Posted by ေဆြေလးမြန္
Posted by ေဆြေလးမြန္
Sunday, June 8, 2014
===ကြ်န္မသည္ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္===
>
တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကြ်န္မသည္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ အလြန္သနားစရာေကာင္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟု ခံစားမိ သည္။ အဘယ္႕ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္မွ မသနားလွ်င္ ကြ်န္မတြင္ သနားမည္႕သူ မရွိေသာေၾကာင့္ၿဖစ္ သည္။ ေတြ႕သမွ် ပတ္သတ္မိသမ်ွ သူအားလံုးသည္ ကြ်န္မထူမွ ထႏိုင္ေသာ လူသားမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူတို႕က ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး ငို၍ေၿပးလာလွ်င္ ကြ်န္မသည္လည္း အုတ္တံတိုင္းၾကီးပမာ ဆီးၿပီးကာေပးတတ္သည္။
ထို႕ကဲ႕သုိ႕ ကာေပးလိုက္သမွ် ကြ်န္မမည္မွ်ေလာက္ နာၾကင္သြားသည္ ကြ်န္မမည္မွ်ေလာက္ ထိခိုက္သြား သည္ စိုးစဥ္းမွ် မေတြးမိခဲ႕။ အခ်ဳပ္အားၿဖင့္ဆိုရေသာ္ ကြ်န္မသည္ သူတို႕၏ အုတ္တံတိုင္းၾကီး ၿဖစ္သလို သူတို႕ရဲ႕ မွီခိုအားထားရာၾကီး တစ္ခုလဲ ၿဖစ္ၿပန္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပတ္သတ္သမွ် လူအားလံုးတြင္ ကြ်န္မသည္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ အားငယ္တတ္သည္ နာၾကင္ခံစားတတ္သည္ ၀မ္းနည္းတတ္သည္ ကို ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနၾကပံုရသည္။ ကြ်န္မကိုၿမင္သည္ႏွင့္ သူတို႕၏ အခက္အခဲၾကီးအား ေၿဖရွင္းေပးႏိုင္မည့္ ကယ္တင္ရွင္ တစ္ဦး ဖန္ဆင္းရွင္ တစ္ဦးၿဖစ္သည္ဟုသာ ၿမင္ထားၾကသည္။
သူတို႕ဆိုသမွ်ထဲတြင္ ကြ်န္မမၾကားခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။ ထိုသည္မွာ လိမၼာထက္ၿမက္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ဟူေသာ စကားၿဖစ္သည္။ လိမၼာသည္ဟူသည့္ စကား၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ၿဖစ္ခ်င္တာမ်ားကုိ စြန္႕လႊတ္ခဲ႕ရသည္။ ၿဖစ္သင့္ေသာ လမ္းကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕ရသည္။ ထက္ၿမက္သည္ဟူေသာ စကား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာ ေလွကားတို႕ကို ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႕ရသည္။ ရင္ဆိုင္ခဲ႕ရသည္။ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ တစ္နင့္တစ္ပိုးႏွင့္ ကြ်န္မ ၿဖစ္ခဲ႕ရသည္။
ဘာလဲ ခုၾကေတာ႕မွ ေနာင္တရေနသလားဟု ေမးလာလွ်င္ မဟုတ္ပါဟုသာ ကြ်န္မေၿဖမည္ၿဖစ္သည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ဘာေၾကာင့္ဒါေတြ ေရးၿပေနသလဲ ေတြးေနသလဲဟု ေမးလာလွ်င္ အေၿဖတစ္ခုသာ ရွိသည္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္က ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ၿဖည့္ဆည္းေပးေလေလ တစ္ဖက္မွလဲ ပိုပိုၿပီး လိုလာေလေလ ၿဖစ္သည္။ ဒီေတာ႕ ကြ်န္မေတြးမိသည္ ၿဖစ္လာသမ်ွကို ေခါင္းခါၿခင္းမၿပဳပဲ ရင္ဆိုင္ၿပီး ေၿပးေၿပးေတြ႕ေပးေနတာ ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ မွားေနသလားေပါ့။
အေၾကာင္းက သူတို႕သည္ ကြ်န္မကို ငဲ႕ညွာရမည္ကို ေမ႕ေလ်ာ႕ေနၾကသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္ ဆိုသည္ကို သူတို႕ ေမ႕ေလ်ာ႕ေနၾကပံု ေပၚသည္။ သူတို႕၏ အခက္အခဲကို ေၿပလည္သြားေရး အတြက္သာ စိတ္၀င္စား ၾကသည္။ သူတို႕ထင္သည္မွာ ကြ်န္မ၏လက္ႏွင့္ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ ၿပသနာတစ္ခုသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း ပန္းတစ္ပြင့္အၿဖစ္ ေၿပာင္းလဲသြားၾကသည္ ဟူေလာက္သာ ထင္ထားၾကသည္။
ေတြးရင္း ေတြးရင္း ကြ်န္မ နားလည္လာသည္မွာ ဤအၿဖစ္တို႕သည္ အမွန္စင္စစ္အားၿဖင့္ သူတို႕၏ အၿပစ္မဟုတ္ ကိုယ္႕ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး ၀န္ေလးမွာကို မလိုလားတတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ ကိုယ္ပိုင္အားနည္းခ်က္သာ ၿဖစ္သည္။ သူတစ္ပါးထံမွ မယူတတ္ေသာသူသည္ အၿမဲတမ္း ေပးေ၀မ်ွသူသာ ၿဖစ္တတ္သည္ကို ကြ်န္မ ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနခဲ႕သည္။ ေလာကၾကီးတြင္ မေပးလဲ မေပး ယူလဲမယူေသာ လူသားပုထုစဥ္ဟူ၍ ရွိမည္မထင္ေပ။ ေပးေသာသူမ်ား ရွိ၍ ယူတတ္ေသာ သူမ်ား ရွိလာၿခင္းၿဖစ္သည္။
ကြ်န္မသည္ အၿမဲတမ္း ေပးဆပ္ေနေသာ သူၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ပတ္သတ္ေနသမွ် သူတို႕သည္ ရယူဖို႕အတြက္သာ အားသာေနၾကသည္။ ကြ်န္မသည္ သူတို႕အားခ်စ္ေသာ ဂရုဏာသက္ေသာ စိုးရိမ္ေသာ မ်က္လံုးၿဖစ္သာ ၾကည့္တတ္သၿဖင့္ သူတို႕၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အခ်ိန္ၿပည့္နားလည္ေနတတ္သည္။ သူတို႕သည္လည္း ကြ်န္မအား ခ်စ္ေသာ အားကုိးတစ္ၾကီး ရွိေသာ မ်က္လံုးတို႕ၿဖင့္သာ ၾကည့္တတ္သၿဖင့္ ကြ်န္မကို တံတုိင္းၾကီးတစ္ဖြယ္သာ ၿမင္တတ္ၾကသည္။
