင္ခံုအလြတ္တြင္ အဘြားထိုင္ႏိုင္ရန္ တြဲၿပီး ေနရာခ်ေပးလိုက္သည္။ အဘြားက ၀ါးေတာင္ေ၀ွးကို စားပြဲမွာ မွီလွ်က္ ေထာင္ထားေသာ္လည္း၊ လက္ထဲက လြယ္အိတ္ကိုေတာ့ ေပါင္ေပၚတင္လို႔ ထားလိုက္၏။ “ အဘြား.. ဘာနဲ႔ စားမလဲ၊ သြားမေကာင္းရင္ ငါးဖယ္ေၾကာ္ေလးနဲ႔ စားမလား” မြန္မြန္ေမးတာကို အဘြားက လက္ျဖင့္ တားလိုက္ရင္း - “ အဘြား ထမင္းစားလာတယ္ ေျမးရဲ႕၊ မစားခ်င္ဘူး၊ မဆာပဲ စားရင္ ပိုက္ဆံႏွေမ်ာစရာကြယ္” “ တစ္ခါတစ္ေလ စားတာပဲဟာ အဘြားကလဲ ” “ ေရေႏြးပဲ ေသာက္ခ်င္တယ္၊ မစားေတာ့ဘူး.. မစားေတာ့ဘူး” ေက်ာ္စြာက အဘြားေသာက္ဖို႔ ေရေႏြးတစ္ခြက္ ငွဲ႔ေပးရင္း - “ ဒါဆို အဖြားကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္႔ဟင္းခါးဘိုး ၿပီးရင္ လွဴမယ္” အဘြားက “ သာဓု သာဓု သာဓု ” အစျပဳလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနၾကအတိုင္း ဆုေတာင္းေပးျပန္ေတာ့ ေက်ာ္စြာလည္း ၀တၱရားမပ်က္ မြန္မြန္ကို စေတာ့သည္။
သည္တစ္ခါေတာ့ မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာ့ခါးကို ဆြဲမလိမ္ေတာ့ဘဲ.. “ အဘြားဆုေပးတိုင္း သူက အသားယူေျပာေနရတာကို အရသာေတြ႔ေနတယ္ေလ” လို႔ ရွက္ၿပံဳးျဖင့္ ေျပာ၏။ အဘြားက မြန္မြန္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး သြားက်ဳိးမ်ား ေပၚသည္အထိ ၿပံဳးေန၏။ ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည့္ အဘြား၏ခါးက ထိုင္လွ်က္ကပင္ ကုန္းေနေလၿပီ။ ႏိုင္လြန္ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည့္ မ်က္မွန္ကိုင္းက်ဳိးေအာက္တြင္ အဘြား၏မ်က္၀န္းမ်ားက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးရွိလွ၏။ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ကို ကိုင္ထားသည့္ အဘြား၏လက္မွ လက္သည္းခြံမ်ားၾကားတြင္ ေခ်းေညွာ္မ်ားႏွင့္။ အဘြားေျခေထာက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မညွပ္တာၾကာလွသည္း ေျခသည္းရွည္ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာသည့္ သားေရဖိနပ္ ၿမွီးပိုင္းျပတ္ႏွင့္။ အဘြား ၀တ္ထားသည့္ ေဆးလိပ္မီးေပါက္ဗလပြအက်ၤ ီႏွင့္ အေရာင္မေပၚ ထမီတို႔က ႏြမ္းဖတ္ေနေခ်ၿပီ။ အဘြားငယ္ထိပ္က ကြမ္းသီးဖု ဆံထုံးေလးမွာ ရစ္ေခြပတ္ထားသည့္ စပယ္ပန္းကံုးေလးကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရွိ၏။ “ အဘြားအေၾကာင္း ေျပာျပပါလား၊ သမီးတို႔ စိတ္၀င္စားလို႔” မြန္မြန္က အဘြားအေၾကာင္းကို စပ္စပ္စုစု ေမးျခင္းထက္၊ အဘြားႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး ပိုမိုရင္းႏွီးလိုသည့္သေဘာ ျပလိုသည္ကို ခ်စ္သူျဖစ္၍ ေက်ာ္စြာ ေကာင္းေကာင္း နားလည္လိုက္သည္။ “ အဘြား ဘယ္က စေျပာရမလဲ” အရိုးခံ ေမးလိုက္တဲ့ အဘြား၏ စကားေၾကာင့္ မြန္မြန္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ရင္းက- “ အဘြားရဲ႕အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ အဘြား ဘယ္မွာေနတယ္က စလို႔၊ ဒီနားတ၀ိုက္မွာ အလွဴခံျဖစ္ေန တဲ့အထိ ေျပာျပေပးေနာ္ ” အဘြားက ေပါင္ေပၚက လြယ္အိတ္ေလးကို လက္ထဲ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္လိုက္ရင္းက - “ အဘြားအသက္က လာမယ့္ ျပာသိုလဆို ေျခာက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ” ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုအိုစာေနသည့့္ အဘြားက ႏႈတ္ခမ္းေလးတလႈပ္လႈပ္ျဖင့္ ေျပာျပေလသည္။ “ အဘြားက ရန္ကုန္တစ္ဘက္ကမ္း ဒလမွာေနတယ္၊ သေဘာၤစီးၿပီး ရန္ကုန္ကို လာတာ၊ အဘြားမွာ ခႏၶာကိုယ္ ေလတျခမ္းျဖတ္ေနတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ရယ္၊ ေနာက္ သံုးတန္းတက္ေနတဲ့ ေျမးမတစ္ေယာက္ ရွိတယ္၊ သမီးနဲ႔ သူ႔ ေယာက်ာ္းက အလုပ္သြားလုပ္မယ္ဆို ေျမးမ ငါးႏွစ္သမီးေလာက္ထဲက ထြက္သြားလိုက္ၾကတာ ျပန္ကို မလာေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ အဘြားလည္း ၀မ္းေရးအတြက္ ေျမးေက်ာင္းစာရိတ္အတြက္ ေငြရွာထြက္ရေတာ့တာ” “ ဒါဆို အဘြား ဒီလို အလွဴခံထြက္ေနတာ ၾကာၿပီေပါ့” လို႔ ေက်ာ္စြာက ေမးလိုက္ေတာ့ - “ ၾကာလွေပါ့၊ အဘြားကို ဒီနားတ၀ိုက္မွာ ဘြားမႈံလို႔ သိၾကတယ္၊ အလွဴရွင္ေတြကလဲ ပံုမွန္ လွဴေနၾကသူေတြပဲေလ ” မြန္မြန္က “ အဘြား တစ္ေန႔ကို ဘယ္ေလာက္ေလာက္ အလွဴခံလို႔ရသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ “ စားၿပီးေသာက္ၿပီး တစ္ေထာင္ေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္ ” လို႔ ေျပာ၏။ သို႔ျဖင့္ ေက်ာ္စြာက - “ ခုနက မနက္စာ စားခဲ့တယ္ေျပာတယ္၊ ေန႔လည္စာေရာ အဘြားဘယ္မွာ စားသလဲ” “ မနက္စာက ရန္ကုန္ဘက္ကမ္း မကူးခင္ အိမ္မွာထဲက ညက်န္ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ငပိရည္နဲ႔ လူးၿပီး စားလာၿပီးသား၊ ေန႔လည္စာကေတာ့ ျဖစ္သလို ၀ယ္စားတယ္၊ အသုတ္ေလးတစ္ပြဲေလာက္ဆိုလဲ ရတာပဲ၊ အမ်ားႀကီးလဲ စားႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ အဘြားက ေဆးေပါ့လိပ္ေတာ့ မေသာက္ရမေနႏိုင္ဘူး” ေသြးတိုးမွာစိုးသျဖင့္ အိမ္က အဘြားကို အငန္ေတြ ေရွာင္ရန္ တဖြဖြ သတိ ေပးေနခဲ့သည့္ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္၊ မ်က္စိေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနသည့္ မနက္စာအျဖစ္ ငပိရည္လူးစားလာသည့္ အဘြားကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိ၏။ မြန္မြန္က စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေျပာမိ၏။ “ အဘြား သေဘာၤေပၚက ဆင္းရင္သတိထားေနာ္၊ ကုန္းပတ္ကို ေသခ်ာနင္းၿပီးမွ ဆင္း၊ တစ္ေန႔က ဂ်ာနယ္ထဲ ဖတ္လိုက္ရတယ္၊ ကုန္းပတ္ေပၚက ေျခေခ်ာ္ျပဳတ္က်လို႔တဲ့၊ ေရနစ္သြားတာ” “ အဘြားကို ရန္ကုန္ဘက္မွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေန႔တိုင္း သေဘာၤကေန ေပြ႕ခ်ီၿပီး ခ်ေပးတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလဆို ေဟာဟိုက ဘဏ္နားအထိေတာင္ ကုန္းပိုးေခၚလာေပးေသးတယ္ ” အဘြား၏ ၾကမ္းတမ္းလွသည့္ ဘ၀ျဖတ္သန္းပံုမ်ားကို သိလိုက္ရသည့္အတြက္ ေက်ာ္စြာေရာ၊ မြန္မြန္ပါ ႀကိတ္ၿပီး သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ ေက်ာ္စြာက အက်ၤ ီအိတ္ကပ္ကို ႏိႈက္လိုက္သလို၊ မြန္မြန္ကလည္း သူ႔ လက္ကိုင္အိတ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အဘြားအတြက္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေငြလွဴဒါန္းရန္ ျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္ ညွိဳးႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနသည့္ လမ္းေဘး ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ေက်ာ္စြာ့ အနားသို႔ လက္ကေလး ျဖန္႔လွ်က္ ကပ္လာ၏။ “ မနက္စာ ဘာမွ မစားရေသးလို႔ နည္းနည္းေပးပါ..၊ ဗိုက္ဆာလို႔ပါ ” ဟု တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုေနစဥ္ - “ နင္ အခု ဒီေနရာက ထြက္သြားစမ္း၊ ငါရွိတဲ့ ေနရာဆို နင္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနတာပဲ၊ ေသာက္ေကာင္ေလးေတြ၊ ေသာက္က်င့္က မေကာင္းဘူး၊ ငါလို အဖြားႀကီးရဲ႕ စားခြက္ကို လာလာလုေနတယ္ ” ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ု ရုတ္ခ်ည္း ခြန္အားျပည့္လွ်က္က လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ ထိုးယံုမွ်မက၊ နေဘးနားခ်ထားသည့္ ၀ါးေတာင္ေ၀ွးျဖင့္ ေကာင္ကေလးကို ခ်ိန္ရြယ္လွ်က္ ေအာ္ေျပာေနသည့္ အဘြား၏ မထင္မွတ္ပဲ ေျပာင္းလဲသြားသည့္ အမူအရာ၊ အေျပာအဆိုကို ၾကည့္လွ်က္၊ မြန္မြန္ႏွင့္ေက်ာ္စြာ မင္တက္အ့ံၾသ သြားရသည္။ အထူးသျဖင့္ မြန္မြန္တစ္ေယာက္ အဘြား၏ေအာ္ေျပာသံေၾကာင့္ တျခားစားပြဲမွ လူမ်ား ၀ိုင္းၾကည့္ေနသည့္အတြက္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနေလေခ်ၿပီ။
ထို႔အတူ မြန္မြန္ရင္ထဲက အဘြားအေပၚမွာ ထားရွိသည့္ သဒၵါစိတ္က အဘြား၏ ေအာ္ဟစ္သံေအာက္တြင္ ရုတ္ခ်ည္းပင္ ပါးလ်သြားေတာ့၏။ “ တစ္ေန႔က လက္ထဲရွိတဲ့ ႏွစ္ေထာင္နီးပါးကို နင့္အစ္ကို ငါ့ဆီက အဖမ္းအစီးေတြရွိတယ္ ေျပာၿပီး ညာယူ သြားတယ္၊ နင္တို႔ ေသရင္ ငရဲလားမယ့္ ေကာင္ေတြ၊ ေသခ်င္းဆိုးနဲ႔ ေသမယ့္ေကာင္ေတြ ” မြန္မြန္တစ္ေယာက္ အမွတ္မထင္ ေျပာင္းလဲသြားသည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ ေက်ာ္စြာ့လက္ကို တို႔လို႔ ျပန္ဖို႔ ေလာေဆာ္ေနေလၿပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဖိုး ရွင္းေနတဲ့ ေက်ာ္စြာ့နားအနား ကပ္လွ်က္ - “ ကို… အဘြားက မမိုက္ဘူး၊ မြန္မြန္ အဲ့လိုမ်ဳိး လံုး၀မထင္ထားဘူး၊ ဘာမွ လွဴမေနနဲ႔ေတာ့” မြန္မြန္႔တားျမစ္စကားေၾကာင့္ ေက်ာ္စြာတစ္ခဏ လက္တုန္႔သြားရေသာ္လည္း ေခါင္းကို ခါယမ္းလွ်က္က ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္ထဲက ႏွစ္ရာက်ပ္တန္ တစ္ရြက္ကို အဘြားလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ၿပီး မြန္မြန္႔ လက္ကိုဆြဲလွ်က္ ေနရာမွ ထြက္ခဲ့၏။ ေက်ာ္စြာ့လက္ထဲ ယက္ကန္ယက္ကန္ပါလာသည့္ မြန္မြန္က တစ္ဘက္ ကားလမ္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း - “ ကိုကေလ တကယ္ပဲ..၊ ေျပာေနရက္က ေပးလိုက္တယ္၊ မြန္မြန္စိတ္ထဲ ကုသိုလ္ယူဖို႔ဟာ အခုေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး အၾကည္ဓာတ္ေလးေတာင္ ပ်က္သြားရၿပီ ” “ မဟုတ္ဘူး မြန္မြန္ရဲ႕..