ေရွးအခါက ေတာရြာတစ္ရြာတြင္ ပစၥည္းဥစၥာ အသင့္အတင့္ ခ်မ္းသာေသာ လင္မယားရွိၾက၏။ သူတို႔တြင္ ရုပ္ ရည္ရွိသည့္ သားတစ္ေယာက္သာ ထြန္းကားေလရာ ငယ္စဥ္အခါကစ၍ အရြယ္ေရာက္သည္တိုင္ေအာင္ မိဘ ရိုးရာျဖစ္ေသာ ေတာင္သူလယ္ယာအလုပ္ကို မခိုင္းရက္ဘဲ ရွိေလ၏။
သားျဖစ္သူကလည္း မိဘတို႔မခိုင္းရက္သည့္အတုိင္း မိဘတို႔၏ လုပ္ငန္းတြင္ ဘာကိုမွ် ကူညီလုပ္ကိုင္ျခင္း စိတ္၀င္စားျခင္း မရွိ၊ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေဟးလား၀ါးလားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနေလ၏။
တစ္ေန႔ေသာ္ ရြာတြင္ အလွဴအတန္း ရွိသည့္အတြက္ ၿမိဳ႕က ဇာတ္အဖြဲ႔ေရာက္လာေရာက္ျပရာ ေတာရြာသားတို႔သဘာ၀အတိုင္း ထိုသူငယ္ႏွင့္တကြ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ဇာတ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကၿပီး ျပန္ကာနီးတြင္ ထိုသူငယ္သည္ မိဘမ်ားကို ဇာတ္အဖြဲ႔ႏွင့္ လိုက္လိုေၾကာင္း အတင္းပူဆာသျဖင့္ အလိုလိုက္ၿပီး ထည့္လိုက္ရေလ၏။
ေနာက္ ၃-၄ ႏွစ္ခန္႔ ၾကာသြားေသာအခါ ရပ္ရြာတြင္ ဘုရားပြဲ ရွိသည့္အတြက္ ထိုဇာတ္အဖြဲ႔သည္ တစ္ဖန္ လာေရာက္ ကျပၾကရျပန္၏။ ထိုအခါ မိဘရပ္ရြာ ျပန္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုသူငယ္သည္။ မိဘေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းတို႔ကလည္း “ငါးသား ငါ့ညီ ငါ့ေမာင္ ငါ့သူငယ္ခ်င္း မင္းဇာတ္ထဲလိုက္သြားတာၾကာၿပီ၊ အခု ဘာျဖစ္ေနသလဲ၊ မင္းသားလား၊ မင္းသားလတ္လား၊ ရ်င္ဘုရင္လား၊ လက္စြဲလား”စသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖံုဖံု ထင္ရာေမးၾကေလသည္။ သူငယ္ကမူ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးလုပ္ေနၿပီး “ညက်ေတာ့ သိလိမ့္မေပါ့”ဟုသာ ျပန္ေျပာေလသည္။
ညအခ်ိန္ေရာက္ေသာ္ ဇာတ္အဖြဲ႔က ရင္းႏွီးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔အရပ္သား ပါေနသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တို႔အရပ္သား ဘယ္အခန္းက ပါမွာပါလိမ့္ဟု သိခ်င္ၾကသည့္အတြက္ အိမ္ေစာင့္မွတစ္ပါး ရြာလံုးကၽြတ္ ထြက္၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။ ပြဲထြက္၍ အပ်ဳိေတာ္ကၿပီးသည္မွစ၍ ႏွစ္ပါးသြားသည့္တိုင္ေအာင္ အရပ္သားထြက္မကေသး မပါေသးေပ။ ပရိသတ္မ်ားကလည္း အရပ္သား ထြက္လာနိုးႏွင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ ႏွစ္ပါးသြားၿပီး၍ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးထြက္လာေသာ္လည္း မေတြ႔ရေသးေပ။ ရွင္ဘုရင္၀င္သြားၿပီး အမတ္ႀကီးက စစ္မက္ေရးရာနွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းျပည္လူထု မိမိဘက္က ဘယ္မွ်ရွိသည္ကို သိရေအာင္” “တို႔လူေလးမ်ား ဆိုသေလး”ဟု တိုင္လိုက္ရာ “ေ၀ေလေလ”ဆိုသည့္ အသံႀကီးထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအသံထဲတြင္ မိမိတို႔၏ သား၏ အသံက အက်ယ္ဆံုးထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ “လက္စသတ္ေတာ့ တို႔သားက ေ၀ေလေလ ထဲကပဲကိုး”ဟု မိဘမ်ားက ညည္းထြားၾကရွာေလသည္။ ထိုသူငယ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို အေၾကာင္းျပ၍ ပညာေကာင္းစြာမသင္၊ ဟိုလိုလို၊ သည္လိုလို ေဟးလား၀ါးလား ေနၾကေသာ လူငယ္ လူရြယ္မ်ားအား လူႀကီးမ်ားက “မင္းတို႔လည္း ေ၀ေလေလထဲက ျဖစ္ေနမယ္ေဟ့ေနာ္”ဟု ဆံုးမစကား ေျပာေလ့ရွိၾကေလသည္။