တစ္ကယ္ေတာ႕ ကြ်န္မ၏ ဂရုစိုက္ အနစ္နာခံမႈေၾကာင့္ သူတို႕အက်င့္ပါသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ကြ်န္မကို ၿမင္သည္ႏွင့္ သူတို႕၏ အခက္အခဲကို တင္ၿပရန္သာ စိတ္ကူးရွိၾကၿပီး ကြ်န္မ၏ ငိုထားေသာ မ်က္၀န္းမ်ားအား သူတို႕မၿမင္ခဲ႕ၾကေပ။
တစ္ကယ္ေတာ႕ မည္သူ႕ မည္သူ႕ ထံတြင္မွ အၿပစ္တစ္စံုတစ္ရာမရွိေပ။ ေလာကၾကီးသည္ မ်ွတစြာ ေနရာခ်ေပးထားတတ္သည္။ ယူလိုေသာသူမ်ား၏ ေဘးတြင္ ေပးဆပ္တတ္သူမ်ား ရွိတတ္သလို။ ေပးဆပ္ေနသူတို႕၏ ေဘးတြင္ ယူလိုေသာ သူမ်ားသာ ရွိတတ္ၾကသည္။ ဒါသည္ပင္ ေလာကၾကီး၏ နိယာမ တရားတစ္ခု။
ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ေတာ႕ ကြ်န္မတြင္လည္း အားငယ္သည့္အခ်ိန္ ရွိတတ္သည္။ ၀မ္းနည္းသည့္အခ်ိန္ရွိတတ္သည္။ သူတို႕ထံတြင္ ဆီးကာေပမယ္႕ တံတိုင္းၾကီးတစ္ခုရွိသည္။ေမးတင္လို႕ ရသည့္ ပုခံုးတစ္ဖက္ရွိသည္။ ကြ်န္မထံတြင္ေတာ႕ မရွိပါ။ ေသခ်ာလြန္းလွသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္မသူတို႕သိေအာင္ ေၿပာၿပခ်င္ပါသည္။ ကြ်န္မသည္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္။ ႏူးညံ႕ေသာ အထိအခိုက္လြယ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ ထစ္ကနဲဆို မ်က္ရည္က်လြယ္ၿပီး ၀မ္းနည္းလြယ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ ထို႕အၿပင္ အလြန္ညံ့ဖ်င္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္လည္းၿဖစ္သည္။ ကိုယ္႕အတြက္ဆိုလ်ွင္ ဘာမွ အသံုးမက် အသံုးမခ်တတ္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ ဆိုတာကိုေပါ့။
Posted by ေဆြေလးမြန္
တစ္ခါတစ္ရံတြင္ ကြ်န္မသည္ ကိုယ္႕ကိုယ္ကိုယ္ အလြန္သနားစရာေကာင္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ဟု ခံစားမိ သည္။ အဘယ္႕ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္မွ မသနားလွ်င္ ကြ်န္မတြင္ သနားမည္႕သူ မရွိေသာေၾကာင့္ၿဖစ္ သည္။ ေတြ႕သမွ် ပတ္သတ္မိသမ်ွ သူအားလံုးသည္ ကြ်န္မထူမွ ထႏိုင္ေသာ လူသားမ်ားၿဖစ္ၾကသည္။ တစ္ခါတစ္ရံ သူတို႕က ရင္ဘတ္စည္တီးၿပီး ငို၍ေၿပးလာလွ်င္ ကြ်န္မသည္လည္း အုတ္တံတိုင္းၾကီးပမာ ဆီးၿပီးကာေပးတတ္သည္။
