ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ရဲ႕ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္က သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာ နိုင္ငံေရးတို႔ ဒီမိုကေရစီတို႔ ေရြးေကာက္ပဲြတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို ပညာေပးတဲ့ စာေတြကို အထူးေဆာင္းပါးမ်ားအျဖစ္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပ ေနတာ ေၾကာင့္ ေဆာင္းပါးေရးေပးဖို႔ ေတာင္းခံလာပါတယ္။ ဒါလည္း ခုတေလာမွာ ဖက္ရွင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္ ္္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးစကား ဒီမိုကေရစီစကားဆိုတာ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေလသံေလးနဲ႔ တိုးတိုးေျပာရတဲ့ အေျခအေန ကေန ခုလိုဂ်ာနယ္ မဂဇင္းေတြထဲမွာ လူသိရွင္ၾကား ေျပာဆိုေရးသား လာၾကတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာ တစ္ရပ္ျဖစ္လို႔ ၀မ္းသာပါတယ္။
အေပးမေတာ္ရင္ အဆိပ္ျဖစ္
စာဖတ္ပရိသတ္ ျပည္သူလူထုကို နုိင္ငံေရး ဗဟုသုတ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဗဟုသုတျဖန္႔ေ၀ေပးတာ ေကာင္းေပမယ့္ ေပးပံုေပးနည္း မမွန္ကန္ရင္၊ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးေတြသာ ျဖစ္ေစနုိင္တာမို႔ အထူးသတိထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ခုတေလာ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ပညာေပးဆိုၿပီး ေဖာ္ျပေနတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက နုိင္ငံေရးကို ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး စိတ္၀င္တစား ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ ေဆာ္ၾသတဲ့ သေဘာ မသက္ေရာက္ဘဲ၊ နုိင္ငံေရးဆိုတာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ ကိစၥလို႔ ထင္ျမင္ယူဆ သြားေစနုိင္တဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ျမန္မာနုိင္ငံ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သလို၊ နုိင္ငံေရး အစိုးရမ်ားရဲ႕ ၾသဇာရိပ္က ကင္းေ၀းခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္နီးပါးေတာင္ ရွိပါၿပီ။ ဒီေခတ္နဲ႔ အဲဒီ ေခတ္ေတြၾကားမွာ ေျပာင္းခဲတိုးတက္မႈေတြဟာ နုိင္ငံေရးမ်က္ႏွာစာမွာသာမက၊ စီးပြားေရး မ်က္ႏွာစာ၊ လူမႈေရး မ်က္ႏွာစာ၊ နည္းပညာ မ်က္ႏွာစာ၊ စစ္ေရးမဟာဗ်ဴဟာ မ်က္ႏွာစာေတြမွာပါ လုိက္မမီနုိင္ေအာင္ကို ရွိေနပါတယ္။ ဘယ္မ်က္ႏွာစာမွာမွ ေရွးေခတ္နဲ႔ ႏႈိင္းႏႈိင္းၿပီး ေျပာလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။