လူထု-ဦးလွ
(ျမန္မာ့ေက်းလက္ပံုျပင္မ်ား)
ေရွးအခါက ေတာရြာတစ္ရြာတြင္ ပစၥည္းဥစၥာ အသင့္အတင့္ ခ်မ္းသာေသာ လင္မယားရွိၾက၏။ သူတို႔တြင္ ရုပ္ ရည္ရွိသည့္ သားတစ္ေယာက္သာ ထြန္းကားေလရာ ငယ္စဥ္အခါကစ၍ အရြယ္ေရာက္သည္တိုင္ေအာင္ မိဘ ရိုးရာျဖစ္ေသာ ေတာင္သူလယ္ယာအလုပ္ကို မခိုင္းရက္ဘဲ ရွိေလ၏။
သားျဖစ္သူကလည္း မိဘတို႔မခိုင္းရက္သည့္အတုိင္း မိဘတို႔၏ လုပ္ငန္းတြင္ ဘာကိုမွ် ကူညီလုပ္ကိုင္ျခင္း စိတ္၀င္စားျခင္း မရွိ၊ ဟိုလိုလို ဒီလိုလို ေဟးလား၀ါးလားႏွင့္သာ အခ်ိန္ကုန္ေနေလ၏။
တစ္ေန႔ေသာ္ ရြာတြင္ အလွဴအတန္း ရွိသည့္အတြက္ ၿမိဳ႕က ဇာတ္အဖြဲ႔ေရာက္လာေရာက္ျပရာ ေတာရြာသားတို႔သဘာ၀အတိုင္း ထိုသူငယ္ႏွင့္တကြ ရြာသူရြာသားမ်ားသည္ ဇာတ္အဖြဲ႔ႏွင့္ ခင္မင္ရင္းႏွီးၾကၿပီး ျပန္ကာနီးတြင္ ထိုသူငယ္သည္ မိဘမ်ားကို ဇာတ္အဖြဲ႔ႏွင့္ လိုက္လိုေၾကာင္း အတင္းပူဆာသျဖင့္ အလိုလိုက္ၿပီး ထည့္လိုက္ရေလ၏။
ေနာက္ ၃-၄ ႏွစ္ခန္႔ ၾကာသြားေသာအခါ ရပ္ရြာတြင္ ဘုရားပြဲ ရွိသည့္အတြက္ ထိုဇာတ္အဖြဲ႔သည္ တစ္ဖန္ လာေရာက္ ကျပၾကရျပန္၏။ ထိုအခါ မိဘရပ္ရြာ ျပန္ေရာက္လာေသာေၾကာင့္ ထိုသူငယ္သည္။ မိဘေဆြမ်ဳိး၊ သူငယ္ခ်င္းအေပါင္းတို႔ကလည္း “ငါးသား ငါ့ညီ ငါ့ေမာင္ ငါ့သူငယ္ခ်င္း မင္းဇာတ္ထဲလိုက္သြားတာၾကာၿပီ၊ အခု ဘာျဖစ္ေနသလဲ၊ မင္းသားလား၊ မင္းသားလတ္လား၊ ရ်င္ဘုရင္လား၊ လက္စြဲလား”စသည္ျဖင့္ အမ်ဳိးမ်ဳိး အဖံုဖံု ထင္ရာေမးၾကေလသည္။ သူငယ္ကမူ ၿပံဳးၿပံဳးႀကီးလုပ္ေနၿပီး “ညက်ေတာ့ သိလိမ့္မေပါ့”ဟုသာ ျပန္ေျပာေလသည္။
ညအခ်ိန္ေရာက္ေသာ္ ဇာတ္အဖြဲ႔က ရင္းႏွီးသည္ကတစ္ေၾကာင္း၊ မိမိတို႔အရပ္သား ပါေနသည္က တစ္ေၾကာင္းေၾကာင့္ တို႔အရပ္သား ဘယ္အခန္းက ပါမွာပါလိမ့္ဟု သိခ်င္ၾကသည့္အတြက္ အိမ္ေစာင့္မွတစ္ပါး ရြာလံုးကၽြတ္ ထြက္၍ ၾကည့္ၾကေလသည္။ ပြဲထြက္၍ အပ်ဳိေတာ္ကၿပီးသည္မွစ၍ ႏွစ္ပါးသြားသည့္တိုင္ေအာင္ အရပ္သားထြက္မကေသး မပါေသးေပ။ ပရိသတ္မ်ားကလည္း အရပ္သား ထြက္လာနိုးႏွင့္ ေစာင့္ေမွ်ာ္ေနၾကသည္။ ႏွစ္ပါးသြားၿပီး၍ ရွင္ဘုရင္ႏွင့္ ၀န္ႀကီးထြက္လာေသာ္လည္း မေတြ႔ရေသးေပ။ ရွင္ဘုရင္၀င္သြားၿပီး အမတ္ႀကီးက စစ္မက္ေရးရာနွင့္ ပတ္သက္ၿပီး တိုင္းျပည္လူထု မိမိဘက္က ဘယ္မွ်ရွိသည္ကို သိရေအာင္” “တို႔လူေလးမ်ား ဆိုသေလး”ဟု တိုင္လိုက္ရာ “ေ၀ေလေလ”ဆိုသည့္ အသံႀကီးထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအသံထဲတြင္ မိမိတို႔၏ သား၏ အသံက အက်ယ္ဆံုးထြက္ေပၚလာသည္။ ထိုအခါ “လက္စသတ္ေတာ့ တို႔သားက ေ၀ေလေလ ထဲကပဲကိုး”ဟု မိဘမ်ားက ညည္းထြားၾကရွာေလသည္။ ထိုသူငယ္၏ အျဖစ္အပ်က္ကို အေၾကာင္းျပ၍ ပညာေကာင္းစြာမသင္၊ ဟိုလိုလို၊ သည္လိုလို ေဟးလား၀ါးလား ေနၾကေသာ လူငယ္ လူရြယ္မ်ားအား လူႀကီးမ်ားက “မင္းတို႔လည္း ေ၀ေလေလထဲက ျဖစ္ေနမယ္ေဟ့ေနာ္”ဟု ဆံုးမစကား ေျပာေလ့ရွိၾကေလသည္။
လူထု-ဦးလွ
No comments:
Post a Comment