ထို႕ကဲ႕သုိ႕ ကာေပးလိုက္သမွ် ကြ်န္မမည္မွ်ေလာက္ နာၾကင္သြားသည္ ကြ်န္မမည္မွ်ေလာက္ ထိခိုက္သြား သည္ စိုးစဥ္းမွ် မေတြးမိခဲ႕။ အခ်ဳပ္အားၿဖင့္ဆိုရေသာ္ ကြ်န္မသည္ သူတို႕၏ အုတ္တံတိုင္းၾကီး ၿဖစ္သလို သူတို႕ရဲ႕ မွီခိုအားထားရာၾကီး တစ္ခုလဲ ၿဖစ္ၿပန္သည္။ ထို႕ေၾကာင့္ ပတ္သတ္သမွ် လူအားလံုးတြင္ ကြ်န္မသည္ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ အားငယ္တတ္သည္ နာၾကင္ခံစားတတ္သည္ ၀မ္းနည္းတတ္သည္ ကို ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနၾကပံုရသည္။ ကြ်န္မကိုၿမင္သည္ႏွင့္ သူတို႕၏ အခက္အခဲၾကီးအား ေၿဖရွင္းေပးႏိုင္မည့္ ကယ္တင္ရွင္ တစ္ဦး ဖန္ဆင္းရွင္ တစ္ဦးၿဖစ္သည္ဟုသာ ၿမင္ထားၾကသည္။
သူတို႕ဆိုသမွ်ထဲတြင္ ကြ်န္မမၾကားခ်င္ဆံုး စကားတစ္ခြန္းရွိသည္။ ထိုသည္မွာ လိမၼာထက္ၿမက္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ဟူေသာ စကားၿဖစ္သည္။ လိမၼာသည္ဟူသည့္ စကား၏ေနာက္ကြယ္တြင္ ၿဖစ္ခ်င္တာမ်ားကုိ စြန္႕လႊတ္ခဲ႕ရသည္။ ၿဖစ္သင့္ေသာ လမ္းကုိ ေရြးခ်ယ္ခဲ႕ရသည္။ ထက္ၿမက္သည္ဟူေသာ စကား၏ ေနာက္ကြယ္တြင္ ခက္ခဲၾကမ္းတမ္းေသာ ေလွကားတို႕ကို ေက်ာ္ၿဖတ္ခဲ႕ရသည္။ ရင္ဆိုင္ခဲ႕ရသည္။ စိတ္ဒဏ္ရာေတြ တစ္နင့္တစ္ပိုးႏွင့္ ကြ်န္မ ၿဖစ္ခဲ႕ရသည္။
ဘာလဲ ခုၾကေတာ႕မွ ေနာင္တရေနသလားဟု ေမးလာလွ်င္ မဟုတ္ပါဟုသာ ကြ်န္မေၿဖမည္ၿဖစ္သည္။ ဒါဆိုလွ်င္ ဘာေၾကာင့္ဒါေတြ ေရးၿပေနသလဲ ေတြးေနသလဲဟု ေမးလာလွ်င္ အေၿဖတစ္ခုသာ ရွိသည္။ ကြ်န္မကိုယ္တိုင္က ေက်ေက်နပ္နပ္ၾကီး ၿဖည့္ဆည္းေပးေလေလ တစ္ဖက္မွလဲ ပိုပိုၿပီး လိုလာေလေလ ၿဖစ္သည္။ ဒီေတာ႕ ကြ်န္မေတြးမိသည္ ၿဖစ္လာသမ်ွကို ေခါင္းခါၿခင္းမၿပဳပဲ ရင္ဆိုင္ၿပီး ေၿပးေၿပးေတြ႕ေပးေနတာ ကြ်န္မ ကိုယ္တိုင္ မွားေနသလားေပါ့။
အေၾကာင္းက သူတို႕သည္ ကြ်န္မကို ငဲ႕ညွာရမည္ကို ေမ႕ေလ်ာ႕ေနၾကသည္။ မိန္းမတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္ ဆိုသည္ကို သူတို႕ ေမ႕ေလ်ာ႕ေနၾကပံု ေပၚသည္။ သူတို႕၏ အခက္အခဲကို ေၿပလည္သြားေရး အတြက္သာ စိတ္၀င္စား ၾကသည္။ သူတို႕ထင္သည္မွာ ကြ်န္မ၏လက္ႏွင့္ ထိလိုက္ ကိုင္လိုက္သည္ႏွင့္ ၿပသနာတစ္ခုသည္ ေပ်ာ္ရႊင္ၿခင္း ပန္းတစ္ပြင့္အၿဖစ္ ေၿပာင္းလဲသြားၾကသည္ ဟူေလာက္သာ ထင္ထားၾကသည္။