အတိတ္ဆိုတာ ေရွးလူႀကီးေတြအတြက္
အဲဒီေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ေရွးပေ၀သဏီက အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ၿပီး ေဖာ္ေနၾကတာလဲ။ ခုခ်ိန္မွာ ေျပာသင့္တာက အနာဂတ္အေၾကာင္း မဟုတ္လား။ ၾကည့္သင့္တာကလည္း အတိတ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ကိုခ်ည့္ မၿမဲတမ္း ျပန္ျပန္ၾကည့္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေရွးကို ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတတယ္ဆိုတာက ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ အလုပ္ပါ။ လူႀကီးေတြအတြက္ပဲ ထားလုိက္ပါ။ ဒီေခတ္လူေတြနဲ႔ ဒီေခတ္စာနယ္ဇင္းေတြကေတာ့ အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၿပီး ေရွ႕ကိုသာ တုိးသထက္ တုိးသြား ေနရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ ဂ်ာနယ္ တခ်ဳိ႕မွာ ေဖာ္ျပေနၾကာတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူငယ္ေတြ အျမင္မွာ ေရွးေခတ္နိုင္ငံေရးသမားေတြ ဘယ္သူမွ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိး ေရာက္ရွိသြားနုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္၀င္ေတြနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ အဆင့္ဆင့္မွာ အသက္စြန္႔ ခဲ့ၾကရတဲ့ အာဇာနည္အေပါင္းကို ေစာ္ကားရာ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ လူငယ္ေတြ ေခါင္းထဲမွာ အဲဒီအျမင့္ မ်ဳိးေတြ ေရာက္မသြားေစသင့္ပါဘူး။
ဘယ္သူေတြ ပညာေပးမွာလဲ
ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ဂ်ာနယ္ မဂဇင္းေတြမွာ ျပည္သူလူထုကို နုိင္ငံေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ပညာေပးဆိုတဲ့ စာေတြကို ဘယ္သူေတြက ေရးၾကမွာလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီးဆိုသလို နတ္ေရကန္ထဲက တက္လာတဲ့ ခါေတာ္မွီ ဒီမိုကေရစီ ဂုရုေတြနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထုကို ပညာေပးမဲ့ လူေတြဆိုတာ သူမ်ားတကာ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက စာေတြကို ဟိုက ႏႈတ္ယူ ဒီက ႏႈတ္ယူၿပီး ေရးတတ္ရံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ သူ ပညာေပးခ်င္တဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြထက္ နုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေတြ႔အႀကံဳေတြ ၾကြယ္၀ဖို႔လိုသလို ပညာေရး အရလည္း ပညာေပးနုိင္မယ့္ အေျခခံ အရည္အခ်င္းရွိဖို႔ လုိပါတယ္။ သံရံုးေတြက လက္ပူတုိက္ေပးတဲ့ သင္တန္းေလး တက္ဖူးရံု၊ သံရံုးေတြက စင္ေတာ္ေကာက္ၿပီး လႊတ္လိုက္လို႔ သူတို႔နုိင္ငံေတြမွာ ခဏတျဖဳတ္ သြားေလ့လာရံုနဲ႔ေတာ့ နုိင္ငံေရး သုခမိန္ လုပ္လို႔ မရနုိင္ပါဘူး။
ကြက္ေက်ာ္ျမင္တဲ့ လူမ်ဳိး
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာလူထုက ေရဂန္လို ေကာင္းဘြိဳင္မင္းသားကို အာနိုးလို စတန္႔မင္းသားကို သမၼတေရြး၊ ဘုရင္ခံေရြးေပးတဲ့အထိ နုိင္ငံေရး ဗဟုသုတ ႏုံခ်ာတဲ့ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ အင္မတန္ အင္အားႀကီးမားတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ေတြနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတြကို ေသနတ္ခ်င္းယ်ဥ္ပစ္ၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ နယ္ခ်ဲ႕ေတြ ဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ ဒိုမီနီယံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ အာရွတိုက္ သာတူညီမွ် ေကာင္းစားေရးတို႔ဆိုတဲ့ လွမ့္လံုးညာလံုးေတြကိုေတာင္ အမိမခံပဲ သူတို႔ထက္ ကြက္ေက်ာ္ျမင္နုိင္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္ဆစ္ေတြ သင္ေပးတဲ့ စစ္ပညာနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ လက္နက္ကို ကိုင္စြဲၿပီး ဖက္ဆစ္ေတြကို ေတာ္လွန္တုိက္ထုတ္ ေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြကို အထင္မေသးပါနဲ႔ မေစာ္ကားပါနဲ႔။ စီးပြားေရးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ နည္းပါးတာေၾကာင့္၊ စီးပြားေရးအပိုင္းမ်ာ ကမၻာနဲ႔ ရင္ေဘာင္မတန္းနိုင္ေပမယ့္လို႔၊ နုိင္ငံေရးမွာေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့နုိင္ငံက လူေတြနဲ႔ ယွဥ္ပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေလာက္ အေတြ႔အႀကံဳ ၾကြယ္၀တာ ဘယ္နုိင္ငံ ဘယ္လူမ်ဳိးမွ မရွိဘူးလို႔ ရဲရဲႀကီး ေျပာ၀ံ့ပါတယ္။
ပညာေပးခံရမွာ ဘယ္သူလဲ
ဒီလိုနုိင္ငံေရး သံသရာမွာ ရွင္ႀကီး၀မ္းလည္း ၀င္ဖူး၊ ရွင္ငယ္၀မ္းလည္း ၀င္ဖူးခဲ့လို႔ နုိင္ငံေရး ပညာမွာ ေနာေက်ေနတဲ့ လူမ်ဳိးကို၊ ဘာနုိင္ငံေရး အေတြ႔အႀကံဳမွ မရွိခဲ့ဘဲနဲ႔ အခုမွ ခါေတာ္မွီ နုိင္ငံေရး စာအုပ္ေတြ ရွာေဖြဖတ္ရႈေနတဲ့သူေတြက ပညာေပးေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းတယ္။ တယ္ေတာ့ ပညာေပးခံရမွာက သူတို႔ပါ။ ျပည္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြက နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မွာ ဖက္ဆစ္လက္ေအာက္မွာ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံလာရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြ မနည္းပါဘူး။ သုမနေက်ာမွာေလ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ဆိုတဲ့ ပဂိုးျမရဲ႕ ငိုခ်င္းအတုိင္းပါပဲ။ မလြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကို ခံစားဖူးမွ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိပါတယ္။ လက္သည္းခြံ အခြာခံရဖူးမွ ဖက္ဆစ္ ၀ါဒရဲ႕ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို သိပါတယ္။ ေခတ္တိုင္း ေခတ္တုိင္းမွာ အခြင့္ထူးခံ ေရေပၚဆီေနရာက ေနလာခဲ့သူေတြက ဒီမိုကေရစီကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ယံုနိုင္စရာ မရွိပါဘူး။
မိုးႀကိဳပစ္မွာ မေၾကာက္ဘူးလား
ခါေတာ္မွီ ဒီမိုကေရစီ ယိမ္းကေနၾကတဲ့ထဲမွာ အစကတည္းက ၀င္မပါခဲ့ပါဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာလူထုက နုိင္ငံေရးမွာ ကိုယ့္ထက္အေတြ႔အႀကံဳ ၾကြယ္၀ၿပီး စြန္႔လြတ္မႈေတြလည္း ပိုၿပီး ႀကီးမားတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ျပည္သူေတြဆီကသာ က်ေနာ္တို႔က သင္ယူရမွာ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ဘာမွမသိ ဘာမွနားမလည္တဲ့သူေတြက နုိင္ငံေရးအသိ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမင့္မားတဲ့ ျပည္သူေတြကို ပညာေပးေနတာ ျမင္ရတာ “ဘုရားကားေအာက္ ေမ်ာက္ကားအထက္” ဆုိသလို ရယ္စရာႀကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ မိုးႀကိဳးပစ္မွာ မေၾကာက္ၾကဘူးလားလို႔လည္း သူတို႔ကို ေမးလုိက္ခ်င္ပါတယ္။ ။
လူထုဦးစိန္၀င္း
(၂၄၊ ၆၊ ၂၀၀၉၊ လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