၊ ကို ေျပာျပမယ္၊ လူဆိုတာ သူတို႔ ႀကီးျပင္း ရွင္သန္ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ ပင္ကိုယ္စိတ္ေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ခု စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔လာၿပီဆို ရုတ္ခ်ည္း ကာကြယ္ဖို႔ တဒဂၤ အေရာင္ေျပာင္းသြားတတ္ၾကတယ္၊ ေဇာလို႔ ေခၚမလားပဲ၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ စိတ္ထဲ ဘာဆိုဘာမွ မသိတတ္ၾကေတာ့ဘူး၊ တဒဂၤအေျခအေနကို ဘယ္လိုကာကြယ္ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရမလဲလို႔ စဥ္းစားခ်ိန္ေတာင္ မရွိလိုက္ပဲ တုန္႔ျပန္မိတတ္ၾကတယ္ ” ေက်ာ္စြာ ေျပာျပေနသည္ကို မြန္မြန္ ၿငိမ္သက္၍ နားေထာင္ေနမိ၏။ “ အိမ္က အဘြားေတာင္ တစ္ရက္က ကို႔အတြက္ သူ စားေစခ်င္လြန္းလို႔ ေသခ်ာ ေၾကာ္ေပးထားတဲ့ ပုဇြန္ေၾကာ္ကို၊ ေဖေဖက သူမရွိတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာခ်ိန္မွာ အကုန္ ခ်ေကၽြးလိုက္လို႔ အဘြားတစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ ေဒါသူပုန္ ထဘူးတယ္၊ ကို သိတတ္စကထဲက ေဖေဖ့ကို ဘြားဘြား ေဒါသနဲ႔ ေအာ္ဘူးတာ ဒီတစ္ခါပဲ ေတြ႔ဘူးေသးတယ္” မြန္မြန္အေတြးထဲ ေက်ာ္စြာ့အဘြား၏ ေဒါသထြက္ေနမည့္ မ်က္ႏွာကို စိတ္ကူးထဲ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိလိုက္၏။ “ ခုန အဘြားၾကေတာ့ အသက္ကလဲ ႀကီးေနၿပီ၊ စား၀တ္ေနေရး တာ၀န္ကို အရြယ္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ တာ၀န္ယူေနရတယ္၊ သူ႔မွာရွိတဲ့ တာ၀န္ေတြက သူ႔ကို ေဇာကပ္ေစၿပီး အဲ့ဒီေဇာနဲ႔ ခုနေကာင္ေလးကို ေအာ္ဟစ္မိလိုက္တာပါကြာ..၊ သက္ႀကီးရြယ္အို မရွိႏြမ္းပါးသူကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီေနတာနဲ႔တင္ ကိုတို႔ ကုသိူလ္ရေနၿပီေလ၊ ကိုယ္တို႔အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္စေလာက္ ေငြအေၾကြေလးေတြက သူတို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး အေထာက္အပ့ံ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မြန္မြန္ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ ထားမေနနဲ႔ေနာ္.. ဟုတ္လား.. ” “ဒါဆိုသူက ဘာလို႔ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း စကားလံုးေတြ သံုးရသလဲေနာ္၊ မြန္မြန္ လံုး၀မွ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး” “ရုတ္တရက္မို႔ မြန္မြန္ လန္႔သြားတာပါ၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေျပာတာကေတာ့ကြာ၊ သူေနထိုင္ရာ ႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ဆိုင္တာပါ၊ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ တိုက္ရိုက္ အခ်ဳိးမက်လွပါဘူး၊ ကိုတို႔သာ သူ႔ေနရာမွာဆို၊ သူ႔လိုပဲ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုမိႏိုင္တာပဲေနာ္၊ သူ႔ရဲ႕ ပကတိ အေျခအေနေတြကပဲ သူ႔ကို ဒီလို ေျပာမိ ေအာ္မိဖို႔ တြန္းပို႔ခဲ့တာပါ” ေက်ာ္စြာ့ ေဖ်ာင့္ဖ်စကားက မြန္မြန္၏ ရႈပ္ေထြးေနေသာ စိတ္ကို အနားသတ္ ၿပီးဆံုးေစလိုက္သည္။ မြန္မြန္႔စိတ္ထဲတြင္ ခုနကလို အစိုင္အခဲလိုက္ မျဖစ္ေတာ့ေသာ္လည္း၊ ရွင္းလင္းသြားသည္အထိေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါေခ်။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ရံုးလာခ်ိန္ မီးစက္ႀကီးနား အေရာက္မွာေတာ့ ထိုင္ေနၾကေနရာတြင္ အဘြားကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔လုိက္ရ၏။ ေက်ာ္စြာက မြန္မြန္ကို မသိမသာ အကဲခတ္ၾကည့္၏။ အဘြား၏ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ မြန္မြန္ဆံုလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မြန္မြန္လက္မ်ားက သီးသန္႔သိမ္းထားသည့္ လက္ကိုင္ အိတ္ထဲက ေငြအေၾကြမ်ားကို အလိုလို ႏိႈက္မိလွ်က္သားရွိ၏။ ေ၀သီမ်က္၀န္းအစံုထဲက အားကိုးမႈ၊ ေစာင့္ေမွ်ာ္မႈႈႏွင့္အတူ၊ ဤမ်က္၀န္းပိုင္ရွင္၏ အရြယ္ႏွင့္ မအပ္စပ္သည့္ ဖိအားမ်ားကိုပါ မြန္မြန္ အေသအခ်ာ ေတြ႔လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ မည္သို႔မွ် ဥေပကၡာျပဳႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါေခ်။ မြန္မြန္တို႔အတြက္ ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္သည့္ ေငြအေၾကြစေလးက အဘြားတို႔လို လူမ်ဳိးေတြအတြက္ ေကာက္ရိုးေလးတစ္မွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ကို မြန္မြန္ ခံစားသိလိုက္ရသည္။ ေကာက္ရိုးမွ်င္ေလး မ်ားစြာထဲက တစ္မွ်င္မွ်ေလာက္ မြန္မြန္ ျဖစ္ခြင့္ရသည္ကို မြန္မြန္ မေက်နပ္သင့္ေပဘူးလား။ “ သာဓု သာဓု သာဓု က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ ႀကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵ တစ္လံုးတစ္၀ထဲ ျပည့္စံုပါေစ၊ အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းၾကရပါေစ” ထံုးစံအတိုင္း အဘြားက ဆုေပးခ်ိန္၊ အဘြားကို ခ်စ္တတ္သည့္ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ အရင္လို မြန္မြန္ကို မစ မေနာက္ျဖစ္ေတာ့ေပ။ ဆိတ္ဆိတ္ကေလးသာ ၿငိမ္ေနလိုက္မိ၏။ မြန္မြန္႔စိတ္ထဲတြင္ လတ္တေလာ ခံစားေနရသည့္ ခံစားခ်က္ေလးမ်ား သူ႔ေၾကာင့္ ပြန္းပဲ့သြားမည္ကို ေက်ာ္စြာ စိုးထိတ္မိလွပါသည္။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲ က်ၾကပါေစ..