ေတြးရင္း ေတြးရင္း ကြ်န္မ နားလည္လာသည္မွာ ဤအၿဖစ္တို႕သည္ အမွန္စင္စစ္အားၿဖင့္ သူတို႕၏ အၿပစ္မဟုတ္ ကိုယ္႕ေၾကာင့္ သူတစ္ပါး ၀န္ေလးမွာကို မလိုလားတတ္ေသာ ကြ်န္မ၏ ကိုယ္ပိုင္အားနည္းခ်က္သာ ၿဖစ္သည္။ သူတစ္ပါးထံမွ မယူတတ္ေသာသူသည္ အၿမဲတမ္း ေပးေ၀မ်ွသူသာ ၿဖစ္တတ္သည္ကို ကြ်န္မ ေမ႕ေလ်ာ႕ ေနခဲ႕သည္။ ေလာကၾကီးတြင္ မေပးလဲ မေပး ယူလဲမယူေသာ လူသားပုထုစဥ္ဟူ၍ ရွိမည္မထင္ေပ။ ေပးေသာသူမ်ား ရွိ၍ ယူတတ္ေသာ သူမ်ား ရွိလာၿခင္းၿဖစ္သည္။
ကြ်န္မသည္ အၿမဲတမ္း ေပးဆပ္ေနေသာ သူၿဖစ္ေသာေၾကာင့္ ကြ်န္မႏွင့္ပတ္သတ္ေနသမွ် သူတို႕သည္ ရယူဖို႕အတြက္သာ အားသာေနၾကသည္။ ကြ်န္မသည္ သူတို႕အားခ်စ္ေသာ ဂရုဏာသက္ေသာ စိုးရိမ္ေသာ မ်က္လံုးၿဖစ္သာ ၾကည့္တတ္သၿဖင့္ သူတို႕၏ လိုအပ္ခ်က္မ်ားကို အခ်ိန္ၿပည့္နားလည္ေနတတ္သည္။ သူတို႕သည္လည္း ကြ်န္မအား ခ်စ္ေသာ အားကုိးတစ္ၾကီး ရွိေသာ မ်က္လံုးတို႕ၿဖင့္သာ ၾကည့္တတ္သၿဖင့္ ကြ်န္မကို တံတုိင္းၾကီးတစ္ဖြယ္သာ ၿမင္တတ္ၾကသည္။
တစ္ကယ္ေတာ႕ ကြ်န္မ၏ ဂရုစိုက္ အနစ္နာခံမႈေၾကာင့္ သူတို႕အက်င့္ပါသြားၿခင္းၿဖစ္သည္။ကြ်န္မကို ၿမင္သည္ႏွင့္ သူတို႕၏ အခက္အခဲကို တင္ၿပရန္သာ စိတ္ကူးရွိၾကၿပီး ကြ်န္မ၏ ငိုထားေသာ မ်က္၀န္းမ်ားအား သူတို႕မၿမင္ခဲ႕ၾကေပ။
တစ္ကယ္ေတာ႕ မည္သူ႕ မည္သူ႕ ထံတြင္မွ အၿပစ္တစ္စံုတစ္ရာမရွိေပ။ ေလာကၾကီးသည္ မ်ွတစြာ ေနရာခ်ေပးထားတတ္သည္။ ယူလိုေသာသူမ်ား၏ ေဘးတြင္ ေပးဆပ္တတ္သူမ်ား ရွိတတ္သလို။ ေပးဆပ္ေနသူတို႕၏ ေဘးတြင္ ယူလိုေသာ သူမ်ားသာ ရွိတတ္ၾကသည္။ ဒါသည္ပင္ ေလာကၾကီး၏ နိယာမ တရားတစ္ခု။
ဒါေပမယ္႕ တစ္ခါတစ္ရံတြင္ေတာ႕ ကြ်န္မတြင္လည္း အားငယ္သည့္အခ်ိန္ ရွိတတ္သည္။ ၀မ္းနည္းသည့္အခ်ိန္ရွိတတ္သည္။ သူတို႕ထံတြင္ ဆီးကာေပမယ္႕ တံတိုင္းၾကီးတစ္ခုရွိသည္။ေမးတင္လို႕ ရသည့္ ပုခံုးတစ္ဖက္ရွိသည္။ ကြ်န္မထံတြင္ေတာ႕ မရွိပါ။ ေသခ်ာလြန္းလွသည္။
ထို႕ေၾကာင့္ ကြ်န္မသူတို႕သိေအာင္ ေၿပာၿပခ်င္ပါသည္။ ကြ်န္မသည္ မိန္းမသားတစ္ေယာက္ ၿဖစ္သည္။ ႏူးညံ႕ေသာ အထိအခိုက္လြယ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ ထစ္ကနဲဆို မ်က္ရည္က်လြယ္ၿပီး ၀မ္းနည္းလြယ္ေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္။ ထို႕အၿပင္ အလြန္ညံ့ဖ်င္းေသာ မိန္းမတစ္ေယာက္လည္းၿဖစ္သည္။ ကိုယ္႕အတြက္ဆိုလ်ွင္ ဘာမွ အသံုးမက် အသံုးမခ်တတ္ေသာ မိန္းမ တစ္ေယာက္ၿဖစ္သည္ ဆိုတာကိုေပါ့။
Posted by ေဆြေလးမြန္
Posted by ေဆြေလးမြန္
Posted by ေဆြေလးမြန္
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment