>
ကၽြန္မကို ခရီးသြားရင္ ဘယ္သြားမလဲ ေရြးခ်ယ္ခိုင္းတိုင္း Beachလို႔ပဲ ေျပာမိပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခကို ကၽြန္မ အင္မတန္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ရာ ပံုစံခြက္ထဲကေန ေခတၱရုန္းထြက္ၿပီး သန္႔ရွင္းတဲ့ေလျပည္ကို ရွဴရိႈက္၊ ႏူးည့ံတဲ့သဲပြင့္ေတြနဲ႔ ေျခေထာက္ရဲ႕ အထိအေတြ႔၊ ဘန္ဂလိုသစ္သားအိမ္ေလးထဲက ပင္လယ္ဆားငန္ရည္န႔ဲေလး သင္းေနတဲ့ ေလကို ရွဴရိႈက္ၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ပင္လယ္စာ ငါး ပုဇြန္ေတြကုိ တ၀စား၊ ဒီအရသာေတြကို ကၽြန္မဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္သက္လွပါတယ္။ အနားသတ္မရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေအာက္က ပင္လယ္ျပင္ႀကီးရဲ႕ လိႈင္းပုတ္သံကို ေငးေမာနားေထာင္ ရတာဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္စရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခ်ာင္းသာကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္သြားခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္ႀကိမ္နီးပါးရွိၿပီ။
ဒီတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ညီမေတြနဲ႔ အတူသြားတာမို႔ အိမ္က မိသားစုလဲမပါ။ အလုပ္တာ၀န္ေတြ၊ နိစၥဓူ၀ေတြ အကုန္ေမ့ထားလို႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးဆီ အေရာက္ သြားခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာ အတူပါလာတဲ့ညီမေတြက လူငယ္ေတြပီပီ ေျပးလႊား၊ကစား၊ ေရကူးေနၾကတာ ျမင္ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖျဖစ္သူနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သားကို ကၽြန္မ သတိရလာပါတယ္။ သားဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ “သား.. ေဖေဖနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေမေမ.. စိတ္မပူနဲ႔” လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ေက်ာင္းစာေမးပြဲက ေနာက္တစ္ပတ္ထဲရွိတာမို႔ စာေတြလြတ္မွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ မလိုက္ခဲ့တဲ့သားကို “ ဘာ၀ယ္ခဲ့ရမလဲ.. ဘာမွာဦးမလဲ” ေမးေတာ့ အေၾကာင္းသိတဲ့သားက “ ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့နဲ႔… ေမေမ စာေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းေတြသာ ယူလာခဲ့” လို႔ ဖုန္းထဲကေန အေမ့ရဲ႕စိတ္ ေနသာေအာင္ေျပာပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာခရီးက လာေနက်လည္းျဖစ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ ထူးျခားမႈဆိုလို႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသး တဲ့ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကမ္းေျခကို ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး သြားခဲ့ရတာပဲ ရွိခဲ့တယ္။ က်န္တာေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းသာခရီးကေန ရန္ကုန္ျပန္မယ့္ မနက္ခင္းမွာ မနက္၆နာရီေလာက္ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ကေန ဘုရားေလးရွိရာအထိ ရံုးက ညီမစုမြန္နဲ႔အတူ ကၽြန္မ ေစာေစာထ လမ္းေလွ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တည္းခိုတဲ့ ေဟာ္တယ္က ေခ်ာင္းသာၿမိဳ႔ အ၀င္နားဆိုေတာ့ ဘုရားနားအထိေရာက္ဖို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ နာရီ၀က္ခန္႔ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။
ဘုရားနားအေရာက္မွာ ပလတ္စတစ္လက္ဆြဲပံုး ကိုယ္စီကိုင္ထားတဲ့ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးငယ္ တစ္ဦးနဲ႔ ၇ႏွစ္ခန္႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႔အနားေရာက္လာၿပီး “ကုသိုလ္ရေအာင္ ဂဏန္းလႊတ္ ပါလား အန္တီ”ဆိုၿပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ကာ လိုက္လာပါတယ္။ ဘုရားဖူးခ်င္စိတ္ ကဲေနတာေၾကာင့္ “မလႊတ္ေတာ့ပါဘူး ကေလးတို႔ရယ္”ဆို ေျပာၿပီး ဘုရားမွာ အသင့္၀ယ္လိုရတဲ့ ဆြမ္းကပ္လွဴျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို စြဲေဆာင္လို႔ မရေတာ့တဲ့အဆံုး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ေနစဥ္မွာ ကၽြန္မဘုရား၀တ္ျပဳဖို႔ အစျပဳလိုက္ပါတယ္။
ဘုရားဖူးအၿပီး တည္းခိုတဲ့ေဟာ္တယ္ဘက္ကို ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမး္ေလွ်ာက္ၿပီး ျပန္အလာမွာ ခုနအလာတုန္းကလိုမ်ဳိး ေရပံုးေလးေတြ ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ဘုစုခရုကေလးတစ္အုပ္နဲ႔ ထပ္မံ ဆံုျဖစ္ျပန္ပါတယ္။
“ အန္တီ… ဂဏန္းလႊတ္ပါ.. ဂံုးလႊတ္ပါ… တစ္ေကာင္မွ တစ္ရာထဲပါ..”
“ သားဆီက ၀ယ္ပါ”
“ သမီးဆီက ၀ယ္ပါ”
ကေလးတစ္အုပ္က ကမ္းေျခမွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ရဲ႕ နေဘးနားကေန အုပ္စုလိုက္ႀကီး လိုက္ပါလာပါတယ္။
“ အန္တီတို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ဂဏန္းေလးေတြ လႊတ္ပါဦး”
“ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”
“ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႔ပါ”
တဆာဆာေျပာၿပီး လုိက္လာတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ အရြယ္ေလးေတြက အႀကီးဆံုးမွ ၁၀ႏွစ္သာသာ၊ အငယ္မေလးဆို ၅ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ သူတို႔ အိက်ီ ၤေလးေတြက ႏြမ္းဖတ္ေနေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေနတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးကိုယ္စီ အေဖြးသားနဲ႔။ ဦးထုတ္ေလးေတြ ေဆာင္းထား ၾကေပမယ့္ ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္ကိုယ္စီ မပါရွာပါဘူး။
ဒါနဲ႔ ေလွ်ာက္လက္စေျခလွမ္းေတြ ခဏရပ္ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကို သမီးအေဖဘာလုပ္လဲ ေမးမိေတာ့ “ ဆိုင္ကယ္တကၠစီ ေမာင္းတယ္.. အိမ္မွာ မရွိဘူး”တဲ့။ ဒါဆို အေမေရာဆိုေတာ့ “ အိမ္မွာ ကေလးေမြးထားတာ မၾကာေသးလို႔”တဲ့။ ဒီအရြယ္ေလးေတြက အိမ္၀မ္းစာအတြက္ မနက္ေစာေစာ ခ်မ္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ထဲမွာ ေသာင္ျပင္ေပၚ ဖိနပ္မပါပဲ ေစ်းေရာင္းေနၾကရွာတာ။
ၾကည္စင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ ပလတ္စတစ္ပံုးေလးေတြ ကိုယ္စီမွာ ဂဏန္းအရွင္ ပိစိေလးေတြ ေလးငါးဆယ္ေကာင္ေလာက္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔။
“ အဲ့တာ ဖမ္းထားတာလား” လို႔ ေမးမိေတာ့ “ သားတို႔မဖမ္းဘူး၊ ေစ်းထဲမွာ သြား၀ယ္ရတာ ၿပီးမွ ျပန္ေရာင္းတာ၊ အားလံုးအရွင္ေတြခ်ည္းပဲ”တဲ့။ သူတို႔အားလံုးဆီက ဂဏန္းေသးေသးေလးေတြကို အားလံုး ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလးမ်ားသြားၿပီ။ “အားလံုး၀ယ္ရင္ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”ဆိုၿပီး ကေလး တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ေစ်းဆြယ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကေလးအားလံုးကို သနားတာေရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာေရာေၾကာင့္ စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ အခ်င္းခ်င္း မ်က္စပစ္ျပရင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဂဏန္းေတြ အားလံုးကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း သံုးေထာင္က်ပ္နဲ႔ေစ်းတည့္ၿပီး ၀ယ္လိုက္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္၀န္းေလးေတြ ကိုယ္စီက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ လင္းလက္သြားၿပီး ၀မ္းသာအားရအၿပံဳးေတြက မ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ဖိတ္လွ်ံသြားတယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က ဂဏန္းအားလံုးကို ဇလံုအႀကီးႀကီးတစ္ခုထဲေပါင္းထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သဲျပင္ေပၚ အားပါးတရထိုင္ခ်လိုက္ရင္း အိတ္ထဲက ခဲတံခၽြန္တဲ့ေမာင္းခ်ဓားေလးကို ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြ ေျပးထြက္လို႕မရေအာင္ ေျခေထာက္ေတြမွာ တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ဓားနဲ႔ လွီးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကေလးရဲ႔လက္ကို ဓားရွမွာ စိုးလို႔ ကၽြန္မမွာ အသည္းတယားယား။ ကိုယ္တိုင္ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔ ဂဏန္းေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ကလဲ မ၀့ံရဲ။ ကေလးငယ္ကေတာ့ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ျဖတ္ေနတယ္။ ႀကိဳးလြတ္သြားတဲ့ ဂဏန္းငယ္ေလး ေတြက ဇလံုထဲမွာ ရြထေနတယ္။ ကေလးေတြကလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဆူညံပြက္လို
ဂဏန္းေလးေတြအားလံုးရဲ႕ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဂဏန္းငယ္ေလးမ်ားက လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ဇလံုထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား။ ကၽြန္မလက္ထဲ လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ ဇလံုကို ယူလို႔ လိႈင္းအက်မွာ ေရစပ္ကို ကၽြန္မ ေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ဇလံုႏႈတ္ခမ္းကို သဲျပင္နဲ႔ထိလို႔ ေစာင္းေပးလိုက္ေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြက အသက္ေဘးက လြတ္ၿပီဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔လားမသိ၊ ဇလံုထဲကေန ေသာင္ျပင္၊ ေသာင္ျပင္ေပၚကေန ပင္လယ္ေရထဲကို တရြရြနဲ႔ အလုအယက္ ေျပးဆင္းၾကတယ္။
လိႈင္းျပန္အတက္မွာ ကၽြန္မလံုျခည္ရဲ႕ ေအာက္နားစေတြ ေရထဲျမဳပ္သြားသလို၊ ဂဏန္းေလးေတြလဲ ေရထဲ ျမဳပ္ပါေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကတယ္။
ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ဂဏန္းငယ္ေလးေသာင္ျပင္ကေန တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ေရထဲ ဆင္းသြားေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ သူ႕ရဲ႕ မႏိုင္ရင္ကာ ေျခရာေလးက ဖြဖြက်န္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လိႈင္းျပန္တက္လာေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ ခုနက ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေျခရာေလးကို ပင္လယ္ေရက တိုက္စားသြားတယ္။
ကေလးေတြ အားလံုးက ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။
သူတို႔အၾကည့္ေတြက ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔ စည္းခ်က္က်က် တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လူးလာသြားလာေနတဲ့ ေရလိွႈင္းေတြကို ၾကည့္ေနတာလား…။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သူ ကၽြန္မ၊ ပံုမက်ပမ္းမက် ဂဏန္းလႊတ္ ေနပံုကို ရပ္ၾကည့္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္လူေတြကို ေရာင္းဖို႔ ဂဏန္းေလးေတြ ထပ္သြားယူဖို႔ ေတြးေနတာလား။
ကၽြန္မထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဂဏန္းဖိုးေငြ ငါးေထာင္ကို အႀကီးဆံုးကေလးရဲ႕လက္ထဲ ထည့္ေပး လိုက္တယ္။ က်န္ကေလးေတြကို ဂဏန္းဖိုးျပန္ရွင္းေပးဖို႔လဲ ေသခ်ာမွာ ရေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို ကၽြန္မအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္ ၿငိမ္ၿပီး အိုက္တင္ ထုတ္ေနၾကတဲ့ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက ပကတိအျပစ္ကင္းစင္လို႔။
ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြ ဂဏန္းေတြနဲ႔ႏွစ္ပါးသြားေနတာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ။ မနက္စာကို ဟိုတယ္မွာ ျပန္စားၿပီး၊ ရန္ကုန္အျပန္ ကားလာအႀကိဳကို ေစာင့္ရမွာမို႔ ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ ဟိုတယ္ဘက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ စုမြန္က ဟိုတယ္မွာ အိပ္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ညီမေတြကို မနက္စာသြားစားဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားဖို႔ ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းသတိေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလက္ကို ေအးစက္တဲ့အေတြ႔တစ္ခုက လာထိပါတယ္။ ကၽြန္မ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေစာပိုင္း ဘုရားနားမေရာက္ခင္က ဂဏန္း၀ယ္ပါဆို လိုက္ေျပာတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္။ ကေလးမေလးက မ်က္ႏွာမေကာင္းလွပဲ….
“ အန္တီက သမီးတို႔ ေရာင္းတာက်ေတာ့ မ၀ယ္ဘူး၊ ခု သူတို႔ဆီကက်ေတာ့ ၀ယ္တယ္”
“ ဟုတ္တယ္.. သားတို႔လည္း ခုထိ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးဘူး..နည္းနည္းေတာ့ ၀ယ္ပါေနာ္ ”
သူတို႔ရဲ႕ အသံတိုးလ်လ်နဲ႔ မ်က္၀န္းစိုစိုက ေတာင္းပန္ေနသလိုမို႔ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိသြားတယ္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သနားကမား ပံုစံေလးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဂဏန္းေျခေထာက္က ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ၀ိုင္းျဖည္ေပးၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇလံုထဲက ဂဏန္းေတြကို သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ပင္လယ္ႀကီးထဲ ထပ္မံလို႔ တေပ်ာ္တပါး လႊတ္ၾကျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို က်သင့္ေငြ ေပးေခ်လိုက္ပါတယ္္။ သူတို႔ရဲ႕ လက္ဖ၀ါး ေသးေသးေလးေတြထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေငြတစ္ေထာင္တန္ႏွစ္ရြက္က က်စ္က်စ္ပါေအာင္ လိပ္ၿပီး ပါသြားခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီေန႔က သက္ရွိဂဏန္းေကာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္မတို႔လက္ခ်က္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခပ္ခြင့္ျပန္ရခဲ့ၾကတယ္။ ဂဏန္းေကာင္ေလးေတြက ေသာင္ျပင္ကေန လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ထဲ တိုးေ၀ွ႕၀င္သြားခဲ့တယ္။ ေရျပင္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ကူးခပ္ေနမယ့္ ဂဏန္းေလးေတြကို အေတြးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ယံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္စရာ။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ထံုးစံအတိုင္း အေတြးပြားမိျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သူငယ္တန္း သင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာအုပ္ထဲမွာ သင္ယူခဲ့ရဖူးတယ္။
“ဂငယ္ဂဏန္း ေရမွာဖမ္း”တဲ့။ ကာလေရြ႔လ်ားလာေတာ့ “ဂငယ္ဂဏန္းသင္ ၿပံဳးရႊင္ရႊင္”တဲ့။ ေခ်ာင္းသာက ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ဂငယ္ဂဏန္းသခ်ာၤကို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ သင္ယူဖို႔က မေသခ်ာေပမယ့္၊ဂငယ္ဂဏန္းကိုေတာ့ ေရမွာ ေကာင္းေကာင္းဖမ္းတတ္ေနသူမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ပင္လယ္ျပင္က ဂဏန္းေလးေတြကေတာ့ ၀ယ္သူေတြ႔ရင္ ႀကိဳးအျဖည္ခံရၿပီး ပင္လယ္ႀကီးထဲ လြတ္ေျမာက္တိုး၀င္ ေပ်ာ္ျမဴးႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကို တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ မိသားစုတာ၀န္ ဆိုတဲ့ ႀကိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို တရစ္ပတ္ပတ္နဲ႔ ရုန္းမရေအာင္ အထပ္ထပ္ ေႏွာင္တည္းထားျခင္း ခံေနရဦးမယ္ဆိုတာ…။ သူတို႔ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ပမ္းလ်ေနၾကရဦးမယ္ဆိုတာ…။
+ျမေသြးနီ+
ကၽြန္မကို ခရီးသြားရင္ ဘယ္သြားမလဲ ေရြးခ်ယ္ခိုင္းတိုင္း Beachလို႔ပဲ ေျပာမိပါတယ္။ ပင္လယ္ကမ္းေျခကို ကၽြန္မ အင္မတန္ႏွစ္သက္ပါတယ္။ ရန္ကုန္ၿမိဳ႕ျပရဲ႕ ၿငီးေငြ႔ဖြယ္ရာ ပံုစံခြက္ထဲကေန ေခတၱရုန္းထြက္ၿပီး သန္႔ရွင္းတဲ့ေလျပည္ကို ရွဴရိႈက္၊ ႏူးည့ံတဲ့သဲပြင့္ေတြနဲ႔ ေျခေထာက္ရဲ႕ အထိအေတြ႔၊ ဘန္ဂလိုသစ္သားအိမ္ေလးထဲက ပင္လယ္ဆားငန္ရည္န႔ဲေလး သင္းေနတဲ့ ေလကို ရွဴရိႈက္ၿပီး လတ္ဆတ္တဲ့ ပင္လယ္စာ ငါး ပုဇြန္ေတြကုိ တ၀စား၊ ဒီအရသာေတြကို ကၽြန္မဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္ေအာင္ ႏွစ္သက္လွပါတယ္။ အနားသတ္မရွိတဲ့ ေကာင္းကင္ျပင္ႀကီးေအာက္က ပင္လယ္ျပင္ႀကီးရဲ႕ လိႈင္းပုတ္သံကို ေငးေမာနားေထာင္ ရတာဟာ ကၽြန္မအတြက္ ဘာနဲ႔မွ မလဲႏိုင္စရာ။ ဒီလိုနဲ႔ ေခ်ာင္းသာကို ေခ်ာင္းေပါက္မတတ္သြားခဲ့တာ အခုဆိုရင္ ေျခာက္ႀကိမ္နီးပါးရွိၿပီ။
ဒီတစ္ႀကိမ္ကေတာ့ ရံုးက လုပ္ေဖာ္ကိုင္ဖက္ညီမေတြနဲ႔ အတူသြားတာမို႔ အိမ္က မိသားစုလဲမပါ။ အလုပ္တာ၀န္ေတြ၊ နိစၥဓူ၀ေတြ အကုန္ေမ့ထားလို႔ ကၽြန္မတို႔ ညီအစ္မေတြ ပင္လယ္ျပင္ႀကီးဆီ အေရာက္ သြားခဲ့ျဖစ္ပါတယ္။ ကမ္းေျခမွာ အတူပါလာတဲ့ညီမေတြက လူငယ္ေတြပီပီ ေျပးလႊား၊ကစား၊ ေရကူးေနၾကတာ ျမင္ေတာ့ အိမ္မွာ အေဖျဖစ္သူနဲ႔ က်န္ခဲ့တဲ့ သားကို ကၽြန္မ သတိရလာပါတယ္။ သားဆီကို ဖုန္းလွမ္းဆက္ေတာ့ “သား.. ေဖေဖနဲ႔ ေအးေအးေဆးေဆးပဲ ေမေမ.. စိတ္မပူနဲ႔” လို႔ ေျပာရွာပါတယ္။ ေက်ာင္းစာေမးပြဲက ေနာက္တစ္ပတ္ထဲရွိတာမို႔ စာေတြလြတ္မွာ စိုးရိမ္စိတ္နဲ႔ မလိုက္ခဲ့တဲ့သားကို “ ဘာ၀ယ္ခဲ့ရမလဲ.. ဘာမွာဦးမလဲ” ေမးေတာ့ အေၾကာင္းသိတဲ့သားက “ ဘာမွ မ၀ယ္ခဲ့နဲ႔… ေမေမ စာေရးဖို႔ ကုန္ၾကမ္းေတြသာ ယူလာခဲ့” လို႔ ဖုန္းထဲကေန အေမ့ရဲ႕စိတ္ ေနသာေအာင္ေျပာပါတယ္။
ေခ်ာင္းသာခရီးက လာေနက်လည္းျဖစ္၊ ဒီတစ္ေခါက္ ထူးျခားမႈဆိုလို႔ တစ္ခါမွ မေရာက္ဘူးေသး တဲ့ ေက်ာက္ေမာင္ႏွမကမ္းေျခကို ဆိုင္ကယ္စီးၿပီး သြားခဲ့ရတာပဲ ရွိခဲ့တယ္။ က်န္တာေတြက ကၽြန္မနဲ႔ ရင္းႏွီးကၽြမ္း၀င္ၿပီးသား။ ဒါေပမယ့္ ေခ်ာင္းသာခရီးကေန ရန္ကုန္ျပန္မယ့္ မနက္ခင္းမွာ မနက္၆နာရီေလာက္ ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ကေန ဘုရားေလးရွိရာအထိ ရံုးက ညီမစုမြန္နဲ႔အတူ ကၽြန္မ ေစာေစာထ လမ္းေလွ်ာက္ ျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကၽြန္မတို႔တည္းခိုတဲ့ ေဟာ္တယ္က ေခ်ာင္းသာၿမိဳ႔ အ၀င္နားဆိုေတာ့ ဘုရားနားအထိေရာက္ဖို႔ ေျဖးေျဖးမွန္မွန္ ေလွ်ာက္ရင္ေတာင္ နာရီ၀က္ခန္႔ ေလွ်ာက္ရပါတယ္။
ဘုရားနားအေရာက္မွာ ပလတ္စတစ္လက္ဆြဲပံုး ကိုယ္စီကိုင္ထားတဲ့ ၁၀ႏွစ္အရြယ္ မိန္းကေလးငယ္ တစ္ဦးနဲ႔ ၇ႏွစ္ခန္႔ ကေလးေလးတစ္ေယာက္ ကၽြန္မတို႔အနားေရာက္လာၿပီး “ကုသိုလ္ရေအာင္ ဂဏန္းလႊတ္ ပါလား အန္တီ”ဆိုၿပီး တတြတ္တြတ္ရြတ္ကာ လိုက္လာပါတယ္။ ဘုရားဖူးခ်င္စိတ္ ကဲေနတာေၾကာင့္ “မလႊတ္ေတာ့ပါဘူး ကေလးတို႔ရယ္”ဆို ေျပာၿပီး ဘုရားမွာ အသင့္၀ယ္လိုရတဲ့ ဆြမ္းကပ္လွဴျဖစ္ခဲ့ပါတယ္။ ကေလးႏွစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို စြဲေဆာင္လို႔ မရေတာ့တဲ့အဆံုး စိတ္ေလွ်ာ့ကာ ေနာက္ထပ္ ခရီးသည္ တစ္ေယာက္ဆီ ခ်ဥ္းကပ္ေနစဥ္မွာ ကၽြန္မဘုရား၀တ္ျပဳဖို႔ အစျပဳလိုက္ပါတယ္။
ဘုရားဖူးအၿပီး တည္းခိုတဲ့ေဟာ္တယ္ဘက္ကို ကမ္းေျခတေလွ်ာက္ လမး္ေလွ်ာက္ၿပီး ျပန္အလာမွာ ခုနအလာတုန္းကလိုမ်ဳိး ေရပံုးေလးေတြ ဇလံုေလးေတြကိုယ္စီနဲ႔ ဘုစုခရုကေလးတစ္အုပ္နဲ႔ ထပ္မံ ဆံုျဖစ္ျပန္ပါတယ္။
“ အန္တီ… ဂဏန္းလႊတ္ပါ.. ဂံုးလႊတ္ပါ… တစ္ေကာင္မွ တစ္ရာထဲပါ..”
“ သားဆီက ၀ယ္ပါ”
“ သမီးဆီက ၀ယ္ပါ”
ကေလးတစ္အုပ္က ကမ္းေျခမွာလမ္းေလွ်ာက္ေနတဲ့ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ရဲ႕ နေဘးနားကေန အုပ္စုလိုက္ႀကီး လိုက္ပါလာပါတယ္။
“ အန္တီတို႔ ကုသိုလ္ျဖစ္ဂဏန္းေလးေတြ လႊတ္ပါဦး”
“ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”
“ေစ်းဦးမေပါက္ေသးလို႔ပါ”
တဆာဆာေျပာၿပီး လုိက္လာတဲ့ကေလးေတြရဲ႕ အရြယ္ေလးေတြက အႀကီးဆံုးမွ ၁၀ႏွစ္သာသာ၊ အငယ္မေလးဆို ၅ႏွစ္ေလာက္ပဲ ရွိဦးမယ္။ သူတို႔ အိက်ီ ၤေလးေတြက ႏြမ္းဖတ္ေနေပမယ့္ သန္႔ရွင္းေနတယ္။ မ်က္ႏွာမွာ သနပ္ခါးကိုယ္စီ အေဖြးသားနဲ႔။ ဦးထုတ္ေလးေတြ ေဆာင္းထား ၾကေပမယ့္ ေျခေထာက္မွာ ဖိနပ္ကိုယ္စီ မပါရွာပါဘူး။
ဒါနဲ႔ ေလွ်ာက္လက္စေျခလွမ္းေတြ ခဏရပ္ၿပီး ကေလးတစ္ေယာက္ကို သမီးအေဖဘာလုပ္လဲ ေမးမိေတာ့ “ ဆိုင္ကယ္တကၠစီ ေမာင္းတယ္.. အိမ္မွာ မရွိဘူး”တဲ့။ ဒါဆို အေမေရာဆိုေတာ့ “ အိမ္မွာ ကေလးေမြးထားတာ မၾကာေသးလို႔”တဲ့။ ဒီအရြယ္ေလးေတြက အိမ္၀မ္းစာအတြက္ မနက္ေစာေစာ ခ်မ္းခ်မ္းစိမ့္စိမ့္ထဲမွာ ေသာင္ျပင္ေပၚ ဖိနပ္မပါပဲ ေစ်းေရာင္းေနၾကရွာတာ။
ၾကည္စင္တဲ့မ်က္ႏွာေလးေတြနဲ႔၊ သူတို႔ရဲ႕ ပလတ္စတစ္ပံုးေလးေတြ ကိုယ္စီမွာ ဂဏန္းအရွင္ ပိစိေလးေတြ ေလးငါးဆယ္ေကာင္ေလာက္ ယက္ကန္ယက္ကန္နဲ႔။
“ အဲ့တာ ဖမ္းထားတာလား” လို႔ ေမးမိေတာ့ “ သားတို႔မဖမ္းဘူး၊ ေစ်းထဲမွာ သြား၀ယ္ရတာ ၿပီးမွ ျပန္ေရာင္းတာ၊ အားလံုးအရွင္ေတြခ်ည္းပဲ”တဲ့။ သူတို႔အားလံုးဆီက ဂဏန္းေသးေသးေလးေတြကို အားလံုး ေပါင္းၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေတာ္ေလးမ်ားသြားၿပီ။ “အားလံုး၀ယ္ရင္ ေလွ်ာ့ေပးပါ့မယ္”ဆိုၿပီး ကေလး တစ္ေယာက္က ကၽြန္မကို ေစ်းဆြယ္ေနျပန္ေသးတယ္။ ဒါနဲ႔ ကေလးအားလံုးကို သနားတာေရာ၊ ေပ်ာ္ရႊင္ေစခ်င္တာေရာေၾကာင့္ စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ အခ်င္းခ်င္း မ်က္စပစ္ျပရင္းက သူတို႔ေလးေတြရဲ႕ ဂဏန္းေတြ အားလံုးကို ႏွစ္ေယာက္ေပါင္း သံုးေထာင္က်ပ္နဲ႔ေစ်းတည့္ၿပီး ၀ယ္လိုက္တယ္။ ေမွ်ာ္လင့္ခ်က္ မ်က္၀န္းေလးေတြ ကိုယ္စီက အေရာင္တဖိတ္ဖိတ္ လင္းလက္သြားၿပီး ၀မ္းသာအားရအၿပံဳးေတြက မ်က္ႏွာတိုင္းမွာ ဖိတ္လွ်ံသြားတယ္။
ကေလးတစ္ေယာက္က ဂဏန္းအားလံုးကို ဇလံုအႀကီးႀကီးတစ္ခုထဲေပါင္းထည့္လိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ သဲျပင္ေပၚ အားပါးတရထိုင္ခ်လိုက္ရင္း အိတ္ထဲက ခဲတံခၽြန္တဲ့ေမာင္းခ်ဓားေလးကို ထုတ္ယူလိုက္တယ္။ ၿပီးေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြ ေျပးထြက္လို႕မရေအာင္ ေျခေထာက္ေတြမွာ တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ဓားနဲ႔ လွီးျဖတ္လိုက္တယ္။ ကေလးရဲ႔လက္ကို ဓားရွမွာ စိုးလို႔ ကၽြန္မမွာ အသည္းတယားယား။ ကိုယ္တိုင္ လႈပ္စိလႈပ္စိနဲ႔ ဂဏန္းေလးေတြကို ကိုင္တြယ္ဖို႔ကလဲ မ၀့ံရဲ။ ကေလးငယ္ကေတာ့ ယံုၾကည္မႈရွိရွိနဲ႔ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို တစ္ေကာင္ၿပီး တစ္ေကာင္ျဖတ္ေနတယ္။ ႀကိဳးလြတ္သြားတဲ့ ဂဏန္းငယ္ေလး ေတြက ဇလံုထဲမွာ ရြထေနတယ္။ ကေလးေတြကလည္း တစ္ေယာက္တစ္ေပါက္ ဆူညံပြက္လို
ဂဏန္းေလးေတြအားလံုးရဲ႕ ေျခေထာက္က ႀကိဳးေတြကို ျဖတ္ၿပီးခ်ိန္မွာေတာ့ ဂဏန္းငယ္ေလးမ်ားက လြတ္ေျမာက္ေတာ့မယ္ဆိုတဲ့အသိနဲ႔ ဇလံုထဲမွာ လႈပ္လႈပ္ရွားရွား။ ကၽြန္မလက္ထဲ လွမ္းေပးလိုက္တဲ့ ဇလံုကို ယူလို႔ လိႈင္းအက်မွာ ေရစပ္ကို ကၽြန္မ ေျပးဆင္းခဲ့တယ္။ ဇလံုႏႈတ္ခမ္းကို သဲျပင္နဲ႔ထိလို႔ ေစာင္းေပးလိုက္ေတာ့ ဂဏန္းေလးေတြက အသက္ေဘးက လြတ္ၿပီဆိုတဲ့ စိတ္နဲ႔လားမသိ၊ ဇလံုထဲကေန ေသာင္ျပင္၊ ေသာင္ျပင္ေပၚကေန ပင္လယ္ေရထဲကို တရြရြနဲ႔ အလုအယက္ ေျပးဆင္းၾကတယ္။
လိႈင္းျပန္အတက္မွာ ကၽြန္မလံုျခည္ရဲ႕ ေအာက္နားစေတြ ေရထဲျမဳပ္သြားသလို၊ ဂဏန္းေလးေတြလဲ ေရထဲ ျမဳပ္ပါေပ်ာက္ကြယ္ သြားၾကတယ္။
ေနာက္ဆံုးလက္က်န္ ဂဏန္းငယ္ေလးေသာင္ျပင္ကေန တေရြ႔ေရြ႔နဲ႔ ေရထဲ ဆင္းသြားေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ သူ႕ရဲ႕ မႏိုင္ရင္ကာ ေျခရာေလးက ဖြဖြက်န္ခဲ့တယ္။ ေနာက္တစ္ႀကိမ္ လိႈင္းျပန္တက္လာေတာ့ ေသာင္ျပင္မွာ ခုနက ထင္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ေျခရာေလးကို ပင္လယ္ေရက တိုက္စားသြားတယ္။
ကေလးေတြ အားလံုးက ရပ္ၾကည့္ေနၾကတယ္။
သူတို႔အၾကည့္ေတြက ပင္လယ္ျပင္ႀကီးနဲ႔ စည္းခ်က္က်က် တက္လိုက္ဆင္းလိုက္ လူးလာသြားလာေနတဲ့ ေရလိွႈင္းေတြကို ၾကည့္ေနတာလား…။ ဒါမွမဟုတ္ ရန္ကုန္ၿမိဳ႔သူ ကၽြန္မ၊ ပံုမက်ပမ္းမက် ဂဏန္းလႊတ္ ေနပံုကို ရပ္ၾကည့္ေနတာလား။ ဒါမွမဟုတ္ ေနာက္လူေတြကို ေရာင္းဖို႔ ဂဏန္းေလးေတြ ထပ္သြားယူဖို႔ ေတြးေနတာလား။
ကၽြန္မထုတ္ေပးလိုက္တဲ့ ဂဏန္းဖိုးေငြ ငါးေထာင္ကို အႀကီးဆံုးကေလးရဲ႕လက္ထဲ ထည့္ေပး လိုက္တယ္။ က်န္ကေလးေတြကို ဂဏန္းဖိုးျပန္ရွင္းေပးဖို႔လဲ ေသခ်ာမွာ ရေသးတယ္။ ၿပီးေတာ့ သူတို႔ကို ကၽြန္မအမွတ္တရ ဓာတ္ပံုရိုက္ခြင့္ေတာင္းတယ္။ ဓာတ္ပံုရိုက္ခ်ိန္ ၿငိမ္ၿပီး အိုက္တင္ ထုတ္ေနၾကတဲ့ သနပ္ခါး အေဖြးသားနဲ႔ မ်က္ႏွာေလးေတြက ပကတိအျပစ္ကင္းစင္လို႔။
ကၽြန္မတို႔ ကေလးေတြ ဂဏန္းေတြနဲ႔ႏွစ္ပါးသြားေနတာ အေတာ္ၾကာေနၿပီ။ မနက္စာကို ဟိုတယ္မွာ ျပန္စားၿပီး၊ ရန္ကုန္အျပန္ ကားလာအႀကိဳကို ေစာင့္ရမွာမို႔ ကေလးေတြကို ႏႈတ္ဆက္ၿပီး စုမြန္နဲ႔ကၽြန္မ ဟိုတယ္ဘက္ကို ခပ္ျမန္ျမန္ေလး ျပန္ေလွ်ာက္လာခဲ့ၾကပါတယ္။ စုမြန္က ဟိုတယ္မွာ အိပ္က်န္ရစ္ခဲ့တဲ့ ညီမေတြကို မနက္စာသြားစားဖို႔ အဆင္သင့္ျပင္ထားဖို႔ ဖုန္းနဲ႔ လွမ္းသတိေပးပါတယ္။ အဲ့ဒီအခ်ိန္မွာ ကၽြန္မလက္ကို ေအးစက္တဲ့အေတြ႔တစ္ခုက လာထိပါတယ္။ ကၽြန္မ လွည့္ၾကည့္လိုက္ေတာ့ အေစာပိုင္း ဘုရားနားမေရာက္ခင္က ဂဏန္း၀ယ္ပါဆို လိုက္ေျပာတဲ့ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္။ ကေလးမေလးက မ်က္ႏွာမေကာင္းလွပဲ….
“ အန္တီက သမီးတို႔ ေရာင္းတာက်ေတာ့ မ၀ယ္ဘူး၊ ခု သူတို႔ဆီကက်ေတာ့ ၀ယ္တယ္”
“ ဟုတ္တယ္.. သားတို႔လည္း ခုထိ ေစ်းဦးမေပါက္ေသးဘူး..နည္းနည္းေတာ့ ၀ယ္ပါေနာ္ ”
သူတို႔ရဲ႕ အသံတိုးလ်လ်နဲ႔ မ်က္၀န္းစိုစိုက ေတာင္းပန္ေနသလိုမို႔ ကၽြန္မနဲ႔စုမြန္ တစ္ေယာက္ မ်က္ႏွာကို တစ္ေယာက္ ၾကည့္မိသြားတယ္။ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ သနားကမား ပံုစံေလးေတြေၾကာင့္ ကၽြန္မတို႔ စိတ္မထိမ္းႏိုင္ေတာ့ပါဘူး။ ကၽြန္မတို႔ ကေလးႏွစ္ေယာက္နဲ႔အတူ ဂဏန္းေျခေထာက္က ခ်ည္ေနွာင္ထားတဲ့ ႀကိဳးေလးေတြကို ၀ိုင္းျဖည္ေပးၾကပါတယ္။ ၿပီးေတာ့ ဇလံုထဲက ဂဏန္းေတြကို သူတို႔ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္နဲ႔ အတူ ပင္လယ္ႀကီးထဲ ထပ္မံလို႔ တေပ်ာ္တပါး လႊတ္ၾကျပန္ပါတယ္။
ကၽြန္မတို႔ႏွစ္ေယာက္ ေမာင္ႏွမႏွစ္ေယာက္ကို က်သင့္ေငြ ေပးေခ်လိုက္ပါတယ္္။ သူတို႔ရဲ႕ လက္ဖ၀ါး ေသးေသးေလးေတြထဲမွာေတာ့ ကၽြန္မတို႔ေပးလိုက္တဲ့ ေငြတစ္ေထာင္တန္ႏွစ္ရြက္က က်စ္က်စ္ပါေအာင္ လိပ္ၿပီး ပါသြားခဲ့တယ္။
အဲ့ဒီေန႔က သက္ရွိဂဏန္းေကာင္ေလးေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ကၽြန္မတို႔လက္ခ်က္နဲ႔ ပင္လယ္ထဲမွာ ကူးခပ္ခြင့္ျပန္ရခဲ့ၾကတယ္။ ဂဏန္းေကာင္ေလးေတြက ေသာင္ျပင္ကေန လႈပ္လႈပ္ရြရြနဲ႔ ပင္လယ္ေရ မ်က္ႏွာျပင္ထဲ တိုးေ၀ွ႕၀င္သြားခဲ့တယ္။ ေရျပင္ထဲ လြတ္လြတ္လပ္လပ္နဲ႔ ကူးခပ္ေနမယ့္ ဂဏန္းေလးေတြကို အေတြးနဲ႔ ျမင္ေယာင္ ၾကည့္ယံုနဲ႔တင္ ေပ်ာ္စရာ။
ဒါေပမယ့္ ကၽြန္မက ထံုးစံအတိုင္း အေတြးပြားမိျပန္တယ္။ ကၽြန္မတို႔ ငယ္ငယ္က သူငယ္တန္း သင္ပုန္းႀကီးဖတ္စာအုပ္ထဲမွာ သင္ယူခဲ့ရဖူးတယ္။
“ဂငယ္ဂဏန္း ေရမွာဖမ္း”တဲ့။ ကာလေရြ႔လ်ားလာေတာ့ “ဂငယ္ဂဏန္းသင္ ၿပံဳးရႊင္ရႊင္”တဲ့။ ေခ်ာင္းသာက ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကေတာ့ ဂငယ္ဂဏန္းသခ်ာၤကို ၿပံဳးၿပံဳးရႊင္ရႊင္ သင္ယူဖို႔က မေသခ်ာေပမယ့္၊ဂငယ္ဂဏန္းကိုေတာ့ ေရမွာ ေကာင္းေကာင္းဖမ္းတတ္ေနသူမ်ား ျဖစ္ေနပါတယ္။
ပင္လယ္ျပင္က ဂဏန္းေလးေတြကေတာ့ ၀ယ္သူေတြ႔ရင္ ႀကိဳးအျဖည္ခံရၿပီး ပင္လယ္ႀကီးထဲ လြတ္ေျမာက္တိုး၀င္ ေပ်ာ္ျမဴးႏိုင္ပါေသးတယ္။ ဒီကေလးငယ္ေလးေတြကို တုတ္ေႏွာင္ထားတဲ့ မိသားစုတာ၀န္ ဆိုတဲ့ ႀကိဳးေတြကေတာ့ သူတို႔ေလးေတြကို တရစ္ပတ္ပတ္နဲ႔ ရုန္းမရေအာင္ အထပ္ထပ္ ေႏွာင္တည္းထားျခင္း ခံေနရဦးမယ္ဆိုတာ…။ သူတို႔ေလးေတြ ဘယ္ေလာက္ထိမ်ား ပမ္းလ်ေနၾကရဦးမယ္ဆိုတာ…။
+ျမေသြးနီ+
No comments:
Post a Comment