ဂ်ာနယ္တစ္ေစာင္ရဲ႕ အယ္ဒီတာတစ္ေယာက္က သူတို႔ဂ်ာနယ္မွာ နိုင္ငံေရးတို႔ ဒီမိုကေရစီတို႔ ေရြးေကာက္ပဲြတို႔နဲ႔ ပတ္သက္ၿပီး ျပည္သူလူထုကို ပညာေပးတဲ့ စာေတြကို အထူးေဆာင္းပါးမ်ားအျဖစ္ ထည့္သြင္း ေဖာ္ျပ ေနတာ ေၾကာင့္ ေဆာင္းပါးေရးေပးဖို႔ ေတာင္းခံလာပါတယ္။ ဒါလည္း ခုတေလာမွာ ဖက္ရွင္ျဖစ္ေနတဲ့ ကိစၥ တစ္ခုျဖစ္ ္္ပါတယ္။ နုိင္ငံေရးစကား ဒီမိုကေရစီစကားဆိုတာ ႏွစ္ကိုယ္ၾကား ေလသံေလးနဲ႔ တိုးတိုးေျပာရတဲ့ အေျခအေန ကေန ခုလိုဂ်ာနယ္ မဂဇင္းေတြထဲမွာ လူသိရွင္ၾကား ေျပာဆိုေရးသား လာၾကတယ္ဆိုတာ ေကာင္းတဲ့ လကၡဏာ တစ္ရပ္ျဖစ္လို႔ ၀မ္းသာပါတယ္။
အေပးမေတာ္ရင္ အဆိပ္ျဖစ္
စာဖတ္ပရိသတ္ ျပည္သူလူထုကို နုိင္ငံေရး ဗဟုသုတ၊ ေရြးေကာက္ပြဲ ဗဟုသုတျဖန္႔ေ၀ေပးတာ ေကာင္းေပမယ့္ ေပးပံုေပးနည္း မမွန္ကန္ရင္၊ ေကာင္းက်ဳိးထက္ ဆိုးက်ဳိးေတြသာ ျဖစ္ေစနုိင္တာမို႔ အထူးသတိထားဖို႔ေတာ့ လိုပါတယ္။ ခုတေလာ စာနယ္ဇင္းေတြမွာ ပညာေပးဆိုၿပီး ေဖာ္ျပေနတာေတြ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ားက နုိင္ငံေရးကို ျပည္သူတစ္ရပ္လံုး စိတ္၀င္တစား ပါ၀င္ေဆာင္ရြက္ၾကဖို႔ ေဆာ္ၾသတဲ့ သေဘာ မသက္ေရာက္ဘဲ၊ နုိင္ငံေရးဆိုတာ စက္ဆုပ္ဖြယ္ရာ ကိစၥလို႔ ထင္ျမင္ယူဆ သြားေစနုိင္တဲ့ ေဖာ္ျပခ်က္ေတြကို ျမင္ေတြ႔ေနရပါတယ္။ ျမန္မာနုိင္ငံ နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္က လြတ္ေျမာက္လာခဲ့တာ ႏွစ္ေျခာက္ဆယ္ေက်ာ္ခဲ့ၿပီ ျဖစ္သလို၊ နုိင္ငံေရး အစိုးရမ်ားရဲ႕ ၾသဇာရိပ္က ကင္းေ၀းခဲ့တာလည္း ႏွစ္ေပါင္း ငါးဆယ္နီးပါးေတာင္ ရွိပါၿပီ။ ဒီေခတ္နဲ႔ အဲဒီ ေခတ္ေတြၾကားမွာ ေျပာင္းခဲတိုးတက္မႈေတြဟာ နုိင္ငံေရးမ်က္ႏွာစာမွာသာမက၊ စီးပြားေရး မ်က္ႏွာစာ၊ လူမႈေရး မ်က္ႏွာစာ၊ နည္းပညာ မ်က္ႏွာစာ၊ စစ္ေရးမဟာဗ်ဴဟာ မ်က္ႏွာစာေတြမွာပါ လုိက္မမီနုိင္ေအာင္ကို ရွိေနပါတယ္။ ဘယ္မ်က္ႏွာစာမွာမွ ေရွးေခတ္နဲ႔ ႏႈိင္းႏႈိင္းၿပီး ေျပာလို႔ မရေတာ့ပါဘူး။
အတိတ္ဆိုတာ ေရွးလူႀကီးေတြအတြက္
အဲဒီေတာ့ ဘာ့ေၾကာင့္ ေရွးပေ၀သဏီက အေၾကာင္းေတြကို ျပန္ၿပီး ေဖာ္ေနၾကတာလဲ။ ခုခ်ိန္မွာ ေျပာသင့္တာက အနာဂတ္အေၾကာင္း မဟုတ္လား။ ၾကည့္သင့္တာကလည္း အတိတ္ မဟုတ္ပါဘူး။ ပစၥဳပၸန္နဲ႔ အနာဂတ္ ျဖစ္ပါတယ္။ ေနာက္ကိုခ်ည့္ မၿမဲတမ္း ျပန္ျပန္ၾကည့္ေနရင္ ဘယ္ေတာ့မွ ေရွးကို ေရာက္မွာ မဟုတ္ေတာ့ပါဘူး။ အတိတ္ကို ျပန္တမ္းတတယ္ဆိုတာက ေရွးလူႀကီးေတြရဲ႕ အလုပ္ပါ။ လူႀကီးေတြအတြက္ပဲ ထားလုိက္ပါ။ ဒီေခတ္လူေတြနဲ႔ ဒီေခတ္စာနယ္ဇင္းေတြကေတာ့ အနာဂတ္ကို ေမွ်ာ္ၿပီး ေရွ႕ကိုသာ တုိးသထက္ တုိးသြား ေနရမွာျဖစ္တယ္။ ဒီေန႔ ဂ်ာနယ္ တခ်ဳိ႕မွာ ေဖာ္ျပေနၾကာတာေတြကို ၾကည့္ၿပီး လူငယ္ေတြ အျမင္မွာ ေရွးေခတ္နိုင္ငံေရးသမားေတြ ဘယ္သူမွ မေကာင္းဘူးဆိုတဲ့ အျမင္မ်ဳိး ေရာက္ရွိသြားနုိင္ပါတယ္။ ဒါဆိုရင္ ဗိုလ္ခ်ဳပ္ေအာင္ဆန္းနဲ႔တကြ ရဲေဘာ္သံုးက်ိတ္၀င္ေတြနဲ႔ လြတ္လပ္ေရးတုိက္ပြဲ အဆင့္ဆင့္မွာ အသက္စြန္႔ ခဲ့ၾကရတဲ့ အာဇာနည္အေပါင္းကို ေစာ္ကားရာ ေရာက္သြားပါလိမ့္မယ္။ လူငယ္ေတြ ေခါင္းထဲမွာ အဲဒီအျမင့္ မ်ဳိးေတြ ေရာက္မသြားေစသင့္ပါဘူး။
ဘယ္သူေတြ ပညာေပးမွာလဲ
ေနာက္တစ္ခုေျပာခ်င္တာက ဂ်ာနယ္ မဂဇင္းေတြမွာ ျပည္သူလူထုကို နုိင္ငံေရး၊ ဒီမိုကေရစီေရး၊ ပညာေပးဆိုတဲ့ စာေတြကို ဘယ္သူေတြက ေရးၾကမွာလဲဆိုတဲ့ အခ်က္ျဖစ္ပါတယ္။ အရွင္ေမြး ေန႔ခ်င္းႀကီးဆိုသလို နတ္ေရကန္ထဲက တက္လာတဲ့ ခါေတာ္မွီ ဒီမိုကေရစီ ဂုရုေတြနဲ႔ေတာ့ မျဖစ္ပါဘူး။ ျပည္သူလူထုကို ပညာေပးမဲ့ လူေတြဆိုတာ သူမ်ားတကာ ေရးထားတဲ့ စာအုပ္ေတြထဲက စာေတြကို ဟိုက ႏႈတ္ယူ ဒီက ႏႈတ္ယူၿပီး ေရးတတ္ရံုနဲ႔ မၿပီးပါဘူး။ သူ ပညာေပးခ်င္တဲ့ စာဖတ္ပရိသတ္ေတြထက္ နုိင္ငံေရး၊ စီးပြားေရး၊ လူမႈေရး အေတြ႔အႀကံဳေတြ ၾကြယ္၀ဖို႔လိုသလို ပညာေရး အရလည္း ပညာေပးနုိင္မယ့္ အေျခခံ အရည္အခ်င္းရွိဖို႔ လုိပါတယ္။ သံရံုးေတြက လက္ပူတုိက္ေပးတဲ့ သင္တန္းေလး တက္ဖူးရံု၊ သံရံုးေတြက စင္ေတာ္ေကာက္ၿပီး လႊတ္လိုက္လို႔ သူတို႔နုိင္ငံေတြမွာ ခဏတျဖဳတ္ သြားေလ့လာရံုနဲ႔ေတာ့ နုိင္ငံေရး သုခမိန္ လုပ္လို႔ မရနုိင္ပါဘူး။
ကြက္ေက်ာ္ျမင္တဲ့ လူမ်ဳိး
ေနာက္ၿပီးေတာ့ ျမန္မာလူထုက ေရဂန္လို ေကာင္းဘြိဳင္မင္းသားကို အာနိုးလို စတန္႔မင္းသားကို သမၼတေရြး၊ ဘုရင္ခံေရြးေပးတဲ့အထိ နုိင္ငံေရး ဗဟုသုတ ႏုံခ်ာတဲ့ လူမ်ဳိးမဟုတ္ပါဘူး။ အင္မတန္ အင္အားႀကီးမားတဲ့ နယ္ခ်ဲ႕ေတြနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတြကို ေသနတ္ခ်င္းယ်ဥ္ပစ္ၿပီး တိုက္ခိုက္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ နယ္ခ်ဲ႕ေတြ ဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ ဒိုမီနီယံ အုပ္ခ်ဳပ္ေရးတို႔ အာရွတိုက္ သာတူညီမွ် ေကာင္းစားေရးတို႔ဆိုတဲ့ လွမ့္လံုးညာလံုးေတြကိုေတာင္ အမိမခံပဲ သူတို႔ထက္ ကြက္ေက်ာ္ျမင္နုိင္ခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးျဖစ္ပါတယ္။ ဖက္ဆစ္ေတြ သင္ေပးတဲ့ စစ္ပညာနဲ႔ ဖက္ဆစ္ေတြရဲ႕ လက္နက္ကို ကိုင္စြဲၿပီး ဖက္ဆစ္ေတြကို ေတာ္လွန္တုိက္ထုတ္ ေအာင္ပြဲခံခဲ့တဲ့ လူမ်ဳိးပါ။ ဒီလိုလူမ်ဳိးေတြကို အထင္မေသးပါနဲ႔ မေစာ္ကားပါနဲ႔။ စီးပြားေရးကို လြတ္လြတ္လပ္လပ္လုပ္တဲ့ အေတြ႔အႀကံဳ နည္းပါးတာေၾကာင့္၊ စီးပြားေရးအပိုင္းမ်ာ ကမၻာနဲ႔ ရင္ေဘာင္မတန္းနိုင္ေပမယ့္လို႔၊ နုိင္ငံေရးမွာေတာ့ ႀကိဳက္တဲ့နုိင္ငံက လူေတြနဲ႔ ယွဥ္ပါ။ ျမန္မာလူမ်ဳိးေလာက္ အေတြ႔အႀကံဳ ၾကြယ္၀တာ ဘယ္နုိင္ငံ ဘယ္လူမ်ဳိးမွ မရွိဘူးလို႔ ရဲရဲႀကီး ေျပာ၀ံ့ပါတယ္။
ပညာေပးခံရမွာ ဘယ္သူလဲ
ဒီလိုနုိင္ငံေရး သံသရာမွာ ရွင္ႀကီး၀မ္းလည္း ၀င္ဖူး၊ ရွင္ငယ္၀မ္းလည္း ၀င္ဖူးခဲ့လို႔ နုိင္ငံေရး ပညာမွာ ေနာေက်ေနတဲ့ လူမ်ဳိးကို၊ ဘာနုိင္ငံေရး အေတြ႔အႀကံဳမွ မရွိခဲ့ဘဲနဲ႔ အခုမွ ခါေတာ္မွီ နုိင္ငံေရး စာအုပ္ေတြ ရွာေဖြဖတ္ရႈေနတဲ့သူေတြက ပညာေပးေနၾကတာ ေတာ္ေတာ္ေတာ့ ရယ္စရာေကာင္းတယ္။ တယ္ေတာ့ ပညာေပးခံရမွာက သူတို႔ပါ။ ျပည္သူေတြ မဟုတ္ပါဘူး။ ျပည္သူေတြက နယ္ခ်ဲ႕လက္ေအာက္မွာ ဖက္ဆစ္လက္ေအာက္မွာ ေက်ာေကာ့ေအာင္ ခံလာရတဲ့ အေတြ႔အႀကံဳေတြ မနည္းပါဘူး။ သုမနေက်ာမွာေလ ဒဏ္ရာေတြနဲ႔ဆိုတဲ့ ပဂိုးျမရဲ႕ ငိုခ်င္းအတုိင္းပါပဲ။ မလြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ အေတြ႔အႀကံဳကို ခံစားဖူးမွ လြတ္လပ္ျခင္းရဲ႕ တန္ဖိုးကို သိပါတယ္။ လက္သည္းခြံ အခြာခံရဖူးမွ ဖက္ဆစ္ ၀ါဒရဲ႕ ရက္စက္ၾကမ္းၾကဳတ္မႈကို သိပါတယ္။ ေခတ္တိုင္း ေခတ္တုိင္းမွာ အခြင့္ထူးခံ ေရေပၚဆီေနရာက ေနလာခဲ့သူေတြက ဒီမိုကေရစီကို တန္ဖိုးထားတယ္ဆိုတာ ဘယ္လိုမွ ယံုနိုင္စရာ မရွိပါဘူး။
မိုးႀကိဳပစ္မွာ မေၾကာက္ဘူးလား
ခါေတာ္မွီ ဒီမိုကေရစီ ယိမ္းကေနၾကတဲ့ထဲမွာ အစကတည္းက ၀င္မပါခဲ့ပါဘူး။ ဘာ့ေၾကာင့္လဲဆိုေတာ့ ျမန္မာလူထုက နုိင္ငံေရးမွာ ကိုယ့္ထက္အေတြ႔အႀကံဳ ၾကြယ္၀ၿပီး စြန္႔လြတ္မႈေတြလည္း ပိုၿပီး ႀကီးမားတယ္လို႔ ယူဆလို႔ ျဖစ္ပါတယ္။ တကယ္က ျပည္သူေတြဆီကသာ က်ေနာ္တို႔က သင္ယူရမွာ မဟုတ္လား။ အခုေတာ့ ဘာမွမသိ ဘာမွနားမလည္တဲ့သူေတြက နုိင္ငံေရးအသိ အံ့ၾသစရာ ေကာင္းေလာက္ေအာင္ ျမင့္မားတဲ့ ျပည္သူေတြကို ပညာေပးေနတာ ျမင္ရတာ “ဘုရားကားေအာက္ ေမ်ာက္ကားအထက္” ဆုိသလို ရယ္စရာႀကီး ျဖစ္ေနပါေတာ့တယ္။ မိုးႀကိဳးပစ္မွာ မေၾကာက္ၾကဘူးလားလို႔လည္း သူတို႔ကို ေမးလုိက္ခ်င္ပါတယ္။ ။
လူထုဦးစိန္၀င္း
(၂၄၊ ၆၊ ၂၀၀၉၊ လူထုရနံ႔ စာစုမ်ားမွ ကူးယူေဖာ္ျပသည္။
No comments:
Post a Comment