=ဟာဒယနွလုံး-တခဏျပဳံး=

>

**မလိုင္လံုး နဲ႔ အိတ္ခ်လိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးလာပါ**

မလိုင္လံုး... ရန္ကုန္ကအလည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရွမ္းပါ။ သူလာလည္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေတြအတူ ညစာစားျဖစ္တုန္း အေၾကာင္းဆက္စပ္ကာ သူတို႔အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားၾကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီရွမ္းအမ်ိဳးသားက အင္မတန္ေခါင္တဲ့ရွမ္းရြာကျဖစ္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း မတတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကို တစ္ေယာက္ထဲ ရထားစီးၿပီးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ထမင္းစားမယ္ဆုိ ဘယ္လုိမွာစား ရမလဲဆုိၿပီး ျမန္မာလုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့လူေတြကိုေမးပါတယ္။ အေမးခံရတဲ့လူေတြကလည္း သူမွတ္ေနရတာေတြမ်ားၿပီး ေမ့သြားမွာစိုးတာနဲ႔ ထမင္းဆိုတာနဲ႔ သက္သတ္လြတ္လုိ႔သာေျပာလိုက္ သင္ေပးလိုက္တယ္။ သူကလည္း သက္သတ္လြတ္ဆုိတာ ဘာကိုဆုိလုိတယ္ ဆုိတာမသိပဲ မွတ္ထားလိုက္ေရာ… ဒီလုိနဲ႔ ရထားနဲ႔ ခရီးထြက္လာၿပီး ဘူတာတစ္ခုရပ္ေတာ့ ရထားေပၚကေန သက္သတ္လြတ္ ဆုိမွာလို္က္ပါတယ္။ ေစ်းသည္က ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြလာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာမွာ အဲလုိပဲ သက္သတ္လြတ္လို႔မွာလိုက္ျပန္ေရာ… ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြ လာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူမွာလိုက္တုိုင္း အသားလည္းမပါဘူး၊ စားလို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ အသားဟင္းကိုလည္းစားခ်င္ သူလည္းဘယ္လုိမွာရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာက္ရပ္တဲ့ဘူတာမွာ ရထားေအာက္ကို ဆင္းၿပီး မွာစားလို႔ စိတ္ကူးၿပီး ၿပီးလာပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ရထားလည္းရပ္ေရာ ရထားေပၚကေနဆင္းဖုိ႔အလုပ္ ေအာက္ကေနၿပီး ေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” နဲ႔ ေအာ္တာေၾကာင့္ ရထားေပၚကေန မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ ထမင္းကို သတ္သတ္လြတ္လုိ႔ပဲမွာၿပီး ေအာင့္အီးၿပီးစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ေအာက္ဆင္းမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့လည္း ေအာက္ကေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” လို႔ေအာ္ျပန္ေရာ… အဲဒါနဲ႔ သတ္သတ္လြတ္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရျပန္ပါေရာ… ရန္ကုန္လည္းေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမကို ရွမ္းလို ေျပာျပပါတယ္… “လမ္းမွာ ထမင္းစားတာ အသားဟင္းလည္းမပါဘူးဗ်ာ…” “ဘယ္လို ထမင္းကိုမွာစားလို႔လဲ…” “ထမင္းကို သက္သတ္လြတ္လို႔မွာရတယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္လို႔ သက္သတ္လြတ္လို႔ပဲ မွာတာေပါ့…” “… ” “ေနာက္ၿပီး ေအာက္ဆင္းၿပီးစားမယ္လုပ္ေတာ့လည္း ေအာက္ကလူေတြက မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) ၊ မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) လုိ႔ေျပာေျပာေနေတာ့ ေအာက္ကို ဆင္းလို႔ မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ… ” တဲ့… မလိုင္လံုး ဆုိတာ ရွမ္းလို မဆင္းနဲ႔ ဆုိၿပီး အဓိပၸါယ္ရတယ္တဲ့ေလ…။ -

----------------------------------

 **အိတ္ခ်လိုက္**


 ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးတာကို ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ တိုင္းျပည္တြင္းမွ အခြင့္အလမ္းေတြနည္းပါးလာၾကေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ စြန္႔စားၿပီး အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကရပါတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးကလူေတြသာ ထြက္ၾကတာမ်ားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးေတြကလူေတြ၊ အခုေတာ့ ေတာရြာမွာေနတဲ့လူေတြပါ ထြက္လုပ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလက ်ေတာ့လည္း ေလယာဥ္ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳက မရွိက်ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားရမယ္ စိတ္ပူပန္မႈနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး စိတ္ထဲထင္ရာလုပ္လိုက္မိေတာေလးေတြရွိပါတယ္။ ရယ္စရာအျဖစ္အေနနဲ႔သာ ေျပာမိၾကတာပါ စိတ္ထဲမွာလည္း သနားမိပါေသးတယ္။ တခါက ေက ်းလက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ဖုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ေလဆိပ္အထြက္မွာ လ.၀.က (immigration) ေကာင္တာကိုျဖတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေကာက္ခြန္ ေကာင္တာကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ပစၥည္းေတြကို x-ray ကို စစ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳ သိပ္ရွိဟန္မတူပါဘူး။ အိတ္ေတြကို x-ray နဲ႔စစ္ရတယ္ဆုိတာ မသိေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ အိတ္ကိုမၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ x-ray ျဖတ္ဖုိ႔ အိတ္ေတြတင္ရတဲ့ conveyer ေနရာအနားလည္းေရာက္ေရာ ေလဆိပ္ ၀န္ထမ္းက conveyer ကို လက္ညိႈးထိုးၿပီး “ဟဲ့ေကာင္ေလး … အိတ္ခ်လိုက္ အိတ္ခ်လိုက္… ” လုိ႔လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ ခရီးသြားေကာင္ေလးက ဘာမေျပာညာမေျပာ conveyer ေပၚ လဲွအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ…. တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ… စကားေျပာတာ သတ္ပံုမွ မျမင္ရတာ။ အဲေတာ့ အိတ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာ အိပ္လိုက္တာ သူ႔အျပစ္မွမဟုတ္တာပဲေနာ္…

 ----------------------------------- 

**ေရခ်ိဳးလာပါ** 

အဲလုိေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလို႔ေျပာျပမိတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့အျဖစ္ေတြက ဘာသာစကားတစ္ခုကို မတတ္လို႔ အဆင္မေျပတာ နဲ႔ စကားကုိ တတ္ရဲ႕သားနဲ႔ နားလည္မႈလဲြလုိ႔ ဒုကၡေရာက္တာေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကေတာ့ ျမန္မာစကားကို နားလည္လုိ႔ ၾကံဳရတဲ့အျဖစ္ပါ။ သကၠရာဇ္၂၀၀၀ ေက ်ာ ္အစပိုင္းမွာ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာေတြ အခုေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ အခုလုိ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ခလုပ္တိုက္မိေလာက္ေအာင္ မဆံုမိၾကဘူးေပါ့။ တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္၊ ႏွစ္ေယာက္သား City Hall ဖက္ကို ရထားစီးလာၾကပါတယ္။ လမ္းမွာထိုင္စရာေနရာရလာၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မိန္းကေလးတို႔ ထံုးစံ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ ဘူတာ တစ္ခုေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေဘးက လူတစ္ေယာက္ ထသြားေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား တစ္ေယာက္က ၀င္ၿပီးထိုင္လိုက္ပါတယ္။ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားလည္း ထိုင္ၿပီးေရာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဒီကုလားၾကီးကလည္း နံလိုက္တာေအ…” “ေအးေလ ဟယ္… နံလိုက္တာ အိမ္ကေန ေရခ်ိဳးမလာဘူးလား မသိပါဘူး… ဟင္း…” သူတို႔လည္းေျပာၿပီးေရာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားက သူတို႔ဖက္လွည့္ၿပီးေတာ့... “ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးလာပါတယ္ဗ်ာ…” လုိ႔လည္းထေျပာလိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး… “ေၾသာ္ ျမန္မာမွန္းမသိလုိ႔ ေျပာလိုက္မိတာ… ေဆာရီး…” လို႔ၿပီး မ်က္ႏွာပူတာနဲ႔ City Hall မေရာက္ေသးပဲ ေနာက္ဘူတာမွာ ဆင္းေနခဲ့ရတယ္တဲ့… အခုေတာ့လား စင္ကာပူမွာေနရင္ ကိုယ့္ေဘးမွာရွိတဲ့ လူေတြက အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တရုတ္ႏြယ္ဖြား၊ မေလးႏြယ္ဖြား မကလို႔ ဘာႏြယ္ဖြားရုပ္ ေပါက္ေန ေပါက္ေန ျမန္မာလုိ ေပါက္ကရ မေျပာေလနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ကို သတိခ်ပ္မိၾကပါေနာ္…။ 



................................ 

+ပီတိ+

**မလိုင္လံုး နဲ႔ အိတ္ခ်လိုက္၊ ၿပီးေတာ့ ေရခ်ိဳးလာပါ**

မလိုင္လံုး... ရန္ကုန္ကအလည္လာတဲ့ သူငယ္ခ်င္းက ရွမ္းပါ။ သူလာလည္တုန္း သူငယ္ခ်င္းေတြအတူ ညစာစားျဖစ္တုန္း အေၾကာင္းဆက္စပ္ကာ သူတို႔အိမ္ကို အလည္လာတဲ့ ရိုးသားတဲ့ ရွမ္းအမ်ိဳးသားၾကီး တစ္ေယာက္အေၾကာင္းကို ေျပာျပပါတယ္။ အဲဒီရွမ္းအမ်ိဳးသားက အင္မတန္ေခါင္တဲ့ရွမ္းရြာကျဖစ္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာစကားလည္း မတတ္ဘူး။ ရန္ကုန္ကို တစ္ေယာက္ထဲ ရထားစီးၿပီးသြားမယ္ ဆုိေတာ့ လမ္းမွာ ထမင္းစားမယ္ဆုိ ဘယ္လုိမွာစား ရမလဲဆုိၿပီး ျမန္မာလုိ႔ ေျပာတတ္တဲ့လူေတြကိုေမးပါတယ္။ အေမးခံရတဲ့လူေတြကလည္း သူမွတ္ေနရတာေတြမ်ားၿပီး ေမ့သြားမွာစိုးတာနဲ႔ ထမင္းဆိုတာနဲ႔ သက္သတ္လြတ္လုိ႔သာေျပာလိုက္ သင္ေပးလိုက္တယ္။ သူကလည္း သက္သတ္လြတ္ဆုိတာ ဘာကိုဆုိလုိတယ္ ဆုိတာမသိပဲ မွတ္ထားလိုက္ေရာ… ဒီလုိနဲ႔ ရထားနဲ႔ ခရီးထြက္လာၿပီး ဘူတာတစ္ခုရပ္ေတာ့ ရထားေပၚကေန သက္သတ္လြတ္ ဆုိမွာလို္က္ပါတယ္။ ေစ်းသည္က ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြလာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာမွာ အဲလုိပဲ သက္သတ္လြတ္လို႔မွာလိုက္ျပန္ေရာ… ထမင္းနဲ႔ အသီးအရြက္ဟင္းေတြ လာေပးတာနဲ႔ စားလိုက္ရျပန္ပါတယ္။ အဲေတာ့ သူ႔စိတ္ထဲမွာ သူမွာလိုက္တုိုင္း အသားလည္းမပါဘူး၊ စားလို႔လည္း မေကာင္းဘူး။ အသားဟင္းကိုလည္းစားခ်င္ သူလည္းဘယ္လုိမွာရမွန္းမသိဘူး ျဖစ္ေနေတာ့ ေနာက္ရပ္တဲ့ဘူတာမွာ ရထားေအာက္ကို ဆင္းၿပီး မွာစားလို႔ စိတ္ကူးၿပီး ၿပီးလာပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ရထားလည္းရပ္ေရာ ရထားေပၚကေနဆင္းဖုိ႔အလုပ္ ေအာက္ကေနၿပီး ေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” နဲ႔ ေအာ္တာေၾကာင့္ ရထားေပၚကေန မဆင္းရဲေတာ့ဘဲ ထမင္းကို သတ္သတ္လြတ္လုိ႔ပဲမွာၿပီး ေအာင့္အီးၿပီးစားလိုက္ရပါတယ္။ ေနာက္ဘူတာေရာက္လုိ႔ ေအာက္ဆင္းမယ္ၾကံလိုက္ေတာ့လည္း ေအာက္ကေစ်းသည္က “မလိုင္လံုး… မလိုင္လံုး” လို႔ေအာ္ျပန္ေရာ… အဲဒါနဲ႔ သတ္သတ္လြတ္နဲ႔ပဲ ႏွစ္ပါးသြားရျပန္ပါေရာ… ရန္ကုန္လည္းေရာက္ေရာ သူငယ္ခ်င္းရဲ႕အေမကို ရွမ္းလို ေျပာျပပါတယ္… “လမ္းမွာ ထမင္းစားတာ အသားဟင္းလည္းမပါဘူးဗ်ာ…” “ဘယ္လို ထမင္းကိုမွာစားလို႔လဲ…” “ထမင္းကို သက္သတ္လြတ္လို႔မွာရတယ္လို႔ သင္ေပးလိုက္လို႔ သက္သတ္လြတ္လို႔ပဲ မွာတာေပါ့…” “… ” “ေနာက္ၿပီး ေအာက္ဆင္းၿပီးစားမယ္လုပ္ေတာ့လည္း ေအာက္ကလူေတြက မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) ၊ မလိုင္လံုး (မဆင္းနဲ႔) လုိ႔ေျပာေျပာေနေတာ့ ေအာက္ကို ဆင္းလို႔ မရခဲ့ပါဘူးဗ်ာ… ” တဲ့… မလိုင္လံုး ဆုိတာ ရွမ္းလို မဆင္းနဲ႔ ဆုိၿပီး အဓိပၸါယ္ရတယ္တဲ့ေလ…။ -

----------------------------------

 **အိတ္ခ်လိုက္**


 ေနာက္သူငယ္ခ်င္းတစ္ေယာက္ကလည္း သူ႔အေဒၚတစ္ေယာက္ ၾကံဳေတြ႔ခဲ့ဖူးတာကို ေျပာျပပါတယ္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ျမန္မာေတြ တိုင္းျပည္တြင္းမွ အခြင့္အလမ္းေတြနည္းပါးလာၾကေတာ့ သူမ်ားတိုင္းျပည္မွာ စြန္႔စားၿပီး အလုပ္ထြက္လုပ္ၾကရပါတယ္။ အစတုန္းကေတာ့ ျမိဳ႕ၾကီးျပၾကီးကလူေတြသာ ထြက္ၾကတာမ်ားၿပီး ေနာက္ပိုင္းမွာေတာ့ နယ္ျမိဳ႕ေလးေတြကလူေတြ၊ အခုေတာ့ ေတာရြာမွာေနတဲ့လူေတြပါ ထြက္လုပ္ေနပါၿပီ။ အဲဒီေတာ့ တခ်ိဳ႕တေလက ်ေတာ့လည္း ေလယာဥ္ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳက မရွိက်ေတာ့ ႏိုင္ငံျခားကိုသြားရမယ္ စိတ္ပူပန္မႈနဲ႔ ေရာေထြးၿပီး စိတ္ထဲထင္ရာလုပ္လိုက္မိေတာေလးေတြရွိပါတယ္။ ရယ္စရာအျဖစ္အေနနဲ႔သာ ေျပာမိၾကတာပါ စိတ္ထဲမွာလည္း သနားမိပါေသးတယ္။ တခါက ေက ်းလက္က ေကာင္ေလးတစ္ေယာက္ ႏိုင္ငံျခားကိုထြက္ဖုိ႔ ရန္ကုန္ေလဆိပ္ကိုေရာက္လာပါတယ္။ ေလဆိပ္အထြက္မွာ လ.၀.က (immigration) ေကာင္တာကိုျဖတ္၊ ၿပီးေတာ့ အေကာက္ခြန္ ေကာင္တာကို ျဖတ္ရပါတယ္။ အဲဒါၿပီးေတာ့ ပစၥည္းေတြကို x-ray ကို စစ္တဲ့ေနရာကို ေရာက္လာပါတယ္။ ေကာင္ေလးက ခရီးသြားအေတြ႔အၾကံဳ သိပ္ရွိဟန္မတူပါဘူး။ အိတ္ေတြကို x-ray နဲ႔စစ္ရတယ္ဆုိတာ မသိေတာ့ ဒီအတိုင္းပဲ အိတ္ကိုမၿပီး လမ္းဆက္ေလွ်ာက္လာပါတယ္။ x-ray ျဖတ္ဖုိ႔ အိတ္ေတြတင္ရတဲ့ conveyer ေနရာအနားလည္းေရာက္ေရာ ေလဆိပ္ ၀န္ထမ္းက conveyer ကို လက္ညိႈးထိုးၿပီး “ဟဲ့ေကာင္ေလး … အိတ္ခ်လိုက္ အိတ္ခ်လိုက္… ” လုိ႔လွမ္းေအာ္လိုက္ေတာ့ ခရီးသြားေကာင္ေလးက ဘာမေျပာညာမေျပာ conveyer ေပၚ လဲွအိပ္ခ်လိုက္ပါေရာ…. တဲ့။ ဟုတ္တယ္ေလ… စကားေျပာတာ သတ္ပံုမွ မျမင္ရတာ။ အဲေတာ့ အိတ္ခ်လိုက္လို႔ေျပာ အိပ္လိုက္တာ သူ႔အျပစ္မွမဟုတ္တာပဲေနာ္…

 ----------------------------------- 

**ေရခ်ိဳးလာပါ** 

အဲလုိေျပာၾကေတာ့ ကၽြန္ေတာ္ကလည္း သူငယ္ခ်င္း မိန္းကေလး တစ္ေယာက္ရဲ႕ အျဖစ္အပ်က္ကို သတိရလို႔ေျပာျပမိတယ္။ သူတို႔ေျပာတဲ့အျဖစ္ေတြက ဘာသာစကားတစ္ခုကို မတတ္လို႔ အဆင္မေျပတာ နဲ႔ စကားကုိ တတ္ရဲ႕သားနဲ႔ နားလည္မႈလဲြလုိ႔ ဒုကၡေရာက္တာေတြေပါ့။ ကၽြန္ေတာ့္ သူငယ္ခ်င္း အျဖစ္ကေတာ့ ျမန္မာစကားကို နားလည္လုိ႔ ၾကံဳရတဲ့အျဖစ္ပါ။ သကၠရာဇ္၂၀၀၀ ေက ်ာ ္အစပိုင္းမွာ စင္ကာပူမွာ ျမန္မာေတြ အခုေလာက္မမ်ားေသးပါဘူး။ အဲဒီေတာ့ ေနရာတိုင္းမွာ အခုလုိ ျမန္မာအခ်င္းခ်င္း ခလုပ္တိုက္မိေလာက္ေအာင္ မဆံုမိၾကဘူးေပါ့။ တစ္ရက္ သူငယ္ခ်င္းနဲ႔ သူ႔အေဖာ္၊ ႏွစ္ေယာက္သား City Hall ဖက္ကို ရထားစီးလာၾကပါတယ္။ လမ္းမွာထိုင္စရာေနရာရလာၿပီး ေအးေအးေဆးေဆး သူငယ္ခ်င္းႏွစ္ေယာက္ မိန္းကေလးတို႔ ထံုးစံ စကားေဖာင္ဖဲြ႔ၿပီး ေျပာလာၾကပါတယ္။ ဘူတာ တစ္ခုေရာက္ေတာ့ သူတို႔ေဘးက လူတစ္ေယာက္ ထသြားေတာ့ မတ္တပ္ရပ္ေနတဲ့ အိႏၵိယႏြယ္ဖြား တစ္ေယာက္က ၀င္ၿပီးထိုင္လိုက္ပါတယ္။ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားလည္း ထိုင္ၿပီးေရာ သူတို႔ႏွစ္ေယာက္ တစ္ေယာက္မ်က္ႏွာတစ္ေယာက္ၾကည့္ၿပီး စကားေျပာလိုက္ပါတယ္။ “ဒီကုလားၾကီးကလည္း နံလိုက္တာေအ…” “ေအးေလ ဟယ္… နံလိုက္တာ အိမ္ကေန ေရခ်ိဳးမလာဘူးလား မသိပါဘူး… ဟင္း…” သူတို႔လည္းေျပာၿပီးေရာ အိႏၵိယႏြယ္ဖြားက သူတို႔ဖက္လွည့္ၿပီးေတာ့... “ဟာ… ကၽြန္ေတာ္ေရခ်ိဳးလာပါတယ္ဗ်ာ…” လုိ႔လည္းထေျပာလိုက္ေတာ့ ႏွစ္ေယာက္သား မ်က္လံုးျပဴးသြားၿပီး… “ေၾသာ္ ျမန္မာမွန္းမသိလုိ႔ ေျပာလိုက္မိတာ… ေဆာရီး…” လို႔ၿပီး မ်က္ႏွာပူတာနဲ႔ City Hall မေရာက္ေသးပဲ ေနာက္ဘူတာမွာ ဆင္းေနခဲ့ရတယ္တဲ့… အခုေတာ့လား စင္ကာပူမွာေနရင္ ကိုယ့္ေဘးမွာရွိတဲ့ လူေတြက အိႏၵိယႏြယ္ဖြား၊ တရုတ္ႏြယ္ဖြား၊ မေလးႏြယ္ဖြား မကလို႔ ဘာႏြယ္ဖြားရုပ္ ေပါက္ေန ေပါက္ေန ျမန္မာလုိ ေပါက္ကရ မေျပာေလနဲ႔ ကိုယ့္ေဘးမွာ ျမန္မာတစ္ေယာက္မဟုတ္ တစ္ေယာက္ ရွိေနသည္ကို သတိခ်ပ္မိၾကပါေနာ္…။ 



................................ 

+ပီတိ+