** ျမေသြးနီ**
မြန္မြန္ဘတ္(စ)ကားေပၚက ဆင္းလာသည္ကို မွတ္တိုင္ရွိ ကုကၠိဳပင္အကြယ္မွ ေက်ာ္စြာ ၾကည့္ေနရင္း ေက်နပ္ႏွစ္သက္စိတ္ျဖင့္ ၿပံဳးမိေလသည္။ ခါးလည္အထိ ရွည္လ်ားသည့္ ျဖန္႔ခ်ထားသည့္ ဆံပင္ကို ေနာက္ေက်ာသို႔ ခါသိမ္းလိုက္ရင္း မြန္မြန္၏ မ်က္လံုးအစံုက ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့၀ဲ ရွာေဖြလိုက္သည္။ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ မည္သို႔မွ် မေနႏိုင္ေတာ့ဘဲ သစ္ပင္အကြယ္မွ ထြက္၍ ခ်စ္သူကို ကိုယ္ထင္ျပလိုက္သည္။ ေက်ာ္စြာကို ျမင္ေတာ့ မြန္မြန္မ်က္ႏွာတြင္ အၿပံဳးတို႔ျဖင့္ ျဖာေ၀သြားသည္။ “ ကို ေနာက္က်ေနၿပီလို႔ မြန္မြန္ ထင္ေနတာ.. ေတာ္ေသးတာေပါ့ ၊ မဟုတ္ရင္ မွတ္တိုင္က လူေတြၾကားထဲ ကို႔ကို မြန္မြန္ေစာင့္ေနရဦးမွာ ” “ မြန္မြန္က ကို႔ကိုုျပန္ ေစာင့္ရတဲ့ရက္ ဘယ္ႏွရက္မ်ား ရွိလို႔လဲ..ကဲ.. ေျပာ” “ဟုတ္ပါတယ္… မိန္းကေလးဆိုတာက ခ်ိန္းထားရင္ ခ်စ္သူကို ကိုယ့္ထက္ အရင္ ေရာက္ေနမွ ေက်နပ္တာမ်ဳိး မဟုတ္လား ” စကားတတ္တဲ့ မြန္မြန္႔၏ေခါင္းကို ေက်ာ္စြာက လက္ဖ၀ါးေလးျဖင့္ အုပ္ဖိလိုက္သျဖင့္ မြန္မြန္ဇက္ကေလး ပုသြားရသည္။ “ ကို.. မနက္စာ အိမ္က ဘာစားလာေသးလဲ ” “ ဘာမွ မစားခဲ့ေပါင္၊ မြန္မြန္ပဲ မေန႔က ေျပာေတာ့ အပ်ဳိႀကီးညီအစ္မဆိုင္မွာ မုန္႔ဟင္းခါးကို ၾကက္သြန္ေၾကာ္ ေလးနဲ႔ စားခ်င္ရဲ႕ဆို ” မြန္မြန္ ေက်နပ္စြာ ၿပံဳးလိုက္ၿပီး… “ လိမ္မာတယ္… ေျပာထားတာ မေမ့ဘူးပဲ ” “ ကိုယ့္ခ်စ္သူ မွာထားတာပဲ၊ ဘယ္ေမ့ပါ့မလဲ၊ ဘြားဘြားကေတာင္ သူေၾကာ္ထားတဲ့ ထမင္းေၾကာ္ မစားသြားလို႔ တျပစ္ေတာက္ေတာက္ လုပ္ေနေသးတယ္ ” “ဘြားဘြားဆိုလို႔ ဘြားဘြားေရာ လက္ေမာင္းကိုက္တာ သက္သာရဲ႕လားဟင္..၊ လာမယ့္ တနဂၤေႏြ ဘြားဘြားနဲ႔ေတြ႔ခ်င္တယ္ ကို…၊ ဘြားဘြားအတြက္ မြန္မြန္ထိုးေနတဲ့ သိုးေမႊးတဘက္ေလးလဲ အဲ့ဒီအခ်ိန္ဆို ၿပီးေလာက္ၿပီ” “ အင္း… သက္သာပါတယ္၊ ဘြားဘြားကေတာင္ ငါ့ေျမး ေန႔တိုင္း စိတ္ရွည္ရွည္နဲ႔ ေဆးလူးႏွိပ္ေပးလို႔ အခုလို သက္သာလာတာလို႔ေတာင္ ေျပာေနေသးတယ္၊ မြန္မြန္ကိုလဲ ဘြားဘြားက ေမးပါတယ္၊ ဟိုေန႔က အိမ္မွာ ထမင္းသုတ္ လုပ္စားေတာ့ေတာင္ ငါ့ေျမးေခၽြးမေလးက ထမင္းသုတ္ႀကိဳက္တတ္တယ္လို႔ ကို႔ကို လာေျပာေနေသးတယ္္ ” မြန္မြန္နဲ႔ ေက်ာ္စြာတို႔ႏွစ္ေယာက္ စကားတေျပာေျပာႏွင့္ ေလွ်ာက္လာရာ မၾကာမီ သူတို႔ စားေနၾက မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ရွိရာဆီသို႔ ေရာက္လာၾကသည္။ ဆိုင္ေရွ႕ ပလက္ေဖာင္းမွာ ခင္းထားသည့္ စားပြဲခံုပုေလးတစ္လံုးကို ေရြးခ်ယ္ၿပီး ေနရာယူလိုက္ၾကသည္။ မြန္မြန္နဲ႔ ေက်ာ္စြာတို႔ ခ်စ္သူႏွစ္ေယာက္ကို ႏွစ္ဘက္မိဘမ်ား အသိအမွတ္ျပဳထားၿပီးျဖစ္ၿပီး၊ လာမည့္ႏွစ္တြင္ လက္ထပ္ဖို႔ ရည္ရြယ္ထားၿပီး ျဖစ္သည္။ တကၠသိုလ္ ေက်ာင္းသူဘ၀ထဲက ခိုင္ခိုင္ၿမဲခဲ့သည့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး၏ ခ်စ္ျခင္းေမတၱာကို မိဘမ်ားကပါ နားလည္လက္ခံေပးခဲ့ၾကသည္။ မြန္မြန္က တစ္ဦးတည္းေသာသမီး ျဖစ္သလို၊ ေက်ာ္စြာကလည္း မိခင္ႀကီးကြယ္လြန္သြားၿပီးေနာက္ သားကို အလြန္ခ်စ္သည့္ ဖခင္ႀကီးႏွင့္အတူ၊ ေျမးကို အလြန္ခ်စ္ေသာ အဘြားျဖစ္သူ၏ အသည္းေက်ာ္ ျဖစ္သည္။ ရံုးတက္ခ်ိန္ မနက္တိုင္း သူတို႔ႏွစ္ဦး ကားဂိတ္တြင္ ဆံုေနၾကျဖစ္ၿပီး၊ မနက္စာတစ္ခုခု စားၿပီးပါက၊ မြန္မြန္ရံုးကို ေက်ာ္စြာက လိုက္ပို႔ေပးၿပီးမွ သူ႔ရံုးသို႔ သြားေလ့ရွိသည္။ ညေနဆိုလွ်င္လည္း အလားတူ ျပန္ဆံုလွ်က္ အတူတူ ျပန္ၾကေလသည္။ အေငြ႔တေထာင္းေထာင္း ထေနသည့္ မုန္႔ဟင္းခါးပူပူ ႏွစ္ပြဲေရာက္လာေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား ေခါင္းမေဖာ္ စတမ္းစားၾကေတာ့သည္။ ဟင္းရည္ပူပူႏွင့္ ငရုပ္သီးမႈန္႔စပ္စပ္၏ အရွိန္ေၾကာင့္ မြန္မြန္ ႏႈတ္ခမ္းတ၀ိုက္တြင္ ေခၽြးသီးမ်ား စို႔ေနသည္ကို ေက်ာ္စြာက တစ္ရႈးစကၠဴစျဖင့္ အသာအယာ သုတ္ေပးလိုက္သည္။ ထိုအခ်ိန္တြင္ - “ ကို.. ဟိုဘက္ကားလမ္းကို ၾကည့္လိုက္၊ မြန္မြန္တို႔ အဘြားမဟုတ္လား ” “ အင္း.. ဟုတ္တယ္ မြန္မြန္၊ ကိုတို႔ အဘြားပဲ” “ မြန္မြန္တို႔အဘြား၊ ကိုယ္တို႔အဘြား” ဆိုသည္က ေက်ာ္စြာ၏ အိမ္က အဘြားမဟုတ္ဘဲ၊ မြန္မြန္တို႔ ရံုးဆင္းရံုးတက္ခ်ိန္တိုင္း လမ္းေထာင့္က မီးစက္ႀကီးနေဘးမွာ ထိုင္လွ်က္ ပိုက္ဆံအလွဴခံတတ္သူ အဘြားကို ဆိုလိုျခင္းျဖစ္သည္။ ဆံျဖဴက်ဳိးတိုးက်ဲႏွင့္ ကြမ္းသီးလံုးေလာက္ ဆံထံုးေလးကို ငယ္ထိတ္မွာ ထံုးလွ်က္၊ ဘယ္လက္ထဲ ပိတ္လြယ္အိတ္တစ္လံုးကိုင္ၿပီး၊ ညာလက္က ၀ါးလံုးရွည္တစ္ေခ်ာင္းႏွင့္ ထိုအဘြားသည္ သူတို႔ႏွစ္ဦးႏွင့္ ရင္းႏွီးေနေလၿပီ။ မြန္မြန႔္စိတ္ကိုက မရွိႏြမ္းပါး သက္ႀကီးရြယ္အို အဘိုးအဘြားမ်ား ေတြ႔လွ်င္ ႏိုင္သေလာက္ေလး မလွဴတမ္းပဲ မည္သို႔မွ် မေနႏိုင္ေခ်။ ထို႔ေၾကာင့္ ေငြအေၾကြစကၠဴေလးေတြ ရွိသမွ် သည္အဘြားကို လွဴရန္တြက္ သူတို႔ စုထားျဖစ္ခဲ့ၾကသည္။ ရံဖန္ရံခါ အိမ္ကအဘြားဆီက ေက်ာ္စြာ ေတာင္းယူလာသည့္ အက်ၤ ီ္မ်ား၊ အေႏြးထည္ မ်ားကို သည္အဘြားအတြက္ သူတို႔ ေပးခဲ့ၾကသည္။ ေငြြေပးလွဴၿပီးတိုင္း “ က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ ႀကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵ တစ္လံုးတစ္၀ထဲ ျပည့္စံုပါေစ၊ အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းၾကရပါေစ” လို႔ ဆုေပးတိုင္း “ေနာက္ဆံုးဆု အျမန္ုဆံုး ျပည့္ရပါလို၏” လို႔ ေက်ာ္စြာက အၿမဲ ေျပာတတ္ၿပီး၊ အဲ့သည္အခ်ိန္ဆို မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာခါးကို လွမ္းဆြဲလိမ္ေနၾကျဖစ္သည္။ တြန္႔လိမ္ေကာက္ေကြးသြားသည့္ ေက်ာ္စြာ့ကို ၾကည့္ၿပီး မြန္မြန္သာမက အဘြားပါ ရယ္မိၾကသည္။ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ကို အဘြားက ေကာင္းေကာင္း မွတ္မိေနၿပီး၊ တစ္ရက္တစ္ေလ ေက်ာ္စြာတို႔ ေပ်ာက္ေနခဲ့ရင္ျဖင့္ ေနာက္တစ္ေန႔တြင္ အဘြားက သူ ေမွ်ာ္ေနမိေသးေၾကာင္း ေျပာျပတတ္သည္။ ကားလမ္းမအက်ယ္ႀကီးမွာ ၀ါးလံုးေလးေထာက္လွ်က္ ခါးတကုန္းကုန္းျဖင့္ တေရြ႕ေရြ႕ လမ္းကူးလာသည့္ အဘြားကို ၾကည့္ၿပီး ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ ျဖတ္သြားသည့္ ကားမ်ားနွင့္ အဘြားကို တိုးမိမွာ စိုးရိမ္ၿပီး၊ ထိုင္ရမလို ထရမလို ျဖစ္သြားရသည္။ “ ကို… သြားေခၚလိုက္ပါလား” မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာ့ကို ေျပာေနဆဲ အဘြားက တေရြ႕ေရြ႕ျဖင့္ မြန္မြန္တို႔ ရွိရာဘက္သို႔ ကားလမ္း ကူးလာေခ်ၿပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဆိုင္ တစ္ဆိုင္ေက်ာ္မွ ဖြင့္ထားသည့္ လက္ဘက္ရည္ဆိုင္မွ ခင္းထားသည့္ စားပြဲမ်ားတြင္ တစ္စားပြဲၿပီး တစ္စားပြဲ အဘြားတစ္ေယာက္ အလွဴလိုက္ခံေနသည္ကို မြန္မြန္တို႔ ႏွစ္ေယာက္လံုး ျမင္ေနရသည္။ “ ကို… တစ္ခါတစ္ေလ ႀကံဳေတာင့္ႀကံဳခဲ.. အဘြား ဒီဘက္ကို လာရင္ မြန္မြန္တို႔ မုန္႔ဟင္းခါး ၀ယ္ေကၽြးၾက ရေအာင္ေနာ္” “ မြန္႔မြန္႔သေဘာေလ… ေကာင္းသားပဲ.. ” ခဏေနေတာ့ မြန္မြန္တို႔ရွိရာ စားပြဲနားသို႔ အဘြားေရာက္လာ၏။ “ အဘြား ” ေက်ာ္စြာ့ေခၚသံေၾကာင့္ အဘြား မ်က္မွန္ေအာက္ကေန လွမ္းၾကည့္၏။ ေက်ာ္စြာႏွင့္ နေဘးနားထိုင္ေနသည့္ မြန္မြန္ကို ေတြ႔လိုက္ရေတာ့ အေရးအေၾကာင္းမ်ား စိတ္စိတ္ထေနသည့္ အဘြား၏မ်က္ႏွာေပၚတြင္ အၿပံဳးမ်ား ဖိတ္လွ်ံသြားသည္။ “ အဘြား… ဒီမွာထိုင္ပါဦး.. မြန္မြန္တို႔ အဘြားကို မုန္႔ဟင္းခါး ေကၽြးခ်င္လို႔၊ အဘြား စားရမယ္ေနာ္ ” မြန္မြန္က ေျပာေျပာဆိုဆို သူ႔နေဘးက ထိုင္ခံုအလြတ္တြင္ အဘြားထိုင္ႏိုင္ရန္ တြဲၿပီး ေနရာခ်ေပးလိုက္သည္။ အဘြားက ၀ါးေတာင္ေ၀ွးကို စားပြဲမွာ မွီလွ်က္ ေထာင္ထားေသာ္လည္း၊ လက္ထဲက လြယ္အိတ္ကိုေတာ့ ေပါင္ေပၚတင္လို႔ ထားလိုက္၏။ “ အဘြား.. ဘာနဲ႔ စားမလဲ၊ သြားမေကာင္းရင္ ငါးဖယ္ေၾကာ္ေလးနဲ႔ စားမလား” မြန္မြန္ေမးတာကို အဘြားက လက္ျဖင့္ တားလိုက္ရင္း - “ အဘြား ထမင္းစားလာတယ္ ေျမးရဲ႕၊ မစားခ်င္ဘူး၊ မဆာပဲ စားရင္ ပိုက္ဆံႏွေမ်ာစရာကြယ္” “ တစ္ခါတစ္ေလ စားတာပဲဟာ အဘြားကလဲ ” “ ေရေႏြးပဲ ေသာက္ခ်င္တယ္၊ မစားေတာ့ဘူး.. မစားေတာ့ဘူး” ေက်ာ္စြာက အဘြားေသာက္ဖို႔ ေရေႏြးတစ္ခြက္ ငွဲ႔ေပးရင္း - “ ဒါဆို အဖြားကို ကၽြန္ေတာ္ မုန္႔ဟင္းခါးဘိုး ၿပီးရင္ လွဴမယ္” အဘြားက “ သာဓု သာဓု သာဓု ” အစျပဳလို႔ ဆုေတာင္းေပးေနၾကအတိုင္း ဆုေတာင္းေပးျပန္ေတာ့ ေက်ာ္စြာလည္း ၀တၱရားမပ်က္ မြန္မြန္ကို စေတာ့သည္။
သည္တစ္ခါေတာ့ မြန္မြန္က ေက်ာ္စြာ့ခါးကို ဆြဲမလိမ္ေတာ့ဘဲ.. “ အဘြားဆုေပးတိုင္း သူက အသားယူေျပာေနရတာကို အရသာေတြ႔ေနတယ္ေလ” လို႔ ရွက္ၿပံဳးျဖင့္ ေျပာ၏။ အဘြားက မြန္မြန္တို႔ႏွစ္ေယာက္ကို ၾကည့္ၿပီး သြားက်ဳိးမ်ား ေပၚသည္အထိ ၿပံဳးေန၏။ ထိုင္ခံုမွာ ထိုင္ေနသည့္ အဘြား၏ခါးက ထိုင္လွ်က္ကပင္ ကုန္းေနေလၿပီ။ ႏိုင္လြန္ႀကိဳးျဖင့္ ခ်ည္ေႏွာင္ထားသည့္ မ်က္မွန္ကိုင္းက်ဳိးေအာက္တြင္ အဘြား၏မ်က္၀န္းမ်ားက ေ၀ေ၀၀ါး၀ါးရွိလွ၏။ ေရေႏြးၾကမ္းခြက္ကို ကိုင္ထားသည့္ အဘြား၏လက္မွ လက္သည္းခြံမ်ားၾကားတြင္ ေခ်းေညွာ္မ်ားႏွင့္။ အဘြားေျခေထာက္ကို ၾကည့္လိုက္ေတာ့ မညွပ္တာၾကာလွသည္း ေျခသည္းရွည္ ေျခေခ်ာင္းမ်ားကို သယ္ေဆာင္လာသည့္ သားေရဖိနပ္ ၿမွီးပိုင္းျပတ္ႏွင့္။ အဘြား ၀တ္ထားသည့္ ေဆးလိပ္မီးေပါက္ဗလပြအက်ၤ ီႏွင့္ အေရာင္မေပၚ ထမီတို႔က ႏြမ္းဖတ္ေနေခ်ၿပီ။ အဘြားငယ္ထိပ္က ကြမ္းသီးဖု ဆံထုံးေလးမွာ ရစ္ေခြပတ္ထားသည့္ စပယ္ပန္းကံုးေလးကေတာ့ လတ္လတ္ဆတ္ဆတ္ရွိ၏။ “ အဘြားအေၾကာင္း ေျပာျပပါလား၊ သမီးတို႔ စိတ္၀င္စားလို႔” မြန္မြန္က အဘြားအေၾကာင္းကို စပ္စပ္စုစု ေမးျခင္းထက္၊ အဘြားႏွင့္ သူတို႔ႏွစ္ဦး ပိုမိုရင္းႏွီးလိုသည့္သေဘာ ျပလိုသည္ကို ခ်စ္သူျဖစ္၍ ေက်ာ္စြာ ေကာင္းေကာင္း နားလည္လိုက္သည္။ “ အဘြား ဘယ္က စေျပာရမလဲ” အရိုးခံ ေမးလိုက္တဲ့ အဘြား၏ စကားေၾကာင့္ မြန္မြန္က ဟက္ဟက္ပက္ပက္ ရယ္ရင္းက- “ အဘြားရဲ႕အသက္ ဘယ္ေလာက္ရွိၿပီ၊ အဘြား ဘယ္မွာေနတယ္က စလို႔၊ ဒီနားတ၀ိုက္မွာ အလွဴခံျဖစ္ေန တဲ့အထိ ေျပာျပေပးေနာ္ ” အဘြားက ေပါင္ေပၚက လြယ္အိတ္ေလးကို လက္ထဲ တင္းတင္းဆုတ္ကိုင္လိုက္ရင္းက - “ အဘြားအသက္က လာမယ့္ ျပာသိုလဆို ေျခာက္ဆယ့္ရွစ္ႏွစ္ရွိၿပီ” ရွိရင္းစြဲအသက္ထက္ ပိုအိုစာေနသည့့္ အဘြားက ႏႈတ္ခမ္းေလးတလႈပ္လႈပ္ျဖင့္ ေျပာျပေလသည္။ “ အဘြားက ရန္ကုန္တစ္ဘက္ကမ္း ဒလမွာေနတယ္၊ သေဘာၤစီးၿပီး ရန္ကုန္ကို လာတာ၊ အဘြားမွာ ခႏၶာကိုယ္ ေလတျခမ္းျဖတ္ေနတဲ့ ညီမတစ္ေယာက္ရယ္၊ ေနာက္ သံုးတန္းတက္ေနတဲ့ ေျမးမတစ္ေယာက္ ရွိတယ္၊ သမီးနဲ႔ သူ႔ ေယာက်ာ္းက အလုပ္သြားလုပ္မယ္ဆို ေျမးမ ငါးႏွစ္သမီးေလာက္ထဲက ထြက္သြားလိုက္ၾကတာ ျပန္ကို မလာေတာ့ဘူး၊ ဒီေတာ့ အဘြားလည္း ၀မ္းေရးအတြက္ ေျမးေက်ာင္းစာရိတ္အတြက္ ေငြရွာထြက္ရေတာ့တာ” “ ဒါဆို အဘြား ဒီလို အလွဴခံထြက္ေနတာ ၾကာၿပီေပါ့” လို႔ ေက်ာ္စြာက ေမးလိုက္ေတာ့ - “ ၾကာလွေပါ့၊ အဘြားကို ဒီနားတ၀ိုက္မွာ ဘြားမႈံလို႔ သိၾကတယ္၊ အလွဴရွင္ေတြကလဲ ပံုမွန္ လွဴေနၾကသူေတြပဲေလ ” မြန္မြန္က “ အဘြား တစ္ေန႔ကို ဘယ္ေလာက္ေလာက္ အလွဴခံလို႔ရသလဲ” လို႔ ေမးေတာ့ “ စားၿပီးေသာက္ၿပီး တစ္ေထာင္ေလာက္ေတာ့ ရပါတယ္ ” လို႔ ေျပာ၏။ သို႔ျဖင့္ ေက်ာ္စြာက - “ ခုနက မနက္စာ စားခဲ့တယ္ေျပာတယ္၊ ေန႔လည္စာေရာ အဘြားဘယ္မွာ စားသလဲ” “ မနက္စာက ရန္ကုန္ဘက္ကမ္း မကူးခင္ အိမ္မွာထဲက ညက်န္ ထမင္းၾကမ္းခဲကို ငပိရည္နဲ႔ လူးၿပီး စားလာၿပီးသား၊ ေန႔လည္စာကေတာ့ ျဖစ္သလို ၀ယ္စားတယ္၊ အသုတ္ေလးတစ္ပြဲေလာက္ဆိုလဲ ရတာပဲ၊ အမ်ားႀကီးလဲ စားႏိုင္တာမွ မဟုတ္တာ၊ အဘြားက ေဆးေပါ့လိပ္ေတာ့ မေသာက္ရမေနႏိုင္ဘူး” ေသြးတိုးမွာစိုးသျဖင့္ အိမ္က အဘြားကို အငန္ေတြ ေရွာင္ရန္ တဖြဖြ သတိ ေပးေနခဲ့သည့္ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္၊ မ်က္စိေရွ႕တြင္ ထိုင္ေနသည့္ မနက္စာအျဖစ္ ငပိရည္လူးစားလာသည့္ အဘြားကိုၾကည့္ၿပီး စိတ္မေကာင္း ျဖစ္ေနမိ၏။ မြန္မြန္က စိုးရိမ္စိတ္ျဖင့္ ေျပာမိ၏။ “ အဘြား သေဘာၤေပၚက ဆင္းရင္သတိထားေနာ္၊ ကုန္းပတ္ကို ေသခ်ာနင္းၿပီးမွ ဆင္း၊ တစ္ေန႔က ဂ်ာနယ္ထဲ ဖတ္လိုက္ရတယ္၊ ကုန္းပတ္ေပၚက ေျခေခ်ာ္ျပဳတ္က်လို႔တဲ့၊ ေရနစ္သြားတာ” “ အဘြားကို ရန္ကုန္ဘက္မွာ အလုပ္လာလုပ္တဲ့ ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္က ေန႔တိုင္း သေဘာၤကေန ေပြ႕ခ်ီၿပီး ခ်ေပးတယ္၊ တစ္ခါတစ္ေလဆို ေဟာဟိုက ဘဏ္နားအထိေတာင္ ကုန္းပိုးေခၚလာေပးေသးတယ္ ” အဘြား၏ ၾကမ္းတမ္းလွသည့္ ဘ၀ျဖတ္သန္းပံုမ်ားကို သိလိုက္ရသည့္အတြက္ ေက်ာ္စြာေရာ၊ မြန္မြန္ပါ ႀကိတ္ၿပီး သက္ျပင္းခ်လိုက္မိသည္။ ေက်ာ္စြာက အက်ၤ ီအိတ္ကပ္ကို ႏိႈက္လိုက္သလို၊ မြန္မြန္ကလည္း သူ႔ လက္ကိုင္အိတ္ေလးကို ဖြင့္လိုက္သည္။ အဘြားအတြက္ ႏွစ္ေယာက္စလံုး ေငြလွဴဒါန္းရန္ ျပင္လိုက္စဥ္မွာပင္ ညွိဳးႏြမ္း စုတ္ျပတ္ေနသည့္ လမ္းေဘး ကေလးငယ္တစ္ေယာက္ ေက်ာ္စြာ့ အနားသို႔ လက္ကေလး ျဖန္႔လွ်က္ ကပ္လာ၏။ “ မနက္စာ ဘာမွ မစားရေသးလို႔ နည္းနည္းေပးပါ..၊ ဗိုက္ဆာလို႔ပါ ” ဟု တတြတ္တြတ္ ရြတ္ဆိုေနစဥ္ - “ နင္ အခု ဒီေနရာက ထြက္သြားစမ္း၊ ငါရွိတဲ့ ေနရာဆို နင္ တေကာက္ေကာက္ လိုက္ေနတာပဲ၊ ေသာက္ေကာင္ေလးေတြ၊ ေသာက္က်င့္က မေကာင္းဘူး၊ ငါလို အဖြားႀကီးရဲ႕ စားခြက္ကို လာလာလုေနတယ္ ” ျခေသၤ့တစ္ေကာင္ကဲ့သို႔ု ရုတ္ခ်ည္း ခြန္အားျပည့္လွ်က္က လက္ညိဳးေငါက္ေငါက္ ထိုးယံုမွ်မက၊ နေဘးနားခ်ထားသည့္ ၀ါးေတာင္ေ၀ွးျဖင့္ ေကာင္ကေလးကို ခ်ိန္ရြယ္လွ်က္ ေအာ္ေျပာေနသည့္ အဘြား၏ မထင္မွတ္ပဲ ေျပာင္းလဲသြားသည့္ အမူအရာ၊ အေျပာအဆိုကို ၾကည့္လွ်က္၊ မြန္မြန္ႏွင့္ေက်ာ္စြာ မင္တက္အ့ံၾသ သြားရသည္။ အထူးသျဖင့္ မြန္မြန္တစ္ေယာက္ အဘြား၏ေအာ္ေျပာသံေၾကာင့္ တျခားစားပြဲမွ လူမ်ား ၀ိုင္းၾကည့္ေနသည့္အတြက္ မ်က္စိမ်က္ႏွာ ပ်က္ေနေလေခ်ၿပီ။
ထို႔အတူ မြန္မြန္ရင္ထဲက အဘြားအေပၚမွာ ထားရွိသည့္ သဒၵါစိတ္က အဘြား၏ ေအာ္ဟစ္သံေအာက္တြင္ ရုတ္ခ်ည္းပင္ ပါးလ်သြားေတာ့၏။ “ တစ္ေန႔က လက္ထဲရွိတဲ့ ႏွစ္ေထာင္နီးပါးကို နင့္အစ္ကို ငါ့ဆီက အဖမ္းအစီးေတြရွိတယ္ ေျပာၿပီး ညာယူ သြားတယ္၊ နင္တို႔ ေသရင္ ငရဲလားမယ့္ ေကာင္ေတြ၊ ေသခ်င္းဆိုးနဲ႔ ေသမယ့္ေကာင္ေတြ ” မြန္မြန္တစ္ေယာက္ အမွတ္မထင္ ေျပာင္းလဲသြားသည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ ေက်ာ္စြာ့လက္ကို တို႔လို႔ ျပန္ဖို႔ ေလာေဆာ္ေနေလၿပီ။ မုန္႔ဟင္းခါးဖိုး ရွင္းေနတဲ့ ေက်ာ္စြာ့နားအနား ကပ္လွ်က္ - “ ကို… အဘြားက မမိုက္ဘူး၊ မြန္မြန္ အဲ့လိုမ်ဳိး လံုး၀မထင္ထားဘူး၊ ဘာမွ လွဴမေနနဲ႔ေတာ့” မြန္မြန္႔တားျမစ္စကားေၾကာင့္ ေက်ာ္စြာတစ္ခဏ လက္တုန္႔သြားရေသာ္လည္း ေခါင္းကို ခါယမ္းလွ်က္က ခ်က္ခ်င္းပင္ လက္ထဲက ႏွစ္ရာက်ပ္တန္ တစ္ရြက္ကို အဘြားလက္ထဲ ထည့္ေပးလိုက္ၿပီး မြန္မြန္႔ လက္ကိုဆြဲလွ်က္ ေနရာမွ ထြက္ခဲ့၏။ ေက်ာ္စြာ့လက္ထဲ ယက္ကန္ယက္ကန္ပါလာသည့္ မြန္မြန္က တစ္ဘက္ ကားလမ္းသို႔ ေရာက္လွ်င္ေရာက္ခ်င္း - “ ကိုကေလ တကယ္ပဲ..၊ ေျပာေနရက္က ေပးလိုက္တယ္၊ မြန္မြန္စိတ္ထဲ ကုသိုလ္ယူဖို႔ဟာ အခုေတာ့ မနက္ေစာေစာစီးစီး အၾကည္ဓာတ္ေလးေတာင္ ပ်က္သြားရၿပီ ” “ မဟုတ္ဘူး မြန္မြန္ရဲ႕..၊ ကို ေျပာျပမယ္၊ လူဆိုတာ သူတို႔ ႀကီးျပင္း ရွင္သန္ရတဲ့ ပတ္၀န္းက်င္ကို လိုက္လို႔ သူတို႔ရဲ႕ ပင္ကိုယ္စိတ္ေပၚမွာ တစ္စံုတစ္ခု စိုးရိမ္ထိတ္လန္႔လာၿပီဆို ရုတ္ခ်ည္း ကာကြယ္ဖို႔ တဒဂၤ အေရာင္ေျပာင္းသြားတတ္ၾကတယ္၊ ေဇာလို႔ ေခၚမလားပဲ၊ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ သူတို႔ စိတ္ထဲ ဘာဆိုဘာမွ မသိတတ္ၾကေတာ့ဘူး၊ တဒဂၤအေျခအေနကို ဘယ္လိုကာကြယ္ ေက်ာ္ျဖတ္ၾကရမလဲလို႔ စဥ္းစားခ်ိန္ေတာင္ မရွိလိုက္ပဲ တုန္႔ျပန္မိတတ္ၾကတယ္ ” ေက်ာ္စြာ ေျပာျပေနသည္ကို မြန္မြန္ ၿငိမ္သက္၍ နားေထာင္ေနမိ၏။ “ အိမ္က အဘြားေတာင္ တစ္ရက္က ကို႔အတြက္ သူ စားေစခ်င္လြန္းလို႔ ေသခ်ာ ေၾကာ္ေပးထားတဲ့ ပုဇြန္ေၾကာ္ကို၊ ေဖေဖက သူမရွိတုန္း သူ႔သူငယ္ခ်င္းေတြ အိမ္လာခ်ိန္မွာ အကုန္ ခ်ေကၽြးလိုက္လို႔ အဘြားတစ္ေယာက္ အႀကီးအက်ယ္ ေဒါသူပုန္ ထဘူးတယ္၊ ကို သိတတ္စကထဲက ေဖေဖ့ကို ဘြားဘြား ေဒါသနဲ႔ ေအာ္ဘူးတာ ဒီတစ္ခါပဲ ေတြ႔ဘူးေသးတယ္” မြန္မြန္အေတြးထဲ ေက်ာ္စြာ့အဘြား၏ ေဒါသထြက္ေနမည့္ မ်က္ႏွာကို စိတ္ကူးထဲ ပံုေဖာ္ၾကည့္မိလိုက္၏။ “ ခုန အဘြားၾကေတာ့ အသက္ကလဲ ႀကီးေနၿပီ၊ စား၀တ္ေနေရး တာ၀န္ကို အရြယ္နဲ႔ မမွ်ေအာင္ တာ၀န္ယူေနရတယ္၊ သူ႔မွာရွိတဲ့ တာ၀န္ေတြက သူ႔ကို ေဇာကပ္ေစၿပီး အဲ့ဒီေဇာနဲ႔ ခုနေကာင္ေလးကို ေအာ္ဟစ္မိလိုက္တာပါကြာ..၊ သက္ႀကီးရြယ္အို မရွိႏြမ္းပါးသူကို ႏိုင္သေလာက္ေလး ကူညီေနတာနဲ႔တင္ ကိုတို႔ ကုသိူလ္ရေနၿပီေလ၊ ကိုယ္တို႔အတြက္ ဘာမွ မျဖစ္စေလာက္ ေငြအေၾကြေလးေတြက သူတို႔အတြက္ အမ်ားႀကီး အေထာက္အပ့ံ ျဖစ္ႏိုင္တယ္၊ မြန္မြန္ စိတ္ထဲမွာ ဘာမွ ထားမေနနဲ႔ေနာ္.. ဟုတ္လား.. ” “ဒါဆိုသူက ဘာလို႔ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း စကားလံုးေတြ သံုးရသလဲေနာ္၊ မြန္မြန္ လံုး၀မွ မေမွ်ာ္လင့္ထားဘူး” “ရုတ္တရက္မို႔ မြန္မြန္ လန္႔သြားတာပါ၊ ၾကမ္းၾကမ္းတမ္းတမ္း ေျပာတာကေတာ့ကြာ၊ သူေနထိုင္ရာ ႀကီးျပင္းရာ ပတ္၀န္းက်င္နဲ႔ ဆိုင္တာပါ၊ သူ႔စိတ္နဲ႔ေတာ့ တိုက္ရိုက္ အခ်ဳိးမက်လွပါဘူး၊ ကိုတို႔သာ သူ႔ေနရာမွာဆို၊ သူ႔လိုပဲ ေအာ္ဟစ္ေျပာဆိုမိႏိုင္တာပဲေနာ္၊ သူ႔ရဲ႕ ပကတိ အေျခအေနေတြကပဲ သူ႔ကို ဒီလို ေျပာမိ ေအာ္မိဖို႔ တြန္းပို႔ခဲ့တာပါ” ေက်ာ္စြာ့ ေဖ်ာင့္ဖ်စကားက မြန္မြန္၏ ရႈပ္ေထြးေနေသာ စိတ္ကို အနားသတ္ ၿပီးဆံုးေစလိုက္သည္။ မြန္မြန္႔စိတ္ထဲတြင္ ခုနကလို အစိုင္အခဲလိုက္ မျဖစ္ေတာ့ေသာ္လည္း၊ ရွင္းလင္းသြားသည္အထိေတာ့ မျဖစ္ခဲ့ပါေခ်။ ေနာက္တစ္ေန႔မနက္ ရံုးလာခ်ိန္ မီးစက္ႀကီးနား အေရာက္မွာေတာ့ ထိုင္ေနၾကေနရာတြင္ အဘြားကို သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေတြ႔လုိက္ရ၏။ ေက်ာ္စြာက မြန္မြန္ကို မသိမသာ အကဲခတ္ၾကည့္၏။ အဘြား၏ မ်က္၀န္းမ်ားႏွင့္ မြန္မြန္ဆံုလိုက္ခ်ိန္မွာေတာ့ မြန္မြန္လက္မ်ားက သီးသန္႔သိမ္းထားသည့္ လက္ကိုင္ အိတ္ထဲက ေငြအေၾကြမ်ားကို အလိုလို ႏိႈက္မိလွ်က္သားရွိ၏။ ေ၀သီမ်က္၀န္းအစံုထဲက အားကိုးမႈ၊ ေစာင့္ေမွ်ာ္မႈႈႏွင့္အတူ၊ ဤမ်က္၀န္းပိုင္ရွင္၏ အရြယ္ႏွင့္ မအပ္စပ္သည့္ ဖိအားမ်ားကိုပါ မြန္မြန္ အေသအခ်ာ ေတြ႔လိုက္ရခ်ိန္မွာေတာ့ မည္သို႔မွ် ဥေပကၡာျပဳႏိုင္စြမ္း မရွိေတာ့ပါေခ်။ မြန္မြန္တို႔အတြက္ ဘာမွ မဟုတ္ေလာက္သည့္ ေငြအေၾကြစေလးက အဘြားတို႔လို လူမ်ဳိးေတြအတြက္ ေကာက္ရိုးေလးတစ္မွ်င္ ျဖစ္ႏိုင္သည္ကို မြန္မြန္ ခံစားသိလိုက္ရသည္။ ေကာက္ရိုးမွ်င္ေလး မ်ားစြာထဲက တစ္မွ်င္မွ်ေလာက္ မြန္မြန္ ျဖစ္ခြင့္ရသည္ကို မြန္မြန္ မေက်နပ္သင့္ေပဘူးလား။ “ သာဓု သာဓု သာဓု က်န္းမာခ်မ္းသာပါေစ၊ ႀကံတိုင္းေအာင္ ေဆာင္တိုင္းေျမာက္ပါေစ၊ လိုအင္ဆႏၵ တစ္လံုးတစ္၀ထဲ ျပည့္စံုပါေစ၊ အိုေအာင္မင္းေအာင္ ေပါင္းၾကရပါေစ” ထံုးစံအတိုင္း အဘြားက ဆုေပးခ်ိန္၊ အဘြားကို ခ်စ္တတ္သည့္ ေက်ာ္စြာတစ္ေယာက္ အရင္လို မြန္မြန္ကို မစ မေနာက္ျဖစ္ေတာ့ေပ။ ဆိတ္ဆိတ္ကေလးသာ ၿငိမ္ေနလိုက္မိ၏။ မြန္မြန္႔စိတ္ထဲတြင္ လတ္တေလာ ခံစားေနရသည့္ ခံစားခ်က္ေလးမ်ား သူ႔ေၾကာင့္ ပြန္းပဲ့သြားမည္ကို ေက်ာ္စြာ စိုးထိတ္မိလွပါသည္။
ဆႏၵနဲ႔ဘ၀ တစ္ထပ္ထဲ က်ၾကပါေစ..
** ျမေသြးနီ**
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment